Review - Page 4

  • Doctor Strange (2016) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het was ons vorig jaar opgevallen dat Doctor Strange (2016) van Scott Derrickson voor een Marvel productie toch wat onder de radar vloog. Gelukkig overtuigende de film wél eenmaal in de bioscoopzalen en bracht deze prent wereldwijd 677 miljoen dollar op met een productiebudget van 165 miljoen dollar.

    doctor_strange_2016_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Dr. Stephen Vincent Strange (Benedict Cumberbatch) is een briljante maar egocentrische neurochirurg wiens carrière om zeep is na een zwaar auto-ongeval. Gezien niemand hem kan helpen met zijn schuddende handen gaat hij op onderzoek naar het mystieke. Tijdens zijn zoektocht ontmoet hij een tovenaar, the Ancient One (Tilda Swinton), die hem niet alleen beter maakt, maar hem ook magische krachten geeft en leert te beheersen. Al snel moet hij deze magie gebruiken om de aarde te beschermen tegen kwaad uit andere dimensies. Mordo (Chiwetel Ejiofor) en Wong (Benedict Wong) worden zijn vrienden en sidekicks die hem zal helpen in zijn strijd tegen Kaecilius (Mads Mikkelsen).

    Toen ik de eerste trailers zag had ik het gevoel dat het een cgi-fest ging worden met beelden die gepikt waren uit Inception (2010), maar het had zowaar personages van vlees en bloed. Ja, het was bijna een karakterfilm geworden, ook al is het verre van een Logan (2017) film. In ieder geval staat buiten kijf dat Benedict Cumberbatch de ideale acteur was om dit personage te vertolken. Sinds de jaren 80 hebben ze al gespeeld met het idee van een Doctor Strange film, maar geen enkele acteur die in aanmerking kwam, komt nog maar aan de knieën van deze acteur. Hij weet ook perfect de humor te doseren, ook al hebben we hier heel wat dramatische gebeurtenissen.

    Joaquin Phoenix kwam ook even in the picture nadat Cumberbatch zich een tijdlang niet kon vrijmaken, maar de acteur had geen zin om een contract te tekenen waarin deelnemen aan meerdere MCU films een verplichting was. Ook bij de nevenpersonages was er heel wat acteertalent aanwezig en met Mads Mikkelsen als villain kan je gewoon niets verkeerd doen. Rachel McAdams, die de vriendin speelt van Strange, loopt wel wat verloren in deze prent en had misschien iets meer screentijd mogen krijgen.

    doctor_strange_2016_pic01.jpgdoctor_strange_2016_pic02.jpgdoctor_strange_2016_pic03.jpg
    doctor_strange_2016_pic04.jpgdoctor_strange_2016_pic05.jpgdoctor_strange_2016_pic06.jpg
    © 2016 Disney Enterprises inc. All Rights Reserved / Marvel Studios

    De Oscar voor Beste Visuele Effecten ging dit jaar naar The Jungle Book (2016), maar deze Oscar had eigenlijk evengoed naar deze film kunnen gaan met zijn 1450 effecten shots. Het zal tevens niemand verbazen dat de visuele effecten verzorgd werden door Industrial Light & Magic. Zij hadden in hun machines tevens nog een digitale versie van Manhattan die ze hadden gebruikt voor een Avengers film. De film had over een man van de wetenschap die zich ontpopt als een geloofsman, en om deze transitie kracht bij te zetten heb je een visuele indrukwekkende wereld nodig die ons kan overtuigen dat Strange volledig ingenomen was door zijn omgeving. En er zaten ook een aantal scènes in de comic die niet zo eenvoudig waren om te vertalen in een live action film zonder er te fake uit te zien. In tegenstelling tot de wereld van de andere Marvel films, zet deze film eigenlijk wel de deur open naar de bovennatuurlijke wereld. En ja, de twee werelden (The Avengers en Doctor Strange) zouden wel in mekaar kunnen passen. Er zitten in de film trouwens heel wat verwijzingen naar The Avengers wereld. Om maar een voorbeeld te geven, in de skyline van New York zien we het gebouw van Tony Stark.

