Review - Page 4

  • Guardians of the Galaxy Vol. 2 (2017) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het was geen eenvoudige klus om één van de grote verrassingen van Marvel, met name Guardians of the Galaxy (2014), te overtreffen met een sequel. Het was een film waar de verwachtingen bij aanvang niet al te groot waren en de studio eigenlijk wel torenhoge risico's mee nam, en dat gebeurt niet vaak met 170 miljoen dollar producties. De film bracht maar liefst 773 miljoen dollar op en bijgevolg hebben we nu Guardians of the Galaxy Vol. 2 (2017).

    guardians_of_the_galaxy_vol_two_2017_poster02.jpg

    Korte inhoud: Guardians of the Galaxy Vol. 2 zet de avonturen van het team voort terwijl ze reizen door de buitenste regionen van de kosmos. De Guardians moeten vechten om hun familie bij elkaar te houden, terwijl ze de mysteries over Peter Quills vader ontrafelen. Oude vijanden worden nieuwe vrienden en schieten hen gedurende de reis te hulp.

    Neen, het is niet zo goed als de eerste film, maar de humor is wederom van de partij. En zoals we van deze nieuwe franchise gewend zijn, nemen de makers zichzelf niet al teveel 'au serieux', en datzelfde kan gezegd worden voor die twee andere succesvolle Marvel films, Ant-Man (2015) en Deadpool (2016). We duiken met deze film een beetje in het Flash Gordon tijdperk met een schitterende vertolking van Kurt Russell die een zalige verjongingskuur heeft gekregen tijdens de proloog en snijden het vader-zoon thema aan met Peter die er geconfronteerd wordt met het feit dat David Hasselhoff misschien toch niet zijn vader is.

    De eerste film bracht niet alleen veel geld op, het werd op handen gedragen door pers en publiek. Een schril contrast met Suicide Squad (2016). En veel had te maken met de keuzes van de regisseur, en cineast/scenarist James Gunn die zowat alle juiste knoppen had ingedrukt, en eigenlijk drukt hij zowat dezelfde knoppen in voor deze prent en dus voelt alles niet zo nieuw meer aan. Het heeft hem 3 jaar gekost deze film op de rails te zetten. En ik ga er wel vanuit dat de pers ook deze sequel goed zal vinden, ook al ben ik zelf iets meer verdeeld. Het is in ieder geval geen film die ik een tweede keer wil zien. Het duurde wat mij betreft allemaal net iets te lang en veel van de grappen zie je toch wat aankomen.

    De sequel heeft opnieuw een 70-80'ties vibe en is wederom opgebouwd op nummers van de Peter Quill’s mix tapes, 'Fox on the Run' en ' Hooked on a Feeling'. Voor de rest is het een nieuwe explosie van kleurrijke beelden, amusante mopjes, een paar grote geweren ... en Baby Groot in actie, zonder twijfel de nieuwe highlight van deze prent. Maar dat is nu eenmaal de kracht van deze franchise. Zij hebben net zoals Deadpool gigantische risico's genomen en nu lijkt het erop dat ze mogen doen wat ze willen. En in alle eerlijkheid, het publiek werd niet verliefd op Guardians omwille van zijn verhaal of de plannen van de villain. Guardians heeft vooral gescoord op vlak van sfeer, humor en de leuke vertolkingen van de aanwezige cast. En meer hoeft dat soms ook niet te zijn.

    Iedereen was meteen verliefd op de cocky Star-Lord (Chris Pratt), de sexy exotische Gamora (Zoe Saldana), de bombastische Drax (Dave Bautista), de bittere en cynische Rocket (Bradley Cooper) en uiteraard de bizarre Groot (Vin Diesel).

    guardians_of_the_galaxy_vol_2_2017_pic01.jpgguardians_of_the_galaxy_vol_2_2017_pic02.jpgguardians_of_the_galaxy_vol_2_2017_pic03.jpg
    guardians_of_the_galaxy_vol_2_2017_pic05.jpgguardians_of_the_galaxy_vol_2_2017_pic04.jpgguardians_of_the_galaxy_vol_2_2017_pic06.jpg
    © 2017 Walt Disney Studios Motion Pictures

    De rol van Gamora is in deze editie zo goed als onbestaand en overgenomen door haar zus Nebula (Karen Gillan). Ook de villain Ayesha, gespeeld door Elizabeth Debicki (pic) trekt meer aandacht, ook al is haar rol ook ondergeschikt aan de rest. Anderzijds is er toch iets van een onderkoelde romantic interest tussen Drax en Mantis (Pom Klementieff), ook al is het vooral komisch dan romantisch. Drax heeft buiten de begin-scène hier zelfs niet echt veel te doen. Er is zelfs een klein onbenullig rolletje voor Sylvester Stallone, maar de rol van Yondu (Michael Rooker) komt dan wel meer op de voorgrond en wordt toch één van de betere karakters uit deze sequel.

