Review - Page 2

  • Kong: Skull Island (2017) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    In een vorige review had ik nog mijn lof uitgesproken over de campy maar o zo leuke Dino De Laurentiis versie van King Kong (1976), die wat mij betreft beter was dan de Peter Jackson versie van King Kong (2005). Deze maand is de Blu-ray van Kong: Skull Island (2017) uitgekomen. Het is een Industrial Light and Magic show! Een visueel verbluffende prent die jullie 'moeten' zien in Kinepolis Brussel op het Imax scherm, ook al rammelt de film inhoudelijk aan alle kanten. Maar dit is King Kong prent, geen Shakespeare drama.

    kong_skull_island_2017_poster04.jpg

    Korte inhoud: We bevinden ons in 1973, aan het einde van de Vietnam oorlog. Een geheime organisatie die bekend staat als Monarch vindt een eiland dat is gehuld in mysterie en geïdentificeerd als een gebied voor nieuwe soorten, gezien zijn uniek eco-systeem. Bij de resulterende expeditie naar het eiland blijkt dat er een gigantische monsterlijke aap genaamd Kong een strijd levert voor de heerschappij van het eiland, tegen de "Skullcrawlers", die verantwoordelijk zijn voor de uitroeiing van zijn soort. Als de expeditie crew, onder begeleiding van een militair squadron, oog in oog komen te staan met de gorilla, krijgen ze een voorsmaakje van zijn immense kracht. Het team moet het noorden van het eiland bereiken willen ze opgevangen worden door een rescue-team, maar er is allesbehalve eensgezindheid binnen de groep. Moet Kong beschermd worden of uitgeroeid.

    De regie van de film is in handen van Jordan Vogt-Roberts, die zowat 190 miljoen dollar heeft gekregen om deze prent tot een goed einde te brengen. En hoe je het ook draait of keert, deze film zal wel voldoende geld in het laatje brengen. De marketing is alomtegenwoordig en dergelijke blockbuster films trekken horden teenagers aan, los van de kwaliteit ervan (cf. Transformers, Jurassic World). De verdienste van de regisseur is dat zijn visuele aanpak werkt tot op een zeker niveau, ook al lijkt deze stijl wel enorm op deze van Michael Bay (met heel wat slow motions en hero-shots). Het grootste verschil is dat hij vaak gebruik maakt van kleurenfilters (groen, rood, blauw, ... ).

    Het beste van het verhaal zit hem in de eerste 45 minuten. De film heeft tevens een geweldige WWO II intro met een Amerikaanse soldaat die crasht met zijn vliegtuig op Skull Island en oog in oog komt te staan met een Japanner wiens vliegtuig ook is gecrasht. Er ontstaat een gevecht met vuurwapens en zwaarden en enkel al deze scène verdient één ster. Een andere ster gaat naar de fotografie van Larry Fong, naast de knappe production design van Stefan Dechant. Alles zat hem tevens in de kleine details; zoals het Nixon poppetje in de helikopter die heftig met zijn hoofdje begon te schudden wanneer ze in gevaar verkeerden. Of nog de scène in het bamboe-bos, waar sommige benen geen bamboe-stronken waren, maar wel degelijk de poten van een gigantische spin. Ook de 30 meter grote ILM gorilla (100 feet) is indrukwekkend, of wat had je gedacht. In sommige artikels (en op IMDB) maken ze er zelfs 100 meter van, maar hier hebben ze volgens mij het metrisch systeem door elkaar gehaspeld. In één scène zien we Mason Weaver (Brie) in de handpalm passen van Kong en gezien zij pakweg 170 cm is, kan je aannemen dat Kong tussen de 30 en 40 meter groot moet zijn. Mocht het 100 meter zijn, dan had hij wel een héél klein kopje, zie poster.

    kong_skull_island_pic01.jpgkong_skull_island_pic02.jpgkong_skull_island_pic03.jpg
    kong_skull_island_pic04.jpgkong_skull_island_pic05.jpgkong_skull_island_pic06.jpg
    © Warner Bros.

