Review - Page 3

  • Miss Peregrine's Home for Peculiar Children (2016) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Visueel is Miss Peregrine's Home for Peculiar Children (2016) een prachtige film die zeker niet moet onderdoen voor de andere visuele spektakels van regisseur Tim Burton. Inhoudelijk heeft het dan weer niet veel te bieden en is het allesbehalve één van de betere van zijn films.

    miss_peregrines_home_for_peculiar_children_2016_blu-ray.png

    Korte inhoud: Tiener Jake Portman (Asa Butterfield) volgt aanwijzingen, die hem naar een geheimzinnig eiland leiden. Daar ontdekt hij de overblijfsels van Miss Peregrine’s school voor speciale kinderen. Jarenlang heeft zijn grootvader, Abe (Terence Stamp), hem verhalen verteld over monstergevechten en zijn leven met Miss Peregrine (Eva Green) tijdens de Tweede Wereldoorlog.Terwijl Jake de verlaten gangen en slaapkamers verkent, ontdekt hij dat de bewoners ongelofelijke krachten bezaten. En dat ze misschien nog in leven zijn ...

    Tim Burton was ooit iemand met een bijzondere en herkenbare filmstijl, maar tegenwoordig verdwaalt hij regelmatig in de visuele effecten en is de ziel zowat verdwenen. En dat gevoel had ik ook bij deze prent, ook al blijft hij hoe dan ook een fascinerende filmmaker. Gebaseerd op de fantasy serie van Ransom Riggs voelt het vaak alsof twee film franchisen bij elkaar werden gesmeten en bewerkt met een likje verf, met als resultaat ... 'a peculiar mess'. Toch blijft het altijd wel leuk om Burton aan het werk te zien, want hij blijft een auteur en lijkt voor niemand geen verantwoording te moeten geven. Bijgevolg kunnen zijn films wel een eigen koers varen, tussenin het cgi geweld van de comic-adaptaties.

    miss_peregrines_home_for_peculiar_children_2016_pic01.jpgmiss_peregrines_home_for_peculiar_children_2016_pic02.jpgmiss_peregrines_home_for_peculiar_children_2016_pic03.jpg
    miss_peregrines_home_for_peculiar_children_2016_pic04.jpgmiss_peregrines_home_for_peculiar_children_2016_pic05.jpgmiss_peregrines_home_for_peculiar_children_2016_pic06.jpg

    Peregrine wil dat Jake zorgt voor haar eigen eigenaardige kinderen voor het geval er iets gebeurt met haar en wat een grote schok! Jake begint verliefd te worden met één van de meisjes, haar naam is Emma Bloom (Ella Purnell), iemand die de lucht kan manipuleren en zelfs bellen onder water kan creëren. En dat is wel het leuke aan de film. In tegenstelling tot de X-Men hebben onze "helden" echt wel eigenaardige gaven. Het zijn bijna The X-Teens. En sprekende over deze Marvel films, de scenariste van deze film is niemand minder dan Jane Goldman, die ook X-Men: First Class (2011) en X-Men: Days of Future Past (2014) schreef. De parallellen zijn dus wel voor de hand liggend. De kinderen spelen de hoofdrol in deze prent en de bijrollen zijn voor bekende koppen zoals Samuel L. Jackson, Judi Dench, Chris O'Dowd en Rupert Everett.

    miss peregrines home for peculiar childrenmiss peregrines home for peculiar childrenmiss peregrines home for peculiar children

    Sommige verhalen zijn nu eenmaal beter in boekvorm dan verfilmd en deze Miss Peregrine's Home for Peculiar Children is daar een mooi voorbeeld van. Het is geen slechte film, maar ook niet echt een memorabele prent. Burton staat bekend voor zijn excentrieke en donkere stijl, dus is het begrijpelijk waarom hij de perfecte keuze was voor het leiden van een dergelijk merkwaardig project. En ook al hebben we hier een degelijke cast met knappe fotografie, het verhaal ontbreekt een sterk plot wat het publiek echt in verroering kan brengen voor meer dan 2 uur.