    Er wordt veel aangereikt, ook al wordt geen enkele verhaallijn echt interessant. Visueel allemaal indrukwekkend, maar waar gaat deze film eigenlijk over? In de eerste film had je meteen een duidelijke narratieve structuur. Na 45 minuten weet je nog altijd niet waarover deze film gaat. Het voelt ook heel onsamenhangend en het ritme in deze prent zit niet goed. Ook de cgi in bepaalde segmenten is zelfs ronduit cartoony (bv. het moment waarin karakter in het bos in de lucht worden geslingerd). Veel grappen voelen ook wat getelefoneerd, zeker naar het einde toe.

    Het is vreemd om te zeggen maar ondanks alles kijk ik wel uit naar een 3de deel. De eerste film was hilarisch op zich maar deze editie voelt net iets te machinaal aan, alsof je de formule voor een succesvolle film zomaar kunt herhalen. Hoewel, een slechte film kan nog steeds een hit worden, of nog, een uitstekende prent een gigantische flop. Deze film is noch slecht noch super goed. Ik heb bij momenten zwaar moeten lachen (vooral met zowat alle scenes met Little Groot) en bij andere momenten heb ik naar mijn iphone zitten staren, toch ben ik met een tevreden gevoel uit de zaal gestapt. En blijf vooral kijken tot na de credits want er zijn 4 post-credit scenes.

    De film is ondertussen beschikbaar op DVD, Blu-ray en 3D Blu-ray en zoals je had kunnen verwachten staat het vol extraatjes, gaande van deleted scenes, gag-reel, making of filmpjes en uiteraard de audio-commentaar van James Gunn.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 2 oktober 2017

     

    *** Guardians of the Galaxy Vol. 2 trailer ***

  • American Gods (2017-) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het succes van "Game of Thrones" heeft ervoor gezorgd dat film- en televisiemakers hun hand niet langer omdraaien om een onverfilmd geacht magnum opus van een auteur toch op het scherm te krijgen. Ook het exuberante "American Gods" (2017) is gebaseerd op zo’n literair meesterwerk waarvan het onmogelijk werd geacht om het op een coherente manier naar het scherm te transformeren. Maar in de handen van creatievelingen Bryan Fuller en Michael Green levert het fantastische bronmateriaal van Neil Gaiman een visueel pareltje op dat je niet snel zal vergeten.

    american_gods_season_1_blu-ray.png

    Korte inhoud: Shadow Moon (Ricky Whittle) wordt na drie jaar in de gevangenis vrij gelaten. Drie dagen eerder dan gepland, want zijn vrouw Laura (Emily Browning) is bij een verkeersongeluk om het leven gekomen en zo krijgt Shadow de kans om naar de begrafenis te gaan. Hij is nog maar pas uit de gevangenis of Shadow komt de enigmatische Mr. Wednesday (Ian McShane) tegen. Mr. Wednesday recruiteert Shadow Moon als zijn persoonlijke bodyguard en samen gaan ze op zoek naar Mr. Wednesdays oude vrienden die hij wil aanmanen om hem te helpen in zijn persoonlijke strijd.

    Veel meer verhaal heb je niet nodig want "American Gods" is een serie die je moet zíen, ondergaan en beleven. Het is een van de eerste paradepaardjes van streamingsdienst Prime Video dat in handen is van Amazon. Naar verluidt betaalden Amazon en partner Starz Network 60 miljoen dollar om het boek van Neil Gaiman uit 2001 te mogen verfilmen. Met de in totaal 8 afleveringen komt de kostprijs van 7,5 miljoen dollar per aflevering akelig dicht bij de 10 miljoen dollar van "Game of Thrones". Om maar te zeggen dat er veel geld is ingezet op de productie van "American Gods".

    Auteur Neil Gaiman, van wie eerder o.a. Coraline en Stardust verfilmd werden, schreef het boek dus in 2001, het idee rijpte toen hij op de luchthaven van Reykjavik wachtte op zijn vlucht. In "American Gods" stelt Gaiman dat goden en mythologische wezens bestaan omdat mensen in hen geloven. Mensen die vanuit alle hoeken van de wereld naar de Verenigde Staten emigreerden, brachten hun eigen goden en spiritualiteit mee naar het beloofde land. Gaiman combineert elementen uit de Noorse, Egyptische, Afrikaanse, Hindoeïstische of Germaanse geschiedenis en brengt hen allemaal tesamen in het hedendaagse Amerika.

    Daarnaast creëert Gaiman ook een paar nieuwe goden die model staan voor de veranderingen in de moderne maatschappij. Zo is Technical Boy (Bruce Langley) de god van computers en internet. Hij wordt voorgesteld als een eigenwijze puber, een snotneus die nog alles moet leren. Ook Media is een nieuwe god, en meer bepaald de god van televisie. Media wordt zalig neergezet door Gillian Anderson die zich met zichtbaar plezier mag verkleden als o.a. Lucy uit "I Love Lucy", David Bowie of Marilyn Monroe. Het is een memorabele bijrol van Gillian Anderson.

