Review - Page 5

  • The Green Mile (1999) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het was een onmogelijke opdracht voor regisseur Frank Darabont om zijn meesterwerk The Shawshank Redemption (1994) te overtreffen, ook al speelde The Green Mile (1999) zich ook af binnen de muren van een gevangenis én was het opnieuw gebaseerd op een verhaal van Stephen King.

    the_green_mile_1999_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Nu Paul Edgecomb (Tom Hanks) zijn dagen slijt in een bejaardentehuis, kijkt hij terug op zijn leven als gevangenisbewaker. Jarenlang heeft hij dienst gedaan in de 'Dodengang' van de Cold Mountain gevangenis. Paul denkt vooral terug aan 1935. Ten tijde van de Grote Depressie ontwikkelde Edgecomb een bijzondere band met één van de gevangenen. De zwarte reus John Coffey (Michael Clarke Duncan) werd beschuldigd van de verkrachting en de moord op twee kleine meisjes. Er was alleen iets heel bijzonders met hem aan de hand...

    Daar waar de gevangenen in Shawshank wachten op hun vrijheid, zien we hier dat ze wachten op hun dood. De titel van de film verwijst naar de gang die met groene linoleum is bedekt, en leidt naar 'old sparky', de elektrische stoel. Het grootste verschil tussen deze twee films is dat Shawshank aanvoelt als een 'bigger than life' film, terwijl deze Green Mile eerder aanvoelt als de tv-versie ervan, met een pak meer karikaturen en fake personages. Dat John Coffey beschikt over speciale gaven lijkt niet meteen door te zinken bij de cipiers en in plaats van de bevoegde instanties in te lichten, zien we hen eindeloos met verstomming kijken naar deze mysterieuze figuur. Het acteerwerk is tevens ook niet altijd van niveau en je vraagt je soms af of deze film wel is geregisseerd door dezelfde persoon die het eerdere meesterwerk had gemaakt.

    Met zijn duurtijd van 189 minuten barst deze prent letterlijk uit zijn voegen, maar het was duidelijk dat de studio geen restricties wou opleggen aan de man die maar eventjes 7 Oscar-nominaties kreeg voor Shawshank, maar er uiteindelijk geen enkele kon verzilveren. Maar dat was tevens een periode waarin Hollywood de bal compleet mis sloeg en Forrest Gump (1994) beschouwde als een betere film. Begrijpen wie begrijpen kan. Darabont was zelfs niet genomineerd voor Beste Regisseur, maar Woody Allen wel met zijn Bullets Over Broadway (1994), een film die geen kat heeft gezien en nog niet aan de hielen komt van Shawshank. The Green Mile kreeg 4 Oscar-nominaties, maar kon ook hier geen enkel beeldje verzilveren, en deze keer wel terecht gezien de film het moest opnemen tegen het superieure American Beauty (2000).

    The Green Mile werd in tegenstelling tot Shawshank een mega-succes aan de box-office met een recette van 287 miljoen dollar, en dit met een productiebudget van 60 miljoen. Het werd tevens de meest succesvolle Stephen King verfilming. Had de film een half uur korter geweest, en was de montage net iets scherper, en had Darabont een paar personages minder uitgewerkt, dan was dit een véél betere film geweest. Maar we lopen een beetje verloren in al die verhaallijnen en missen de hoofdplot die draait rond de echte moordenaar van de twee meisjes.

    the_green_mile_1999_blu-ray_pic01.jpgthe_green_mile_1999_blu-ray_pic02.jpgthe_green_mile_1999_blu-ray_pic03.jpg

    De film had moeten gaan over racisme, spiritualiteit en de doodstraf, maar wat we ervan overhouden is een man die met zijn muis zit te spelen en een zwarte gevangene die vliegen spuwt. Het is niet correct om deze film te gaan vergelijken met Shawshank, maar het is moeilijk om het niet te doen want Darabont heeft er zich duidelijk op willen baseren. Spijtig genoeg heeft hij geen keuze kunnen maken tussen het religieuze aspect van de film en het magische/bovennatuurlijke aspect die meer de stempel van Stephen King droeg. Nu zwalpt de film tussen beide en krijgen we een beetje een halfslachtig resultaat te zien.

