ewan mcgregor - Page 4

  • Danny Boyle over Porno a.k.a. Trainspotting 2

    Pin it!

    De nieuwe prent van Danny Boyle, de science-fiction actiefilm Sunshine (2007), overtuigt me niet. Meer nog, ik denk dat het een voorspelbare, debiele en saaie mix wordt van The Core (2003) en Armageddon (1998).

    Trainspotting poster

    Ik denk dat de meeste mensen het met mij zullen eens zijn dat Trainspotting (1996) één van de meest verrassende en vernieuwende films was uit de 90’s. Zelfs Shallow Grave (1994) vond ik een fantastische low-budget prent met een geweldig script. Maar na Trainspotting had ik de indruk dat Boyle zijn ziel had verkocht aan Hollywood, en de ene teleurstellende film na de andere maakte.

    Met 28 Days Later … (2002) probeerde hij nog wel terug te keren naar zijn roots, met een geslaagde apocalyptische prent, maar nu blijkt dat Boyle ook Trainspotting opnieuw wil herleven met … jawel, u raadt het…een sequel.

    Wat vele mensen niet weten is dat de auteur van Trainspotting, Irvine Welsh, ooit een vervolg had geschreven met dezelfde bende, met name Porno. Het boek pikt alles terug op 10 jaar nadat Mark Renton gaan lopen is met het druggeld van Simon "Sick Boy" Williamson, Danny "Spud" Murphy, en de psychotische Francis Begbie. De megalomaan Sick Boy heeft nu een nieuw plan bedacht om grof geld te winnen, en dat met het maken van een pornofilm. Volgens een interview die Boyle had gegeven aan IGN, is het enige struikelpunt de leeftijd van de karakters. Hij vond dat de acteurs iets ouder moesten zijn.

    "They need to have a bit of age. Our take on it is, their headiness -- these guys who lived at the absolute brink, felt they were invincible and felt they could abuse themselves to the absolute limit - suddenly hit middle age. They're in their forties and they look it -- but they don't really look it, those actors."

    In ieder geval heeft scenarist John Hodge al een eerste versie klaar van de sequel. Nu nog een paar jaar wachten op het rijpingsproces van de acteurs. Hopelijk wachten ze niet te lang. Ewan McGregor is nu 36, ik zou het maar zielig vinden moesten we nu nog moeten wachten tot de acteur 45 wordt. Als Brett Ratner, in X-Men 3: The Last Stand, Ian McKellen en Patrick Stewart met ‘digital skin grafting’ de acteurs 20 jaar jonger kan maken, dan zou dat toch moeten lukken om de Trainspottings-bende ook een paar jaar ouder te maken.

    trainspotting karakters

    Trouwens, de eerste Trainspotting is ondertussen al 11 jaar geleden en het boek spreekt over een tijdspanne van 10 jaar. "My man, get your head out of your Hollywood ass, and give us another great Boyle-vintage flick."

  • Kurt Cobain biopic met Ewan McGregor

    Pin it!

    Na de sequel en remake rage (wees gerust, deze woedt in alle hevigheid verder) is er ook een opgang van de biopic. En hier is er nog eentje. Deze keer van één van mijn favoriete zangers toen ik 16 was, Kurt Cobain (op gelijke hoogte met Pearl Jam en ook wel Smashing Pumpkins).

    Het zou trouwens – bij mij weten – de eerste keer zijn dat iemand zich aan zijn, weliswaar kort, levensverhaal waagt. Ik heb er al belangstelling in, ook al ben ik geen grote fan van muziek-biopics, gezien haar toch wel pijnlijke geschiedenis. Toch zit ik ook met een heleboel bedenkingen.

    Cobain is niet alleen berucht voor zijn muziek met de rockband Nirvana, maar tevens voor zijn woelige relatie met de toen nog stripper Courtney Love . Hij was een notoire heroïnegebruiker, die verschillende zelfmoordpogingen ondernam.

    Hij is uiteindelijk overleden op 5 april 1994, door zelf toegebrachte schotwonden van een geweer, toen hij 27 jaar oud was. Uit nader onderzoek bleek dat Kurt een hoge dosis heroïne in zijn bloed moet hebben gehad op het moment dat hij overleed. Op 8 april werd hij door een elektricien dood gevonden in zijn villa in Seattle.