    De stoere Ricky Whittle is uitstekend gecast als protagonist Shadow Moon die 8 afleveringen lang niet lijkt te beseffen wat hem overkomt. Maar het is vooral Ian McShane die eruit springt als de oude god Mr. Wednesday. Wednesday komt Whittle tegen en sleurt hem mee op een avontuur die hen o.a. brengt bij Peter Stormare, Crispin Glover, Pablo Schreiber en Kristin Chenoweth.

    Het boek van Gaiman werd onder handen genomen door Bryan Fuller en Michael Green. Fuller is de bedenker van "Pushing Daisies" waarin doden weer levend worden en hij schreef ook de serie "Hannibal". Green was dan weer betrokken bij de series "Smalville" en "Heroes" waarin er kwistig met superkrachten wordt gezwaaid. Verwacht bij deze creatievelingen dus geen rechtlijnige of realistische serie, maar eerder een visueel prachtige trip die met geen ander vergelijkbaar is.

    american_gods_season_1_blu-ray_pic01.jpgamerican_gods_season_1_blu-ray_pic03.jpgamerican_gods_season_1_blu-ray_pic02.jpg
    © FreMantleMedia North America, Inc.All Rights Reserved.

    Elke aflevering van "American Gods" begint met een ongeveer tien minuten durende scène waarin we leren over de goden die naar Amerika komen. In deze scènes zien we o.a. hoe de oude god Bilquis (Yetide Badaki) haar sekspartners versmacht of hoe de Afrikaanse god Anansi (Orlando Jones) in een slavenschip de oversteek maakt naar de V.S. Grafisch ziet het er allemaal adembenemend uit, maar ik kan me voorstellen dat deze beelden – en eigenlijk deze serie in zijn totaliteit – niet voor iedereen weggelegd is.

    Wie houdt van rechtlijnige verhalen met een duidelijk einddoel, zal tijdens het kijken van "American Gods" meermaals de wenkbrauwen fronsen. Deze serie is als een rivier die zich vertakt in ontelbare kleinere riviertjes die steeds verder afleiden van de grote rivier. Soms weet je niet meer waar je je bevindt in het grote verhaal. En dat is een puntje waar "American Gods" voor moet oppassen in het tweede seizoen: dat stijl niet helemaal de overhand haalt op inhoud. Maar dit eerste seizoen is sowieso smullen!

    De blu-ray van "American Gods" ligt inmiddels in de winkelrekken. Op de vier schijfjes vind je o.m. interviews met de crew en cast, features over oude en nieuwe goden, het boek vs de serie en een interview met auteur Neil Gaiman. Interessant is ook het Comic-Con panel uit 2016 waarin schrijvers en cast discussiëren over de serie waarvan in San Diego de eerste beelden werden vertoond.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 22 september 2017

     

    *** American Gods trailer ***

  • Bleed For This (2016) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Hebben jullie al gehoord van Vinny Pazienza? Mocht dat niet het geval zijn, dan is hier Bleed For This (2016) met het toch wel opmerkelijke verhaal van een bokster die na een nekbreuk te horen kreeg van de dokters dat het niet zeker was of hij ooit nog zou kunnen lopen. Vinny wou zelf zo snel mogelijk opnieuw in de ring. De film komt deze week uit op DVD en Blu-ray.

    bleed_for_this_2017_poster.jpg

    Korte inhoud: Film over het leven van bokslegende Vinny Pazienza (Miles Teller). In 1991 wordt Pazienza in een klap beroemd als hij de ongeslagen kampioen Gilbert Dale verslaat. Wanneer hij vervolgens betrokken raakt bij een auto-ongeluk en mogelijk nooit meer zal kunnen lopen, lijkt zijn carrière van korte duur. Met behulp van een befaamde trainer, Kevin Rooney (Aaron Eckhart) genaamd, maakt de bokser zijn comeback.

    De vertolkingen in deze low budget film zorgen ervoor dat je nooit het gevoel hebt dat deze prent werd gemaakt met 6 miljoen dollar in een recordtijd van 24 dagen. De vader en moeder van Vinny worden vertolkt door Katey Sagal en Ciarán Hinds. De bokspromotor Lou Duva wordt dan weer gespeeld door Ted Levine. Aaron Eckhart zou 20 kilo hebben bijgekomen voor de rol en ook Miles Teller ging serieus gaan bodybuilden. Hij kreeg zelfs training van Darrell Foster, die aan de carrière heeft gewerkt van Sugar Ray Leonard en Muhammad Ali.