    Maar er zijn uiteraard ook nog zaken waarvan ik heb genoten, met name de muziek compositie van Thomas Newman, die ons door dit meer dan 3 uur durend gevangenisdrama sleept. Voor de rest is er mij niet zo heel veel bij gebleven.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 2 januari 2017

     

    *** The Green Mile trailer ***

  • Sleepy Hollow (1999) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Klassiekers time! Ik ben eigenlijk wel een grote fan van de Hammer films uit de jaren '50 en '60 en deze Sleepy Hollow (1999) van Tim Burton is zowaar een uitstekende ode aan deze films. Aan de basis ligt Washington Irving's The Legend of Sleepy Hollow, een 19de eeuws horrorsprookje.

    sleepy_hollow_1999_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Het jaar is 1799 en we maken kennis met het buitenbeentje Ichabod Crane (Johnny Depp). Hij kijkt volop uit naar de nieuwe eeuw en probeert zijn werk als New Yorks agent objectief en wetenschappelijk uit te voeren. De 'moderne' middelen die hij gebruikt, vallen echter niet in goede aarde bij de rechter Burgomaster (Christopher Lee). Om van hem verlost te zijn, stuurt hij Crane naar Sleepy Hollow, een vreemd stadje dat vooral door ingeweken Nederlanders bevolkt wordt, en de laatste tijd geplaagd wordt door een schijnbaar onoverwinbare ruiter zonder hoofd. Die laat zijn zwaard duchtig in het rond slingeren en heeft bij Cranes aankomst al drie mensen onthoofd. De vraag is nu of Crane's alternatieve aanpak het mysterie kan oplossen.

    Geheel in de stijl van de Hammer films werden verschillende gotische huizen opgetrokken in de omgeving van Londen, waaronder het fraaie landhuis van Ichabon Crane, naast de schemerige bossen en het lugubere kerkhof. Maar tevens ook de knoestige boom des doods of het dorpje van Sleepy Hollow werden gemaakt binnen het budget van 100 miljoen dollar (wat 15 jaar geleden gelijk stond met zowat 150 miljoen dollar nu). Het aantal rookmachines op de set was naar verluidt niet meer bij te houden. Met Tim Burton achter het roer weet je meteen dat de production design tot in de kleinste details zal uitgewerkt worden.

    Production designer Rick Heinrichs was begonnen met Fargo en zal binnenkort de sets gaan bouwen voor Star Wars: Episode VIII (2017). De fotografie komt dan weer van Emmanuel Lubezki die ondertussen ook al is uitgegroeid tot één van de betere Chef Op's van Hollywood met films als Gravity (2013) en The Revenant (2015).

    sleepy_hollow_1999_blu-ray_pic01.jpgsleepy_hollow_1999_blu-ray_pic02.jpg

    Het script van de film is afkomstig van Se7en scenarist Andrew Kevin Walker en de muziek komt uiteraard van Danny Elfman. En al deze talentvolle mensen zijn allemaal op hetzelfde moment samen gekomen en een geslaagd horrorsprookje geschilderd die echt laat griezelen. Johnny Depp speelt Ichabod, is een soort mengeling tussen Van Helsing en Sherlock Holmes, een personage die hij ook een heel klein beetje speelde in From Hell (2001).

    Het is dus niet alleen een horrorfilm, maar ook wel een soort 'whodunnit' verhaal. Maar er zitten tevens een paar heftige actie-scènes in met de 'headless horseman' (Christopher Walken) die de achtervolging inzet op Crane en zijn zielsbeminde Katarina Van Tassel (Christina Ricci), en Depp die op zijn Indiana Jones aan een koets zit te bengelen. En het zou Burton niet zijn zonder een vleugje humor, zoals met de scène van de autopsie. Maar het bovenal een gory film met hoofden die van rompen worden gekapt. Het enige spijtige is dat we nooit echt kunnen spreken van terreur. Ondertussen is ook een "Sleepy Hollow" serie in omloop die ondertussen al aan zijn 4de seizoen zit.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 29 december 2017

