Review - Page 5

  • Medici: Masters of Florence, een serie die hopelijk een vervolg krijgt

    Pin it!

    "Medici: Masters of Florence" (2016) is een achtdelige Brits-Italiaanse co-productie over de geschiedenis van de familie Medici, die in de vijftiende eeuw over de republiek Firenze heerste. De Medici’s waren een bankiersfamilie die door hun rijkdom enorme macht had in Firenze en omstreken. Hoewel de serie gebaseerd is op waargebeurde feiten, nemen de makers het niet al te nauw met de geschiedenis. Toch is deze televisieserie een aangenaam kijkstuk geworden.

    medici_masters_of_florence_season_1_dvd.jpg

    Korte inhoud: Na de plotse dood van hun vader Giovanni De Medici (Dustin Hoffman) moeten Cosimo (Richard Madden) en Lorenzo De Medici (Stuart Martin) de leiding van het imperium van de invloedrijke familie overnemen. Het is vooral Cosimo die door hun vader werd klaargestoomd als zijn opvolger, hoewel Cosimo liever kunstenaar was geworden en meer interesse heeft voor architectuur dan voor financiën.

    Wanneer blijkt dat Giovanni werd vergiftigd start Cosimo in het geheim een onderzoek naar de moordenaar van zijn vader. De verdenking valt al gauw op Rinaldo Albizzi (Lex Shrapnel), de vijand van Cosimo die geen gelegenheid onbenut laat om Cosimo in een slecht daglicht te plaatsen. Zo probeert Albizzi Cosimo meermaals uit de Signoria te stemmen, het hoogste politieke orgaan van Firenze.

    Ondertussen heeft Cosimo ook andere katjes te geselen. Hij probeert immers al jaren de koepel van de Dom van Firenze af te maken en net wanneer hij samen met architect Brunelleschi (Alessandro Prezioso) een oplossing heeft gevonden, breekt de pest uit. De familie De Medici verlaat in alle haast de stad en wanneer ze terugkomen treffen ze een stad aan die gevangen is door de dood en in handen is van de tirannieke Albizzi.

    "Medici: Master of Florence" is een serie die in het spoor van series als “Rome" of “Spartacus" in de geschiedenis van Italië duikt. Anders dan deze series doet Medici dit niet met een overdaad aan geweld en seks. Op een occasionele blote borst en enkele druppels bloed nagekomen zit er zelfs verrassend weinig seks en geweld in deze serie. Voor sommige kijkers zal dit als een verademing komen want de afgelopen jaren vlogen de afgerukte ledematen en expliciete seksscènes nogal erg in het rond…

    In deze serie worden vetes en ruzies niet uitgevochten op het slagveld maar wordt er volop gekonkelfoesd en complotten gesmeed achter elkaars rug en is het wapen van het woord en de rede het krachtigst. Er wordt dus behoorlijk wat gepraat in deze serie en de actie is hier aan ondergeschikt. Er wordt veel gereisd, naar Venetië, Rome, Sienna of Milaan en wijdse shots van prachtige Italiaanse landschappen wisselen elkaar af met scènes in wereldberoemde architectorale Italiaanse hoogstandjes (zoals bv. het Pantheon in Rome).

    Het niveau van de afleveringen wisselt nogal. Sommige afleveringen zijn meeslepend en boeiend van de eerste tot de laatste seconde, in andere afleveringen gebeurt er niet zoveel en wordt er vooral gebabbeld. Vooral de eerste afleveringen moet je even doorbijten. Gelukkig ziet de serie er visueel dus heel knap uit. De decors en kostuums zijn prachtig en er zijn ergere dingen om naar te kijken dan het wondermooie Firenze.

    In de cast merken we enkele bekende acteurs op, zoals Dustin Hoffman als pater familias van de familie Medici die er in de eerste minuten al het loodje bij neerlegt, maar nog opduikt in verschillende flashbacks. De hoofdrol wordt gespeeld door Richard Madden die we vooral kennen als Rob Stark uit “Game of Thrones". Met zijn staalharde blauwe ogen en ietwat norse blik weet Madden de twijfel en onzekerheid van Cosimo de Medici behoorlijk goed te vangen.