    De regie van de film werd verzorgd door Ben Younger die na 7 jaar terug is gekeerd achter de camera en met succes zou ik zeggen, want de film is een sterk drama. Het volgt uiteraard alle parameters van wat we van een boksfilm gewend zijn (verhouding tussen bokser en trainer, de onconventionele training, de drama naast de ring,..) alsook de structuur (het succes - de val - de training - de terugkeer). Wat deze film anders maakt dan de doorsnee boksfilm is dat het (1) gebaseerd is op waar gebeurde feiten (2) het toch wel een merkwaardig verhaal is. Bovenal is Miles Teller één van de beste acteurs van zijn generatie. En zeggen dat het voor hem allemaal is begonnen met een bijrol in die miserabele Footloose (2011) remake.

    bleed_for_this_2017_pic01.jpgbleed_for_this_2017_pic02.jpgbleed_for_this_2017_pic03.jpg
    © Sony Pictures Home Entertainment. All Rights Reserved.

    Er is een wat vervelend middenstuk in het verhaal, iets wat typisch is voor dergelijke sportfilms, maar ik ben hoe dan ook tevreden dat de makers hebben vermeden om uit te pakken met goedkoop sentimentalisme. De film is minder deprimerend dan Southpaw (2015) en veel minder dan Rocky. Ja het is allemaal wat voorspelbaar, maar nog eens, dit is een film gebaseerd op waar gebeurde feiten. De film duurt 117 en vliegt voorbij en na de film had ik wel het gevoel niet alle facetten van zijn leven te hebben gezien, maar dat zou allemaal misschien net iets te lang duren. De bokser heeft wel 60 gevechten op zijn naam (met 50 overwinningen), en je zou denken dat er nog meer verhaal is dan datgene wat we hebben gezien.

    Op de Blu-ray van Bleed For This , die verkrijgbaar is vanaf 20 september 2017, staan maar liefst 7 verwijderde scènes, ùaar spijtig genoeg geen audio-commentaar van de regisseur.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 18 september 2017

     

    *** Bleed for This trailer ***

  • King Arthur: Legend of the Sword (2017) *** recensie

    Pin it!

    Ook bij deze King Arthur: Legend of the Sword (2017) was er een review-embargo, en dat deed bij menig filmcriticus de wenkbrauwen fronsen. En ja de film heeft heel wat problemen en de uiteindelijke flop was deels voorspelbaar. En toch heb ik genoten van deze Guy Ritchie film, ondanks de geheel onverdiende 27% op Rotten Tomatoes. Feit is, iedereen verwachte hier heel veel van, en wanneer het niet de 'King Arthur' film was waarop iedereen had gehoopt werden de fakkels en de drietand bovengehaald.

    king_arthur_legend_of_the_sword_2017_poster02.jpg

    Korte inhoud: De jonge Arthur (Charlie Hunnam) heerst over de steegjes van Londonium (Londen uit de Romeinse periode), maar is zich niet bewust van het leven waarvoor hij is voorbestemd, tot op de dag wanneer hij het zwaard Excalibur in handen krijgt en direct uitgedaagd wordt, staat Arthur voor belangrijke keuzes. Hij sluit zich aan bij het verzet met de hulp van een mysterieuze jonge vrouw genaamd The Mage (Astrid Bergès-Frisbey) en Bedivere (Djimon Hounsou), moet hij de magische kantjes van het zwaard leren gebruiken. Wat Arthur te doen staat is zijn demonen confronteren en de mensen te verenigen om zich te wreken over de tiran Vortigern (Jude Law) die zijn kroon heeft gestolen heeft en zijn vader (Eric Bana) en moeder heeft vermoord.

    King Arthur brengt een geslaagde mix van Game of Thrones en Sons of Anarchy, geheel in Guy Ritchie mode, inclusief de slow motions, het heftig camera-geschud, de sarcastische boefjes en het scherpe montagewerk. Like it or hate it! Het is geen Lord of the Rings film en heeft daar op geen enkel moment de intentie voor. Toen ik de trailer zag had ik het gevoel dat de Guy Ritchie stijl misschien niet compatibel zou zijn met het 'medieval fantasy' genre, maar niet dus. Meer nog, het is verfrissend en het laat je nauwelijks op adem komen. De intro vertelt op 15 minuten tijd waar we zijn, wat het conflict is, wie de karakters zijn, en hoe Arthur de aanslag als peuter heeft overleefd en uiteindelijk is opgegroeid in de straten van Londinium van klein boefje tot een soort ringleider. Een andere regisseur had hier gemakkelijk 90 minuten voor nodig gehad. Guy Ritchie vertelt datgene wat essentieel is voor de kijker en doet het op een manier die bijzonder aanstekelijk is. Uiteraard, dit is geen getrouwe weergave van de legende.