    Miss Peregrine's Home for Peculiar Children is ondertussen beschikbaar op DVD en Blu-ray. We vinden geen audio-commentaar van de regisseur, maar wel heel wat making-of filmpjes over het verhaal en de productie.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 9 februari 2017

     

    *** Miss Peregrine's Home for Peculiar Children trailer ***

  • Fifty Shades Darker (2017) **½ recensie

    Pin it!

    Ook al was Fifty Shades of Grey (2015) verre van een geslaagde film, bracht hij toch 571 miljoen dollar op en dus was de sequel Fifty Shades Darker (2017), een voor de hand liggende zaak. Grootste wijziging is wel dat regisseuse Sam Taylor-Johnson vervangen werd door James Foley (Glengarry Glen Ross). Spijtig genoeg blijft het grootste probleem van de eerste film, schrijfster E.L. James, nog steeds een producer op deze prent. Je moet er dus het zwakke verhaal, de tenenkrullende dialogen en de cliché (seks)-scènes erbij nemen.

    Fifty Shades of Grey,Sam Taylor-Johnson,James Foley,EL James,Fifty Shades Darker,Dakota Johnson,Jamie Dornan,Eric Johnson,Fifty Shades Freed,Bella Heathcote,Kelly Marcel,Niall Leonard,

    Korte inhoud: Anastasia Steele (Dakota Johnson) en Christian Grey (Jamie Dornan) zijn uit elkaar en Ana neemt een nieuwe baan aan als assistente van uitgever Jack Hyde (Eric Johnson). Ze mist Christian echter zo erg dat ze niet kan eten, gewicht verliest en niet normaal functioneert. Tijdens een expositie ontmoeten zij elkaar echter weer en de vonk slaat weer over. Al snel ergert Christian zich aan Hyde en tracht hem in alles dwars te zitten, zeer tegen de zin van Ana.

    Universal had er zelfs zoveel vertrouwen in dat Foley ook al de derde film, Fifty Shades Freed (2018), aan het draaien is. En op vlak van beeldvoering kan je niets verkeerd zeggen over deze film. Fotografisch ziet alles er behoorlijk 'afgelikt' uit. Foley is ook een man met ervaring en dat merk je meteen. Maar deze sequel naar een hoger niveau tillen zit er spijtig genoeg niet in. Nieuwe aanwinsten voor de film zijn Kim Basinger in de rol van Elena Lincoln. Een rol die onder haar niveau ligt en waarin ze nauwelijks indruk mee kan maken. Daarnaast is er Bella Heathcote in de rol van Leila Williams. Het acteerwerk in de eerste film was niet altijd even overtuigend maar velen vonden dat Christian Grey er eigenlijk niet voldoende sexy uitzag en hij iets te glad was. Daar hebben de makers nu wel rekening mee gehouden en hebben hem een stoppelbaard gegeven. Ja want het verhaal wat bijsturen is in ieder geval een 'no go' voor E.L. James. Wat betreft Dakota Johnson, tjah ... die kan nog steeds voor geen meter acteren en het is wat het is. Je moet het er allemaal bij nemen.