    Verder springt vooral Annabel Scholey eruit die als Contessina De Medici grotendeels in de schaduw van haar man Cosimo staat, maar in de loop van de serie toont dat ook zij haar mannetje kan staan in de harde renaissance. Veteraan Brian Cox kruipt in de huid van Guadagni, de voorzitter van de Signoria. Verder bestaat de cast vooral uit Italiaanse acteurs.

    medici_masters_of-florence_pic01.jpgmedici_masters_of-florence_dustin_hoffman.jpg
    © 2016 Dutch Filmworks

    De muziek is gecomponeerd door Paolo Buonvino die het bombastische van Hanz Zimmer weet te combineren met het strijkwerk van een James Newton Howard. Voor de titelsong Renaissance wist Buonvino zangeres Skin van Skunk Anansie te strikken die met haar kenmerkende stem zorgt voor een mooi, meeslepend nummer. De schrijver van de serie is Frank Spotnitz die in een ver verleden ook aan “The X-Files" meewerkte.

    Cosimo De Medici was een van de belangrijkste figuren van de Italiaanse renaissance, een intellectueel man en begenadigd politicus die zich liet omringen door filosofen, kunstenaars of schrijvers. Een ideaal persoon om een televisieserie aan op te hangen dus. Helaas wordt er door de makers soms iets te veel de nadruk gelegd op het soapgehalte van het leven van Cosimo De Medici (zijn gearrangeerde huwelijk, verschillende familieruzies…) waardoor het historische belang van Cosimo iets minder naar voren komt.

    Toch is “Medici: Masters of Florence" een visueel knappe serie over een interessante periode uit de (Italiaanse) geschiedenis. Een tweede seizoen met o.a. Sean Bean zou al in de maak zijn. De serie was in januari 2017 te zien op één, de blu ray is sinds kort verkrijgbaar. Hierop helaas geen extra’s.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 11 juli 2017

     

    *** Medici: Masters of Florence trailer ***

  • War for the Planet of the Apes (2017) ***½ recensie

    Pin it!

    Wat een schitterende prequel trilogie is deze Planet of the Apes geworden. Regisseur Rupert Wyatt had de toon gezet met Rise of the Planet of the Apes (2011), maar om onverklaarbare reden haakte hij af van de sequel omdat hij vond dat 20th Century Fox iets te vroeg de film wou, ook al lag er een script klaar die goedgekeurd was. Momenteel heeft Wyatt zelfs problemen om interessante filmprojecten te vinden.

    war_for_the_planet_of_the_apes_2017_poster01.jpg

    De gelukzak die het project in zijn schoot geworden kreeg was regisseur Matthew Reeves. De sequel Dawn of the Planet of the Apes (2014) was een box-office succes en werd op handen gedragen door pers en publiek en Reeves kreeg meteen ook de sleutels van de The Batman franchise. Zo zie je maar dat één keuze in je leven wel determinerend kan zijn voor de rest van je carrière.

    En volgende week komt dus War for the Planet of the Apes (2017) uit, en het is een uitstekend slot op een knappe filmreeks. Het contrast met Tim Burton’s Planet of the Apes (2001) is kon nauwelijks groter zijn. Deze franchise slaagt er in het gegeven opnieuw relevant te maken voor een hedendaags cinema-publiek. Bijgevolg zijn ze dan ook afgestapt van die onnozele time-travel nonsense in Escape from the Planet of the Apes (1971) en hebben ze geopteerd voor genetische manipulatie.

    De karakters en de verhaallijn zijn zo sterk, dat je in de eerste film de beperkingen van de motion capture-apen nog wel door de vingers zag, heb je nu zo goed als perfecte cgi wezens, met wederom een fantastische vertolking van Andy Serkis waarvoor hij dringend eens een Oscar-nominatie mag voor krijgen, want motion capture verschilt eigenlijk niet zo heel veel van een acteur met making-up. De moeilijkste film was Rise, maar Dawn en War zijn rijk aan actie en zijn net iets boeiender, zowel inhoudelijk als visueel.

    Korte inhoud: Ondanks al zijn inspanningen om een oorlog te vermijden, is Caesar alsnog in een onvermijdelijke strijd geraakt met de mensen. Caesar moet tot het uiterste gaan terwijl hij geplaagd wordt door herinneringen aan zijn voormalige vriend en verrader Koba. Kan Caesar zijn volk leiden tijdens deze moeilijke tijden?

    De cgi is geweldig, en dat is voornamelijk te danken aan de wizards van de Weta Digital. In een bepaalde scène zien we dat honderden apen gevangen zijn genomen, en voor geen seconde denk ja aan cgi. Rise was een film die zich afspeelde in een huis en labo. In Dawn ontplooide het verhaal zich in een bos en een verlaten stad. In deze War worden de landschappen breder en krijgen we sneeuw en regen. En op een moment waar het publiek sympathie begint te krijgen voor de apen, en eigenlijk hoop dat de mensheid uitgestorven zal worden, heb je beter goede motion capture. En met deze prent zijn we mijlenver verwijderd van Beowulf (2007).

    war_for_the_planet_of_the_apes_2017_pic01.jpgwar_for_the_planet_of_the_apes_2017_pic02.jpgwar_for_the_planet_of_the_apes_2017_pic03.jpg
    © 2017 20th Century Fox, All rights reserved.

