De FilmBlog

En hier is dan de trailer van Battleship (2012), de nieuwe prent van Peter Berg (The Kingdom, Hancock). Veel van Rihanna zien we niet in de trailer, laat staan enige referenties naar het boardgame waar de film zijn mosterd haalde.

Nu ja, een boardgame op zich heeft geen plot. Battleship is een spel waar je de schepen en duikboten van je tegenstander moet kelderen, door blindelings torpedo’s te lanceren via letter/cijfer coördinaten: "D-4 … Hit! ". Ik veronderstel dat we iets van dit principe wel zullen terugvinden in de film, maar het is toch een vrij "origineel" verhaal die werd geschreven, die op het eerste gezicht een soort mix is van Armageddon, Pearl Harbour en Transformers. Het productiebudget van de film bedraagt 200 miljoen dollar, wat toch wel een smak geld is. Zelfs voor een Hollywoodfilm. De verwachtingen zijn dus hoog gespannen voor deze actie-science-fiction film.

Ik vraag me toch wel af of al dat geld wel nodig was. Oh ja, de cgi van de ruimtewezen moest overtuigend zijn, maar 200 miljoen is toch wel buitensporig veel. Zeker met een cast waar Liam Neeson en Alexander Skarsgård de enige twee namen zijn die je als producent iets meer zou kunnen uitbetalen (tussen 5 en 10 miljoen dollar) dan een gewone Hollywood-acteur, dan pakweg een Brooklyn Decker, Taylor Kitsch, Reila Aphrodite of Josh Pence.

Korte inhoud: De film vertelt het verhaal van een internationale zeevloot die betrokken raakt in een zeer dynamische en intense strijd tegen een aliënras gekend als "The Regents". De aliens komen naar de planeet Aarde om een krachtbron in de oceaan te bouwen. Tijdens hun bezoek komen ze in contact met een zeevloot. Wat volgt is een verhaal dat zowel uit het perspectief van de aliens als uit dat van de mens verteld wordt.

Game-adaptaties waren al tricky, mede door het feit dat de verhaallijnen vrij basic waren, maar bij boardgames heb je zelfs geen verhaal. Het zou dus wel kunnen dat we met deze film een nieuw dieptepunt hebben bereikt. Ik kan begrijpen dat er een filmadaptatie kwam van Cluedo, maar wat in hemelsnaam doe je met een boardgame zoals Battleship?

Wat is het volgende, Monopoly? (een idee dat trouwens al te horen was) Marcel Vingerhoed moet zijn huizen verkopen omdat hij plots via de post een Algemeen Fondskaart heeft gekregen die hem beval om alles te herstellen. Tot over zijn oren in de schulden moet hij uiteindelijk naar de gevangenis, maar hoeft er niet te blijven omdat hij in bezit is van een 'verlaat de gevangenis zonder betalen'-certificaat. Een mooie film zal het worden. Battleship zou vanaf 18 april 2012 in de zalen moeten draaien.

***Related Post***
03/09/2010: Rihanna heeft een rolletje in Battleship

Er zit mogelijks een nieuw dieptepunt aan te komen voor Adam Sandler, want binnenkort is er Jack and Jill (2011), een zoveelste komedie waar hij de Eddie Murphy-toer opgaat en zich verkleed als vrouw. En tot overmaat van ramp zien we ook nog eens Katie Holmes opduiken.

Korte inhoud: Jack Sadelstein (Adam Sandler) is een succesvolle reclameman die in Los Angeles woont met zijn mooie vrouw (Katie Holmes) en kinderen. Echter, er is één moment in het jaar dat hij absoluut verafschuwt: het bezoek tijdens Thanksgiving van zijn identieke tweelingzuster Jill (Adam Sandler). Jills enorme drang naar aandacht en haar passief-agressieve houding maken Jack helemaal gek en zetten zijn rustige leventje op z'n kop.

Tot mijn grote verbazing zag ik in de trailer ook een kleine rol voor Al Pacino, die in de film zichzelf speelt. Het leek op het eerste gezicht een soort cameo, maar de acteur heeft duidelijk ook een paar zinnen in de film. Je zou denken dat de man nood heeft aan een kleine bijverdienste. De laatste film die ik me voor de geest kan halen waarin Pacino nog een (min of meer) sterke rol kon vertolken was in Two For the Money (2005). De meer recentere films zijn het vermelden nauwelijks waard.