    Deze prent heeft geen ambities om Oscars te winnen, wel om véél geld in het laatje te brengen met de kinky stuff en seks. En ook al zit er meer seks in deze film dan in de vorige, voel je een zekere systematiek die elke geloofwaardige emotie fnuikt. Net zoals in een actiefilm waar de actie-scènes om de 15 minuten worden opgevoerd, gebeurt hier net hetzelfde met seks-scènes. Maar het zijn wel degelijk scènes voor de huismoeders en vrouwen die al jaren getrouwd zijn en wiens seksleven op een laag pitje ligt. Geen enkel cliché wordt trouwens uit de weg gegaan, inclusief het slipje die verdwijnt onder de tafel in het restaurant. Nieuw deze keer zijn wel de metalen balletjes die Anastasia in haar intieme delen mag steken. Toegegeven, alles werd heel smaakvol in beeld gebracht met de mooie Dakota die haar aan het opmaken was voor het bal in een lingerie setje met korset en jarretellen. Vreemd genoeg verdwijnt deze lingerie op mysterieuze wijze eenmaal ze haar kleed aan heeft. Want ja, je kan geen twee keer seks hebben met hetzelfde ondergoed. Qua SM-toestanden heb je de klassiekers, van de tepelklemmen, handboeien tot de staaf tussen de benen waarbij Christian de op haar rug liggende Anastasia met één ruk mee omdraait (gelukkig veerde ze mee of ze had een heup-kwetsuur opgelopen). Maar los van de borsten en poep van Dakota zie je uiteindelijk niet zo gek veel, dus vrouwen die hunkeren naar de intieme delen van Jamie Dornan, zijn eraan voor de moeite. Bekijk misschien eens Game of Thrones.

    fifty_shades_darker_2017_pic01.jpgfifty_shades_darker_2017_pic02.jpgfifty_shades_darker_2017_pic03.jpg

    Scenariste Kelly Marcel werd ook vervangen door Niall Leonard. En who the hell is scenarist Niall Leonard? Wait for it ... Niall Leonard is de man van E.L. James. Het mag duidelijk zijn wie de baas is in dit geld circus. Ik heb het boek niet gelezen, maar het verhaal heeft zo goed als geen intrige of spanning en bepaalde scènes zijn zo cliché dat ze eigenlijk wel lachwekkend beginnen worden. Op een bepaald moment (en hiermee spoil ik niks) heeft Christian een helikopter ongeval en op tv weten de nieuwsmedia niet of hij nog leeft. Maar onze held duikt dan plots perfect getimed op in zijn appartement terwijl iedereen het nieuws aan het volgen is naar zijn zoektocht. Een telefoontje naar Anastasia moest gewoonweg achterwege worden gelaten voor een dramatische entree. In ieder geval een scène die met veel hoongelach werd onthaald door het publiek in de bioscoopzaal.

    Zal de film een succes worden? Ik denk van wel. Het is niet veel beter dan de eerste film gezien het grootste struikelblok nog steeds aanwezig is, maar de fans zullen het vervolg wel willen zien. De reviews van de eerste prent waren barslecht maar dat verhinderde niet dat massaal veel mensen naar de bioscoop gingen. Kwaliteit en box-office gaan niet altijd hand in hand (cf. de Transformer films). Vanaf vandaag, 8 februari 2017 kan je het zelf gaan beoordelen bij ons in de bioscoop.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 8 februari 2017

     

    *** Fifty Shades Darker trailer ***

  • The Magnificent Seven (2016) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Westerns zijn moeilijke klanten voor de box-office. De oscarwinnende film The Revenant (2015) deed nog een goede beurt met een wereldwijde recette van 533 miljoen dollar (met een productiebudget van 135 miljoen dollar). Maar de meeste westerns deden pakken minder omzet. Benieuwd of deze The Magnificent Seven (2016) remake de western opnieuw cool kan maken voor de massa - zelfs al hebben we hier een vrij old school western.

    the magnificent seven,peter sarsgaard,haley bennett,luke grimes,denzel washington,chris pratt,ethan hawke,vincent donofrio,byung-hun lee,manuel garcia-rulfo,martin sensmeier,antoine fuqua,john sturges,the seven samurai,james horner,akira kurosawa

    Korte inhoud: Met de stad Rose Creek onder dodelijk toezicht van goudbaron Bartholomew Bogue (Peter Sarsgaard) besluit de wanhopige Emma Cullen (Haley Bennett) en Teddy Q (Luke Grimes) een groep huurlingen in te schakelen. Het betreft een groep van zeven buitenstanders en premiejagers die de namen Sam Chisolm (Denzel Washington), Josh Faraday (Chris Pratt), Goodnight Robicheaux (Ethan Hawke), Jack Horne (Vincent D'Onofrio), Billy Rocks (Byung-hun Lee), Vasquez (Manuel Garcia-Rulfo) en Red Harvest (Martin Sensmeier) dragen. Terwijl de groep zich opmaakt voor de gewelddadige confrontatie blijkt dat het gevecht niet enkel om het geld draait.