    Er zijn theorieën dat hij vermoord werd, zoals door privédetective Tom Grant wordt aangebracht. Met als argumenten dat Kurts creditcard is gebruikt terwijl hij al dood was, en dat de laatste vier regels van zijn zelfmoordbriefje met een ander handschrift zijn geschreven. Na veel onderzoeken blijken deze theoriën toch niet te kloppen, en zegt men met zekerheid dat Kurt Cobain zelfmoord heeft gepleegd. Maar mensen twijfelen er nog steeds aan of hij wel echt zelfmoord heeft gepleegd.

    Naar verluidt zou Ewan McGregor in aanmerking komen voor de vertolking. En ik ben wel te vinden voor deze keuze. McGregor heeft wel een rockers-look en is één van de weinige acteurs die het niveau van een belabberde film kan optillen naar iets wat je nog kan bekijken. Want laten we ook eerlijk zijn; naast de loeiharde muziek die menig jongeren permanente oorschade heeft opgeleverd, is zijn leven nu niet meteen een biopic waardig. Ik bedoel, wie – los van de fans die verzot zijn op zijn muziek – wil er nu een film zien van een junkie die vol van zichzelf was. Het mysterie rond zijn dood zou misschien nog de enige narratieve piste zijn van enig belang. En dan nog zie ik niet meteen een film van 90 min. Gus Van Sant heeft trouwens al eens met het thema gespeeld in Last Days (2005) zonder veel succes en er was ook een documentaire van Nick Broomfield, genaamd Kurt & Courtney (1998). Nu is het wel zo dat Courtney de rechten bezit van de film, en als weduwe denk ik niet dat ze tevreden zou zijn met een prent die zou handelen over iets anders dan zijn muziek.

    Update 17/10/2007: Universal heeft zopas David Benioff (Troy, 25th Hour, The Kite Runner, Wolverine) ingehuurd om het script te schrijven van een komende biopic over Cobain. De film wordt gebaseerd op Charles Cross' biografie Heavier Than Heaven, en wordt geproduceerd door onder andere Cobains weduwe Courtney Love. Dat is trouwens iets wat ik al langer heb zien aankomen. Nu blijft de vraag of Ewan McGregor nog in aanmerking komt voor een mogelijke hoofdrol…

    ***Related Posts***
    08/01/2007: Blondie biopic met Kirsten Dunst
    08/12/2006: Biopic van James Brown door Spike Lee
    25/04/2006: INXS biopic met Johnny Depp

  • Top 10 Best Movie Kiss

    Pin it!

    Movie BlogTalk

    Filmlijstjes evolueren met zijn tijd en het is vaak moeilijk op Top lijstjes op te maken zonder de klassiekers te vernoemen, hoewel ze steeds meer worden overschaduwd met evenwaardige cinema-hoogtepunten. Was ik een paar decennia vroeger geboren, dan had ik zeker in mijn lijst van Best Movie Kiss de film Gone with the Wind (1993) vernoemd. De eerste kus tussen Rhett Butler (Clark Gable) en Scarlett O'Hara (Vivien Leigh) is van een geweldige schoonheid dat het je niet onberoerd laat. De film heb ik gezien toen ik 15 was en ondertussen sta ik nu een paar duizenden films en honderdduizenden filmkusjes verder. Hij staat niet in mijn top 10, maar is bij deze dan toch even vermeld.

    De moeilijkheid is om geen films over het hoofd te zien. Het is zelfs een onmogelijkheid. Los van de subjectiviteit van de beoordeling is het aantal films zo overweldigend dat je door te kiezen andere films tekort doet. Maar goed, het zij zo, neem het lijstje voor wat het is. Het zijn 10 films die spontaan bij me opkwamen. Hier is mijn Top 10:

    All Time Top 10 Best Movie Kiss

    10. The Island (2005) Michael Bay
    Een mooie scène in een anders weinig bijzondere film is de kusscène tussen Ewan McGregor en Scarlett Johansson in The Island. De twee ontdekken het kussen nadat ze jarenlang zijn opgegroeid in een wereld zonder echt fysiek contact. Het zijn twee adolescenten die zich gedragen als tieners. De scène is zo grappig.

    Lincoln Six-Echo: How come we never did this before?
    Jordan Two-Delta: Shut up. [ze kussen opnieuw]
    Lincoln Six-Echo: That tongue thing is amazing!

