Review - Page 4

  • Beyond the Walls (2016) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    De Franse miniserie Beyond the Walls (2016) (originele titel Au-delà des Murs) lijkt op het eerste gezicht een zoveelste haunted house-variant waarin Veerle Baetens een bezeten huis erft. Niets is echter minder waar want Beyond the Walls is een verrassend frisse serie die een mix brengt van oude en nieuwe horrorelementen gesitueerd in prachtige sets, met prima vertolkingen, een boeiend mysterie en een bevredigende ontknoping.

    -

    Korte inhoud: Logopediste Lisa (Veerle Baetens) erft het huis van haar overbuurman André Bainville. Merkwaardig, aangezien Lisa Bainville helemaal niet kende en de man dertig jaar dood in zijn huis zat zonder dat zijn lijk ontdekt werd. Zonder een boodschap voor zijn notaris om het huis te betreden op een welbepaalde datum, zou de man zelfs nooit gevonden zijn. Merkwaardig ook omdat Lisa nog niet eens geboren was toen de man stierf.

    Geprikkeld door een Bijbelse referentie en een rode rechthoek op de erfenisdocumenten besluit Lisa in het huis in te trekken. Hoewel er reeds dertig jaar geen levende ziel in het huis is geweest, hoort ze ’s nachts een meisje lachen. Geïntrigeerd door een mysterieus patroon op het behangpapier begint Lisa in het midden van de nacht een oude schoorsteenmantel open te breken.

    Daarachter ontdekt ze een heel gangenstelsel. Ze kruipt door de opening – die onmiddellijk weer verdwijnt – en verdwaalt in een geheime wereld waar niet is wat het lijkt. Al gauw ontmoet ze Julien (François Deblock), die naar eigen zeggen reeds drie jaar opgesloten zit in het doolhof. Samen trekken ze door het labyrint zoekende naar een uitweg en op de vlucht voor zijn bewoners met een zwarte olie-achtige huid.

    Aan het begin van Beyond the Walls leren we Lisa kennen als een ietwat asociaal personage. Ze slaat het aanbod van haar collega’s af om iets te gaan drinken na het werk en draagt een trouwring zodat ze getrouwd lijkt en een gezin heeft. Haar appartement is op een tafel, stoel en matras leeg en Lisa lijkt vooral in zichzelf gekeerd.

    Er wordt nooit expliciet vermeld dat Lisa een getraumatiseerd personage is, maar haar gedrag doet vermoeden dat er vroeger iets is gebeurd met Lisa waardoor ze een dergelijk leven leidt. De bijna dagelijkse nachtmerries waarin ze regelmatig haar bed onderplast doen hier nog een schepje bovenop. Hoewel de makers deze mogelijkheid nooit expliciet suggereren, zouden het labyrint dus wel eens een fantasie in Lisa’s hoofd kunnen zijn.

    Beyond the Walls is een mysterieuze miniserie waarvan de opzet mij een beetje deed denken aan Pan’s Labyrinth van Guillermo Del Toro. Ook in deze Franse serie fungeren ontmoetingen met bijzondere figuren als metafoor voor dingen uit Lisa’s leven. Zo komt ze haar jongere zusje tegen die verdronken is toen Lisa even niet oplette, wat haar een levenslang schuldgevoel opleverde. Haar zusje redden uit het labyrint lijkt dan ook een metafoor voor het echte leven.

    beyond_the_walls_2016_blu-ray_pic01.jpgbeyond_the_walls_2016_blu-ray_pic02.jpgbeyond_the_walls_2016_blu-ray_pic03.jpg

    De decors en het uitzicht van de serie zijn knap gedaan. Vanaf het moment dat Veerle Baetens achter de muur kruipt, beland je in een mysterieuze wereld waar achter elk hoekje een nieuwe verrassing schuilt. De decorbouwers en setdressers hebben prima werk geleverd om de geheimzinnige sfeer achter de muren zo goed mogelijk over te brengen. De kamers in het huis springen van een Victoriaans interieur naar een gotische kerk of naar een in dikke mist gehuld bos. Erg knap gedaan.

    Ook regisseur Hervé Hadmar (“Les Témoins") levert uitstekend werk af en weet de claustrofobische sfeer in het labyrint naar het kleine scherm over te brengen. Je weet niet wie of wat er schuilt achter elke nieuwe deur en Lisa en Julien zijn enkel op zichzelf aangewezen. Veerle Baetens en François Deblock spelen hun personages met overgave en vakmanschap.