     

    *** Sleepy Hollow trailer ***

  • War Dogs (2016) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Wanneer je de poster bekijkt van War Dogs (2016) van Todd Phillips zou je denken dat het gaat om een spoof Scarface (1983), maar dat is het helemaal niet. Eén van de twee hoofdpersonages is wel een grote Tony Montana fan en de verwijzingen naar de film van Brian De Palma zijn wel degelijk aanwezig in quotes, rekwisieten en zelfs een beetje in de plot. Maar de film waar het me meer deed aan denken was Pain & Gain (2013).

    war_dogs_2016_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: War Dogs is gebaseerd op een waargebeurd verhaal en volgt twee bevriende twintigers, David Packouz (Miles Teller) en Efraim Diveroli (Jonah Hill), die in Miami wonen tijdens de oorlog in Irak. Ze proberen winst te maken met een onbekend initiatief van de Amerikaanse overheid waarbij kleine ondernemingen zich kunnen inschrijven op aanbestedingen van het Amerikaanse leger. Ze beginnen klein, maar al snel lopen de bedragen op en krijgt het duo het heet onder de voeten wanneer ze op het punt staan een deal van 300 miljoen dollar te sluiten om het Afghaanse leger te bewapenen. Een deal die ze in contact brengt met een paar zeer verdachte Albanese partijen en de wat obscure figuur Henry Girard (Bradley Cooper).

    Waarom Pain & Gain? Wel het zijn beide biopics die een poging ondernemen om met sarcasme de film grappig te maken, geregisseerd door filmmakers die een beetje uit hun comfortzone treden met een biopic met hoofdpersonages waar je niet meteen sympathie voor gaat voelen. De ene is een gefrustreerde schurk die zichzelf veel te belangrijk vindt en de andere is een volger die zijn bloedmooie vrouw, gespeeld door de Knock Knock (2015) actrice Ana de Armas. De twee films spelen zich ook af in Miami, wisselen beide geweld af met shots van strippers en humor met drama. Het enige grote verschil is dat de regisseur van War Dogs Todd Phillips, net iets meer talent heeft in het vertellen van een verhaal dan de Pain & Gain regisseur Michael Bay.

    De echt geslaagde biopics kan je op één hand tellen, en dat heeft meestal te maken met het feit dat het echte leven niet altijd even dramatisch is als de filmwereld, de nevenpersonages even interessant of het einde even pakkend. Scenaristen en regisseurs willen dan vaak de gebeurtenissen dramatiseren - soms teveel, soms te weinig of soms niet goed genoeg - en daar ligt vaak het probleem. Bij War Dogs hebben Todd Phillips en scenaristen Stephen Chin en Jason Smilovic wel een loopje genomen met de feiten. De echte Diveroli is een gymrat en trekt nog maar weinig om de gezette figuur van Jonah Hill die moet betalen als hij aan een vrouw wil geraken en een Scarface-geek is.

    war_dogs_2016_pic01.jpgwar_dogs_2016_pic02.jpgwar_dogs_2016_pic03.jpg
    war_dogs_2016_pic04.jpgwar_dogs_2016_pic05.jpgwar_dogs_2016_pic06.jpg

    Todd zet dan ook al zijn energie in het zorgen dat we als kijker alle Scarface hints begrijpen, inclusief tot tweemaal toe Diveroli laten zien met een AK-47. Misschien had Todd meer tijd kunnen investeren in wat het verhaal boeiender zou maken in plaats van cooler voor een jonge generatie. Persoonlijk heb ik het zowat gehad met die Hollywood-formule van films die uitblinken in zelfspot met karakters die grof geld verdienen op obscure manieren, gladgestreken met voice-over commentaren zoals Scorsese ons dat had aangeleerd met zijn Goodfellas (1990) en sedert dan ontelbare keren gekopieerd.