    The Island
    © Warner Bros. & DreamWorks

    9. Splash (1984) Ron Howard
    Op 9 komt de spontane kus van Daryl Hannah en Tom Hanks in Splash (1984). Allen Bauer, het personage van Hanks, had jarengeleden een duik gemaakt in de oceaan tijdens een cruise en had er een zeemeermin ontmoet. Diezelfde zeemeermin beslist uiteindelijk, nadat ze de portefeuille vindt van diezelfde Allen op de bodem van het water, om haar grote liefde op te zoeken aan land. Maar zeemeerminnen doen dat op een heel onorthodoxe manier. En in het politiecommissariaat geeft dit uiting tot een van de meest directe en grappige filmkussen die ik al heb gezien, tussen een smoorverliefde Madison (de rol van Hannah) en Allen die totaal niet weet wat er met hem gebeurt en wie deze bloedmooie halfnaakte vrouw is.

    Allen: I don't understand. All my life I've been waiting for someone and when I find her, she's... she's a fish.

    Splash
    © Touchstone Pictures

    8. Mad Dog & Glory (1984) John McNaughton
    Dat Robert De Niro een talentvol acteur is, daar valt niet over te twisten. Ook in minder bekende films komt hij verrassend uit de hoek. Een kus-scène die me is bijgebleven, vooral omdat ze soms zo pijnlijk echt lijkt, is die tussen De Niro en Uma Thurman in Mad Dog and Glory. De Niro vertolkt in de film de rol van Wayne 'Mad Dog' Dobie, een loser-flik die op een dag de gangster Frank Milo (Bill Murray) een dienst bewijst. Milo wil hem een wederdienst bewijzen door hem aan een lief te helpen – of toch voor één dag. Glory (Uma Thurman) is een knappe jonge vrouw en er zal iets groeien tussen beiden. Maar Mad Dog heeft in jaren geen vrouw meer gekust en dat is eraan te zien. Het mooie aan de scène is dat het geen karikatuur wordt, maar een grappig herkenbaar moment. Helaas voor het koppel eist Milo zijn eigendom terug.

    Glory: Open your lips.
    Mad Dog: I know how to kiss...(ze kussen) ...You know, I should do some sit-ups.
    Glory: Right now?
    Mad Dog: No, I mean in general

    Mad Dog and Glory
    © Universal Pictures

    7. Vertigo (1984) Alfred Hitchcock
    Vertigo vind ik zelf niet dé beste film van Hitchcock, maar is wel degelijk een van zijn meesterwerken. Sommige beelden uit de film hebben zo’n impact dat je die nooit meer kan vergeten, en dan denk ik bijvoorbeeld aan de dramatisch geladen kus-scène tussen Kim Novak en James Stewart nabij de zee, in parallel met de schilderachtige scène nabij de Golden Gate brug waar Stewart de blonde Novak uit het water haalt nadat ze zelfmoord wilde plegen (zie afbeelding).

    Madeleine: Oh Scottie. I'm not mad. I'm not mad. I don't want to die. There's someone within me and she says I must die. Oh Scottie, don't let me go.
    Scottie: I'm here. I've got you.
    Madeleine: I'm so afraid. [Scottie and Madeleine kussen elkaar]
    Madeleine: Don't leave me. Stay with me.
    Scottie: All the time.

    Vertigo
    © Universal Pictures Benelux

    6. Romeo + Juliet (1996) Baz Luhrmann
    Shakespeare mocht niet ontbreken uit die Top 10 en één van mijn favoriete Shakepeare films, en ik heb er een pak gezien, is Romeo + Juliet. De beste kusscène vind ik niet de balkon-kus, maar wel de kus op het einde van de film wanneer Romeo (Leonardo DiCaprio) bij het sterfbed komt van zijn geliefde Juliet (Claire Danes). Hij gaat naast haar liggen. Romeo wil zijn leven niet verder zetten zonder haar en kust haar met gif besprenkelde lippen.

    Romeo: Thy drugs are quick. Thus with a kiss I die.

    Romeo + Juliet
    © 20th Century Fox Film Corporation

    5. The English Patient (1996) Anthony Minghella
    Een andere film uit 1996 is een van de meest klassieke van de moderne romantische drama’s; The English Patient. Eén van de beste kus-scenes is toch wel die tussen Ralph Fiennes en Kristin Scott Thomas op een kamertje ergens in Tunesië tijdens de Tweede Wereldoorlog. De scène begint met klappen en eindigt in hartstochtelijke en tezelfdertijd verboden passie die zijn sporen zal nalaten gedurende de ganse film. Uiteindelijk zal hun liefde even tragisch eindigen als die van Romeo + Juliet.