    In de derde aflevering belandt Lisa – nog steeds in het huis – op een weidse open vlakte waar aan een meer het huis staat van Rose (Geraldine Chaplin). Daar komt Lisa ook haar overleden zus Sophie (Lila-Rose Gilberti) tegen en zet ze een aantal gebeurtenissen in gang die zware consequenties zullen hebben en zullen leiden tot de ontknoping van de serie.

    Beyond the Walls vormt een afgerond geheel en na drie aflevering (of 140 minuten) zit de reis van Lisa erop. Verwacht echter niet om een antwoord te krijgen op alle vragen die worden opgeworpen maar het einde sluit deze miniserie op een bevredigende manier af. De blu-ray is inmiddels verkrijgbaar, daarop helaas geen extra’s.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 6 januari 2017

     

    *** Beyond the Walls trailer ***

  • Magnolia (1999) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Een film die we hier nog niet besproken hadden was deze Magnolia (1999) van Paul Thomas Anderson. Een mozaïek verhaal waarin verschillende personages op zoek zijn naar de zin van hun leven, de ware liefde of hun verlangen naar vergiffenis. De film kreeg drie Oscar-nominaties maar kon er geen enkele verzilveren.

    magnolia_1999_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Een willekeurige, regenachtige dag in San Fernando Valley (Los Angeles). De levens van een stervende vader (Jason Robards), zijn jonge vrouw (Julianne Moore), een verpleger (Philip Seymour Hoffman), een beroemde verloren zoon (Tom Cruise), een man (William H. Macy) die vroeger bekend was als Quiz Kid Donnie Smith en nu hopeloos verliefd draait op een bartender, een politieagent (John C. Reilly) die wanhopig op zoek is naar liefde, een nieuw en een voormalig wonderkind (Jeremy Blackman), een tv-presentator (Philip Baker Hall) en zijn aan cocaïne verslaafde dochter (Melora Walters) komen samen in een web van verwikkelingen. Door de speling van het lot, toeval en menselijke interactie kruisen alle paden, een dag om nooit te vergeten.

    Los van een Martin Scorsese of Steven Soderbergh zijn er niet zo heel veel regisseur die in een tijdsspanne van drie uur tientallen personages kunnen opvoeren zonder de kijker te verliezen. Magnolia is een visueel spectaculaire film maar een aangrijpende inhoud. De film doet enerzijds wat denken aan zijn andere film, Boogie Nights (1997), ook al is deze net iets meer ernstig van toon. De film wordt ook geleid door de heel aanwezige muziek score van Aimee Mann. Daarnaast hebben we ook briljante fotografie van Robert Elswit.

    Magnolia begint met een indrukwekkend proloog over toeval, het noodlot en de dood, als een soort handleiding voor de film. De dingen die van het leven maken wat het is. Toeval lijkt alles aan elkaar te binden, en ook in deze film zal toeval een belangrijke rol spelen in de ontmoeting van de verschillende karakters. Het karakter die het meest in het oog springt is toch wel deze van Tom Cruise, die als een soort guru de mannen een dosis testosteron in hun gat pompt met slogans als 'Respect the cock, tame the cunt'. Donald Trump had één van zijn discipelen kunnen geweest zijn. Maar ook hij zal door de loop van omstandigheden zichzelf verzoenen met zijn stervende vader, één van de meest pakkende scènes uit de film.

    Maar niet elk personage is even geslaagd en misschien had deze film wel één of twee figuren kunnen missen. Maar Anderson blijft zijn kijkers verbazen en middenweg de film krijgen we zelfs een Bijbels tafereel te zien die ons allemaal met verstomming slaat. Anderson is duidelijk in datgene wat hij wil vertellen. Het leven is misschien kommer en kwel, maar op een dag kan de wind keren en loopt alles naar wens. Kortom, een film met een lach maar vooral een traan, die ons niet onberoerd zal laten, gevuld met Oscar-waardige vertolkingen en een meeslepende soundtrack, in een strakke regie van een geniale filmmaker.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 3 januari 2017

     

    *** Magnolia trailer ***

  • The Green Mile (1999) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het was een onmogelijke opdracht voor regisseur Frank Darabont om zijn meesterwerk The Shawshank Redemption (1994) te overtreffen, ook al speelde The Green Mile (1999) zich ook af binnen de muren van een gevangenis én was het opnieuw gebaseerd op een verhaal van Stephen King.