    De verwachtingen waren hoog voor deze prent, en het resultaat is grotendeels donkere en eigenlijk ook wel wat deprimerend: en voor dit climax gedeelte van deze Apen-saga is het zeker wel een waardige afsluiter, maar misschien had ik toch iets meer van een crescendo verwacht. Het einde is ook een beetje verwarrend met één groep van mensen die aangevallen wordt door een andere groep mensen, en de apen worden dan wat opzij geschoven in een soort The Great Escape (1963) subplot. Ook de dialogen zijn behoorlijk droog. De film heeft ‘WAR’ in de titel, maar ik had de indruk dat er meer oorlog was in Dawn dan in deze prent. Hier heb je voornamelijk momenten van kwetsbare schoonheid en verdriet.

    Er zit ook een beetje humor in de prent, afkomstig van Bad Ape vertolkt door Steve Zahn. Het ruwe element in de film komt dan weer van The Colonel, vertolkt door een overheerlijke Woody Harrelson die zijn inspiratie heeft gevonden in Colonel Kurtz uit Apocalypse Now (1979). Om hem dan ook nog een keertje zijn hoofd te laten scheren en op de muur “APE-POCALYPSE NOW” te schrijven vond ik zelf net iets teveel van het goede. Het mocht allemaal wel iets subtieler. En om eerlijk te zijn, de dreiging komt eigenlijk niet echt van hem. War for the Planet of the Apes komt bij ons uit op 12 juli 2017.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 4 januari 2017

     

    *** War for the Planet of the Apes trailer ***

  • Baby Driver (2017) **** recensie

    Pin it!

    De beste films komen niet met toeters en bellen, of een sequel cijfer achter hun titel. Dat kan zeker gezegd worden van deze Baby Driver (2017). Het is wat mij betreft dé beste film (tot nu toe) van Edgar Wright, die ons eerder al pareltjes bracht als The World's End (2013) of Shaun of the Dead (2004).

    baby_driver_2017_poster.jpg

    Korte inhoud: 'Baby Driver' volgt een jonge, getalenteerde chauffeur van vluchtauto's (Ansel Elgort) die lijdt aan tinnitus en vertrouwt op het ritme van zijn persoonlijke soundtrack om de beste te kunnen worden. Wanneer hij de vrouw van zijn leven ontmoet, doet hij een poging om uit de criminele wereld te stappen. Een verdoemde overval zorgt er echter voor dat hij voor zijn leven, liefde en vrijheid moet vrezen.

    Een paar jaar geleden werd hij de laan ingestuurd door Marvel tijdens de productie van Ant-Man (2015), en vervangen door Peyton Reed. Maar het was wel zijn script die verfilmd werd. Deze keer lijkt hij weer volledig de touwtjes in handen hebben, ook al heeft het marketing departement misschien niet voldoende de film kunnen verkopen, want in de States blijft deze hangen op 35 miljoen (evenveel als het productiebudget). Dat cijfer zal zeker nog wel de lucht ingaan eenmaal het de Europese en Aziatische markten zal aandoen. Het is in ieder geval

    Net zoals Spider-Man: Homecoming (2017) is de casting 'spot-on', te beginnen met hoofdacteur Ansel Elgort. Samen met Tom Holland zijn ze revelaties geworden in 2017. Ik had trouwens al een jaar geleden gepost dat ze Elgort moesten casten in de rol van Han Solo. Hij werd het uiteindelijk niet en Lucasfilms zal het zich nog lang beklagen. Hij straalt meteen sympathie uit en hij overtuigt niet alleen als chauffeur maar ook als romanticus.