    Almásy: Every night I cut out my heart. But in the morning it was full again.

    The English Patient
    © Miramax

    4. From Here to Eternity (1953) Fred Zinnemann
    De beste Pearl Harbour film wat mij betreft is toch wel From Here to Eternity, en de beste kus is uiteraard die tussen Burt Lancaster en Deborah Kerr. Moet ik de scène aan het strand nog beschrijven? Ik dacht van niet. In de film zitten trouwens nog een pak andere mooie kusscènes, waaronder ene in de gietende regen.

    Karen Holmes: [Sgt. Warden staat in de gietende regen] Well, you'd better come inside.... you'll get wet.

    From Here to Eternity
    © Columbia Pictures Corporation

    3. Raiders of the Lost Ark (1981) Steven Spielberg
    Indiana Jones weet niet alleen iets over archeologie, maar is eveneens een fantastisch goed kusser. Neen, ik spreek niet uit ervaring maar ik merk dat aan de reacties van zijn partners. Een mooie kus-scène vond ik die van Raiders of the Lost Ark tussen Harrison Ford en Karen Allen op een schip. Indiana heeft overal pijn en is een beetje humeurig en gedraagt zich als een kind. Marion (Karen Allen) probeert toenadering te zoeken, maar de pijn is te groot en Indiana laat dit merken. Wanneer ze hem vraagt waar het geen pijn doet toont hij haar zijn elleboog. Ze heeft hem op die plek een kus. Indiana toont daarna zijn kin … zijn wenkbrauw … zijn mond.

    Marion: You're not the man I knew ten years ago.
    Indiana: It's not the years, honey, it's the mileage.

    Raiders of the Lost Ark
    © Paramount Pictures

    2. The Godfather: part II (1974) Francis Ford Coppola
    Dat een kus niet altijd wordt gegeven uit liefde maar soms gebruikt wordt voor verraad staat te lezen in de bijbel. Een kusscène die me zal bijblijven is die tussen Michael Corleone (Al Pacino) en zijn broer Fredo (John Cazale) op het eindejaarsbal in het Havana Hotel in Cuba tijdens de pre-revolutie van 1958 in The Godfather: part II. Michael is te weten gekomen dat zijn broer schuld draagt in de aanslag op zijn leven en samenspant met zijn aartsrivaal Roth. Wanneer de klok op twaalf slaat en iedereen elkaar omhelst staat Michael oog in oog met zijn broer en de geladen kus die volgt is pure cinema.

    Michael Corleone: I know it was you Fredo. You broke my heart. You broke my heart!

    The Godfather part II
    © Paramount Pictures

    1. E.T. the Extra-Terrestrial (1982) Steven Spielberg
    En op nummer één staat een andere Spielberg film, E.T. the Extra-Terrestrial. De kus-scène die me vooral is bijgebleven is die waarin Elliott (Henry Thomas) voor de eerste keer een meisje kust in de klas, en dit terwijl er een invasie is van losgebroken kikkers tijdens een biologie les. E.T. heeft zich thuis ladderzat gedronken en deze dronken toestand heeft Elliott blijkbaar overgenomen. Wanneer E.T. ook nog eens een romantische kus-scène ziet op tv, is het moment aangebroken voor Elliott om in de klas het meisje van zijn dromen (gespeeld door de piepjonge Erika Eleniak) te kussen. Het meisje is wel een kop groter, maar Elliott kan op de rug staan van een medestudent. Classic! Ik heb er helaas geen foto van kunnen vinden, enkel die van Drew Barrymore en E.T. (zie afbeelding)

    E.T.: Ouuuuch!

    E.T.
    © Universal Pictures

    ***The Movie BlogTalk***
    BlogTalk #1: Top 10 Beste Horror
    BlogTalk #2: Top 10 Irritaties bij een Bioscoopbezoek
    BlogTalk #3: De Meest Overgewaardeerde Films
    BlogTalk #4: Het Beste & Slechtste uit 2005
    BlogTalk #5: Top 10 Beste TV-Series
    BlogTalk #6: Top 10 Favourite 80ties Movies
    BlogTalk #7: Top 10 Favoriete FilmScores
    BlogTalk #9: Top 10 Beste & Slechtste films uit 2006
    BlogTalk #10: Top 10 Killer Babes
    BlogTalk #11: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
    BlogTalk #12: Top 10 Worst Movie Posters
    BlogTalk #13: Top 10 Best Movie Posters
    BlogTalk #14: Top 10 Best Monster
    BlogTalk #15: Top 10 Best & Worst Movies of 2008