Spijtig genoeg is er een afzetmarkt voor Adam-Sandler-komediefilms. Het is een vehikel die veel geld opbrengt en dus blijven ze die troep uit de grond stampen. En de acteur/regisseur die alles voor Adam Sandler inblikt de laatste jaren is en blijft Dennis Dugan. Ik denk dus niet dat er iets aan de formule zal worden gewijzigd. Het probleem met typetjes is dat er heel snel slijt op zit. The Wedding Singer (1998) vond ik nog wel ‘ok’, en Anger Management (2003) was best grappig. Maar veel van zijn films zijn het bekijken niet waard (cf. The Waterboy, Little Nicky, 50 First Dates, The Longest Yard,…). Nu en dan zien we hem in een ander soort film, maar deze film scoren meestal geen hoge toppen. Neem nu Reign Over Me (2007). Die film heeft met moeite wereldwijd 20 miljoen opgebracht, en dat was dan nog een film met Don Cheadle, Liv Tyler, Jada Pinkett Smith en Donald Sutherland.

De film zou maar pas op 1 februari 2012 in de bioscoop draaien, ook al is de film al lijkt het erop dat de Jack and Jill zo goed als afgewerkt is. Een mogelijke reden voor de late release is dat andere (lees: betere) films voorrang krijgen. Zoiets gebeurt wel vaker.

Update 02/04/2012: De film Jack and Jill van Adam Sandler heeft tien Razzies gewonnen voor slechte filmprestaties. De komedie met Sandler in de hoofdrollen won zondagnacht in alle categorieën voor slechte filmprestaties. Dat is nog nooit gebeurd in de geschiedenis van de filmprijzen, maakte de organisatie zondag bekend. De 45-jarige Sandler kreeg de prijs voor slechtste film, acteur, actrice en scenario. De melige komedie was genomineerd voor elf Razzies, maar Sandler verloor van zichzelf in de categorie slechtste scenario. Al Pacino won de prijs voor slechtste mannelijke bijrol. De acteur is er volgens de Razzie-jury niet in geslaagd zichzelf goed te spelen.

De film won ook in de categorieën slechtste vrouwelijke bijrol, slechtse ensemble, slechtste regisseur, slechtse koppel en slechtse gestolen filmidee, omdat het scenario te veel zou lijken op Glen or Glenda (1953). De komedie gaat over de huisvader Jack, gespeeld door Sandler, die onverwacht bezoek krijgt van zijn zuster Jill, ook een rol van Sandler. De winnaars worden bepaald door een jury met 650 leden en aan de hand van de Amerikaanse website Rotten Tomatoes waarop recensies worden verzameld. De Razzies werden zondagnacht voor de 32e keer uitgereikt.

Het nieuwe gezicht in Hollywood, waar het publiek voor schijnt te vallen, is de Amerikaanse actrice Jennifer Lawrence (pic). Deze 20-jarige actrice was genomineerd voor een Oscar voor Beste actrice in Winter's Bone (2010) en straalt nu in The Hunger Games (2012). En na een dramatische rol en een actierol, duikt ze nu op in de horrorprent, House at the End of the Street (2012).

Korte inhoud: Het tienermeisje Elissa (Jennifer Lawrence) verhuist samen met haar moeder (Elisabeth Shue) naar een nieuwe stad. Ze komen erachter dat hun nieuwe woning naast een huis staat waar een dubbele moord heeft plaatsgevonden. De problemen ontstaan wanneer Elissa bevriend raakt met de enige overlevende van het bloedbad, de zoon van het stel (Max Thieriot). Al snel blijkt dat het drama nog lang niet voorbij is...

Regisseur van dienst is Mark Tonderai, die eerder al de low budget horrorprent Hush (2008) had geregisseerd. Voor deze film heeft hij iets meer middelen gekregen maar blijft met zijn 7 miljoen dollar toch ver onder het gemiddelde Hollwood budget. Maar voor een geslaagde horrorfilm heb je niet noodzakelijk veel geld nodig (bekijk de Saw franchise of de Paranormal Activity films).