    De film werd geregisseerd door Antoine Fuqua (Training Day, The Equalizer, Southpaw) en hij weet hoe hij actie in beeld moet zetten of het beste uit acteurs te halen. Het is half gebaseerd op John Sturges' The Magnificent Seven (1960) die dan weer gebaseerd is op The Seven Samurai (1954) van Akira Kurosawa. Spijtig genoeg heeft deze prent niet de diepgang van Kurosawa zijn film, of zelfs nog maar de flair van de versie van Sturges. Toch heeft het ook zijn momenten, maar ondanks zijn 132 minuten tijdsduur heeft deze prent toch bitter weinig interessante dingen te vertellen. Naast de casting is er de muziek van James Horner, die hier een knappe score heeft geschreven. Dit is tevens zijn laatste compositie. En het is fijn om Denzel weer eens samen te zien met Ethan Hawke na hun onderonsje in Training Day en dit is effectief de eerste western voor beide acteurs, en je kunt zien dat ze ervan genoten hebben.

    De film is geen zuivere remake maar een soort reboot waarbij de 7 huurdoders een eigen invulling hebben gekregen. En elk van hen werkt, ook al vond ik bepaalde karakters te fel onderbenut en was de vertolking van Vincent D'Onofrio toch niet zo overtuigend dat je zich kan afvragen wat er eigenlijk zo "magnificent" is aan hem en waarom Chisolm/Denzel hem in zijn groep wou. Zijn irritante high-pitched stemmetje hielp ook niet meteen. De vertolking van Chris Pratt - die ook zijn eerste westernrol neerzet - was dan weer stukken beter en hij brengt toch wat broodnodige humor. Martin Sensmeier in de rol van de indiaan is dan weer een echte Native American en daarmee kan je niet verkeerd gaan en de rol van de Mexicaanse outlaw ging naar Manuel Garcia-Rulfo die tevens een echte Mexicaan is en dat voel je en hoor je.

    the_magnificent_seven_2016_pic01.jpgthe_magnificent_seven_2016_pic02.jpgthe_magnificent_seven_2016_pic03.jpg
    the_magnificent_seven_2016_pic04.jpgthe_magnificent_seven_2016_pic05.jpgthe_magnificent_seven_2016_pic06.jpg

    Het beste van de film zit hem in de actiescènes. De mexican standoffs, de bar shootouts, en de constante dreiging waarbij iedereen plots een pistool kan trekken. Het is een old school western en dus is er ook geen cgi, en krijgen we stunts te zien en echte explosies. Daarnaast ook een coole Denzel die wat knappe stunts met een paar en zijn pistool deed. The Magnificent Seven vindt het western genre niet opnieuw uit, maar het biedt wel een brok entertainment voor het gehele gezin.

    Vorige week is de DVD en Blu-ray van The Magnificent Seven uitgekomen met making of filmpjes, verwijderde scenes en een speciale wraakmodus waarin de regisseur verschillende scenes uit de doeken doet.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 2 februari 2017

     

    *** The Magnificent Seven trailer ***

  • Morgan (2016) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het was even uitkijken naar de eerste langspeelfilm van Luke Scott, de zoon van Ridley Scott, die zich met Morgan (2016) had omringd met heel wat talentvolle acteurs. Fotografisch is dit Frankenstein relaas - ondanks zijn beperkt productiebudget van 8 miljoen dollar - een pareltje en qua acteursregie heeft de zoon duidelijk de knepen van het vak geleerd van de papa, die nota bene de film heeft meehelpen financieren. Toch werd het een immense flop aan de box-office (met 8,8 miljoen dollar wereldwijd) ondanks dat de film toch in heel wat zalen speelde. En de reden was ook meteen duidelijk. Na 45 minuten valt de intrige in mekaar als een pudding en kijken we naar een opeenstapeling van gratuite gevecht-scènes en achtervolgingen.

    morgan_2016_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: In een afgelegen laboratorium bevindt zich een kunstmatig gecreëerde levensvorm genaamd Morgan (Anya Taylor Joy), die zich snel lijkt te ontwikkelen. Een bedrijfsadviseuse (Kate Mara) wordt ingeschakeld om het wezen te evalueren. Het is aan haar om te bepalen of deze moet worden vernietigd.