    Vorige week is Doctor Strange uitgekomen op DVD en Blu-ray en er staan echt wel een pak extraatjes op. In het bijzondere de audio-commentaar van een trotse regisseur, maar ook making of filmpjes van de shooting en de visuele effecten, naast een gag reel en deleted en extended scenes.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 15 maart 2017

    ***Related Post***
    27/09/2016: Weinig buzz rond Doctor Strange

     

    *** Doctor Strange trailer ***

  • The Accountant (2016) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Iedereen heeft de mond vol van Ben Affleck in de opkomende Batman film, we zouden The Accountant (2016) nog vergeten, een misdaad thriller geschreven door Bill Dubuque (The Judge).

    the_accountant_2016_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Christian Wolff (Ben Affleck) is een genie. Van kleins af aan goochelt hij met cijfers, een job als boekhouder was een logische keuze. Wie denkt dat daarmee de kous af is, is eraan voor de moeite. Wolff beheert namelijk de boeken van 's werelds grootste criminele organisaties. Wanneer de regering hem op de hielen zit, besluit hij een nieuwe job aan te nemen bij een roboticabedrijf. Maar ook daar lijken de cijfers het een en ander te verhullen. Ook Raymond 'Ray' King (J.K. Simmons) van het Department van Financiën wil 'The Accountant' klissen en chanteert hiervoor een jonge data-analist Medina (Cynthia Addai-Robinson) om de klus te klaren en het verleden van Wolff te ontrafelen.

    De regie van de film lag in handen van Gavin O'Connor (Pride and Glory, Warrior) die zeker wel een degelijke thriller heeft ingeblikt, maar inhoudelijk heeft deze prent weinig te bieden. Ik had een snuggere thriller verwacht, maar we gaan een beetje alle kanten uit. En dan moet je nog overheen de premisse dat autisten per definitie gemaakt zijn om perfecte assassins te worden. Met een acteur als Ben Affleck kreeg dit script toch voldoende middelen (44 miljoen dollar) om er toch nog iets behoorlijk van te maken, maar neem Ben Affleck weg en deze prent komt niet in de bioscoop en belandt het in het televisie-circuit. Dit neemt niet weg dat er wel voldoende spannende momenten zijn om ons toch 128 minuten lang te ontspannen.

    Natuurlijk kan je geen verhaal uitschrijven met iemand die een expert assassin, zonder een verklaring te geven van waar hij zijn training heeft gehad. En dat krijgen we voorgeschoteld met flashbacks waarin we zien dat hij training kreeg van zijn vader die in het leger actief was als een deskundig officier in psychologische oorlogsvoering en dat de man bijzonder veel geheimen heeft en heel wat boekhouding doet voor 's werelds meest gevaarlijke klanten. Ben Affleck zien als een Jason Bourne achtige killer moet toch wat wennen - laat staan zijn portrettering van een autist - , maar de kerel is hoe dan ook een talentvol acteur. En ook het acteerwerk van de nevenpersonages (Jeffrey Tambor, John Lithgow) tilt deze B-film naar een hoger niveau. Het is geen slechte film, ook al kan je dit ook geen goede film noemen. Ik moet tevens nog de eerste film met Anna Kendrick zien die ik de moeite vond. Ik vind haar een one-trick-pony en snap niet waarom zij zoveel gecast wordt. En van one-trick-pony gesproken, Jon Bernthal is in dat opzicht niet veel beter. Ook al liggen deze nevenpersonages niet aan de basis voor de wat matige film.

    the_accountant_2016_pic01.jpgthe_accountant_2016_pic02.jpgthe_accountant_2016_pic03.jpg
    the_accountant_2016_pic04.jpgthe_accountant_2016_pic05.jpgthe_accountant_2016_pic06.jpg
    © Warner Bros.

    De film had beter geweest mocht het korter zijn. De film is bijzonder onevenwichtig en voelt wat bizar aan, ook al valt het bij momenten mee. De premisse klinkt heel interessant, maar stilistisch en narratief werkt het niet altijd even goed. Het is het verhaal over een man met autisme en een verhaal over een man die een assassin is. Een beetje zoals Batman en Bruce Wayne, met dit verschil dat de twee werelden in The Accountant niet echt samen gaat. Het verhaal klopt niet qua toon. Het is ontspannend en tezelfdertijd incoherent. Op het einde blijf je over met heel veel vragen in de stijl van: "Waarom heeft hij dat moeten doen? Waarom heeft hij dat niet gezegd? Waarom heeft hij dat niet gedaan? ..."

    Deze week in The Accountant uitgekomen op DVD, Blu-ray, 4K UHD, en Video on Demand. Er is geen audio-commentaar van de regisseur maar wel heel wat making-of filmpjes.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 10 maart 2017

     

    *** The Accountant trailer ***

  • Kong: Skull Island (2017) *** recensie

    Pin it!