Maar met beperkte middelen kan je uiteraard ook niet uitpakken met visueel verbluffend materiaal in de trailer. Bijgevolg moet je de toeschouwer teasen door zo weinig mogelijk beelden te tonen. Maar de monteur van House at the End of the Street had net Memento (2000) en Irréversible (2002) gezien, en wou noodgedwongen de gehele film achterstevoren tonen. Ik laat in het midden of dit een geslaagde zet was. Persoonlijk vind ik het resultaat tegenvallen.

Het verhaal van de film is afkomstig van Jonathan Mostow, de regisseur van Breakdown (1997), U-571 (2000) en Terminator 3: Rise of the Machines (2003), de ene al meer teleurstellend dan de andere. Zijn laatste wapenfeit, de science-fiction Surrogates (2009), werd wel een pijnlijke flop en door pers en publiek afgeschreven als een banale en voorspelbare stupiditeit. Het zou dus kunnen dat de studio liever een andere regisseur aan het werk zag, ook al had Mostow jarenlang volgehouden dat 'hij' de meest creepy horrorfilm zou maken, samen met die andere afgedankte regisseur Richard Kelly. House at the End of the Street zou in september in de States moeten draaien, en hopelijk ook bij ons.

Twilight acteur Robert Pattison zal zijn teenager-imago een beetje kunnen bijstellen, nu hij te zien is in een David Cronenberg drama met veel geweld en seks. Met Cosmopolis (2012) duiken we in het losbandig nachtleven met een 28-jarige miljardair die zijn leven aan flarden scheurt en zijn fortuin op het spel zet. Financieel nihilisme als ik er een term moet kleven.

Korte inhoud: Cosmopolis vertelt het verhaal van Eric Packer (Robert Pattinson), een net getrouwde multimiljonair die in een peperdure limousine door Manhattan reist in een poging om zijn haren te laten knippen. Tijdens zijn zoektocht naar een kapsalon probeert hij gewoon zijn zaken te regelen zoals altijd, maar in de chaos die op zijn pad komt - waaronder een presidentiële stoet, antiglobaliseringsprotesten en de begrafenis van een beroemdheid - maakt hij enkele verkeerde beslissingen.

In de film zien we ook nog vertolkingen van Samantha Morton, Juliette Binoche, Paul Giamatti, Mathieu Amalric en Jay Baruchel. De film is gebaseerd op de roman van Don DeLillo uit 2003.

DeLillo is een Amerikaans auteur die vooral bekend is vanwege zijn romans, die een gedetailleerd portret schilderen van het Amerikaanse leven aan het eind van de twintigste en het begin van de eenentwintigste eeuw. Critici beschouwen de auteur als een van de centrale figuren van het literaire postmodernisme. Veel jongere Engelstalige schrijvers zoals Bret Easton Ellis en David Foster Wallace zeggen door DeLillo te zijn beïnvloed. De criticus Harold Bloom heeft DeLillo een van de vier grote Amerikaanse romanciers van zijn tijd genoemd, samen met Thomas Pynchon, Philip Roth en Cormac McCarthy.

DeLillo schreef ook het verhaal van de komedie Game 6 (2005) met een uitstekende Michael Keaton, rond een theaterschrijver die zijn kat stuurt naar de openingsnacht van zijn nieuw stuk omdat hij een belangrijke sportwedstrijd wil zien. Het grootste probleem van deze prent was de geloofwaardigheid, maar het zou me verbazen mocht dat hier een issue zijn. DeLillo en Cronenberg lijkt me wel een beloftevolle mix. Cronenberg staat bekend voor zijn drama met personages die vaak emotioneel in de knoop liggen met zichzelf, en dit extern tot uiting komt via geweld of seks. Meng dat met met post-modernisme van DeLillo en je maakt vuurwerk.

Ik ben zelf niet echt onder de indruk van Robert Pattison, maar dat zal wel te maken hebben met de flutrollen die hij vertolkt (incluis de Twilight saga). Maar dit zou met deze film wel eens kunnen veranderen. Het boek kwam uit in 2003, maar na de financiële crisis lijkt deze film relevanter dan ooit. Hieronder vinden jullie al de teaser trailer.

