Lijstjes - Page 3

  • Top 10 Meest Iconische Filmlocaties

    Pin it!

    We hadden met het weergaloze succes van de Rode Duivels en het opkomende titanengevecht met Messi, gemakkelijk kunnen uitpakken met een Top 10 Beste Voetbalfilms. Was het niet dat we er nauwelijks 5 konden opsommen ... en soms nog van zeer bedenkelijke kwaliteit. Maar nu het verlof voor de deur staat en jullie misschien net als wij plannen hebben om een stapje in de wereld te zetten, waarom dan niet kiezen voor een echte filmlocatie?

    Reizen naar de zon of de sneeuw is allang niet origineel meer. Een themareis daarentegen is een perfect excuus voor een uitstapje naar het buitenland. En wat is een beter thema dan jouw favoriete film(s)? De regisseurs van grote producties weten precies waar ze de mooiste shots van landschappen, steden en gebouwen kunnen maken. Hieronder brengen we onze top 10 van enkele beroemde locaties. Waar ben je al geweest en welke staat nog op je verlanglijstje?

    Top 10 Meest Iconische Filmlocaties

     

    10. Las Vegas

    Eén van de bekendste films die zich in Las Vegas afspeelt is Ocean's Eleven (2001). Grote delen van deze kaskraker spelen zich in en rond het casino- en hotelcomplex Bellagio af. Wanneer het personage Basher Tarr met een druk op de knop het casino opblaast, lijkt het alsof hij op heuvel met uitzicht op de stad staat, maar in werkelijkheid staat hij op de parkeergarage van het casino. De beroemdste scène is misschien nog wel aan het einde van de film, wanneer het elftal bij de fontein voor het casino staat. Een andere film die Las Vegas alle eer aandoet is uiteraard The Hangover (2009), en in deze prent kwam het Caesars Palace in de picture.

    filmlocatie_las_vegas.jpg

    ©Shutterstock      

     

    9. Nieuw-Zeeland

    Een grote variëteit aan landschappen maakte Nieuw-Zeeland perfect voor de opnames van The Lord of the Rings films. Afgezien van de studio-animaties is de hele trilogie in Nieuw-Zeeland opgenomen, waar de toeristenindustrie gretig van profiteert. Zo creëerde Peter Jackson de Shire-regio van Middle-Earth bij het plaatsje Matamata op North Island. Voor The Hobbit -trilogie werd deze hergebruikt. De bossen bij Mount Victoria, net buiten Wellington, werden tot Hobbiton Woods omgedoopt, waar de Hobbits zich voor de zwarte ridders verstopten. En Mount Doom, vraag je je af? Die werd gebaseerd op de vulkaan Mount Ruapehu. Het is lastig om alle locaties van Lord of the Rings hier op te sommen, want er werd op maar liefst 150 plekken in Nieuw-Zeeland gefilmd!

    filmlocatie_nieuw_zeeland.jpg

    ©Shutterstock      

     

    8. Miami

    Scarface (1983) speelt zich grotendeels in Miami af. In remake die Brian de Palma in 1983 maakte, komen de art deco-gebouwen van de officieuze ‘hoofdstad van Latijns-Amerika’ uitgebreid in beeld. Hiervoor bezoek je Ocean Drive ter hoogte van 13th Street. In het gebouw van de Sun Ray Appartementen op 728 Ocean Drive, waar Tony’s broer met een kettingzaag werd bewerkt, zit nu een vestiging van hamburgerketen Johnny Rocket’s. De prachtige wijk Little Havana komt ook in Scarface voorbij, maar werd in het centrum van Los Angeles opgenomen.