    Bij de tweede helft van de film begon ik toch af en toe naar mijn klok op mijn iphone te staren. In tegenstelling tot de wat campy Dino De Laurentiis met Jeff Bridges en Jessica Lange, heb je hier weinig voeling met de karakters. Meer nog, er is zelfs geen romantic interest of nog maar een poging tot. En op zich is daar niets verkeerd mee, was het niet dat je hierdoor iets minder emotie bij jouw personages legt. Tom Hiddleston en Brie Larson zijn twee degelijke acteurs die goed in hun rol zitten, maar die twee samen brengen geen vonken en alles draait een beetje tussen de strijd die nevenpersonage Samuel L. Jackson voert tegen King Kong. Bij de bijrollen is het immers 'karikaturen' troef: de geflipte Vietnam-colonel Samuel L. Jackson die naar goede gewoonte graag een preek afsteekt op Tarantino's wijze, John C. Reilly die dan weer een oorlogsveteraan is met een gekke baard waarvan je nooit zou verwachten dat uitgerekend die man een week op dit onbewoond eiland zou overleven - laat staan 29 jaar - en uiteindelijk John Goodman, wiens motivatie niet helemaal doordacht is of gewoon compleet idioot.

    Een ander minpuntje vond ik de muziek van Henry Jackman, die niet echt blijft hangen. Bijna als compensatie pompen ze heel wat 70'ties nummers die allemaal van de 'Goodmorning Vietnam' soundtrack komen, want ja ... deze film wil op een licht geforceerde wijze een parallel trekken tussen de onoverwinnelijke Vietnam oorlog en de onoverwinnelijke strijd tegen King Kong. Ook al wringt deze vergelijking aan alle kanten. Dit zal echter geen zorg wezen voor de gemiddelde Amerikaanse bioscoopbezoeker. Al bij al toch een zeer genietbare King Kong film.

    Kong: Skull Island is uitgekomen op 3D Blu-ray, Blu-ray, 4K UHD, DVD en Video on Demand. De film heeft ook een pak extraatjes, gaande van audio-commentraar van Jordan Vogt-Roberts, deleted scenes en een pak making of filmpjes.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 7 maart 2017

     

    *** Kong: Skull Island trailer ***

  • Dunkirk (2017) ****½ recensie

    Pin it!

    En tussen al het aanstormend comic book geweld deze zomer hebben we ook nog een oorlogsdrama, in regie van Christopher Nolan, één van de meest boeiende regisseurs uit Hollywood van de 21e eeuw. De film heet Dunkirk (2017) en gaat dus over de evacuatie van de geallieerde troepen uit Frankrijk in de zomer van 1940, nadat Nazi-troepen met een Blitzkrieg zowat 400'000 Engelse, Belgische en Franse soldaten hadden omcirkeld. Vier jaar later zou de terugstoot zijn in Normandië, maar daar gaat deze film niet over.

    dunkirk_2017_poster.jpg

    Het nieuwe oorlogsdrama gaat over Operatie Dynamo, volgens Wikipedia een actie tijdens de Tweede Wereldoorlog aangaande de evacuatie van geallieerden uit Groot-Brittannië, Canada, België en Frankrijk op het strand te Duinkerke. Operatie Dynamo vond plaats tussen 26 mei en 4 juni 1940, het beginstadium van Wereldoorlog Twee. En wij Belgen spelen hierin een cruciale rol, gezien Koning Leopold III op 27 mei besloot om te capituleren nadat de toestand behoorlijk uitzichtloos was en de Belgische Koning was niet van plan verdere Belgische levens op te offeren ten bate van de bondgenoten, en al zeker niet als een snelle capitulatie een middel was om tot een betere politieke verstandhouding te komen met de Duitse overheerser. Ondanks de uiteindelijke capitulatie op 31 mei trokken tienduizenden soldaten, vechtend of vluchtend, richting Duinkerken.

    Alle oorlogs- en vrachtschepen en boten die konden varen — particuliere plezierjachten inbegrepen — werden gemobiliseerd om de manschappen vanuit de haven, vanaf de (geïmproviseerde) pieren en zelfs van het strand te evacueren. De schepen bleven heen en weer varen, ondanks heftige bombardementen en een ruige zee, wat de schippers, vaak vrijwilligers, niet afschrikte. Overigens deed ook de Franse marine mee met tientallen oorlogsbodems, vrachtschepen en vissersboten. Zelfs een aantal Nederlandse en Belgische kotters was erbij betrokken.