    Het verhaal van Seth W. Owen klonk in ieder geval bekend in de oren en zit wel wat in het vaarwater van films als Splice (2009), Species (1995), Ex-Machina (2015) met zelfs een knipoog naar het game F.E.A.R.. Spijtig genoeg wist de regisseur ons niet te verrassen met een origineel verhaal en sterke personages. Toch was de build-up veelbelovend, maar halverwege de film kon ik het volledige verloop van de film voorspellen. Hoe het ging aflopen, inclusief de Blade Runner twist (jaja, ook een Ridley Scott film). Er zitten ook heel wat inconsistenties in het verhaal. Wie zien een personage op onbegrijpelijke manier zelfmoord plegen, en de motivaties van Morgan zijn op z'n minst bizar te noemen. Op een gegeven verspringt de film ook van nacht naar daglicht, terwijl personages nog volop bezig zijn met hun actie. De laatste 45 minuten slaat nergens op en ik had de indruk dat er rewrites waren die niet helemaal doordacht waren de dag van de opname.

    Naast de fotografie hadden we hier een uitstekende cast. Naast Kate zien we ondermeer Game of Thrones actrice Rose Leslie, maar ook Jennifer Jason Leigh, Paul Giamatti, Toby Jones en Michelle Yeoh. Met zo'n cast kan je nauwelijks een slechte film maken. Hoewel ... Kate Mara speelde op automatische piloot (ook al kon je de plottwist van mijlenver zien afkomen) en op geen enkel moment heb je voeling noch sympathie voor haar, en dat is misschien wel het grootste pijnpunt van deze prent, naast het warrige script van Seth W. Owen.

    morgan_2016_pic02.jpgmorgan_2016_pic01.jpgmorgan_2016_pic03.jpg

    En laat me duidelijk zijn, Morgan is geen slechte film, zeker gezien het een debuutfilm is gemaakt met beperkte middelen, maar het heeft net iets teveel steken laten vallen op het einde toe. Ex-Machina is op zoveel vlakken superieur, maar ook deze film deed het relatief bescheiden aan de box-office met slechts 35 miljoen wereldwijd. Toch zaten de dialogen veel beter en wat het intellectueel spel die de robot speelde op zoveel vlakken superieur. Hier lijkt Morgen iedereen te kennen en te doorgronden bij een eerste aanblik, maar ze heeft niet door dat Dr. Alan Shapiro haar uit haar tent wil lokken op een weinig subtiele manier. En met alle intelligentie en scherpzinnigheid waarover ze beschikt tast ze ook in het donker over de identiteit van Lee Weathers, laat staan dat je via de schoorsteen gemakkelijk naar buiten kon kruipen.

    Maar alle ogen in de film gaan uiteraard naar Anya Taylor-Joy, de actrice die we nog kennen uit The Witch (2015) en die we nog in veel meer films willen zien opduiken. Ondertussen was zel al te zien in de Barack Obama biopic Barry (2016) en was ze te zien in de M. Knight Shyamalan thriller Split (2016).