    Maar het verschil met een film als bijvoorbeeld The Wolf of Wall Street (2013) is dat in War Dogs doden vallen, ook al proberen de makers dat zoveel mogelijk te verdoezelen. En bijgevolg heeft het geheel wel wat een wrange smaak - net zoals bij Pain & Gain. Todd begint de film met de kostprijs van de 'war on terror' (generaal David Petraeus spendeerde 20 miljard dollar enkel en alleen aan airco op één jaar tijd), en lijkt op dit pad verder te willen gaan, maar gaandeweg verliest hij focus en blijft het bij "war is the economy" grapjes in een stripclub waar in de achtergrond de kijker wordt afgeleid door twee strippers. Diepgaand is de film nooit voor een volwaardig drama te zijn, en er zijn te weinig grappen om er een geslaagde zwarte komedie van te maken. Maar War Dogs heeft ook zijn goede momenten. Teller en Hill geweldige acteurs en het is een plezier om ze bezig te zien, ondanks de filterdunne personages die ze vertolken. De rest van de nevenpersonages zijn zo onderontwikkeld dat ze nauwelijks memorabel zijn. Het beste van de film zijn die kleine onthutsende feiten over de prijs van oorlog, maar misschien zou dit beter uitgewerkt kunnen worden in een documentaire in plaats van een actie-komedie-drama.

    Deze geflipte American Dream is ondertussen al bij ons uit op Blu-ray, 4K UHD, DVD en Video on Demand. Er is geen audio-commentaar van de regisseur te bespeuren, maar wel 3 making-of filmpjes.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 30 december 2016

     

    *** War Dogs trailer ***

  • The Shallows (2016) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Laat ik meteen met de deur in huis vallen, ondanks het ronduit belachelijke einde en zijn zeemzoeterig melodramatische afsluiter, is The Shallows (2016) één van de beste shark attack films sinds Jaws (1975). De film van Spielberg is wel superieur aan deze prent, maar deze film heeft dan weer een troefkaart genaamd Blake Lively, die na deze prent haar status als leading lady wel heeft verdiend. Dit is een back-to-basic thriller met wat GoPro's een rottende walvis en een "Steven seagull" om niet te misssen.

    the_shallows_2016_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: 'The Shallows' volgt een vrouw, Nancy (Blake Lively) genaamd, die alleen is aan het surfen op een afgelegen strand. Een strand waar haar moeder vroeger kwam surfen. Op een korte afstand van de kust wordt ze aangevallen door een grote witte haai. Nancy komt vast te zitten op een kleine rots, minder dan 200 meter verwijderd van het strand. Zal ze de oversteek op tijd kunnen maken alvorens de vloed het stuk rots onderdompelt?

    De film duurt 86 minuten en eigenlijk heeft de film niets meer te vertellen dan datgene wat al wereldkundig gemaakt werd met de trailer. Erger nog, je zit te wachten op bepaalde scènes die je in de trailer had gezien en dat is op zich wel een beetje een domper op de spanning. Maar wees gerust, de film is voor geen seconde vervelend, en dat is hoofdzakelijk te danken aan de mooie verschijning en de sterke vertolking van Blake die hier een vrouw van (letterlijk en figuurlijk) 'vlees en bloed' neerzet in plaats van de traditionele scream queen. Blake heeft de perfecte maten, maar is ook groot van gestalte, en wanneer ze tegen een rots stoot of tegen het ijzer van een boei, voelen we duidelijk een harde impact. In het begin van de film is het duidelijk dat ze haar moeder heeft verloren aan (vermoedelijk) kanker, ondanks de strijd de ze had geleverd. Nancy wil daarom proeven van het leven en misschien wel haar medische studies zal laten voor wat het is. Maar het noodlot slaat toe en het personage kijkt nu zelfs recht in de ogen van de dood, en zal al haar kennis en wilskracht moeten gebruiken om het er levend vanaf te brengen.