    Nolan heeft ervoor gekozen om 3 plotlijnen uit te werken; The Mole (verwijzend naar de pier), The Sea en The Air. Hoofdstukken die uiteindelijk naar het einde toe zullen samenkomen. Het eerste verhaal draait rond Mr. Dawson (Mark Rylance), een Britse vader die met zijn twee zonen Peter (Tom Glynn-Carney) en George (Barry Keoghan), in zijn plezierboot richting Duinkerke trekt. Het is een woelige reis met heel wat zware offers. Op hun reis pikken ze ook een soldaat (Cillian Murphy) op die eigenlijk niet wil terugkeren naar deze hel. Een ander verhaallijn, misschien wel het hoofdverhaal, draait om de jonge soldaat Tommy (Fionn Whitehead) die eigenlijk een beetje het gezicht is van wat de jonge soldaten in die periode hebben doorgemaakt. We volgen hem in de straten van Duinkerke, waar hij nog maar net weet te ontkomen van een gewisse dood. Op het strand ontmoet hij Gibson (Aneurin Barnard) met wie hij samen de overtocht probeert te maken. Iets wat uiteraard geen eenvoudige taak is. Tijdens hun tocht ontmoeten ze ook Alex (Harry Styles). Een derde verhaallijn speelt zich af in de lucht, met spitfighter piloten Collins (Jack Lowden) en Farrier (Tom Hardy), die een onmogelijke beschermingsoperatie moeten uitvoeren terwijl hun kerosinetank leeg loopt.

    Net zoals in The Thin Red Line (1998) heeft Nolan ervoor gekozen om zijn focus te leggen op de geallieerden en de Duitsers bijna nooit in beeld te brengen. Als ze al in beeld komen, dan zijn ze onscherp. Maar we voelen wel hun aanwezigheid, we horen het gescheur van hun bommenwerpers en de zoevende kogels. De film heeft ook bijzonder weinig dialogen en zitten we dicht op de huid van de personages. We voelen hun angsten en hun wanhoop en zijn getuige van hun overlevingsstrijd of hun heldendaad. Het is een deel van de oorlogsgeschiedenis die nog niet veel filmadaptaties heeft gekend, om de eenvoudige reden dat het om een 'vlucht' ging. Vreemd genoeg voelt het verhaal ook aan als een soort overwinning tegenover de wanhoop, met behoorlijk veel epische en huiveringwekkende momenten.

    De muziek - of eerder de sounddesign - van Hans Zimmer speelt ook een belangrijke rol en is zo goed als constant aanwezig. Het is een soort experimentele score die echt op ons gemoed gaat werken. De fotografie werd verzorgt door de Zwitser Hoyte Van Hoytema, die ook al Interstellar (2014) had gefilmd. Een fotografie die naadloos springt van van 4/3 tot widescreen formaat, met als bedoeling om ons als kijker in deze hel mee te sleuren. We gaan van wijde shots in de lucht naar claustrofobische scènes in overstromende boten waar het licht uitvalt en soldaten gevangen zitten.

    dunkirk_2017_pic01.jpgdunkirk_2017_pic02.jpgdunkirk_2017_pic03.jpg
    dunkirk_2017_kenneth_branagh_pic04.jpgdunkirk_2017_fionn_whitehead_pic05.jpgdunkirk_2017_pic06.jpg
    © 2017 Warner Bros. Entertainment

    Warner Bros heeft regisseur Christopher Nolan een carte blanche gegeven. Hij kreeg voor deze film 20 miljoen dollar én 20% op de totale winst. Daarbovenop mocht hij nog steeds draaien op filmpellicule (een combinatie van 15/70mm IMAX film en Super Panavision 65mm film) daar waar de meeste producties shooten op goedkopere digitale camera's. Hij had ook 6000 extra's in gepaste outfit waarmee hij kon werken. Hij wou ook draaien met echte oorlogsschepen ipv cgi-versies. Het is dus een dure productie, en dat voor een film waarin Amerikanen er eigenlijk niet aan te pas kwamen. Dit is tevens Nolan's eerste film die gebaseerd is op waar gebeurde feiten.