    De DVD en Blu-ray van Morgan is gisteren 25 januari 2017 uitgekomen, met making of, deleted scenes en audio-commentaar van de regisseur. Er steekt tevens een kortfilm tussen van Luke Scott, genaamd Loom (2012). Zeker de moeite waard om te ontdekken.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 26 januari 2017

     

    *** Morgan trailer ***

  • Bridget Jones's Baby (2016) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het is al een tijdje gelden dat we nog iets hebben gehoord van Renée Zellweger na haar opvallende plastische gezichtsingrepen. Haar laatste film dateert van 6 jaar gelden, en My Own Love Song (2010) was tevens ook niet meteen een hit en ging straight-to-dvd. Maar nu treedt de actrice op de voorgrond met een film waarmee ze veel succes had, met name Bridget Jones.

    renée zellweger,my own love song,bridget joness baby,bridget jones the edge of reason,bridget joness diary,colin firth,patrick dempsey,helen fielding

    De eerste film, Bridget Jones's Diary (2001) was zo'n succes dat er 3 jaar later een sequel kwam met Bridget Jones: The Edge of Reason (2004). En 12 jaar later is er nu Bridget Jones's Baby (2016) in regie van Sharon Maguire, die ook de eerste film heeft ingeblikt, maar nog maar 2 langspeelfilms op haar actief heeft. Binnenkort is de film ook verschenen op DVD en Blu-ray.

    Korte inhoud: Nadat Bridget Jones (Renée Zellweger) heeft gebroken met Mark Darcy (Colin Firth) loopt haar leven niet helemaal volgens plan. De vrijgezelle 40-plusser besluit zich weer te concentreren op haar baan als top producer en zich weer te omringen met oude en nieuwe vrienden. Voor een keer heeft Bridget alles onder controle. Dan krijgt haar liefdesleven een wending. Ze ontmoet de onstuimige Amerikaan Jack (Patrick Dempsey), de minnaar die alles is wat Mark niet was. Wanneer ze zwanger raakt is er slechts één kink in de kabel: ze kan slechts met 50% zekerheid zeggen wie de vader is.

    De personages uit deze derde film van Bridget zijn nog steeds gebaseerd op de schrijfsels van Helen Fielding. Al is deze derde film geen boekverfilming. De gebeurtenissen uit Bridget Jones's Baby vinden plaats vóór het allerlaatste boek in de Bridget Jones-reeks van Helen Fielding. Als u de originele Bridget Jones hebt gezien, zal je wel een beetje van een déjà vu gevoel krijgen - de wereld is niet zo gek veranderd, niets is radicaal gewijzigd, behalve dat plotseling iedereen een stuk ouder is geworden (inclusief wij als kijkers). Hugh Grant is de enige die zijn kat heeft gestuurd en zijn personage werd dus dood verklaard.

    En de jaren die voorbij zijn gevlogen zorgt ervoor dat je doorheen een soort gewenningsproces heen moet alvorens je je volledig kan laten meesleuren met het verhaal. Het script van Helen Fielding, Dan Mazer en Emma Thompson kunnen het niveau toch niet meteen opkrikken, ook al zijn er wel een aantal lachbeurten. Bidget is wel iets te dom voor een 43 jaar oude dame, en zwangerschap moet het gehele gegeven een nieuwe wending geven. Het feit dat de mannen in het verhaal NOOIT vragen naar een vaderschapstest moet je er wel bij nemen, anders had het verhaal wel snel afgerond geweest. Toch heeft het verhaal ook wel heel wat verdiensten en was het een slimme zet om Bridget uiteindelijk meer onafhankelijk te maken. Er zit wel heel wat slapstick in, maar het is nooit overheersend.

    bridget_joness_baby_pic01.jpgbridget_joness_baby_pic02.jpgbridget_joness_baby_pic03.jpg

    Bridget Jones's Baby komt uit op DVD en Blu-ray op 8 februari 2017 met een alternatief einde, deleted scenes, gag reel en making of filmpjes. Universal brengt uiteraard ook een BOX met de drie films. Komt er dan een Bridget Jones 4? Wel als je puur op de cijfers afgaat merk je dat de film met zijn 35 miljoen dollar productiebudget toch 212 miljoen heeft opgebracht. Dat op zich zet de deur open voor een nieuwe sequel film. Anderzijds was het wel de zwakste recette van de drie films en lijkt het publiek te verdwijnen. Mijn gevoel zegt me dat ze hier wel een punt achter zullen zetten.