    Zijn love interest wordt gespeeld door Lily James, die we eerder hebben zien schitteren in Cinderella (2015). Daarnaast wordt de show gestolen door een bende schurken, te beginnen bij Baby's opdrachtgever Doc, gespeeld door Kevin Spacey. Daarnaast zien we een hedendaags Bonny & Clyde koppel , Buddy & Darling, gespeeld door een overheerlijke Jon Hamm en een al even aanstekelijke Eiza González. Het meest leuke personage is toch wel Bats, vertolkt door Jamie Foxx.

    baby_driver_2017_poster01.jpgbaby_driver_2017_poster02.jpgbaby_driver_2017_poster03.jpgbaby_driver_2017_poster04.jpg
    baby_driver_2017_poster05.jpgbaby_driver_2017_poster06.jpgbaby_driver_2017_poster07.jpgbaby_driver_2017_poster08.jpg

    De film heeft heel veel weg van Drive (2011), ook al zit er heel wat meer humor in Baby Driver. Auto-achtervolgingen zijn een gegeven in actiefilms die meestal wel op bijval van het publiek kan rekenen, denk maar aan de Fast & Furious films of nog Jason Bourne. Car chases kosten wel véél geld, maar desondanks het beperkt budget zijn de sequenties bijzonder geslaagd én dat zonder cgi. Er zit een zekere logica in de achtervolgingen. De sensatie, de snelheid, de urgentie, de opwinding, de escalerende edits en de grotere dramatische inzet, het werkt tot een bangelijke climax. En feit dat het hoofdpersonage constant naar muziek luistert, en deze muziek gebruikt als een soort metronoom voor zijn acties, is een geniale vondst. Je zou het kunnen omschrijven als een soort car chase musical, met driftende auto's en geweerschot-percussies die knallen op het ritme van de muziek. En in deze prent, een scène met Baby die koffie gaat halen kan saai lijken, maar krijgt hier een compleet nieuwe classic musical vibe uit de periode van Gene Kelly maar dan in een hedendaags jasje

    Baby Driver is een verademing om te zien tussen het huidige filmaanbod van sequels en remakes, een eclectische wilde actierit met heel veel stijl en lef, ook al steunt de gehele prent op een gimmick. In tegenstelling Cornetto Trilogy is dit een echte genre-prent, maar het brengt alles met een nieuwe, frisse benadering zonder te vervallen in het spoof genre. Er is geen enkele overbodige scène of moment van verveling. Het lijkt een eenvoudig verhaal maar er steken heel wat elementen in die allemaal in functie staan van de pay off. Het meest fascinerende aan deze prent is de emotionele impact, doorheen de liefde die hij uitstraalt voor zijn pleegvader, alsook de liefde die hij voelt voor de serveerster.

    baby_driver_2017_ansel_elgort.jpgbaby_driver_2017_jon_hamm_eiza_gonzalez.jpgbaby_driver_2017_jamie_foxx_jon_hamm_ansel_elgort_eiza_gonzalez.jpg
    baby_driver_2017_ansel_elgort_lily_james.jpgbaby_driver_2017_jon_hamm_ansel_elgort.jpgbaby_driver_2017_lily_james_ansel_elgort.jpg
    © 2017 Sony Pictures Releasing Belgium

    Normaal word ik snel nerveus van film die muziek gaan opdringen nadat Quentin Tarantino deze stijl had uitgebuit, maar hier komt het verhaal, de karakters en de vertolkingen op de eerste plaats, met nummers als Queen's "Brighton Rock" en "Bellbottoms". Wright kan duidelijk geen saaie film maken, zelfs mocht hij het proberen. Wanneer je ergens in het midden van het verhaal zou inpikken zou je denken dat je naar een collectie van videoclips aan het kijken bent. Had het verhaal misschien een tikkeltje dieper geweest, dan had dit echt wel een game changer kunnen zijn. Hoe dan ook, het is één van de betere zomerfilms van het jaar. Baby Driver komt bij ons uit op 23 augustus 2017.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 5 juli 2017

     

    *** Baby Driver trailer ***

  • The Bye Bye Man (2017) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    De horrorprent The Bye Bye Man (2017) werd door de critici redelijk unaniem de grond ingeboord. Op Imdb scoort de film 4.3 op 10 en bij Rotten Tomatoes is het al niet veel beter met 24%. The Bye Bye Man moet het inderdaad niet hebben van zijn originaliteit en Oscarwaardige acteerprestaties, maar toch vond ik het een behoorlijke horrorpoging die nergens verveelt. En de film heeft zijn budget van 7 miljoen keurig weten verdriedubbelen.

    the_bye_bye_man_2017_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Elliot (Douglas Smith), John (Lucien Laviscount) en Sasha (Cressida Bonas) zijn drie studenten die het wonen op de universiteitscampus wel gezien hebben. Ze besluiten samen een groot huis te huren buiten de campus. Het huis staat al enkele jaren leeg en dus hebben de jongelingen nog wat werk eer ze in hun nieuwe woonst kunnen trekken. Tijdens een speurtocht ontdekt John in de kelder een aantal meubels. Daarbij ook een nachttafeltje waarin Elliot de zin “Don’t say it, don’t think it." herhaaldelijk aantreft.