    Het is niet zomaar een oorlogsfilm, het is een belangrijk portret geworden van menselijke waardigheid tijdens een militair falen. De soldaten zitten als het ware vastgekluisterd op het strand met hun thuisland in zicht, en in de onmogelijkheid het te bereiken. Opmerkelijk aan het verhaal is dat het thuisland naar hen toekomt. Op elk moment loert een gewisse dood en de overlevingsstrijd is meedogenloos en hierin verliezen we soms wat het betekent 'mens' te zijn. Deze film had misschien niet gemaakt kunnen worden zonder Saving Private Ryan ook al kan deze prent op hetzelfde niveau staat qua cinematografische waarde. Er zit een zekere a-synchroniteit in het verhaal - het handelsmerkt van Nolan - maar dit voelt niet aan als een gimmick. Vandaag, 19 juli 2017, komt Dunkirk in de bioscoop. Als ik één tip kan geven: GA DEZE FILM ZIEN in een IMAX zaal en probeer ergens op de 7de of 8ste rij voorin te zitten. De 2de WO zal nog nooit zo tastbaar geweest zijn.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 19 juli 2017

    *** Dunkirk trailer ***

  • Patriots Day (2016) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het lijken bijna formule films te gaan worden, maar het duo Peter Berg en Mark Wahlberg hebben er na Deepwater Horizon (2016) en Lone Survivor (2013) weer een nieuw waar gebeurd drama opzitten. Nu is de bomaanslag in Boston aan de beurt in Patriots Day (2016), een film die ondertussen is uitgekomen op DVD en Blu-ray.

    patriots_day_2016_poster.jpg

    Korte inhoud: 'Patriots Day' volgt de gebeurtenissen rondom de bomaanslag tijdens de Boston Marathon in 2013. Na de aanslag werkte politiecommissaris Ed Davis (John Goodman) nauw samen met de FBI. Samen met zijn team deden ze onderzoek naar de aanslag en joegen ze de daders op.

    Peter Berg is geen slechte regisseur. Hij weet hoe hij dergelijke films moet gaan vertellen op een manier dat het publiek op het puntje van zijn stoel blijft zitten en ook nog eens emotioneel betrokken raakt bij het gebeuren. Daarvoor maakt hij ook steeds gebruik van heel wat bekende koppen, zoals Michelle Monaghan, J.K. Simmons, Melissa Benoist, Kevin Bacon en Rachel Brosnahan. Voor de rol van Dzhokhar Tsarnaev werd Alex Wolff gecast, die toch wel sprekend op de echte bommenlegger trekt. De muziek komt dan weer van Trent Reznor en Atticus Ross, die voor een keertje niet met David Fincher werken.

    Het was echt een gruwelijke en behoorlijk frustrerende terroristische aanslag, en het zal voor veel Amerikanen wel moeilijk zijn om dit allemaal terug te zien, waarschijnlijk nog meer dan de ecologische ramp in de Golf van Mexico op het BP-boorplatform. Maar zoals van van Berg gewend zijn is het opnieuw een ode aan de gewone man die uiteindelijke een Amerikaanse held wordt. En in Boston waren er heel wat helden, die alles op alles hadden gezet op de daders op te sporen, en speuren naar terroristen houdt altijd wel risico's in. De film wordt ook uitgebracht op het einde van het jaar - weliswaar limited - wat meteen de film boost voor het Award-seizoen. En Peter Berg verlangt naar niets liever om ooit eens een Oscar-nominatie op zak te steken. Patriots Day zal bij ons in januari 2017 uitkomen.

    patriots_day_2016_pic01.jpgpatriots_day_2016_pic02.jpgpatriots_day_2016_pic03.jpg
    © Belga Home Video

    De film krijgt in de States heel wat lovende kritieken, maar zelf vond ik het niets buitengewoon. Het is een goede film maar zonder meer. We weten waar het verhaal naar toe gaat en dus echt spannend wordt het nooit. Iedereen heeft de afloop gezien op (fake news) CNN, dus zijn er niet echt veel verrassingen meer. Ik denk dat deze prent ook op handen wordt gedragen door mensen die ijveren voor meer videobewaking. De wereld van "Person of Interest" zit er aan te komen. De beste acteurs in deze prent waren JK Simmons en John Goodman, voor de rest volgt de film een bekende formule. Misschien binnen 30 jaar wanneer slechts een handvol mensen nog weet hebben van deze tragische gebeurtenis, zal deze film misschien nog een spannende thriller kunnen zijn. Spijtig genoeg brengt de regisseur niet echt iets nieuws. Op 8 juli 2017 is Patriots Day uitgekomen op DVD en Blu-ray.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 11 juli 2017

     

    *** Patriots Day trailer ***

  • Medici: Masters of Florence, een serie die hopelijk een vervolg krijgt

    Pin it!