    In een vorige review had ik nog mijn lof uitgesproken over de campy maar o zo leuke Dino De Laurentiis versie van King Kong (1976), die wat mij betreft beter was dan de Peter Jackson versie van King Kong (2005). Morgen 8 maart komt Kong: Skull Island (2017) in de bioscoop. Het is een Industrial Light and Magic show! Een visueel verbluffende prent die jullie 'moeten' zien in Kinepolis Brussel op het Imax scherm, ook al rammelt de film inhoudelijk aan alle kanten. Maar dit is King Kong prent, geen Shakespeare drama.

    kong_skull_island_2017_poster04.jpg

    Korte inhoud: We bevinden ons in 1973, aan het einde van de Vietnam oorlog. Een geheime organisatie die bekend staat als Monarch vindt een eiland dat is gehuld in mysterie en geïdentificeerd als een gebied voor nieuwe soorten, gezien zijn uniek eco-systeem. Bij de resulterende expeditie naar het eiland blijkt dat er een gigantische monsterlijke aap genaamd Kong een strijd levert voor de heerschappij van het eiland, tegen de "Skullcrawlers", die verantwoordelijk zijn voor de uitroeiing van zijn soort. Als de expeditie crew, onder begeleiding van een militair squadron, oog in oog komen te staan met de gorilla, krijgen ze een voorsmaakje van zijn immense kracht. Het team moet het noorden van het eiland bereiken willen ze opgevangen worden door een rescue-team, maar er is allesbehalve eensgezindheid binnen de groep. Moet Kong beschermd worden of uitgeroeid.

    De regie van de film is in handen van Jordan Vogt-Roberts, die zowat 190 miljoen dollar heeft gekregen om deze prent tot een goed einde te brengen. En hoe je het ook draait of keert, deze film zal wel voldoende geld in het laatje brengen. De marketing is alomtegenwoordig en dergelijke blockbuster films trekken horden teenagers aan, los van de kwaliteit ervan (cf. Transformers, Jurassic World). De verdienste van de regisseur is dat zijn visuele aanpak werkt tot op een zeker niveau, ook al lijkt deze stijl wel enorm op deze van Michael Bay (met heel wat slow motions en hero-shots). Het grootste verschil is dat hij vaak gebruik maakt van kleurenfilters (groen, rood, blauw, ... ).

    Het beste van het verhaal zit hem in de eerste 45 minuten. De film heeft tevens een geweldige WWO II intro met een Amerikaanse soldaat die crasht met zijn vliegtuig op Skull Island en oog in oog komt te staan met een Japanner wiens vliegtuig ook is gecrasht. Er ontstaat een gevecht met vuurwapens en zwaarden en enkel al deze scène verdient één ster. Een andere ster gaat naar de fotografie van Larry Fong, naast de knappe production design van Stefan Dechant. Alles zat hem tevens in de kleine details; zoals het Nixon poppetje in de helikopter die heftig met zijn hoofdje begon te schudden wanneer ze in gevaar verkeerden. Of nog de scène in het bamboe-bos, waar sommige benen geen bamboe-stronken waren, maar wel degelijk de poten van een gigantische spin. Ook de 30 meter grote ILM gorilla (100 feet) is indrukwekkend, of wat had je gedacht. In sommige artikels (en op IMDB) maken ze er zelfs 100 meter van, maar hier hebben ze volgens mij het metrisch systeem door elkaar gehaspeld. In één scène zien we Mason Weaver (Brie) in de handpalm passen van Kong en gezien zij pakweg 170 cm is, kan je aannemen dat Kong tussen de 30 en 40 meter groot moet zijn. Mocht het 100 meter zijn, dan had hij wel een héél klein kopje, zie poster.

    kong_skull_island_pic01.jpgkong_skull_island_pic02.jpgkong_skull_island_pic03.jpg
    kong_skull_island_pic04.jpgkong_skull_island_pic05.jpgkong_skull_island_pic06.jpg
    © Warner Bros.

    Bij de tweede helft van de film begon ik toch af en toe naar mijn klok op mijn iphone te staren. In tegenstelling tot de wat campy Dino De Laurentiis met Jeff Bridges en Jessica Lange, heb je hier weinig voeling met de karakters. Meer nog, er is zelfs geen romantic interest of nog maar een poging tot. En op zich is daar niets verkeerd mee, was het niet dat je hierdoor iets minder emotie bij jouw personages legt. Tom Hiddleston en Brie Larson zijn twee degelijke acteurs die goed in hun rol zitten, maar die twee samen brengen geen vonken en alles draait een beetje tussen de strijd die nevenpersonage Samuel L. Jackson voert tegen King Kong. Bij de bijrollen is het immers 'karikaturen' troef: de geflipte Vietnam-colonel Samuel L. Jackson die naar goede gewoonte graag een preek afsteekt op Tarantino's wijze, John C. Reilly die dan weer een oorlogsveteraan is met een gekke baard waarvan je nooit zou verwachten dat uitgerekend die man een week op dit onbewoond eiland zou overleven en uiteindelijk John Goodman, wiens motivatie niet helemaal doordacht is of gewoon compleet idioot.