    Het verhaal - dat op de 2014 Blacklist stond - werd geschreven door Anthony Jaswinski en is al zo voorspelbaar als iets. Gelukkig weet de Spaanse regisseur Jaume Collet-Serra (Non-Stop, Unknown, Orphan) zijn omgeving toch perfect te exploiteren en maakt een toch wel geslaagde thriller. De dialogen zijn niet echt slim, en nog minder zijn de al te evidente texto's. Zelfs het acteerwerk van bepaalde nevenpersonages zijn niet altijd even overtuigend. De nonsense neemt je er wel bij, want in tegenstelling tot veel andere films heeft deze prent geen ambities om meer te zijn wat het uiteindelijk is. Neem nu het feit dat Blake gaat surfen met een halve juwelenwinkel aan. Nu ja, achteraf bekeken wel handig als je een operatie moet uitvoeren. Collet-Serra heeft de ultieme zomer B-film met een goeie mix tussen zon, zee, borsten en bloed. De prachtige fotografie van Flavio Martínez Labiano laat ons ook geregeld onderdompelen in het water en voelen we ons bij momenten al even onveilig als het hoofdpersonage. Er zit zelfs een geweldig moment in waarin Blake voor de eerste keer onderdompelt in bloedrood water tussen de luchtbellen, was al even verontrustend als prachtig in beeld gezet. Anderzijds gebruikt hij naar mijn goesting net iets teveel slow motions en is de lichtgevende kwallen-scène net iets te 'Finding Nemo' achtig, zelfst voor een B-film als deze.

    the_shallows_banner.jpg

    Eigenlijk had Louis Leterrier de film moeten regisseren. Leterrier had echter heel wat meningsverschillen met de productie, en het feit dat het productiebudget voor hem net iets te scherp was trapte hij het af. En dat zal hem nu wel zuur opbreken als je het resultaat bekijkt en dat vergelijkt met Leterrier's tegenvallende Grimsby (2016). En draaien met Blake is toch ook wel iets van een ervaring. Blake heeft zich tevens voor de volle 100% ingezet en deed Blake heel wat van haar eigen stunts in deze prent. Zelfs surfen, ook al werden de meer gewaagde surfstunts wel gedaan door haar stunt double Sarah Friend.

    En wat met de haai? Wel hij is voor 95% digitaal (met uitzondering van een paar shots met een haaienvin die bestuurd werd met een Sea-Doo). Het was echter cgi van degelijke kwaliteit. Zeldzaam zijn de shots waar je wenkbrauwen van gaan fronsen. De film moet veel hebben van zijn visuals en daar is de regisseur bewust van, en dus gaat hij elk frame tot in de kleinste details verzorgen. Voor de rest zijn er niet veel andere personages, buiten misschien een zeemeeuw die met een gebroken vleugel ook is gestrand op de rots. Net zoals de volleyball Wilson in Cast Away (2000) zorgt hij voor wat gezelschap. Het zijn allemaal kleine touches, maar toch werken ze eigenlijk wel super goed en geven ze op hun manier meer diepgang in het hoofdpersonage. Trouwens zit er een scène in de film waar we de haai zien opduiken in een golf (zie tevens bovenstaande banner), een beeld die eerder was gebruikt in de marketing campagne voor de Meg (2018) film, die tot op vandaag nog altijd niet in productie is. Pech voor hen, want de makers van deze film zijn ermee gaan lopen.

    the_shallows_2016_pic04.jpgthe_shallows_2016_pic05.jpgthe_shallows_2016_pic06.jpg
    the_shallows_2016_pic01.jpgthe_shallows_2016_pic03.jpgthe_shallows_2016_pic02.jpg

    De muziek van Marco Beltrami heeft niet dezelfde draagkracht als de John Williams score, maar is zeker wel verdienstelijk en zeker beter dan de smaakloze soundtracks die Jaume Collet-Serra op zijn film heeft geplakt om toch maar een jeugdig publiek aan te spreken. Wat ja, deze film is wel degelijk PG-13 en bedoelt om veel geld in het laatje te brengen. De film had een productiebudget van 17 miljoen en heeft ondertussen in de States al een slordige 50 miljoen opgebracht, maar ik verwacht dat deze prent toch gemakkelijk 200 miljoen zal opbrengen wereldwijd.