    "Medici: Masters of Florence" (2016) is een achtdelige Brits-Italiaanse co-productie over de geschiedenis van de familie Medici, die in de vijftiende eeuw over de republiek Firenze heerste. De Medici’s waren een bankiersfamilie die door hun rijkdom enorme macht had in Firenze en omstreken. Hoewel de serie gebaseerd is op waargebeurde feiten, nemen de makers het niet al te nauw met de geschiedenis. Toch is deze televisieserie een aangenaam kijkstuk geworden.

    medici_masters_of_florence_season_1_dvd.jpg

    Korte inhoud: Na de plotse dood van hun vader Giovanni De Medici (Dustin Hoffman) moeten Cosimo (Richard Madden) en Lorenzo De Medici (Stuart Martin) de leiding van het imperium van de invloedrijke familie overnemen. Het is vooral Cosimo die door hun vader werd klaargestoomd als zijn opvolger, hoewel Cosimo liever kunstenaar was geworden en meer interesse heeft voor architectuur dan voor financiën.

    Wanneer blijkt dat Giovanni werd vergiftigd start Cosimo in het geheim een onderzoek naar de moordenaar van zijn vader. De verdenking valt al gauw op Rinaldo Albizzi (Lex Shrapnel), de vijand van Cosimo die geen gelegenheid onbenut laat om Cosimo in een slecht daglicht te plaatsen. Zo probeert Albizzi Cosimo meermaals uit de Signoria te stemmen, het hoogste politieke orgaan van Firenze.

    Ondertussen heeft Cosimo ook andere katjes te geselen. Hij probeert immers al jaren de koepel van de Dom van Firenze af te maken en net wanneer hij samen met architect Brunelleschi (Alessandro Prezioso) een oplossing heeft gevonden, breekt de pest uit. De familie De Medici verlaat in alle haast de stad en wanneer ze terugkomen treffen ze een stad aan die gevangen is door de dood en in handen is van de tirannieke Albizzi.

    "Medici: Master of Florence" is een serie die in het spoor van series als “Rome" of “Spartacus" in de geschiedenis van Italië duikt. Anders dan deze series doet Medici dit niet met een overdaad aan geweld en seks. Op een occasionele blote borst en enkele druppels bloed nagekomen zit er zelfs verrassend weinig seks en geweld in deze serie. Voor sommige kijkers zal dit als een verademing komen want de afgelopen jaren vlogen de afgerukte ledematen en expliciete seksscènes nogal erg in het rond…

    In deze serie worden vetes en ruzies niet uitgevochten op het slagveld maar wordt er volop gekonkelfoesd en complotten gesmeed achter elkaars rug en is het wapen van het woord en de rede het krachtigst. Er wordt dus behoorlijk wat gepraat in deze serie en de actie is hier aan ondergeschikt. Er wordt veel gereisd, naar Venetië, Rome, Sienna of Milaan en wijdse shots van prachtige Italiaanse landschappen wisselen elkaar af met scènes in wereldberoemde architectorale Italiaanse hoogstandjes (zoals bv. het Pantheon in Rome).

    Het niveau van de afleveringen wisselt nogal. Sommige afleveringen zijn meeslepend en boeiend van de eerste tot de laatste seconde, in andere afleveringen gebeurt er niet zoveel en wordt er vooral gebabbeld. Vooral de eerste afleveringen moet je even doorbijten. Gelukkig ziet de serie er visueel dus heel knap uit. De decors en kostuums zijn prachtig en er zijn ergere dingen om naar te kijken dan het wondermooie Firenze.

    In de cast merken we enkele bekende acteurs op, zoals Dustin Hoffman als pater familias van de familie Medici die er in de eerste minuten al het loodje bij neerlegt, maar nog opduikt in verschillende flashbacks. De hoofdrol wordt gespeeld door Richard Madden die we vooral kennen als Rob Stark uit “Game of Thrones". Met zijn staalharde blauwe ogen en ietwat norse blik weet Madden de twijfel en onzekerheid van Cosimo de Medici behoorlijk goed te vangen.