    Mijn initiële vrees was dat er weinig 'magie' aan te pas zou komen met een actie-regisseur aan het roer. Helemaal niet. Meer nog, de film zit boordevol magie. Het is een loepzuivere 'fanatasy film' zoals ik ze wil zien met gigantische olifanten, magiërs, reuzenslangen, vuur-spells en duistere rituelen met offers aan octupus-achtige nymphen. Het is een spektakelfilm met een Charlie Hunnam die bijna een kwart van de film in blote gespierde torso rondloopt en de zintuigen van elke vrouw wel zal prikkelen. En qua spieren was het echt wel indrukwekkend. Kleine anekdote; Hunnam was zwaar afgevallen bij het laatste seizoen van SoA en hoewel Ritchie overtuigd was door zijn acterend vermogen had hij zijn twijfels over de fysiek van de acteur en deed tevens ook audities met Henry Cavill en Jai Courtney.

    Charlie wist dat zijn fysiek uiterst belangrijk was voor de rol en zei de regisseur: "Look, dude, you keep bringing this up, the physicality. Its obviously your primary concern. So if you want to do away with all this auditioning bollocks, I'll fucking fight those other two dudes. I know who they are. You can bring them both in here. I'll fight them both. The one who walks out the door gets the job." Na dit kreeg hij meteen de rol toebedeeld. Charlie begon nadien aan zijn 16u/dag workout met 500 tot 100 push-ups en liet zijn gewicht stijgen naar 86 kilo. Was dat noodzakelijk voor het verhaal? Wel, ja. Hij was een ringleider en moest in bepaalde scènes toch fysiek kunnen overtuigen. Daarnaast zijn de zwaarden waarmee ze vechten behoorlijk zwaar.

    king_arthur_legend_of_the_sword_2017_pic07.jpgking_arthur_legend_of_the_sword_2017_pic08.jpgking_arthur_legend_of_the_sword_2017_pic09.jpg
    king_arthur_legend_of_the_sword_2017_pic04.jpgking_arthur_legend_of_the_sword_2017_pic05.jpgking_arthur_legend_of_the_sword_2017_pic06.jpg
    © 2017 20th Century Fox, All rights reserved.

    Het verschil met een film als King Arthur (2004), dat het verhaal vertelt van de ridders van de ronde tafel, kon haast niet groter zijn. Dit was een levenloze prent. In Legend of the Sword ga je meevoelen met elk van de personages. Zelfs de kleinere bijrollen, gespeeld door Aidan Gillen, Freddie Fox, Craig McGinlay, Tom Wu, Kingsley Ben-Adir, Neil Maskell en Annabelle Wallis bieden misschien geen diepgang maar wel heel wat reliëf aan het verhaal. Maar één van de betere vertolkingen - ook al had de acteur een kleine rol - was deze van Eric Bana, die perfect gecast was als de koning.

    Ritchie is zijn carrière begonnen met verhalen over bendes (Lock Stock, Snatch, ...) en dit script van David Dobkin en Joby Harold, met de hulp van scenarist Lionel Wigram, volledig naar zijn hand gezet. Zelfs de vechtscènes zijn van een degelijk niveau. Maar wat had je verwacht van een regisseur met een zwarte band in Jiujitsu. De eerste act is het beste van de film, de tweede act steekt bijzonder slordig in mekaar, en ook de derde act had misschien nog een rewrite kunnen gebruiken. Hier voel je in ieder geval dat de vele reshoots deze productie niet hebben geholpen. Mits een beter script had Charlie Hunnam ook iets verder van Jackson 'Jax' Teller kunnen komen en iets dichter bij een persoonlijke vertolking van King Arthur. Vaak heb je de indruk dat "cool" zijn net iets belangrijker was dan "geloofwaardig" en "consistent".

    king_arthur_legend_of_the_sword_2017_poster03.jpgking_arthur_legend_of_the_sword_2017_poster04.jpgking_arthur_legend_of_the_sword_2017_poster06.jpgking_arthur_legend_of_the_sword_2017_poster05.jpgking_arthur_legend_of_the_sword_2017_poster07.jpg

    Net zoals in heel wat films is de muziek een belangrijke factor, en ook in King Arthur: Legend of the Sword is de muziek van Daniel Pemberton een geslaagd experiment geweest. En ook al waren de visuele effecten niet altijd van een even overtuigend niveau, de fotografie van John Mathieson is bijzonder knap. Toch waren er een aantal interieur-scènes die misschien net iets meer licht en sfeer konden gebruiken. Toch had deze film 175 miljoen gekost en weet dus niet waar al het geld naar toe is gegaan. Anderzijds voel je het enthousiasme van de cast en die kleine cameo-rollen, zoals deze van David Beckham, zijn gewoon te gek. Er zit veel humor in deze prent, maar dit is een Guy Ritchie film, en je voelt dat het menens is.