    Kortom, The Shallows heeft 10 keer minder gekost dan Independence Day: Resurgence (2016), maar je zal er 10 keer meer plezier aan beleven. Mijn vrees was dat ze er een Piranha (2010) prent van gingen maken waar het accent voornamelijk lag op de vrouwelijke anatomie, en ook al zien we veel van de anatomie van Blake, ligt het accent toch voornamelijk op haar overlevingsdrang. En was het einde niet zo dwaas dan had ik deze prent nog wel een 4 sterren willen geven omdat het volledig is geslaagd in zijn opzet. Jaume Collet-Serra is dan weer een beetje van een hit-and-miss regisseur, wel hier hebben we in ieder geval een hit.

    The Shallows is ondertussen uitgekomen op DVD, Blu-ray en 4K Ultra HD. Op de Blu-ray staan verwijderde scenes en heel wat making of reportages over het maken van de haai, het productieproces, het strand en heel wat weetjes over het gedrag van haaien.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 29 december 2016

    ***Related Post***
    05/05/2016: Blake Lively in shark attack film The Shallows

     

    *** The Shallows trailer ***

  • The Autopsy of Jane Doe (2016) **** recensie

    Pin it!

    Eén van de betere horrorfilms van het jaar is zonder twijfel deze The Autopsy of Jane Doe (2016) van André Øvredal, een film die spijtig genoeg niet overal te zien zal zijn. Maar ik raad jullie aan deze prent toch op te zoeken, want is best wel een geslaagde prent.

    the_autopsy_of_jane_doe_2016_poster.jpg

    Korte inhoud: Tommy (Brian Cox) en Austin Tilden (Emile Hirsch) zijn vader en zoon en beiden lijkschouwer. Ze worden belast met de autopsie van een jonge, onbekende vrouw (Olwen Catherine Kelly), waarvoor Austin zijn date annuleert met zijn vriendin Emma (Ophelia Lovibond). Sheriff Burke heeft gevraagd om de doodsoorzaak voor de volgende ochtend te ontdekken zodat hij een volledige verklaring naar de pers kan afleggen. Wanneer Tommy en Austin de autopsie verrichten beginnen er bovennatuurlijke gebeurtenissen plaats te vinden in het mortuarium.

    Als je van goede horror films houdt die zowel inzetten op vertolkingen, sfeerschepping en goed onderbouwde karakter, mag je deze film niet missen. Het mag dan nog wel geen Amerikaanse productie zijn, dit is echt wel een publieksfilm. Let wel op, de onderstaande trailer spoilt wel veel van het verhaal, dus indien je van plan bent de film te gaan zien, zou ik deze trailer misschien vermijden. Los van het feit dat het een geslaagde horrorfilm is, is het ook een knap vader-zoon relaas, met een Cox en Hirsch die bijzonder wel samengaan en doen vermoeden dat deze twee kerels elkaar echt wel al een tijdlang kennen.

    Het script van Ian B. Goldberg en Richard Naing blijft ook van een hoog niveau en laat het verhaal niet aantasten door allerhande genre-formules. Het concept is ook wat bij de haren getrokken, maar de regie zit zo strak ineen dat alles heel beklijvend overkomt. Het is een fascinerend mysterie waar de voldoening niet alleen afkomstig is uit een reeks angstaanjagende en onmogelijke ontdekkingen, maar tevens van het kijken naar deze twee intelligente mannen die hun checklist van alle mogelijke rationele verklaringen afwerken tot ze zich realiseren dat de antwoorden buiten hun grenzen ligt.