    Na hun housewarmingfeestje blijven het koppel Elliot en Sasha met John en zijn nieuwe vriendin Kim (Jenna Kanell) napraten in de keuken. Kim is een medium en wordt door de jongens uitgedaagd om een séance te houden. Wat aanvankelijk nogal lacherig begint, wordt plots bittere ernst wanneer Kim een aanwezigheid in het huis ontwaart.

    De dagen erop beginnen de jongeren te hallucineren, krijgen ze nachtmerries en zien ze hun angsten voor hun ogen gebeuren wanneer ze zich in een soort trance bevinden. Zo ziet Elliot dat John en Sasha met elkaar aanpappen of wordt Sasha plots erg ziek. Elliot besluit op onderzoek te gaan en duikt de bibliotheek in om meer informatie te zoeken over The Bye Bye Man, de geest die hen in de ban houdt.

    Origineel kan je The Bye Bye Man moeilijk noemen. Afgelegen bezeten huizen, jongeren die gekweld worden door onverklaarbare gebeurtenissen en nachtmerries en zelfs plotse onverwachte sterfgevallen, we hebben het allemaal al wel eens zien passeren. Regisseur Stacey Title kleurt netjes binnen de genreconventies met piepende deuren, plotse flikkerende lichten en creepy geluiden achter het behang.

    Toch gaat The Bye Bye Man goed van start wanneer we in 1966 een man volgen die schijnbaar uit het niets zijn gezin en buren vermoord terwijl hij steeds “don’t say it, don’t think it" prevelt. Over de motieven van de man of waarnaar de zin verwijst, leren we op dat moment niets en de film gaat daarna verder in het heden. Het is een openingsscène die interesse wekt in wat er concreet aan de hand is.

    Dat was helaas het beste moment van het scenario van Jonathan Penner die zich baseerde op het verhaal ‘The Bridge to Body Island’ van Robert Damon Schneck. Nochtans kan Penner wel enkele adelbrieven voorleggen. Ooit was hij samen met zijn vrouw en regisseur Stacey Title genomineerd voor een Oscar voor hun kortfilm Down on the Waterfront en in het horrorgenre was Penner co-auteur van het boek Horror Cinema waarin de verschillende stromingen in het genre onderzocht worden. Helaas heeft Penner vooral de clichés in het genre gebruikt voor zijn scenario van The Bye Bye Man en leidt het verzamelen van elementen uit andere horrorfilms helaas niet tot een samenhangend verhaal.

    the_bye_bye_man_2017_blu-ray_pic01.jpgthe_bye_bye_man_2017_blu-ray_pic02.jpg
    © 2017 Remain in Light

    Over de acteerprestaties kunnen we redelijk kort zijn. De acteurs zullen niet met prijzen gaan lopen voor hun vertolkingen. De jonge acteurs spelen niet echt de pannen van het dak, maar komen er wegens hun prille carrière nog wel mee weg. Vreemder is wat ervaren rotten als Carrie-Ann Moss, Michael Trucco en zowaar Faye Dunaway in deze b-horrorfilm gezien hebben. Hun rol is namelijk heel erg dun en lijkt vooral geschreven om wat bekende namen op de poster te proppen.

    Zolang The Bye Bye Man zich nog in de schaduwen beweegt en niet frontaal in beeld komt, is zijn gelijknamige film best te genieten. Wanneer de creep uit de film echter in het licht treedt en het mysterie zo wegvalt, valt dit serieus tegen. The Bye Bye Man ziet er helemaal niet eng uit en zijn hond moet zowat een van de slechtste cgi-creaties van het jaar zijn (waarom de man met een hond rondloopt, wordt overigens ook helemaal niet uitgelegd). Nochtans wordt The Bye Bye Man vertolkt door Doug Jones een acteur met heel wat ervaring in het spelen van creepy figuren (zie o.a. Pan’s Labyrinth, Crimson Peak of Ouija: Origin of Evil).