     

    *** Bridget Jones's Baby trailer ***

  • Any Given Sunday (1999) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Regisseur Oliver Stone bracht vorig jaar Snowden (2016) uit, een film die evengoed geregisseerd kon zijn geweest door een andere regisseur. Er was niet meteen iets herkenbaars waarmee je kon zeggen dat we de hand van de meester hadden gevoeld. Daarentegen had ik dat wel bij films als Platoon, Natural Born Killers, JFK, Nixon,.... Zelfs bij deze sportfilm Any Given Sunday (1999) droeg zijn stempel.

    any_given_sunday_1999_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Coach Tony D'Amato (Al Pacino) is een levende legende in het American football. Maar sinds de drie nederlagen op rij ziet de toekomst van zijn Miami Sharks er niet bepaald rooskleurig uit. Tony vreest dan ook dat hij op het einde van het seizoen ontslagen zal worden door de jonge, ambitieuze voorzitster en mede-eigenares van de ploeg, Christina Pagniacci (Cameron Diaz). Om het lot van zijn spelers en zichzelf te redden kan hij echter niet meer rekenen op zijn belangrijkste pion, de geblesseerde quarterback Jack Rooney (Dennis Quaid). Wanneer ook zijn tweede quarterback sneuvelt, zit er voor Tony niets anders op dan een jonge, onbekende vervanger in te schakelen: Willie Beamen (Jamie Foxx).

    Het is misschien wel de ultieme sportfilm die vele andere sportfilms wegblaast met zijn technische virtuositeit , en de adrenaline en zweet die van het scherm druipt. De film duurt 162 minuten (director's cut is 6 minuten korter) maar raast als een pletwals over je heen. Het is als een opera in een grote arena met gladiatoren en luide muziek, en acteurs die als gedreven operazangers het vuur bij hun manschappen aanwakkeren. Maar het zou Stone niet zijn mocht hij niet tegen een paar schenen schoppen. En hier reageert hij tegen de commercialisering van het Amerikaanse voetbal, maar tussen de lijnen ook tegen de Amerikaanse cultuur die heel brutaal en gevoelloos kan zijn.

    Dieper gaat de film ook over de aflossing van de wacht, het conflict tussen jong en oud en de plaats van het individu in een teamsport. De montage is om knettergek van te worden met een versplinterende caleidoscoop aan verhaallijnen die op het einde van de rit allemaal samen lijken te komen. De intrige en het verraad wordt vermengt met de brutaliteit van de sport en de hallucinante toestanden in de kleedkamers. Twee jaar geleden is ook Concussion (2015) uitgekomen over de lijkschouwer die ontdekte dat american football aan de basis lag van heel wat hersenletsels met dodelijke gevolgen. Zijn onderzoek kwam 3 jaar na de productie van Any Given Sunday maar had Stone dit te weten gekomen had het ook wel een onderwerp geweest in deze prent, want Stone probeert vanalles in deze sport-opera te steken.

    any_given_sunday_1999_blu-ray_pic01.jpgany_given_sunday_1999_blu-ray_pic02.jpgany_given_sunday_1999_blu-ray_pic03.jpg

    Niet alleen de duizelingwekkende montage met zijn 4700 cuts (gemiddelde film is 800 cuts) is opmerkelijk maar ook de fotografie van Salvatore Totino - met zijn verschillende soorten pellicule, uitbundige belichtingsprocedés en Miami kleurenpalet - is opmerkelijk. Ook op vlak van muziek passeren heel wat nummers de revue, met maar liefst 125 liedjes. Maar tussenin al dat macho-geweld zijn er ook momenten van melancholie waar de kijker even tot rust kan komen. Wat ook opvalt is de immense hoeveelheid aan acteurs en extras. Naast bovenvermelde namen zien we ook nog rollen voor James Woods, LL Cool J, Matthew Modine, Jim Brown, Lauren Holly, Aaron Eckhart, Elizabeth Berkley en Ann-Margret.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 19 januari 2017

     

    *** Any Given Sunday - inspiration speech ***