    Verder springt vooral Annabel Scholey eruit die als Contessina De Medici grotendeels in de schaduw van haar man Cosimo staat, maar in de loop van de serie toont dat ook zij haar mannetje kan staan in de harde renaissance. Veteraan Brian Cox kruipt in de huid van Guadagni, de voorzitter van de Signoria. Verder bestaat de cast vooral uit Italiaanse acteurs.

    medici_masters_of-florence_pic01.jpgmedici_masters_of-florence_dustin_hoffman.jpg
    © 2016 Dutch Filmworks

    De muziek is gecomponeerd door Paolo Buonvino die het bombastische van Hanz Zimmer weet te combineren met het strijkwerk van een James Newton Howard. Voor de titelsong Renaissance wist Buonvino zangeres Skin van Skunk Anansie te strikken die met haar kenmerkende stem zorgt voor een mooi, meeslepend nummer. De schrijver van de serie is Frank Spotnitz die in een ver verleden ook aan “The X-Files" meewerkte.

    Cosimo De Medici was een van de belangrijkste figuren van de Italiaanse renaissance, een intellectueel man en begenadigd politicus die zich liet omringen door filosofen, kunstenaars of schrijvers. Een ideaal persoon om een televisieserie aan op te hangen dus. Helaas wordt er door de makers soms iets te veel de nadruk gelegd op het soapgehalte van het leven van Cosimo De Medici (zijn gearrangeerde huwelijk, verschillende familieruzies…) waardoor het historische belang van Cosimo iets minder naar voren komt.

    Toch is “Medici: Masters of Florence" een visueel knappe serie over een interessante periode uit de (Italiaanse) geschiedenis. Een tweede seizoen met o.a. Sean Bean zou al in de maak zijn. De serie was in januari 2017 te zien op één, de blu ray is sinds kort verkrijgbaar. Hierop helaas geen extra’s.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 11 juli 2017

     

    *** Medici: Masters of Florence trailer ***

  • War for the Planet of the Apes (2017) ***½ recensie

    Pin it!

    Wat een schitterende prequel trilogie is deze Planet of the Apes geworden. Regisseur Rupert Wyatt had de toon gezet met Rise of the Planet of the Apes (2011), maar om onverklaarbare reden haakte hij af van de sequel omdat hij vond dat 20th Century Fox iets te vroeg de film wou, ook al lag er een script klaar die goedgekeurd was. Momenteel heeft Wyatt zelfs problemen om interessante filmprojecten te vinden.

    war_for_the_planet_of_the_apes_2017_poster01.jpg

    De gelukzak die het project in zijn schoot geworden kreeg was regisseur Matthew Reeves. De sequel Dawn of the Planet of the Apes (2014) was een box-office succes en werd op handen gedragen door pers en publiek en Reeves kreeg meteen ook de sleutels van de The Batman franchise. Zo zie je maar dat één keuze in je leven wel determinerend kan zijn voor de rest van je carrière.

    En volgende week komt dus War for the Planet of the Apes (2017) uit, en het is een uitstekend slot op een knappe filmreeks. Het contrast met Tim Burton’s Planet of the Apes (2001) is kon nauwelijks groter zijn. Deze franchise slaagt er in het gegeven opnieuw relevant te maken voor een hedendaags cinema-publiek. Bijgevolg zijn ze dan ook afgestapt van die onnozele time-travel nonsense in Escape from the Planet of the Apes (1971) en hebben ze geopteerd voor genetische manipulatie.

    De karakters en de verhaallijn zijn zo sterk, dat je in de eerste film de beperkingen van de motion capture-apen nog wel door de vingers zag, heb je nu zo goed als perfecte cgi wezens, met wederom een fantastische vertolking van Andy Serkis waarvoor hij dringend eens een Oscar-nominatie mag voor krijgen, want motion capture verschilt eigenlijk niet zo heel veel van een acteur met making-up. De moeilijkste film was Rise, maar Dawn en War zijn rijk aan actie en zijn net iets boeiender, zowel inhoudelijk als visueel.

    Korte inhoud: Ondanks al zijn inspanningen om een oorlog te vermijden, is Caesar alsnog in een onvermijdelijke strijd geraakt met de mensen. Caesar moet tot het uiterste gaan terwijl hij geplaagd wordt door herinneringen aan zijn voormalige vriend en verrader Koba. Kan Caesar zijn volk leiden tijdens deze moeilijke tijden?