  • The Island (2005) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Dit had wel eens de beste Michael Bay film kunnen zijn. In vergelijking met Bad Boys II, Armageddon en Pearl Harbor is dit Shakespeare. The Rock vind ik dan nog altijd iets volmaakter als actie-blockbuster. De reden waarom de film niet scoort aan de box-office is mij nog steeds niet helemaal duidelijk, gezien het alle ingrediënten heeft van een zomer-blockbuster: bekende gezichten, actie, geweld, een beetje seks, romantiek, grapjes een vat vol met dynamiet en een infuus met pompende adrenaline. Ik denk nog altijd dat de oorzaak ligt bij het ontbreken van een geslaagde promotie onder het scherpe oog van een Jerry Bruckheimer.

    the_island_2005_blu-ray.jpg

    Het begin van The Island (2005) is zalig. In een soort droomsequentie zie je de twee sterren uit de film, Ewan McGregor en Scarlett Johansson, op een schitterende boot, drijvend in het midden van een uitgestrekte oceaan onder een blakende zon en een strelende wind. Plots wordt de rust verstoord en ontwaken we in een futuristische bunker. Als toeschouwer verwacht je een nieuwe Gattaca of een herwerkte versie van George Lucas THX 1138. Voor even vergeet je dat je naar een Michael Bay film aan het zien bent, maar dan beginnen de personages in de film te spreken, en de magie wordt voor een groot stuk verbroken.

    Je herkent een Michael Bay film onmiddellijk aan de constant bewegende camera, de snelle montage, de slow-motions, de opgefokte muziek en de personages die vaak niets meer zijn dan zeer herkenbare karikaturen. Op visueel vlak is The Island opnieuw een verbluffend spektakel. Inhoudelijk is de uitwerking van het concept al "iets" beter dan zijn vorige films, maar Bay mist de scherpzinnigheid van een Michael Crichton en het vernuft van een Steven Spielberg. Ik zit dus met zeer gemengde gevoelens en toch heb ik plezier beleefd in de rollercoaster-ride. De soms dwaze dialogen en de idiote situaties worden bijzaak en in tegenstelling tot die andere videospelletjes-actige film Stealth (2005) ben je bereid om de personages in The Island te volgen in hun ontdekkingsreis. Het visuele en auditieve aspect zijn zeer bevredigend, maar op intellectueel en dramatisch vlak zit er meer uitdaging in een gekloond schaap gras zien eten. Als jullie de film nog niet hebben gezien zou ik hier stoppen met lezen want er kunnen hier en daar *spoilers* opduiken.

    The Island speelt zich af in een nabije toekomst, meer precies 2019. In een gesloten instelling wachten de overlevenden van een ecologische ramp op hun vertrek naar het eiland, de enige plek op aarde die niet besmet is geraakt. Dit gebeurt via een loting. Alle bewoners dragen witte sportpakjes, staan op een strikt dieet en mogen zo weinig mogelijk fysisch contact met elkaar hebben. De atmosfeer wordt steriel en vlekkeloos gehouden. Een normaal mens zou snel in opstand komen tegen het repressieve en disciplinaire regime, maar de bewoners van de instelling weten niet beter.

    Lincoln Six-Echo (Ewan McGregor) en Jordan Two-Delta (Scarlett Johansson) kunnen het goed met elkaar vinden. Maar Lincoln’s groeiende nieuwsgierigheid zorgt ervoor dat hij de gruwelijke realiteit te weten komt van het eiland en beslist met Jordan te ontsnappen. Wat volgt is een aaneenschakeling van dolgedraaide actiescènes. McGregor en Johansson, die hun rollen in eerste instantie enig gewicht wisten te geven, hebben elkaar in de film eigenlijk niet veel te vertellen. Ze spelen personages die het niveau hebben van een 15 jarige, en hun reacties zijn aangepast aan die leeftijd. Het lijkt er soms op dat ze af en toe naast elkaar spelen, maar dit is voornamelijk te wijten aan de soms “vlakke” regie-aanwijzingen van Bay (let hoe weinig efficiënt de scène in de trein is) en de toch wel veel té simplistische dialogen en karakteruitwerking van de scenaristen Alex Kurtzman en Roberto Orci, naar een origineel script van Caspian Tredwell-Owen. Ja, ze waren met z’n drieën om dit neer te pennen. Er zitten af en toe een paar leuke grapjes in, die de film eigenlijk voor mij weer kwaad dan goed deden.

    the_island_2005_blu-ray_pic01.jpgthe_island_2005_blu-ray_pic02.jpgthe_island_2005_blu-ray_pic05.jpg
    the_island_2005_blu-ray_pic03.jpgthe_island_2005_blu-ray_pic04.jpgthe_island_2005_blu-ray_pic06.jpg
    © DreamWorks & Warner Bros.