    Een ander minpuntje vond ik de muziek van Henry Jackman, die niet echt blijft hangen. Bijna als compensatie pompen ze heel wat 70'ties nummers die allemaal van de 'Goodmorning Vietnam' soundtrack komen, want ja ... deze film wil op een licht geforceerde wijze een parallel trekken tussen de onoverwinnelijke Vietnam oorlog en de onoverwinnelijke strijd tegen King Kong. Ook al wringt deze vergelijking aan alle kanten. Dit zal echter geen zorg wezen voor de gemiddelde Amerikaanse bioscoopbezoeker. Al bij al toch een zeer genietbare King Kong film.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 7 maart 2017

     

    *** Kong: Skull Island trailer ***

  • Hell or High Water (2016) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Ik wist niet zo heel veel over Hell or High Water (2016), maar eindelijk hebben we hier nog eens een film met Jeff Bridges die de moeite is om te zien, na de wat tegenvallende verschijningen in films als Seventh Son (2014) of R.I.P.D. (2013). Jeff schittert als een Texas sheriff die op zijn laatste dagen van zijn ambt zijn tanden zet in een dossier van twee bankrovers.

    hell_or_high_water_2016_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Na dertien jaar celstraf keert Tanner (Ben Foster) terug naar zijn familielandgoed waar zijn broer Toby (Chris Pine) en neefjes wonen. Wanneer ze dreigen hun ouderlijke huis te verliezen, beginnen de onafscheidelijke broers aan een reeks vakkundige overvallen op kleine, lokale banken. Omdat het steeds om maar kleine bedragen gaat, hopen Tanner en Toby onder de radar van de FBI te blijven. Alles loopt gesmeerd totdat officier Hamilton (Jeff Bridges), die opkijkt tegen zijn pensioen, zich in de zaak vastbijt, samen met zijn partner Alberto Parker (Gil Birmingham).

    De film heeft wel iets weg qua toon van No Country For Old Men (2007) van de Coen Brothers, ook al legt deze iets meer sociaal maatschappelijke klemtonen. We rijden langs landwegen waar bedrijven verlaten zijn, huizen vervallen en iedereen uitgeput lijkt. Het zijn bijna spook dorpjes. Los van het thriller aspect is het eigenlijk een maatschappelijk drama geworden van een familie die is getroffen door de crisis en moet zien af te rekenen met sluwe bankiers en landeigenaars die hen van hun ranch willen verjagen. Maar in tegenstelling tot een film van de gebroeders Dardenne is het allesbehalve een film waar je depressief van gaat worden. Je gaat echt meeleven mat de karakters en het verhaal begint al van bij de eerste minuten met een bankoverval.

    Regisseur van dienst is de Brit David Mackenzie (Starred Up, Perfect Sense), en het script komt van Taylor Sheridan, scenarist van het geslaagde Sicario (2015). Het duo Foster en Pine werkt perfect. Het zijn twee broers die verschillend zijn van mekaar en toch aan elkaar samenhangen. En zij brengen ook een groot stuk van de humor. Beide mannen zijn ook twee gevaarlijke individuen, en schrikken er niet voor terug om geweld te gebruiken wanneer ze bedreigd worden. Bij momenten had ik zelfs iets van een Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969) gevoel. En de film neemt zijn tijd om zijn verhaal te vertellen, met regelmatig scènes waarin de karakters niets zeggen maar gewoon rondrijden in het zonnige landschap. Maar ook de scènes met Bridges and Birmingham dompelen ons onder in die typische Texaanse sfeer met al zijn vooringenomenheid, of dat nu gaat over Latino's of Indianen.