Regisseur Steven Soderbergh is iemand die de commerciële mainstream (Out of Sight) afwisselt met arthouse cinema (The Girlfriend Experience), en dit met wisselend succes.

Binnenkort mogen we het alternatieve Haywire (2011) verwachten met een waslijst aan bekende koppen; waaronder Gina Carano, Ewan McGregor en Michael Douglas. Ook aan de meer mainstream Magic Mike (2012) met de knappe Olivia Munn wordt gewerkt. Maar ondertussen is de science-fiction thriller Contagion (2011) op blu-ray uitgekomen.

Korte inhoud: In deze film volgen we de razendsnelle verspreiding van een dodelijk virus Een kleine, kortstondige aanraking, en een dodelijk virus wordt doorgegeven. Op een vliegveld neemt een reizigster iets uit een schaal met snacks voordat ze haar creditcard aan een ober geeft. Een zakelijke meeting begint met een rondje handen schudden. Een man hoest in een drukke bus. Beth Emhoff (Gwyneth Paltrow) is weer terug in Minneapolis, na een zakenreis naar Hong Kong. Ze voelt zich niet lekker, maar denkt dat het door de jetlag komt. Twee dagen later overlijdt ze op de afdeling spoedeisende hulp. De artsen vertellen haar ontroostbare echtgenoot (Matt Damon) dat ze voor een raadsel staan. Niet lang daarna vertonen meer mensen dezelfde symptomen: eerst hoesten en koorts, gevolgd door een toeval en een hersenbloeding en uiteindelijk de dood. Terwijl deze pandemie groeit, is de hele medische wereld in rep en roer om een geneesmiddel te vinden en om de paniek onder de mensen te bedwingen. Aan de andere kant zien we de mensen die voor hun overleving vechten en voor hun geliefden zorgen.

Iedereen wil met Soderbergh werken, en dus krijgen we opnieuw een waslijst aan bekende acteurs, gaande van Matt Damon, Kate Winslet, Marion Cotillard, Jude Law tot Gwyneth Paltrow en Laurence Fishburne. Weten al die acteurs dan niet dat Soderbergh eigenlijk iedereen voor de gek hield toen hei zei dat hij de filmwereld de rug wou toekeren? Zo zijn er tal van acteurs die hem al zijn voor geweest met dergelijke beweringen.

Contagion is een opgeblazen mozaïekfilm, een beetje in dezelfde lijn als zijn Traffic (2000). Het blijft een delicate oefening, want met verschillende verhaallijnen die door elkaar lopen word je sowieso geconfronteerd met interessante en minder interessante personages. En met een film van 106 minuten kan je ook niet al teveel gaan uitwijden of karakters beter gaan benaderen. Maar Soderbergh is verzot van uitdagingen, maar deze cocktail vind ik niet meteen een voltreffer. Deze schijnbare remake van Outbreak (1995) komt wat slordig over met verhaallijnen die nauwelijks worden uitgewerkt en vreemde karakters waar je geen vat op krijgt.

Het probleem met deze prent zijn echter niet het acteerwerk van de sterrencast. Stuk voor stuk zetten ze een geloofwaardige vertolking neer, op basis van het materiaal die ze aangereikt kregen van de scenarist. Scot Z. Burns. Op het einde van de rit heb je toch geen voeling met hun personages. Je bent niet emotioneel betrokken en bekijkt alle gebeurtenissen alsof het een documentaire is over een gevaarlijke bacterie. Het is geen goed drama, noch een geslaagde thriller of horrorfilm. Ik heb de indruk dat Contagion een veel beter project had geweest in de vorm van een middellange kortfilm in plaats van een langspeelfilm. Er is gewoon niet voldoende materiaal om ons 2 uur lang te boeien.

Maar ook de boodschap van de film vind ik wat vlakjes, alsof de Amerikaanse regering de enige verdediging is tegen een mogelijke virus-aanval, en noodzakelijk voor de overleving van het menselijke ras. Maar dit is uiteraard niet de eerste keer dat dergelijke propaganda in een blockbuster sluipt. Maar het verwondert me wel komende van een regisseur als Soderbergh.

*** Contagion trailer ***