    Kortom, The Bye Bye Man is geen hoogvlieger, maar wie houdt van b-horrorfilms (en hier pleit ik mezelf schuldig), kan toch wel van deze film genieten. De blu-ray van The Bye Bye Man is inmiddels uit. Hierop staan geen extra’s, maar dat is bij deze film niet zo’n gemis.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 2 juli 2017

     

    *** The Bye Bye Man trailer ***

  • Lion (2016) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    En hier is nog een film gebaseerd op waar gebeurde feiten. Het uitgangspunt is in ieder geval heel voor de hand liggend: een jonge man zoekt naar de familie van wie hij was gescheiden. Toch zijn de gebeurtenissen in Lion (2016) zo onwaarschijnlijk dat je toch wat verrast bent over hoe het leven van Saroo Brierly, zich heeft ontvouwen.

    lion_2016_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Een 5-jarige Indiase jongen raakt verdwaald in de straten van Calcutta, duizenden kilometers van huis. Hij overleeft vele uitdagingen waarna hij door een stel in Australië wordt geadopteerd door John (David Wenham) en Sue Brierley (Nicole Kidman). 20 jaar later besluit Saroo Brierley (Dev Patel), die nu in Melbourne studies volgt voor hotel management, op zoek te gaan naar zijn verloren familie. Hij heeft er ook een relatie met de Amerikaanse studente Lucy (Rooney Mara)

    Lion is de debuutfilm van Garth Davis, en het script is van de hand van Luke Davies. De film werd genomineerd voor 6 Oscars (Beste Film, Beste Acteur, Beste Actrice, Beste Script, Beste Cinematografie en Beste Muziek). Het is een emotionele prent die je niet onberoerd zal laten. Het zou dus wel eens kunnen dat je een traan voelt rollen over je wang.

    De film is grofweg opgedeeld in twee verschillende delen. In de eerste helft zien we de kleine Saroo, briljant gespeeld door Sunny Pawar, die samen met zijn moeder en oudere broer in een arm landelijk dorp in India leeft. Zijn oudere broer, Guddu, is werkzaam in verschillende vreemde baantjes om hun familie te ondersteunen. Saroo is enthousiast en wil helpen, maar dat is tegen de zin van Guddu. Uiteindelijk zien we dat de broer toch Saroo meeneemt naar een treinstation en vertelt hem te wachten terwijl hij ziet naar een baan. Saroo valt in slaap en wordt in het midden van de nacht wakker in een verlaten treinstation. Hij roept naar zijn broer en stapt uiteindelijk op een diensttrein die hem duizenden kilometers weg van zijn huis brengt. Hij beland in een weeshuis die veel weg heeft van een gevangenis. Uiteindelijk wordt hij geadopteerd door de Brierley's.

    lion_2016_blu-ray_pic02.jpglion_2016_blu-ray_pic01.jpglion_2016_blu-ray_pic03.jpg
    © Entertainment One Benelux

    Een kleine jump in tijd brengt ons naar het tweede gedeelte van de film. Saroo is een echte Australiër geworden, en heeft alle banden met India verbroken tot het moment komt wanneer hij de kans ziet zijn broer en moeder te kunnen opsporen. Op dit ogenblik verliest de film een beetje van zijn drama en vervallen we wat in clichés met Dev Patel die humeurig, depressief en in strijd is met zichzelf. De vraag die zich meteen opdringt is of de zoektocht naar zijn echte moeder betekent dat hij ondankbaar is tegenover zijn adoptieve moeder, maar de film lijkt zich meer bezig te houden met het proces van de moeders te vinden (via Google Earth), dan met wat zich binnenin de karakters afspeelt. De emoties lijken vaal geforceerd in plaats dat ze gegroeid zijn door omstandigheden en conflicten. Toch zijn de laatste scènes echt wel pakkend.

    Ik zou niet zeggen dat Lion een ongelijke film is, maar uit technisch oogpunt is het eerste deel van de film, met de jonge Saroo in vrijwel dialoogvrije scènes in de straten van Calcutta. Regisseur Garth Davis houdt de camera en het publiek op afstand van de jonge Saroo, waardoor deze sequentie een documentair karakter heeft. Elke onwaarschijnlijke ontmoeting die jonge Saroo heeft lijkt schokkend geloofwaardig. En dat kan ik spijtig genoeg niet zeggen van het tweede gedeelte van de film. Dev heeft een paar goede scènes en Nicole Kidman zit echt wel sterk in haar rol. Mara daarentegen loopt hier wat verloren. Het is uiteindelijk een hartverwarmend verhaal en de gevoelens lijken niet gedwongen. Toch voelt het aan of je dit allemaal al eens gezien hebt, maar Lion is hoe dan ook de moeite om te zien, en ondertussen is de DVD en Blu-ray beschikbaar.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 1 juli 2017

     

    *** Lion trailer ***

  • Spider-Man: Homecoming (2017) **** recensie

    Pin it!