    Het personage van Bridges moet met pensioen maar lijkt nog niet klaar te zijn om zijn badge in te leveren. Hij heeft ook zijn eigen methodiek en neemt zijn tijd om met mensen te praten of om zelfs op een stoel te zitten op uitkijk van een bankfiliaal waar hij een vermoeden van heeft dat de bankrovers zullen toeslaan. Het contrast tussen de gejaagdheid van de twee broers die een som geld op een bepaalde datum moeten zien te vergaren, en de geduldigheid die de sheriff uitstraalt, kon niet groter zijn. Ook cinematografisch springt de camera van Giles Nuttgens van een vlammende vluchtauto naar een scene met twee agenten die op een motelkamer naar een uitzending met een preker zitten te kijken.

    hell or high water,jeff bridges,ben foster,chris pine,gil birmingham,no country for old men,david mackenzie,taylor sheridan,sicario,butch cassidy and the sundance kid,giles nuttgens,dale dickey,nick cave,warren ellishell_or_high_water_2016_pic02.jpghell_or_high_water_2016_pic03.jpg
    © Lionsgate /Remain in Light

    Het leuke aan deze prent is dat zelfs de kleine rolletjes worden gespeeld door ofwel goeie acteurs (Dale Dickey) of gewoon figuren die echt wel passen in het decor, zoals een oude serveerster in een bar die haar klanten zegt wat ze moeten eten en drinken en niet veel tegenspraak wil horen. Maar uiteindelijk ligt alle gewicht op de schouders van de 3 hoofdacteurs en deze zitten perfect in hun rol. Bridges zit op bekend terrein en zijn vertolking deed wat denken aan deze in True Grit en Crazy Heart. Hij is zowat de oude Tommy Lee Jones uit No Country For Old Men. Maar naar het einde van de film gaat de acteur diep en voel je de pijn die hij ondergaat. En ik hou wel van dat minimalistische acteerwerk. Chris Pine steelt hier echter wel een beetje de show en ik zou hem dan ook liever meer in dergelijke films zien in plaats van Star Trek vertolkingen.

    Ik heb hier echt van genoten. Gevuld met geweldige vertolkingen, spannende actiescènes, karakter ontwikkeling die echt aanvoelt, en een muziekscore van Nick Cave en Warren Ellis die meer op het gevoel werkt dan op het gehoor, is deze Hell or High Water echt wel een aanrader. We zitten met deze karakterstudie dicht op de huid van die personages en lopen even mee in hun schoenen in een heist drama met diepgang.

    Hell or High Water is ondertussen uitgekomen op DVD en Blu-ray. De film was genomineerd voor 4 Oscars, waaronder Beste Film, Beste script en Jeff Bridges werd genomineerd voor Beste acteur. Spijtig genoeg kon dit drama geen enkele nominatie verzilveren.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 1 maart 2016

     

    *** Hell or High Water trailer ***

  • A Cure for Wellness (2016) ** recensie

    Pin it!

    Een paar dagen gelden had ik het nog over de trailer van A Cure for Wellness (2016), eergisteren heb ik dan uiteindelijk de film gaan zien in een lege bioscoopzaal in de White Cinema in het Docks complex. Het leek wel een privé-voorstelling en de afgelikte witte ruimtes waren tevens een perfecte setting voor deze fotografisch afgelikte film. Dit had een David Fincher film kunnen zijn, met dit verschil dat Fincher wel een betere scenarist had aangesteld.

    a_cure_for_wellness_2016_poster02.jpg

    Korte inhoud: Lockhart (Dane DeHaan) is een jonge man die voor zijn bedrijf afreist naar de Zwitserse Alpen om zijn CEO Pembroke (Harry Groener) terug te halen uit een hydrotherapeutisch instituut. Daar aangekomen blijkt dat zijn baas verdwenen is en ontmoet hij de mysterieuze Hannah (Mia Goth). Gedwongen tot een langer verblijf na een auto-ongeval, wordt hij opgevangen door dokter Volmer (Jason Isaacs) die hem een speciale therapie voorstelt, maar al snel komt hij erachter dat deze therapie niet zo idyllisch is alsof wordt voorgeschoteld.

    Alles zag er veelbelovend uit en het was onmogelijk om niet onder de indruk te zijn van de trailers. Regisseur Gore Verbinski weet hoe jij een visueel indrukwekkend spektakel moet maken en met zijn Pirates of the Caribbean films is hij ook wel vertrouwd met het concept van 'water'. En het gebruik van water is zowat de rode draad doorheen deze film. Reeds bij aanvang van het verhaal waarbij een werknemer van een groot bedrijf een hartaanval krijgt en een water-reservoir omver slaat, tot de Spa in Zwitserland die zich bezig houdt met hydrotherapeutische sessies. Water is dus omnipresent in deze prent.