    En dat is dan weer mijn grootste probleem met The Island. De materie vraagt naar meer content en diepgang, in plaats van minutenlange achtervolgingen en stand-up comedy van Steve Buscemi. Op het moment moest ik uiteraard ook lachen met zijn geniaal voorkomen, maar achteraf kon me gans het verhaal niet veel meer schelen. De scène waarin een aantal bewoners van het instituut naar een soort futuristische gaskamer worden "gedeporteerd", wordt doorspekt met humor van de eerste graad via een stereotyp personage (gespeeld door de kok uit Star Trek, Ethan Phillips).

    En zo zijn er nog van die voorbeelden waar de dramatiek en de tragiek, van een misgelopen orgaantransplantatie tot vermoorde draagmoeders, een PG13-stempel krijgen. Bio-ethische en morele kwesties, laat staan een vleugje levensfilosofie, worden hier verstomd door het kabaal van voorbijvliegende helikopters en eindeloze vuurgevechten. Ik ben verzot op Amerikaanse films, en kan met volle teugen genieten van allerhande Bay-explosies, maar ondanks de rijkdom van de premisse zat hier veel meer in en deze met adrenaline ingespoten popcorn-film kan ik maar moeilijk verteren. Of om het te zeggen met minder beeldtaal: "duh !" De laatste 30 minuten in de film zijn gewoon krankzinnig en debiel dat je op ieder moment Anakin Skywalker verwacht die McGregor met een lightsaber zal bijstaan in hun “attack of the clones”.

    Naar het schijnt zou het originele script van Caspian Tredwell-Owen veel intelligenter geweest zijn dan de bewerking die Alex en Roberto hebben aangebracht. Caspian is in ieder geval goed betaald geweest door DreamWorks om zijn opinie over de nieuwe versie liefst zo weinig mogelijk kenbaar te maken. Ik snap anders niet waarom hij zichzelf niet meer manifesteert. Ik ben in ieder geval op zoek naar dit script. Als iemand dit zou vinden op het Net mag hij/zij het mij altijd forwarden naar mij email-adres.

    In de film zitten vele bekende gezichten zoals Merrick het hoofd van de instelling, gespeeld door Sean Bean en de ex-militaire huurling Laurent, gespeeld door Djimon Hounsou die op de hielen zit van de twee ontsnapte bewoners en ook een klein rolletje voor Michael Clarke Duncan. De vrij inspiratieloze en luidruchtige muziek in de film komt van Steve Jablonsky. De fotografie van Mauro Fiore maakt dan weer veel goed. De achtervolging op de autosnelweg is zeker een van de beste actie-scènes die ik onlangs heb gezien, en er zijn al heel wat snelweg-scènes de revue gepasseerd. Het spel met onscherpte en sterke lichtbronnen op de gezichten van de acteurs verhogen de dynamiek en de uitstraling van de film. Het gebruik van een zachte filter voor sommige shots op Scarlett vond ik dan weer net iets minder. Scarlett heeft een natuurlijke schoonheid die dergelijke fotografische ingrepen niet meteen nodig heeft.

    The Island 0+3The Island 0+2The Island 0+1

    Een van de betere scènes uit de film is de ontmoeting van McGregor met zijn kloon. De ene met Amerikaans, de andere met Schots accent. Gewoon hilarisch! Maar als jullie opzoek zijn naar een recente SF met meer inhoud, dan verwijs ik toch liever naar The Matrix of Minority Report. Michael Bay is een beetje zoals een Quentin Tarantino, die zijn filmbagage haalt uit andere films in plaats van uit het "echte" leven. Bay is beter in zijn actie-scenes en Quentin straalt met zijn dialogen en personage-beschrijvingen. Maar met deze premisse had een andere regisseur meer vonken gegeven. The Island was fun maar is in zijn verfilming spijtig genoeg ook blijven steken tussen de popcorn en de nacho's.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 18 augustus 2005

    ***Related Posts***
    25/11/2006: The Hitcher remake
    11/08/2005: The Island flopt aan de box-office
    11/04/2005: Producers van The Island halen fors uit naar Ewan en Scarlett
    03/04/2005: The Island

     

    *** The Island trailer ***

  • Producers van The Island halen fors uit naar Ewan en Scarlett

    Pin it!