    the_green_mile_1999_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Nu Paul Edgecomb (Tom Hanks) zijn dagen slijt in een bejaardentehuis, kijkt hij terug op zijn leven als gevangenisbewaker. Jarenlang heeft hij dienst gedaan in de 'Dodengang' van de Cold Mountain gevangenis. Paul denkt vooral terug aan 1935. Ten tijde van de Grote Depressie ontwikkelde Edgecomb een bijzondere band met één van de gevangenen. De zwarte reus John Coffey (Michael Clarke Duncan) werd beschuldigd van de verkrachting en de moord op twee kleine meisjes. Er was alleen iets heel bijzonders met hem aan de hand...

    Daar waar de gevangenen in Shawshank wachten op hun vrijheid, zien we hier dat ze wachten op hun dood. De titel van de film verwijst naar de gang die met groene linoleum is bedekt, en leidt naar 'old sparky', de elektrische stoel. Het grootste verschil tussen deze twee films is dat Shawshank aanvoelt als een 'bigger than life' film, terwijl deze Green Mile eerder aanvoelt als de tv-versie ervan, met een pak meer karikaturen en fake personages. Dat John Coffey beschikt over speciale gaven lijkt niet meteen door te zinken bij de cipiers en in plaats van de bevoegde instanties in te lichten, zien we hen eindeloos met verstomming kijken naar deze mysterieuze figuur. Het acteerwerk is tevens ook niet altijd van niveau en je vraagt je soms af of deze film wel is geregisseerd door dezelfde persoon die het eerdere meesterwerk had gemaakt.

    Met zijn duurtijd van 189 minuten barst deze prent letterlijk uit zijn voegen, maar het was duidelijk dat de studio geen restricties wou opleggen aan de man die maar eventjes 7 Oscar-nominaties kreeg voor Shawshank, maar er uiteindelijk geen enkele kon verzilveren. Maar dat was tevens een periode waarin Hollywood de bal compleet mis sloeg en Forrest Gump (1994) beschouwde als een betere film. Begrijpen wie begrijpen kan. Darabont was zelfs niet genomineerd voor Beste Regisseur, maar Woody Allen wel met zijn Bullets Over Broadway (1994), een film die geen kat heeft gezien en nog niet aan de hielen komt van Shawshank. The Green Mile kreeg 4 Oscar-nominaties, maar kon ook hier geen enkel beeldje verzilveren, en deze keer wel terecht gezien de film het moest opnemen tegen het superieure American Beauty (2000).

    The Green Mile werd in tegenstelling tot Shawshank een mega-succes aan de box-office met een recette van 287 miljoen dollar, en dit met een productiebudget van 60 miljoen. Het werd tevens de meest succesvolle Stephen King verfilming. Had de film een half uur korter geweest, en was de montage net iets scherper, en had Darabont een paar personages minder uitgewerkt, dan was dit een véél betere film geweest. Maar we lopen een beetje verloren in al die verhaallijnen en missen de hoofdplot die draait rond de echte moordenaar van de twee meisjes.

    the_green_mile_1999_blu-ray_pic01.jpgthe_green_mile_1999_blu-ray_pic02.jpgthe_green_mile_1999_blu-ray_pic03.jpg

    De film had moeten gaan over racisme, spiritualiteit en de doodstraf, maar wat we ervan overhouden is een man die met zijn muis zit te spelen en een zwarte gevangene die vliegen spuwt. Het is niet correct om deze film te gaan vergelijken met Shawshank, maar het is moeilijk om het niet te doen want Darabont heeft er zich duidelijk op willen baseren. Spijtig genoeg heeft hij geen keuze kunnen maken tussen het religieuze aspect van de film en het magische/bovennatuurlijke aspect die meer de stempel van Stephen King droeg. Nu zwalpt de film tussen beide en krijgen we een beetje een halfslachtig resultaat te zien.