    Wat deze film ook zo indrukwekkend maakt is de production design van Eva Stewart. Een dame die al 4 keer werd genomineerd voor een Oscar en volgend jaar met deze film misschien wel een kans zal maken om opnieuw genomineerd te zijn. De film werd niet opgenomen in Zwitserland, maar wel in Duistland, en meer precies in Brandenburg waar ze het oude ziekenhuis van Beelitz-Heilstättenhebben hebben opgeknapt (een plek waar de Russen na de oorlog heel wat politieke dissidenten hebben omgebracht), alsook gedraaid in het Hohenzollern kasteel. Veel van de shots, met de laaghangende zon tussen de bomen, of die termen met zijn mooie tegeltjes, zijn om in te kaderen.

    En tot halverwege de film had ik echt wel het gevoel naar iets speciaals te zien met cult-allures. Maar nadien verloor de scenarist - net zoals zijn hoofdpersonage - de pedalen en zakte het gehele kaartenhuisje in mekaar. Je zou denken dat hij op bladzijde 80 van zijn script werd vervangen door een B-horror scenarist die het niet zo nauw nam met de logica van het verhaal. Ik kan hierover niet al teveel vertellen zonder te spoilen, maar om een voorbeeld te geven; de film heeft zowat 5 eindes. Elk van hen al even teleurstellend als de andere. De scenarist wou ook net iets teveel gaan vertellen en verloor zijn publiek in een verhaal die oeverloos lang begon te worden (146 minuten!). Na de film had ik maar liefst 3 plotwendingen in mijn hoofd die deze prent véél beter hadden gemaakt en ik begreep maar niet waarom ze noodgedwongen het ene cliché na het andere wilden "uitproberen".

    a_cure_for_wellness_2016_pic01.jpga_cure_for_wellness_2016_pic02.jpga_cure_for_wellness_2016_pic03.jpg
    © 20th Century Fox

    Desondanks het flauwe script en de bizarre en onlogische plotwendingen moet ik de film toch aanraden omwille van een aantal knappe scènes. Zo wordt ons hoofdpersonage ondergedompeld in een +/-7 meter hoge tank vol met water, voor een sensory-deprivation kuur. Een scène die niet zonder gevaar is om op te nemen want de hoofdacteur moest daadwerkelijk in zo'n watervat kruipen. Terwijl Lockhart in een soort droomfase lijkt te komen gebeuren er verschillende zaken. De opzichters bezigen zich in een soort pervers seksueel spelletje, terwijl Lockhart werd omring door palingen (die volledig in cgi werden gemaakt). Onderwater-scenes draaien kost tijd en dus veel geld, en enkel voor deze scene werd maar liefst 10 dagen gefilmd. Er zit ook een scène in de film waarin Lockhart een tube in zijn mond krijgt geduwd waarin kleine palingen in zijn strot worden gegoten. En uiteindelijk is er de tand-scène waarin Lockhart een boor krijgt tegen zijn snijtand. Samen met de efficiënte geluidseffecten (gebruik makend van fase neutralisering bij opname) is het één van de meest creepy scènes uit de film.

    A Cure for Wellness heeft een gigantische plotwending, maar de meeste onder ons zullen alles wel zien aankomen van ver. Het begint met een intrigerende gothische horror vibe, maar eindigt in melodrama en clichés waarvan de logica ver zoek is. Het einde van de film is zowat het domste wat jullie ooit hebben aanschouwd, en dat sinds Neil LaBute's versie van The Wicker Man (2006). De film duur ook nog eens 50 minuten te lang en de scènes worden niet alleen langdradig maar vallen ook pijnlijk in herhaling. Anderzijds is het met zijn bescheiden budget van 40 miljoen dollar (voor een Hollywood prent) een pareltje om naar te kijken, met een smaakvolle mix tussen mooie fotografie en verfijnde cgi. A Cure for Wellness loopt ondertussen bij ons in de bioscoop.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 25 februari 2017

    ***Related Post***
    19/02/2017: Indrukwekkende A Cure for Wellness trailers

     

    *** A Cure for Wellness trailer ***

  • Heat (1995) ****½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    20th Century Fox heeft een nieuwe 2-disc Blu-ray uitgebracht met de Director's Definitive Edition van Heat (1995), een bijna 3 uur durend epos dat werd gedraaid in 103 dagen. Gezien ik op de filmschool daarover ooit eens een lang essay over heb geschreven, had ik plots een onweerstaanbare drang om dit meesterwerkje nog maar eens in de aandacht te brengen op deze blog. Heat is één van mijn All Time Top 10 favoriete films ... ja, nog steeds.

    heat_1995_blu-ray_new.jpg

    Heat is oorspronkelijk een remake van L.A. Takedown (1989), een tv-film van Michael Mann, over een geslepen schurk die achtervolgd wordt door een ervaren en even geslepen detective. Mann kreeg met de filmversie van 1995 meer middelen (60 miljoen dollar) en een explosieve cast om zijn moderne cop 'n' thief verhaaltje te vertellen.