    Normaal duurt de productie van een langspeelfilm tussen de 6 en 9 maanden, Ritchie heeft 3 jaar aan deze prent gewerkt en dit voor een beperkt loon, ook al was het productiebudget gezet op 175 miljoen, voornamelijk ten koste van de cast, de sets, de kostuums en vooral de visuele effecten waar ze met honderden aan gewerkt hebben (spijtig genoeg niemand van ILM of Weta Digital). Mocht deze film een succes zijn, dan zouden er nog 5 sequels volgen! (ook al zal het niet eenvoudig zijn met de tegenvallende marketing en de zwakke reviews) Toch hoop ik op een vervolg, want ik heb echt genoten van deze rollercoaster en heb volledig de smaak te pakken. De pers heeft kritiek op het zwakke script, de onduidelijke accenten, het gebrek aan sterke vrouwen en de overheersende stijl van Ritchie. Volgens mij waren ze ook voor een stuk bevooroordeeld door de vele vertragingen, reshoots en de uiteindelijke review-embargo, maar ook door de verwachting van een serieuze R-rated Hollywood adaptatie (ipv. een keuke Britse actieprent). Wel, ik heb hier meer van genoten dan om het even welke Transformers film. Als je houdt van Guy Ritchie en video-games (Er zit bvb. een boss-fight in op het einde van de film!), dan zal je hier met volle teugen van genieten.

    Deze week op 13 september 2017 komt King Arthur uit op DVD, Blu-ray en Blu-ray 3D. Op de schijf staan verschillende making of filmpjes. Spijtig genoeg geen audio-commentaar van de regisseur.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 14 september 2017

    ***Related Posts***
    15/05/2017: 5 redenen waarom King Arthur flopte tijdens openingsweekend
    24/01/2017: King Arthur: Legend of the Sword draagt de Guy Ritchie stempel

     

    *** King Arthur: Legend of the Sword trailer ***

  • Mother! (2017) *** recensie

    Pin it!

    Ik ben een enorme fan van het werk van Darren Aronofsky. Het is één van de meest tallentvolle filmmakers in Hollywood, ook al zijn het vaak films waar je niet meteen opgewekt van wordt. Het lijkt wel de bedoeling van de man om ons te brengen aan de rand van de afgrond om ons vervolgens een duwtje in de rug te geven op het einde. Van ontspanning kan je niet meteen spreken, maar het is en blijft fascinerende cinema.

    mother_2017_poster02.jpg

    Met zijn debuutfilm Pi (1998) kregen we een soort Lynchiaanse thriller in de claustrofobische wereld van het hoofdpersonage. Met Requiem for a Dream (2000) daalden we af in de hel van de verslaving. In The Wrestler (2008) zagen we een masochistische en existentiële exploratie van een man op de rand van de zelfdestructie en in Black Swan (2010) zien we een gedreven vrouw die zichzelf wegcijfert in de obsessie van haar kunst. Uiteraard waren het niet allemaal meesterwerkjes, zoals het teleurstellende Noah (2014) of het melo-drama The Fountain (2006). En ik had goede hoop dat Mother! (2017) een geniale prent zou zijn, zeker na de vele positieve reacties in de States. Spijtig genoeg was het voor mij toch wel iets van een teleurstelling, zeker met de hoge verwachtingen en de Rosemary's Baby referenties.

    Korte inhoud: 'Mother' volgt een stel (Jennifer Lawrence en Javier Bardem) dat een rustig bestaan leidt. Als er op een dag onuitgenodigde gasten hun huis binnenkomen, wordt dat bestaan ernstig verstoord. Het gevolg is dat de relatie van het stel danig op de proef wordt gesteld.

    Het probleem met Aronofsky is dat hij soms blijft vaststeken op een idee en eigenlijk niet meteen de noodzaak ziet om dat idee beter uit te werken. Daar waar Nolan graag speelt met een a-chronologische structuur om het publiek op het puntje van zijn stoel te houden, zien we dat Aronofsky meer kiest voor de crescendo-methode. Een karakter is kwaad, meer kwaad, nog kwader, wordt woest, hysterie en ontploft uiteindelijk (vandaar waarschijnlijk de reden van het uitroepteken in de titel). Dat is zowat de dramatische curve van de personages. In principe verandert er niet zo gek veel met hun intenties en gevoelens, het is gewoon de temperatuur die stijgt. En op zich hoeft dit niet slecht te zijn indien de karakters ons dermate kunnen boeien, en dat is nu net het probleem van Mother!. Ik weet NIKS over Mother. De originele titel was Day 6 - wel dàt is voor mij al een heel stuk logischer.

    De film begint met de close-up van het gezicht van een vrouw. Ze staat in brand en haar vel begint van haar gezicht weg te smelten en haar ogen staan op springen. Daarna bevinden we ons in een slaapkamer waarin Mother (Lawrence) ontwaakt. Op dit ogenblik weten we niet of ze dit heeft gedroomd, of dat het een gebeurtenis is uit het verleden of de toekomst. Mother gaat naar beneden en zoekt naar Hem (Bardem). Blijkbaar was hij gaan wandelen voor wat frisse lucht om zo zijn creatieve schrijversgeest aan te scherpen. Later komen we te weten dat hij alles heeft verloren in een brand, en dat Mother er alles heeft voor gedaan om zijn huis opnieuw op te knappen zoals het was en voor hem te zorgen. Het enige wat is overgebleven is een kristal, die hij bewaart in zijn bureau, en die voor Hem van immense emotionele waarde is.