    De cgi is geweldig, en dat is voornamelijk te danken aan de wizards van de Weta Digital. In een bepaalde scène zien we dat honderden apen gevangen zijn genomen, en voor geen seconde denk ja aan cgi. Rise was een film die zich afspeelde in een huis en labo. In Dawn ontplooide het verhaal zich in een bos en een verlaten stad. In deze War worden de landschappen breder en krijgen we sneeuw en regen. En op een moment waar het publiek sympathie begint te krijgen voor de apen, en eigenlijk hoop dat de mensheid uitgestorven zal worden, heb je beter goede motion capture. En met deze prent zijn we mijlenver verwijderd van Beowulf (2007).

    war_for_the_planet_of_the_apes_2017_pic01.jpgwar_for_the_planet_of_the_apes_2017_pic02.jpgwar_for_the_planet_of_the_apes_2017_pic03.jpg
    © 2017 20th Century Fox, All rights reserved.

    De verwachtingen waren hoog voor deze prent, en het resultaat is grotendeels donkere en eigenlijk ook wel wat deprimerend: en voor dit climax gedeelte van deze Apen-saga is het zeker wel een waardige afsluiter, maar misschien had ik toch iets meer van een crescendo verwacht. Het einde is ook een beetje verwarrend met één groep van mensen die aangevallen wordt door een andere groep mensen, en de apen worden dan wat opzij geschoven in een soort The Great Escape (1963) subplot. Ook de dialogen zijn behoorlijk droog. De film heeft ‘WAR’ in de titel, maar ik had de indruk dat er meer oorlog was in Dawn dan in deze prent. Hier heb je voornamelijk momenten van kwetsbare schoonheid en verdriet.

    Er zit ook een beetje humor in de prent, afkomstig van Bad Ape vertolkt door Steve Zahn. Het ruwe element in de film komt dan weer van The Colonel, vertolkt door een overheerlijke Woody Harrelson die zijn inspiratie heeft gevonden in Colonel Kurtz uit Apocalypse Now (1979). Om hem dan ook nog een keertje zijn hoofd te laten scheren en op de muur “APE-POCALYPSE NOW” te schrijven vond ik zelf net iets teveel van het goede. Het mocht allemaal wel iets subtieler. En om eerlijk te zijn, de dreiging komt eigenlijk niet echt van hem. War for the Planet of the Apes komt bij ons uit op 12 juli 2017.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 4 januari 2017

     

    *** War for the Planet of the Apes trailer ***

  • Baby Driver (2017) **** recensie

    Pin it!

    De beste films komen niet met toeters en bellen, of een sequel cijfer achter hun titel. Dat kan zeker gezegd worden van deze Baby Driver (2017). Het is wat mij betreft dé beste film (tot nu toe) van Edgar Wright, die ons eerder al pareltjes bracht als The World's End (2013) of Shaun of the Dead (2004).

    baby_driver_2017_poster.jpg

    Korte inhoud: 'Baby Driver' volgt een jonge, getalenteerde chauffeur van vluchtauto's (Ansel Elgort) die lijdt aan tinnitus en vertrouwt op het ritme van zijn persoonlijke soundtrack om de beste te kunnen worden. Wanneer hij de vrouw van zijn leven ontmoet, doet hij een poging om uit de criminele wereld te stappen. Een verdoemde overval zorgt er echter voor dat hij voor zijn leven, liefde en vrijheid moet vrezen.

    Een paar jaar geleden werd hij de laan ingestuurd door Marvel tijdens de productie van Ant-Man (2015), en vervangen door Peyton Reed. Maar het was wel zijn script die verfilmd werd. Deze keer lijkt hij weer volledig de touwtjes in handen hebben, ook al heeft het marketing departement misschien niet voldoende de film kunnen verkopen, want in de States blijft deze hangen op 35 miljoen (evenveel als het productiebudget). Dat cijfer zal zeker nog wel de lucht ingaan eenmaal het de Europese en Aziatische markten zal aandoen. Het is in ieder geval

    Net zoals Spider-Man: Homecoming (2017) is de casting 'spot-on', te beginnen met hoofdacteur Ansel Elgort. Samen met Tom Holland zijn ze revelaties geworden in 2017. Ik had trouwens al een jaar geleden gepost dat ze Elgort moesten casten in de rol van Han Solo. Hij werd het uiteindelijk niet en Lucasfilms zal het zich nog lang beklagen. Hij straalt meteen sympathie uit en hij overtuigt niet alleen als chauffeur maar ook als romanticus.