    Michael Mann heeft met deze film het westerngenre omgeploegd tot een amalgaam van genres waar de dramatiek van elk een hoogtepunt kent. Beschouw het als een moderne misdaadfilm met neo-noir trekjes en beïnvloed door John Boorman’s Point Blank (1967). Het is trouwens de ambitie van Mann om het genre te overstijgen. Heat is een film die niet vervalt in extreme speciale effecten of ultra-gigantische explosies, maar klassiek blijft in zijn verfilming en soms - vreemd genoeg - speelt met ingetogenheid in explosieve momenten. Hij komt ook verrassend sterk uit de hoek komt in op het eerste gezicht gekende relatiedrama's.

    De verschillende relaties die geportretteerd worden in Heat staan niet los van elkaar maar bespelen elkaar en creëren de context van de film. Ze plaatsen de actiescènes op het tweede plan - een terugkerend gegeven in zijn films - en schetsen het klimaat. Heat is een samenkomen van twee werelden die misschien op het eerste gezicht fel van elkaar verschillen, maar in de loop van het verhaal bijeenkomen. De oppositie van De Niro en Pacino, die zich elk laten inspireren door hun omgeving en die veruiterlijkt wordt door geometrisch contrasterende maar complementaire figuren en decors, staat centraal in de film. De twee personages voelen de aanwezigheid van hun rivaal en hun wegen kruisen elkander op bijzondere momenten.

    De film legt van in het begin de dramatische teneur van de film vast, vergezeld met de beklemmende muziekscore, en in tegenstelling dat de dramatische lijn van de film wordt verzwakt door de vele nevenplots, oscilleert het steeds naar een hoger niveau van exaltatie. Alles staat in teken van het lot van beide mannen, waarbij Neil McCauley (Robert De Niro) zijn verloofde Eady (Amy Brenneman) en Vincent Hanna (Al Pacino) vervreemd van zijn vrouw Justine (Diane Venora) en zijn stiefdochter Lauren (Natalie Portman). Maar vooraleer beide mannen hun ultieme confrontatie tegemoet treden, moeten ze eerst wandelen door hel van verscheurende beslissingen en emotioneel zware momenten. Hanna moet afrekenen met de zelfmoord van zijn stiefdochter en McCauley krijgt te doen met serialkiller Waingro, sterven 3 van zijn vrienden: Michael Cheritto (Tom Sizemore), Trejo (Danny Trejo), Donald Breedan (Dennis Haysbert) en verliest contact met Chris Shiherlis (Val Kilmer).

    Heat animated pictureHeat animated pictureHeat animated pictureHeat animated picture
    © Warner Bros. & 20th Century Fox

    Michael Mann wist die eindescène perfect te monteren om ons alsnog op het verkeerde been te zetten door het falen van Hanna te duiden en de confrontatie met de zelfmoord te installeren. De Niro was 'home-free' en reed door de 'tunnel der verlichting' (scène te danken aan het uitgekiende vakmanschap van Dante Spinotti, de Chef Op van Mann), maar Neil onderging het lot van zijn extreme gedrevenheid en perfectionnisme. Zelfs zijn doctrine kon hem deze keer niet helpen. Zoals een bekende spreuk zegt: "Het is altijd een keer teveel."

    De film is een cirkel die twee extremen met elkaar vergelijkt en met elkaar laat confronteren. Een existentialistisch portret over iemand die jaagt op iets en iemand die probeert te vluchten, bijzonder in beeld gebracht door de film te openen met een trein die toekomt in het station (ontmoetingen met het personage) en het landen van een vliegtuig (resolutie). Beide zijn oorden van vertrek en aankomst en aldus heel toepasselijk in het verhaal.

    heat_1995_pic12.jpgheat_1995_pic14.jpgheat_1995_pic13.jpg
    © Warner Bros. & 20th Century Fox

    Heat, een ander woord voor ‘de flikken op de hielen hebben’, contrasteert met de koude blauwe kleur die verwijst naar de L.A. PD die steeds dichter komt. Maar Michael Mann verzeilt niet in de Vrebos Bal Masqué debiliteit door Hanna een blauw pakje te geven en Neil een zwart pakje. Dat zou niet alleen de film sterk ridiculiseren maar eveneens de aandacht voor de dramatiek van de personages weghalen. De film is van in het begin tot het einde een oase van blauwe en zwarte tinten; zonder dat de kleuren teveel aandacht naar hen toe trekken. Ze blijven wijselijk op de achtergrond (een blauw doek, blauwe vlaggetjes, blauwe lichtjes, een zwarte donkere nacht, een zwart kleed, een postmodern zwartgetint huis, een uitzicht op de zee met een donker blauwe hemel, …)