    Ondertussen zit de 16mm camera (een formaat waar de regisseur verzot op is) constant in close-up mode op Mother zodat we niets missen van haar acteerwerk in elk korrelig detail, ook al zien we uiteindelijk niet zo heel veel variatie in haar vertolking. Soms raakt ze emotioneel wanneer ze een kloppend hart voelt in de muren, of vindt ze een geheime doorgang in de kelder die ze niet verder inspecteert. Het enige acteerwerk van belang komt van de nevenpersonages, en dan denk ik aan het koppel, Man (Ed Harris) en Vrouw (Michelle Pfeiffer) die iets meer reliëf brengen. Het acteerwerk voor de rest komt niet altijd even overtuigend over, maar misschien heeft dit ook voor een groot stuk te maken met de magere en repetitieve dialogen of het feit dat je al snel het gevoel krijgt naar een toneelstuk te kijken die verre van de realiteit staat. In de film wordt de moeder ook niet gezien als "een moeder", maar eerder als een "bron van inspiratie", een volgzaam wezen die naar de pijpen van haar man danst.

    mother_2017_pic01.jpgmother_2017_pic02.jpgmother_2017_pic03.jpg
    © 2017 Sony Pictures Releasing Belgium

    Ik kan deze review niet verder vertellen zonder *** spoilers*** dus jullie kunnen misschien hier stoppen met lezen. Halverwege het verhaal begint alles steeds meer hectisch te worden met een uit de hand gelopen familiedrama met een broedermoord (Brian Gleeson en Domhnall Gleeson) die lichtelijk geïnspireerd lijkt op het Cain en Abel verhaal uit het Genesis bijbelboek, om nadien de schrijver te zien ontpoppen als een soort Messias die het rouwende gezin opvangt. Op dit moment verliest je als kijker een beetje de band met het verhaal, want je voelt aan dat deze film uiteindelijk niet draait rond de ‘moeder’ dan wel rond de schrijver, of nog de artiest, of nog … de filmmaker Aronofsky, die zijn kunst maakt onbaatzuchtig, meedogenloos en los van de bekommernissen van zijn omgeving of zelfs zijn zwangere vrouw. Wanneer de rust een beetje terugkeert is deze van korte duur want blijkbaar heeft zijn werk de wereld beroerd en het volk stroomt toe als dieren naar de Ark van Noah. En dan komen we uiteindelijk terecht in de apocalyptische climax waarin het huis een soort universum is van menselijke lusten, agressie en offers. Toegeven, enkel deze scène is zijn ticketprijs al waard. *** end spoilers ***.

    Mother! is geen slechte film, ook al blijf ik achter met leegte. Daar waar je met een film als Black Swan een dieper inzicht krijgt in de offers die een danseres moet maken om uit te blinken in haar kunst, heb je hier een film die uiteindelijk een soort zelfverheerlijking en tezelfdertijd zelfkritiek is van een kunstenaar, volgepakt met religieuze symboliek, om alles meer gewicht te geven. Een theoretische en bij momenten steriele benadering van iets wat een boeiend drama had kunnen zijn met ‘echte’ personages. Een film bestemd voor de film recensenten, voor zij die "iets nieuws" willen zien en getrouwde koppels wiens relatie in een sleur zit. Eigenlijk moet je deze film zien als een gitzwarte komedies met een overdosis aan religieuze en cinematografische referenties. Het is compleet geschift, en misschien zal deze prent met de tijd wel blijven nazinderen. Mother! komt volgende week 13 september 2017 uit in de bioscoop.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 9 september 2017

     

    *** Mother! trailer ***

  • It (2017) **** recensie

    Pin it!

    Geloof het of niet maar er was een review-embargo voor het eerste deel van de Stephen King verfilming It (2017). Normaal wordt zoiets gebruikt voor films die waarschijnlijk door de pers onderuit zal worden gehaald, of nog om spoilers te vermijden. In dit geval was het embargo compleet nutteloos en misschien zelfs contraproductief voor een geslaagde box-office, want bijzonder weinig filmsites hebben over de film gepraat ook al loopt de film vanaf gisteren in de bioscoop.

    it_2017_poster02.jpg

    Korte inhoud: 'It' volgt een groep kinderen, beter bekend als de 'Losers club', in het kleine stadje Derry, Maine. Op een dag wordt het stadje geterroriseerd door het bloeddorstigste monster It dat het elke 27 jaar op de kinderen voorzien heeft. Dit monster, dat de vorm van een clown genaamd Pennywise (Bill Skarsgård) aanneemt, komt lijnrecht tegenover het groepje kinderen te staan dat er alles aan zal moeten doen om hem te verdrijven.