    Het zit blijkbaar ingebakken bij veel mensen om kost wat kost de schuld te gaan zoeken bij anderen om hun eigen vel te redden. Dat is zo in de sport, in de zakenwereld, en uiteraard ook in de filmindustrie. Bij een filmproductie is het nog altijd de regisseur die quasi alle verantwoordelijkheid draagt en in de meeste gevallen ook de persoon naar wie we ons - soms gemakshalve - richten. In geval de film moest falen, is de regisseur vaak de ‘kop van Jut’. Zelfs bij ons is het aangewezen als filmmaker beter geen slechte langspeler te maken, wil hij nog de kans krijgen om andere projecten te krijgen.

    Ook al is het “zwakke resultaat” te wijten aan de incompetentie en de budgettaire onzorgvuldigheid van een productiehuis (spanningen, onafgewerkte decors, een slechte draaiplanning, regie-aanwijzingen die door de productie in de wind worden geslagen, het inschakelen van onervaren crewleden,…) – iets wat vaker voorkomt dan men denkt – dan nog zal de bioscoopbezoeker enkel oog hebben voor het eindresultaat geleverd door de regisseur. En laat ik er meteen bij zeggen dat de regisseur ook de stuwende kracht is en de visie achter elk filmproject. Maar ook hij kan fouten maken, en hij staat ook niet alleen op de set.

    De film The Island doet het slecht aan de box-office. In zijn derde week zit de film nog maar aan 30 miljoen dollar, en voor een SF-actie-blockbuster die 122 miljoen heeft gekost is dit dus aan ware ramp. Zie trouwens ook mijn post over Stealth die eveneens met een zware kater zit. De producers van The Island hebben dus nu ‘in het openbaar’ een gezicht gegeven aan diegene die volgens hen verantwoordelijk zijn voor de rode cijfers in de balans van DreamWorks. En het zijn de hoofdrolspelers, Ewan McGregor en Scarlett Johansson die op de schandpaal worden genageld.

    Blijft regisseur Michael Bay dan buiten schot? Wel, momenteel wel, maar dat zal wel eens kunnen veranderen. Ik heb de film nog niet gezien, en moet trouwens nog veel schade inhalen, maar volgens verschillende bronnen zou deze film wel eens één van zijn betere kunnen zijn. Vreemd dat hij dan met de meeste idiote films ongelofelijk succesvol is. Merk ook op dat dit de eerste film is die hij maakt zonder producer Jerry Bruckheimer. Het bewijs is geleverd dat een producer en zijn productieteam een invloed kunnen hebben op het succes van een film. Michael Bay’s volgende project is The Transformers, opnieuw zonder Jerry, maar deze keer wel met Steven Spielberg als executive producer. Michael zal zich moeten bewijzen met die film dat hij ook zonder de hulp van Jerry de studio rijk kan maken. In ieder geval zijn de producenten Walter Parkes en Laurie McDonald niet mals met hun kritiek op de twee hoofdacteurs en dit stond te lezen op hun website:

    "Listen, those are the superstars of the future, not the superstars of the present." McDonald ging nog een stapje verder en zei van Scarlett: "Even lesser television actresses, quite honestly, would have more connection to that audience."

    Ik vind dit eigenlijk nogal brutaal en een beetje flauw. Maar, ik moet de film nog zien. Het zou me enigszins wel verwonderen van twee talentvolle acteurs als Ewan en Scarlett dat zij niet voldoen aan de rol. Het zou de eerste keer zijn voor beide! Het is voor mij tevens nog niet helemaal duidelijk waarom een film zoals The Wedding Crashers en War of the Worlds het zo goed doen, en films zoals Stealth, Cinderella Man en The Island verschrikkelijk slecht. Laat me weten wat jullie hiervan denken…

    Categories: Clash 8 comments
  • Lord of War met Nicolas Cage en Stay met Ewan McGregor en Naomi Watts

    Pin it!