    De kleur plakt niet op de personages, maar sluipt in de ruimte bij dramatische momenten. Het voorbeeld bij uitstek is het moment dat Neil thuiskomt en door het venster staart, nadat Waingro hem is ontglipt. Men weet wat hij voelt en denkt, zonder ook maar één woord. Een ander voorbeeld is de zwartgalligheid waarmee Hanna dagelijks te doen heeft. Het bloederige die hij alle dagen geserveerd krijgt en waar hij verslaafd aan wordt. Of zoals hij zegt tegen zijn vrouw: ik heb het nodig om scherp te blijven. Dit wordt perfect weergegeven door de zwarte tinten waarin hij leeft. Een goed regisseur weet gebruik te maken van al die elementen die op het gevoel spelen van de toeschouwer, maar slechts weinigen kennen de juiste doseringen.

    heat_1995_pic04.jpgheat_1995_pic02.jpgheat_1995_pic03.jpg
    heat_1995_pic06.jpgheat_1995_pic07.jpgheat_1995_pic05.jpg
    © Warner Bros. & 20th Century Fox

    Natuurlijk kan je moeilijk over Heat praten, zonder de acteurs te vermelden want zij nemen het leeuwendeel van het charisma van de film voor hun rekening. Na 22 jaar van hun valse ontmoeting in The Godfather (1974), ontmoeten ze elkander uiteindelijk face-to-face; zonder enige twijfel een anthologisch moment. Het leek of Godfather Marlon Brando zijn erfenis schonk aan Pacino en De Niro.

    Deze twee titanen, die wat men ook moge schrijven van hen, heel bescheiden blijven en niet zomaar op de voorkant van magazines willen prijken. Beide hebben ook een aura van mysterie rondom hen die menig fouillerend interview doorstaat. De Niro mompelt vaak een paar lettergrepen, terwijl Pacino zal doen of hij de vraag niet begrijpt om u te forceren uw vraag in andere richting te sturen en desgevolge niet op uw vraag te antwoorden. Van Looy zal daar wel kunnen van getuigen. Maar op de set zijn ze 'echt'.

    heat_1995_pic08.jpgheat_1995_pic09.jpgheat_1995_pic10.jpgheat_1995_pic11.jpg
    © Warner Bros. & 20th Century Fox

    Een belangrijk gegeven is dat de twee acteur van verschillende motivaties vertrekken. Terwijl De Niro een echt filmbeest is, heeft Pacino eigenlijk meer verbintenissen met theater. Dit zorgt in ervoor dat hun vertolkingen des te meer contrasteren met elkaar. Terwijl de ene zijn tegenspelers op zich laat afkomen, zal de andere zijn tegenspelers omhelzen tot in de meest extreme metaforen. Elk heeft zijn stijl van spelen; Pacino is exuberant, theatraal (in positieve zin), in vuur en vlam, vrijgevig en direct herkenbaar aan zijn ruwe en vlammende stem. Pacino geeft een extra reliëf aan zijn personages die hij vertolkt. Terwijl De Niro meer ingetogen is, pragmatisch, georganiseerd en een spel speelt met zijn ogen. Zijn sterkte ligt in zijn ingetogenheid bij extreme emoties, alsof hij ze laat kolken binnenin. Het lijkt of hij alles ogenschijnlijk onder controle heeft. Vaak weet je niet of hij goedgeluimd zal zijn of hij je hoofd in twee zal slaan. Beide kunnen heel charmant zijn maar plots heel agressief tekeer gaan. Mann heeft het scenario niet geschreven met Al en Bob in het hoofd maar het was een evidente keuze. Als je tot hier bent geraakt met lezen, felicitaties, je bent doorheen een samenvatting van mijn proloog. ;)

    De nieuwe Blu-ray van Heat komt vandaag uit op 23 februari 2017 met als extraatjes de audio-commentaar van de regisseur Michael Mann, een gesprek met de filmcrew, een heuse making-of, een gesprek met De Niro en Pacino, extra beeldmateriaal, verwijderde scènes en bioscooptrailers.

    rating

    Beoordeling: 4,5 / 5
    Recensie door op 23 februari 2017

     

    *** Heat trailer ***