    Maar er zijn uiteraard ook nog zaken waarvan ik heb genoten, met name de muziek compositie van Thomas Newman, die ons door dit meer dan 3 uur durend gevangenisdrama sleept. Voor de rest is er mij niet zo heel veel bij gebleven.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 2 januari 2017

     

    *** The Green Mile trailer ***

  • Sleepy Hollow (1999) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Klassiekers time! Ik ben eigenlijk wel een grote fan van de Hammer films uit de jaren '50 en '60 en deze Sleepy Hollow (1999) van Tim Burton is zowaar een uitstekende ode aan deze films. Aan de basis ligt Washington Irving's The Legend of Sleepy Hollow, een 19de eeuws horrorsprookje.

    sleepy_hollow_1999_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Het jaar is 1799 en we maken kennis met het buitenbeentje Ichabod Crane (Johnny Depp). Hij kijkt volop uit naar de nieuwe eeuw en probeert zijn werk als New Yorks agent objectief en wetenschappelijk uit te voeren. De 'moderne' middelen die hij gebruikt, vallen echter niet in goede aarde bij de rechter Burgomaster (Christopher Lee). Om van hem verlost te zijn, stuurt hij Crane naar Sleepy Hollow, een vreemd stadje dat vooral door ingeweken Nederlanders bevolkt wordt, en de laatste tijd geplaagd wordt door een schijnbaar onoverwinbare ruiter zonder hoofd. Die laat zijn zwaard duchtig in het rond slingeren en heeft bij Cranes aankomst al drie mensen onthoofd. De vraag is nu of Crane's alternatieve aanpak het mysterie kan oplossen.

    Geheel in de stijl van de Hammer films werden verschillende gotische huizen opgetrokken in de omgeving van Londen, waaronder het fraaie landhuis van Ichabon Crane, naast de schemerige bossen en het lugubere kerkhof. Maar tevens ook de knoestige boom des doods of het dorpje van Sleepy Hollow werden gemaakt binnen het budget van 100 miljoen dollar (wat 15 jaar geleden gelijk stond met zowat 150 miljoen dollar nu). Het aantal rookmachines op de set was naar verluidt niet meer bij te houden. Met Tim Burton achter het roer weet je meteen dat de production design tot in de kleinste details zal uitgewerkt worden.

    Production designer Rick Heinrichs was begonnen met Fargo en zal binnenkort de sets gaan bouwen voor Star Wars: Episode VIII (2017). De fotografie komt dan weer van Emmanuel Lubezki die ondertussen ook al is uitgegroeid tot één van de betere Chef Op's van Hollywood met films als Gravity (2013) en The Revenant (2015).

    sleepy_hollow_1999_blu-ray_pic01.jpgsleepy_hollow_1999_blu-ray_pic02.jpg

    Het script van de film is afkomstig van Se7en scenarist Andrew Kevin Walker en de muziek komt uiteraard van Danny Elfman. En al deze talentvolle mensen zijn allemaal op hetzelfde moment samen gekomen en een geslaagd horrorsprookje geschilderd die echt laat griezelen. Johnny Depp speelt Ichabod, is een soort mengeling tussen Van Helsing en Sherlock Holmes, een personage die hij ook een heel klein beetje speelde in From Hell (2001).

    Het is dus niet alleen een horrorfilm, maar ook wel een soort 'whodunnit' verhaal. Maar er zitten tevens een paar heftige actie-scènes in met de 'headless horseman' (Christopher Walken) die de achtervolging inzet op Crane en zijn zielsbeminde Katarina Van Tassel (Christina Ricci), en Depp die op zijn Indiana Jones aan een koets zit te bengelen. En het zou Burton niet zijn zonder een vleugje humor, zoals met de scène van de autopsie. Maar het bovenal een gory film met hoofden die van rompen worden gekapt. Het enige spijtige is dat we nooit echt kunnen spreken van terreur. Ondertussen is ook een "Sleepy Hollow" serie in omloop die ondertussen al aan zijn 4de seizoen zit.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 29 december 2017

     

    *** Sleepy Hollow trailer ***

  • War Dogs (2016) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Wanneer je de poster bekijkt van War Dogs (2016) van Todd Phillips zou je denken dat het gaat om een spoof Scarface (1983), maar dat is het helemaal niet. Eén van de twee hoofdpersonages is wel een grote Tony Montana fan en de verwijzingen naar de film van Brian De Palma zijn wel degelijk aanwezig in quotes, rekwisieten en zelfs een beetje in de plot. Maar de film waar het me meer deed aan denken was Pain & Gain (2013).

    war_dogs_2016_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: War Dogs is gebaseerd op een waargebeurd verhaal en volgt twee bevriende twintigers, David Packouz (Miles Teller) en Efraim Diveroli (Jonah Hill), die in Miami wonen tijdens de oorlog in Irak. Ze proberen winst te maken met een onbekend initiatief van de Amerikaanse overheid waarbij kleine ondernemingen zich kunnen inschrijven op aanbestedingen van het Amerikaanse leger. Ze beginnen klein, maar al snel lopen de bedragen op en krijgt het duo het heet onder de voeten wanneer ze op het punt staan een deal van 300 miljoen dollar te sluiten om het Afghaanse leger te bewapenen. Een deal die ze in contact brengt met een paar zeer verdachte Albanese partijen en de wat obscure figuur Henry Girard (Bradley Cooper).