    Over sommige films wordt maar niet gezwegen over castingwissels of schandalen op de set, alles wat de headlines enigszins kan beïnvloeden. Maar over de films Stay en Lord of War wordt maar bitter weinig verteld. Een van deze twee nieuwkomers zal waarschijnlijk echt de moeite zijn, de andere film neigt in het bad met de clichés te vallen. Toch zijn de twee films de moeite waard om even te vernoemen.

    Stay (2005)

    De film waar ik het minst naar uitkijk is deze. Het verhaal begint met de jonge Henry Letham (Ryan Gosling) die levend uit een auto-ongeluk ontsnapt en wordt opgevangen door de psychiater Sam Foster (Ewan McGregor). Het trauma van de jonge artiest begint stilaan vormen te krijgen van paranoia en een soort psychose die hem instaat stelt een paar onheilspellende vooruitzichten te voorspellen, zoals zijn eigen dood. De psychiater, geplaagd door zijn vriendin Lila Culpepper (Naomi Watts) die eveneens zwaar depressief is, wil kost wat kost de zelfmoord van Letham vermijden. Maar de nachtmerrie is nog maar pas begonnen.

    Er is nog geen trailer voorhanden maar het lijkt erop dat deze film hetzelfde pad bewandelt tussen de knappe Fight Club en het iets te simpele The Butterfly Effect. Maar verwacht je maar aan een goede dosis jump-cuts, flash-backs, flash-forwards, flash-you-haven’t-seen-this-one-coming, en uiteraard een einde die alles op zijn kop zal zwieren. Een formule thriller, maar toch met een bijzonder sterke cast en een regisseur, Marc Forster (Monster’s Ball, Finding Neverland) die met zijn vorige films heeft bewezen geweldig goed met acteurs overweg te kunnen. Het scenario voor de film is van David Benioff (Troy, 25th Hour) die het rechtstreeks heeft geschreven voor het witte doek. Benioff is tevens ook bezig met het scenario van Wolverine, een spin-off van The X-Men. Er is nog geen release voor België bekend.

    Lord of War (2005)

    Een film waar ik iets meer naar uitkijk is deze, Lord of War van de regisseur/scenarist van Gattaca, Andrew Niccol, die eveneens het scenario schreef voor The Truman Show en het idee bedacht van The Terminal (2004). Met andere woorden, een talentvolle Nieuw-Zeelandse auteur-regisseur met een grote toekomst. Het enige minpuntje, maar dat is een compleet subjectieve mening, ik vind zijn regie soms iets te statisch en contra-dramatisch. Maar mensen evolueren en zo kan met de ervaring Niccol tot de bekende elite behoren. Lord of War is nog maar zijn 3de film zijn als regisseur. Hij heeft ook S1mone geregisseerd, maar daar zwijg ik liever over.

    Lord of War gaat over een wapenhandelaar Yuri Orlov (Nicolas Cage), achtervolgd door Interpol agent Jack Valentine (Ethan Hawke), die door middel van list en bedrog zijn weg naar de top van zijn vakgebied bewandeld. Daar komt hij echter een vijand tegen die hij nooit had verwacht, namelijk zijn geweten. Dat het niet simpel is om een leven vol mooie vrouwen, wapens en glamour achter je te laten mag duidelijk zijn. Als dan ook nog helemaal niemand wil dat je het wereldje achter je laat, zelfs je vijanden niet, dan wordt het helemaal moeilijk.

    Er zijn veel dingen die me aantrekken bij deze film. Niet alleen het basisidee van een wapenhandelaar met gewetensproblemen vind ik schitterend maar ook de affiche en de taglines zijn zalig:

    First rule of gunrunning: never get shot with your own merchandise.

    Got guns?

    Where There's A Will, There's A Weapon.

    Verwacht je hier maar aan een provocatieve film die een blik zal werpen achter de schermen van de wapenhandel net zoals Blow dat deed voor de drugwereld. De film werd gedraaid in Zuid-Afrika, met als hoofdlocatie in Cape Town. The place to be in Zuid-Afrika op gebied van reclamefilms. Waarom Zuid-Afrika? Wel, het is er “relatief” goedkoper (hoewel de prijzen stilaan op ons niveau komen te liggen); er is er bijna altijd zonnig weer en je heb een grote variatie van uitlopende decors op een boogscheut van elkaar (stranden, stad-centrum, bossen, uitgestrekte velden,…). De productiehuizen schieten er als paddestoelen uit de grond en de geruchten doen er de ronde dat DreamWorks er een studio zal bouwen. Lord of War zal ergens in oktober bij ons in de zalen zijn.

    Categories: News 0 comments