    De originele It (1990) (net 27 jaar geleden - zal wel geen toeval zijn) was eigenlijk een wat vervelende en weinig inspirerende tv-adaptatie, maar deze nieuwe adaptatie is echt een horrorfilm die verdomd goed in mekaar steekt. Meer nog, het één van de betere horrorfilms van de laatste 5 jaar, en dat heeft voor een groot stuk te maken met de feilloze regie van het nieuwe horror-icoon Andy Muschietti die eerder al indruk maakte met de horrorprent Mama (2013). Hij weet als geen ander een perfecte balans te brengen tussen het coming-of-age drama en de onversneden Stephen King gruwel, en respecteert volledig de ziel van de auteur van het boek. Er zijn al heel wat Stephen King verfilmen geweest die niet om aan te zien zijn (The Mangler, Graveyard Shift, Silver Bullet, Cat's Eye, Needful Things, Dreamcatcher,...), maar deze film mag gerust in het rijtje komen van de geslaagde adaptaties (The Shining, Carrie, The Dead Zone, The Shawshank Redemption, Misery).

    En zoals zo vaak zijn de vertolkingen van de acteurs datgene wat een kijker in het verhaal kan meesleuren. En hier was het geen evidente zaak, want het eerste gedeelte draait rond pubers. En in deze film heeft elk kind, net zoals in The Goonies (1985) of die andere Stephen King film Stand by Me (1986), een eigen persoonlijkheid en karaktertrek. En wat opviel is dat scenarist Gary Dauberman deze film ook in de jaren 80 heeft gezet en dus niet in de jaren 50 zoals in het boek, een juiste beslissing wat mij betreft.

    Elk van de acteurs laat geen enkele steek vallen, te beginnen bij de hoofdacteur Jaeden Lieberher in de rol van Bill, die fysiek en psychologisch nog steeds het zware verlies draagt van zijn jongere broertje Georgie (Jackson Robert Scott). Dit wordt nog eens extra in de verf gezet door het feit dat zijn personage stottert. Toch ontpopt hij zich al vrij snel tot de leider van de "Losers Club". Daarnaast hebben we de slimme en over-voorzichtige Eddie Kaspbrak, gespeeld door Jack Dylan Grazer. Hij is stukken minder heldhaftig als Bill en biedt een perfect tegengewicht. Richie Tozier gespeeld door Finn Wolfhard is de grappigste van de bende en hij zorgt voor heel wat comic relief, en deze komt nooit gedwongen over.

    it_2017_pic03.jpgit_2017_pic02.jpgit_2017_pic01.jpg
    © 2017 20th Century Fox, All rights reserved.

    Het iets dikkere jongetje die al een tijd lang bezig is met het onderzoek naar de mysterieuze verdwijning van kinderen in hun stadje is Ben Hanscom, gespeeld door Jeremy Ray Taylor. En dan zijn er nog het zwarte jongetje Mike Hanlon (Chosen Jacobs) en het joodse jongetje Stanley Uris (Wyatt Oleff). Het enige meisje van de bende werd briljant vertolkt door Sophia Lillis. Bill heeft meteen een oogje op haar en hun flirt lijkt bijzonder veel op de flirt in The Goonies tussen Sean Astin en Kerri Green.

    Zelfs de villains in deze film zijn zo goed gecast. Kwajongen Henry Bowers gespeeld door Nicholas Hamilton leek bij momenten als de jongere bully versie van Kiefer Sutherland. En uiteraard is er de vertolking van Bill Skarsgård als de killer clown die enige tijd zal blijven nazinderen. Ik hoop in ieder geval dat hij zal terugkomen en dat ze geen oudere versie van hem nemen voor de volwassen-cast. Pennywise had eerst vertolkt moeten worden door Will Poulter (Revenant, Maze Runner) onder de regie van Cary Fukunaga (True Detective s1), maar hij clashte met de studio over "creatieve meningsverschillen" en werd vervolgens vervangen. Uiteindelijk bracht deze switch enkel maar positieve zaken, want Bill Skarsgård was geknipt voor de rol met zijn 1m91 van lengte en zijn oogbollen die net iets uit elkaar staan. Het was tevens geen gemakkelijke taak om in de voetsporen te treden van de vorige Pennywise gespeeld door Tim Curry.

    it_2017_pic05.jpgit_2017_pic04.jpgit_2017_pic06.jpg
    © 2017 20th Century Fox, All rights reserved.

    Het is een R-rated film, en kinderen worden in deze film zwaar mishandeld of vermoord. En toch is het nooit echt gory. Daar ligt het verschil tussen een regisseur als Andy Muschietti, die in tegenstelling tot bijvoorbeeld een Eli Roth, kiest voor subtiliteit en vaak is deze terreur des te doeltreffender. Er zijn dan ook een paar horror-scènes die in het boek stonden verwijderd uit de filmversie (zoals het kind wiens rug breekt en in het toilet wordt getrokken). Toch is deze adaptatie meer schrikwekkender dan de vorige. Het is wat mij betreft nu al uitkijken naar deel 2.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 7 september 2017

     

    *** It trailer ***