    Waarom Pain & Gain? Wel het zijn beide biopics die een poging ondernemen om met sarcasme de film grappig te maken, geregisseerd door filmmakers die een beetje uit hun comfortzone treden met een biopic met hoofdpersonages waar je niet meteen sympathie voor gaat voelen. De ene is een gefrustreerde schurk die zichzelf veel te belangrijk vindt en de andere is een volger die zijn bloedmooie vrouw, gespeeld door de Knock Knock (2015) actrice Ana de Armas. De twee films spelen zich ook af in Miami, wisselen beide geweld af met shots van strippers en humor met drama. Het enige grote verschil is dat de regisseur van War Dogs Todd Phillips, net iets meer talent heeft in het vertellen van een verhaal dan de Pain & Gain regisseur Michael Bay.

    De echt geslaagde biopics kan je op één hand tellen, en dat heeft meestal te maken met het feit dat het echte leven niet altijd even dramatisch is als de filmwereld, de nevenpersonages even interessant of het einde even pakkend. Scenaristen en regisseurs willen dan vaak de gebeurtenissen dramatiseren - soms teveel, soms te weinig of soms niet goed genoeg - en daar ligt vaak het probleem. Bij War Dogs hebben Todd Phillips en scenaristen Stephen Chin en Jason Smilovic wel een loopje genomen met de feiten. De echte Diveroli is een gymrat en trekt nog maar weinig om de gezette figuur van Jonah Hill die moet betalen als hij aan een vrouw wil geraken en een Scarface-geek is.

    war_dogs_2016_pic01.jpgwar_dogs_2016_pic02.jpgwar_dogs_2016_pic03.jpg
    war_dogs_2016_pic04.jpgwar_dogs_2016_pic05.jpgwar_dogs_2016_pic06.jpg

    Todd zet dan ook al zijn energie in het zorgen dat we als kijker alle Scarface hints begrijpen, inclusief tot tweemaal toe Diveroli laten zien met een AK-47. Misschien had Todd meer tijd kunnen investeren in wat het verhaal boeiender zou maken in plaats van cooler voor een jonge generatie. Persoonlijk heb ik het zowat gehad met die Hollywood-formule van films die uitblinken in zelfspot met karakters die grof geld verdienen op obscure manieren, gladgestreken met voice-over commentaren zoals Scorsese ons dat had aangeleerd met zijn Goodfellas (1990) en sedert dan ontelbare keren gekopieerd.

    Maar het verschil met een film als bijvoorbeeld The Wolf of Wall Street (2013) is dat in War Dogs doden vallen, ook al proberen de makers dat zoveel mogelijk te verdoezelen. En bijgevolg heeft het geheel wel wat een wrange smaak - net zoals bij Pain & Gain. Todd begint de film met de kostprijs van de 'war on terror' (generaal David Petraeus spendeerde 20 miljard dollar enkel en alleen aan airco op één jaar tijd), en lijkt op dit pad verder te willen gaan, maar gaandeweg verliest hij focus en blijft het bij "war is the economy" grapjes in een stripclub waar in de achtergrond de kijker wordt afgeleid door twee strippers. Diepgaand is de film nooit voor een volwaardig drama te zijn, en er zijn te weinig grappen om er een geslaagde zwarte komedie van te maken. Maar War Dogs heeft ook zijn goede momenten. Teller en Hill geweldige acteurs en het is een plezier om ze bezig te zien, ondanks de filterdunne personages die ze vertolken. De rest van de nevenpersonages zijn zo onderontwikkeld dat ze nauwelijks memorabel zijn. Het beste van de film zijn die kleine onthutsende feiten over de prijs van oorlog, maar misschien zou dit beter uitgewerkt kunnen worden in een documentaire in plaats van een actie-komedie-drama.

    Deze geflipte American Dream is ondertussen al bij ons uit op Blu-ray, 4K UHD, DVD en Video on Demand. Er is geen audio-commentaar van de regisseur te bespeuren, maar wel 3 making-of filmpjes.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 30 december 2016

     

    *** War Dogs trailer ***