    Regisseur Øvredal is trouwens niet aan zijn proefstuk toe. Een paar jaar geleden pakte hij immers uit met het found footage avontuur Trollhunter (2011), wat een compleet ander soort horrorfilm was. Maar de filmmaker heeft talent om zijn films, gemaakt met bescheiden middelen, toch te verkopen aan een groot publiek. En nu zeker dat de film in het Engels is lijkt deze toch een behoorlijk parcours af te leggen in diverse landen.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 26 december 2016

     

    *** The Autopsy of Jane Doe trailer ***

  • Mike and Dave Need Wedding Dates (2016) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Eén van de acteurs die wel veel te zien zullen krijgen in 2016 is zonder enige twijfel Zac Efron. Zijn nieuwste film is de komedie Mike and Dave Need Wedding Dates (2016), de eerste grote langspeelfilm van Jake Szymanski. Wat een knettergekke screwball komedie had moeten worden draait uit tot een semi-grappige film met koppels die eigenlijk helemaal niet bij mekaar passen.

    anna kendrick,zac efron,mike and dave need wedding dates,aubrey plaza,stephen root,adam devine,jake szymanski,neighbors 2,pitch perfect,pitch perfect 2,pitch perfect 3,neighbors

    Korte inhoud: De komedie, gebaseerd op een waargebeurd verhaal, gaat over de twee broers Dave (Zac Efron) en Mike Stangle (Adam DeVine). Als ze worden uitgenodigd voor de bruiloft van hun neef, willen ze allebei zo snel als mogelijk een vrouw aan de haak slaan. Omdat het nogal kort dag is, proberen ze hun afspraakjes te regelen door middel van een oproep via Craigslist. Hun harde feestjes hebben elke familiebijeenkomst geruïneerd, en hun vader (Stephen Root) denkt dat een paar lieve meisjes zal helpen om hen in toom te houden bij de bruiloft van hun zus. Ze komen uiteindelijk uit bij Tatiana (Aubrey Plaza) en Alice (Anna Kendrick). Maar deze twee vrouwen blijken veel meer te zijn dan datgene waar ze op hadden gerekend.

    Wanneer de grappen niet aankomen, dan is er een probleem en of dit nu een fout is van de regisseur Szymanski of van de scenaristen Andrew Jay Cohen en Brendan O'Brien laat ik nog wat in het midden. Bekijk bijvoorbeeld deze massage-scene met happy ending waar eigenlijk half gelachen wordt met iets waar je in realiteit heel wat bedenkingen bij kunt hebben (lachen met seksueel misbruik?), maar de scene werkt langs geen kanten. Ook de acteursregie is van soap-niveau en deze scene is misschien nog wel een van de betere momenten. Wat wel degelijk een fout is van de scenaristen is dat de karakters geen enkele persoonlijkheid of motivatie hebben, en hun dialogen eigenlijk onderling uitwisselbaar zijn. Plaza en Kendrick als meisjes die plezier willen maken kunnen er nog net door, maar Mike en Dave zijn hier niet langer welkom.

    Dit jaar kwam tevens ook Neighbors 2: Sorority Rising uit en binnenkort Baywatch (2017), en zo bevestigt Efron zijn komedie-status. Hij voelt zich blijkbaar goed in dergelijke films waar het eeuwige cliché van de mannen als infantiele rokkenjagers vs vrouwen die enige redelijkheid moeten brengen. De poging van deze Mike and Dave Need Wedding Dates was echter deze stereotypes enigszins op zijn kop te zetten, gezien de meisjes die erbij worden gesleurd wilder blijken te zijn dan de mannen die zij in toom moeten houden. Ik hoop dat Efron op een zeker moment eens zal beginnen kiezen voor films van een betere kwaliteit, want zijn ster zou wel eens snel kunnen vergaan.

    mike_and_dave_need_wedding_dates_2016_blu-ray_pic01.jpgmike_and_dave_need_wedding_dates_2016_blu-ray_pic02.jpgmike_and_dave_need_wedding_dates_2016_blu-ray_pic03.jpg

    Anna Kendrick is ook aan een remonte bezig in Hollwood na het commercieel succes van Pitch Perfect (2012) en Pitch Perfect 2 (2015), en een Pitch Perfect 3 (2017) staan er nog 5 andere filmprojecten in de pijplijn.

    Vorige week is Mike and Dave Need Wedding Dates uitgekomen op DVD en Blu-ray, met audio-commentaar van regisseur Jake Szymanski, verwijderde scènes en extended scenes, alsook bloopers alsof de film al niet één grote blooper was.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 24 december 2016

     

    *** Mike and Dave Need Wedding Dates trailer ***