    Zijn love interest wordt gespeeld door Lily James, die we eerder hebben zien schitteren in Cinderella (2015). Daarnaast wordt de show gestolen door een bende schurken, te beginnen bij Baby's opdrachtgever Doc, gespeeld door Kevin Spacey. Daarnaast zien we een hedendaags Bonny & Clyde koppel , Buddy & Darling, gespeeld door een overheerlijke Jon Hamm en een al even aanstekelijke Eiza González. Het meest leuke personage is toch wel Bats, vertolkt door Jamie Foxx.

    baby_driver_2017_poster01.jpgbaby_driver_2017_poster02.jpgbaby_driver_2017_poster03.jpgbaby_driver_2017_poster04.jpg
    baby_driver_2017_poster05.jpgbaby_driver_2017_poster06.jpgbaby_driver_2017_poster07.jpgbaby_driver_2017_poster08.jpg

    De film heeft heel veel weg van Drive (2011), ook al zit er heel wat meer humor in Baby Driver. Auto-achtervolgingen zijn een gegeven in actiefilms die meestal wel op bijval van het publiek kan rekenen, denk maar aan de Fast & Furious films of nog Jason Bourne. Car chases kosten wel véél geld, maar desondanks het beperkt budget zijn de sequenties bijzonder geslaagd én dat zonder cgi. Er zit een zekere logica in de achtervolgingen. De sensatie, de snelheid, de urgentie, de opwinding, de escalerende edits en de grotere dramatische inzet, het werkt tot een bangelijke climax. En feit dat het hoofdpersonage constant naar muziek luistert, en deze muziek gebruikt als een soort metronoom voor zijn acties, is een geniale vondst. Je zou het kunnen omschrijven als een soort car chase musical, met driftende auto's en geweerschot-percussies die knallen op het ritme van de muziek. En in deze prent, een scène met Baby die koffie gaat halen kan saai lijken, maar krijgt hier een compleet nieuwe classic musical vibe uit de periode van Gene Kelly maar dan in een hedendaags jasje

    Baby Driver is een verademing om te zien tussen het huidige filmaanbod van sequels en remakes, een eclectische wilde actierit met heel veel stijl en lef, ook al steunt de gehele prent op een gimmick. In tegenstelling Cornetto Trilogy is dit een echte genre-prent, maar het brengt alles met een nieuwe, frisse benadering zonder te vervallen in het spoof genre. Er is geen enkele overbodige scène of moment van verveling. Het lijkt een eenvoudig verhaal maar er steken heel wat elementen in die allemaal in functie staan van de pay off. Het meest fascinerende aan deze prent is de emotionele impact, doorheen de liefde die hij uitstraalt voor zijn pleegvader, alsook de liefde die hij voelt voor de serveerster.

    baby_driver_2017_ansel_elgort.jpgbaby_driver_2017_jon_hamm_eiza_gonzalez.jpgbaby_driver_2017_jamie_foxx_jon_hamm_ansel_elgort_eiza_gonzalez.jpg
    baby_driver_2017_ansel_elgort_lily_james.jpgbaby_driver_2017_jon_hamm_ansel_elgort.jpgbaby_driver_2017_lily_james_ansel_elgort.jpg
    © 2017 Sony Pictures Releasing Belgium

    Normaal word ik snel nerveus van film die muziek gaan opdringen nadat Quentin Tarantino deze stijl had uitgebuit, maar hier komt het verhaal, de karakters en de vertolkingen op de eerste plaats, met nummers als Queen's "Brighton Rock" en "Bellbottoms". Wright kan duidelijk geen saaie film maken, zelfs mocht hij het proberen. Wanneer je ergens in het midden van het verhaal zou inpikken zou je denken dat je naar een collectie van videoclips aan het kijken bent. Had het verhaal misschien een tikkeltje dieper geweest, dan had dit echt wel een game changer kunnen zijn. Hoe dan ook, het is één van de betere zomerfilms van het jaar. Baby Driver komt bij ons uit op 23 augustus 2017.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 5 juli 2017

     

    *** Baby Driver trailer ***