    Een film valt of staat met je acteurs. En daar waar ze op de set van Han Solo (2018) moeten beroep doen op een acteurscoach, omdat het acteerwerk van Alden Ehrenreich te wensen overlaat, moet ik bekennen dat Marvel en Sony echt wel op rozen zit met de Brit Tom Holland, want hij zit perfect in zijn rol in Spider-Man: Homecoming (2017).

    spiderman_homecoming_2017_poster.jpg

    Korte inhoud: De film speelt zich af na Captain America: Civil War (2016). Peter Parker (Tom Holland) keert terug naar zijn normale leven in Queens nadat hij zijn eerste superheldengevecht erop heeft zitten. Terwijl hij met de metro naar school gaat, heeft hij moeite met weer zijn dagelijkse leven op te pakken. Daarnaast krijgt hij te maken met een nieuwe aartsvijand; 'the Vulture' (Michael Keaton) en probeert hij het meisje van zijn dromen, Liz (Laura Harrier), voor zich te winnen zonder zijn identiteit van superheld te onthullen.

    Het eerste wat mij is opgevallen is dat deze nieuwe Spider-Man film in dezelfde lijn ligt als de Iron Man films of Ant-Man (2015), in die zin dat ze behoorlijk bewust blijven van het comic gehalte van de superhelden. Er wordt vaak de draak gestoken met de kostuums en de superhelden-cultus, zonder daarbij de actie te ontkrachten of de geloofwaardigheid aan te tasten. Dus enerzijds nemen de makers de personages wel ernstig, en is het niet allemaal om te lachen, maar er steken toch wel heel veel knipoogjes in. De Avengers hebben hun stempel gezet op de samenleving en iedereen lijkt er wel over te spreken, tot zelfs de criminelen die met maskers van The Hulk en Thor een bankfiliaal willen overvallen. En het werkt, en dat is iets waar Marvel in uitblinkt.

    Er steekt dus behoorlijk wat zelf relativerende comic-book humor in deze prent, en misschien wel de perfecte mix tussen een superhero film en een tienerkomedie. Niet alleen de onderonsjes tussen Peter Parker en Tony Stark (Robert Downey Jr.), maar ook de uitwisselingen met zijn vriend Ned (Jacob Batalon) zijn echt wel grappig. Dit is een Spider-Man film en in tegenstelling met de Batman-franchise mikt deze adaptatie toch wel op een jonger publiek, ook al zal de iets oudere generatie hier ook wel plezier aan beleven. Homecoming is echt een leuke prent, ook al komen niet altijd alle grappen aan. Iets wat je nu eenmaal hebt wanneer je met 8 mensen (Jonathan Goldstein, John Francis Daley, Christopher Ford, Chris McKenna, Erik Sommers en regisseur Jon Watts) aan één script werkt. In vergelijking met een film als Deadpool (2016) is de humor hier wel degelijk 'kinderen toegelaten'.

    Een andere zaak wat me is opgevallen is de 'diversiteit' in Spider-man: Comecoming. Het woord lijkt niet alleen aan de orde te zijn in de literatuur maar ook steeds meer in films. Of dit een goede of slechte zaak is, laat ik in het midden, er zijn in ieder geval voldoende argumenten voor een debat omtrent de kwestie. Peter Parker heeft een Zuid-Amerikaanse vriend, is verliefd op het Afro-Amerikaanse meisje Liz (Laura Harrier), de klasbully Flash (Tony Revolori) is van Italiaanse origine en heel wat zwarte acteurs zien we opduiken als bendelenden (Donald Glover en Bokeem Woodbine), als leraar (Hannibal Buress) of klasgenoten, en ik denk dan aan Abe Abraham Attah of de hilarische Michelle (Zendaya). Zelfs de principal van de school, gespeeld door Kenneth Choi, is van Aziatische origine. Ik had er persoonlijk geen problemen mee, want elk van hen zat perfect in zijn rol. De film is ook wel wat 'politiek correct'. In het begin zien we Michael Keaton die naar een tekening aan het kijken is van The Avengers en zich de bedenking maakt dat jongeren vroeger bezig waren met cowboys an indianen. Zijn collega merkt op dat de term nu is veranderd in 'native American' in plaats van indiaan.

    spiderman_homecoming_2017_tom_holland.jpgspiderman_homecoming_2017_tom_holland_laura_harrier.jpgspiderman_homecoming_2017_robert_downey_jr_jon_favreau_tom_holland.jpg
    spiderman_homecoming_2017_pic01.jpgspiderman_homecoming_2017_pic02.jpgspiderman_homecoming_2017_pic03.jpg
    spiderman_homecoming_2017_pic04.jpgspiderman_homecoming_2017_pic05.jpgspiderman_homecoming_2017_pic06.jpg
    © 2017 Sony Pictures Releasing

    Het is gelukkig geen origin story. Spider-Man heeft zich al bewezen in een vorig avontuur, ook al zijn alle klassieke Spidy recepten wel aanwezig, met name zijn relatie met zijn tante May Parker (Marisa Tomei) die geen weet heeft van zijn geheime identiteit en waarvoor hij letterlijk op de plafond moet kruipen om dat verborgen te houden. Ook het gehele high school-gebeuren is opnieuw een belangrijk gegeven. Wat nieuw is, is de relatie met de Avengers. Gelukkig wordt deze Spiderman wel niet naar de achtergrond gedrukt door Iron Man. Ook zijn zijn Spidy-suit heeft een Tony Stark upgrade gekregen, met bijzonder veel gadgets. Het lijkt bijna een soort Iron Man kostuum waar de Jarvis stem is vervangen door een vrouwelijk equivalent, genaamd Karen (Jennifer Connelly). Het pak heeft ook heel wat gadgets en detectiesystemen, maar het meest bijzondere zijn uiteraard de web-shooters, waar Tony Stark zomaar eventjes honderden variaties heeft ingebouwd tot spider-bombs en stun-webs. Ditalles wordt ook op een slimme en efficiënte manier ontplooid zonder het ritme van de film aan te tasten.

    De bijrollen in comic adaptaties zijn meestal heel bijzonder. Zo hebben we James Gordon en Alfred Pennyworth in de Batman films of Lois Lane in Superman. Hier had ik de indruk dat iedereen eigenlijk een bijrol had en elkeen aan de zijlijn van The Avengers opereerden. Een figuur waar ik altijd plezier mee heb is Happy Hogan, wederom briljant vertolkt door Jon Favreau. Daarnaast zien we ook heel even Pepper Potts (Gwyneth Paltrow) opduiken en blijven we hopen dat haar rol ooit eens iets meer gravitas zal ontwikkelen. En bij de villain kan je gewoon niets verkeerd doen met Michael Keaton. Hij is wat mij betreft één van de beste villains van alle Spider-Man films. En damn zijn Vulture suit is gewoon bad-ass.

    Zijn er minpuntjes naast de humor die niet altijd even grappig is? Wel, de visuele effecten in deze prent zijn geweldig, ook al had ik bij bepaalde shots iets teveel het gevoel naar een cgi-Spiderman te kijken. Er zijn ook geen echt memorabele scènes zoals we dat bijvoorbeeld wel hadden met de trein-scène in Spider-Man 2 (2004), of de achtervolgingsscène van The Joker en Batman in The Dark Knight (2004). Er wordt wel een veerboot gesplit, maar ik had nooit echt een wow-momentje. Ik miste in deze scène de reacties van de mensen op het schip. Homecoming eindigt niet met een cliché, ook al had ik een iets beter einde verwacht. De regisseur Jon Watts heeft een mooie prestatie afgeleverd, ook al hebben we zijn stempel op geen enkel moment echt gevoeld. Deze Homecoming is het resultaat van een team, meer dan de verwezenlijking van een regisseur met een uitgewerkte visie of stijl, zoals dat wel het geval was bij Christopher Nolan of zelfs een Sam Raimi. Al bij al heb ik er echt van genoten en weet zeker dat Spider-Man: Homecoming 2 zelfs nog beter kan zijn. Nog even geduld want Spider-Man: Homecoming is pas bij ons in de zalen vanaf 19 juli 2017.

    Klein detail, naar verluidt zou de film pas 2 maand later uitkomen in China (de tweede grootste filmmarkt van de wereld)! Het ziet er dus naar uit dat de liefde tussen China en het Japanse Sony nog steeds onder het vriespunt zit. Herinneren jullie zich nog Sony's Ghostbusters (2016) die geen bioscooprelease kreeg in China omdat de Chinezen zogezegd geen films met spoken zouden lusten? Iets wat toch wel vreemd is als je weet dat Chinezen massaal naar Pirates of the Caribbean: Dead Men Tell No Tales (2017) zijn gaan zien. Hopelijk kan de liefde zich toch snel herstellen tussen die twee landen, want dit is te zot voor woorden..

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 30 juni 2017

     

    *** Spider-Man: Homecoming trailer ***