    Maar nergens werd er meer van Miami getoond in de serie Miami Vice serie (1984-1990) die alle hoeken en kanten van de stad in beeld heeft gezet. Daarentegen was er in de filmversie Miami Vice (2006) bitter weinig te zien van Miami. En andere serie die werd opgenomen in het Zuidoosten van Florida is uiteraard Dexter (2006-2013) met schitterde shots van de Everglades.

    filmlocatie_miami.jpg

    ©Shutterstock      

     

    7. Groot-Brittannië

    Er zijn talloze films in Groot-Brittannië opgenomen, maar de Harry Potter-serie weet het landschap en de sfeer van dit koninkrijk wellicht het beste vast te leggen. De Hogwarts School of Witchcraft and Wizardry is een samenraapsel van gebouwen en locaties, maar één van de spectaculairste daarvan is Durham Cathedral. Voor de bibliotheek van Hogwarts stond de Bodleian Library van Oxford University model. Een opticienzaak in de Londense Leadenhall Market werd omgetoverd tot de pub Leaky Cauldron. De markt is een prachtig voorbeeld van een overdekte Victoriaanse markt met een uitbundig beschilderd plafond. In Schotland vind je Glenfinnan Viaduct, waarop de vliegende auto in Harry Potter and the Chamber of Secrets landt. Rond de grote vulkaan vallei Glen Coe zijn tevens veel van de spectaculaire landschappen van Hogwarts gefilmd. Ook voor andere films -bijvoorbeeld Highlander (1986) en Braveheart (1995) - vormde dit landschap de achtergrond.

    filmlocatie_groot-brittannie.jpg

    ©Shutterstock      

     

    6. Frankrijk

    Een recente film die Parijs bezoekt is de thriller Inception (2010), met Leonardi DiCaprio in de rol van Cobb. Café Debussy, waar Cobb aan Ariadne uitlegt dat we in een droom leven, is in feite Da Stuzzi Patisserie op de hoek van Rue Cesar Franck en Rue Bouchut in het zevende arrondissement. Wanneer Ariadne haar nieuwe kijk op de wereld test, rolt ze de Rue Cesar Frank op en ‘bedenkt’ ze een voetbrug over Avenue du President Kennedy bij het metrostation Passy. Bij de Pont Bir Hakeim ondervindt Ariadne aan den lijve waarom het zo gevaarlijk is om plekken uit herinneringen in plaats van fantasie te vormen.

    De wijk Montmartre kwam in vele films voorbij: Rue Saint Vincent in Amélie en Rue du Chevalier de la Barre in Midnight in Paris (2011). Het appartement van Amélie heet in werkelijkheid Au Marche de la Butte en bevindt zich op de kruising van rue des Trois Freres en rue Androuet, terwijl de ingang naar haar appartement om de hoek op nummer 56 is. De bar waarin Gil (Owen Wilson) in Midnight in Paris de legende Ernest Hemingway ontmoet ziet er net zo uit in het dagelijks leven. Je vindt Le Polidor op nummer 41 in rue Monsieur le Prince.

    filmlocatie_parijs.jpg

    ©Shutterstock      

     

    5. Japan

    Lost in Translation (2004) laat prachtige beelden van Tokyo zien, maar een groot deel van de film vindt plaats binnenin het Park Hyatt Hotel. Op de 52e verdieping vind je New York Bar waar Bob (Bill Murray) en Charlotte (Scarlett Johanson) elkaar ontmoeten. Verder zie je Charlotte de tempel Jougan-ji bezoeken en komt de wereldberoemde kruising van Shibuya voorbij.

    Een heel ander genre film die ginder opgenomen was, is de Tom Cruise prent The Last Samurai (2003) van Edward Zwick. De Engyō-ji-tempel op de berg Shosa in Himeji kwam hierin uitgebreid in beeld. Het paleis van keizer Meji, dat in de film in Tokyo staat, is in werkelijkheid de 400 jaar oude boeddhistische tempel Chion-in, die in Kyōto staat. De trap die naar de tempel leidt is indrukwekkend.

    filmlocatie_japan.jpg

    ©Shutterstock      

     

    4. Australië

    Australische producties of Hollywood-sterren die Down Under hebben gefilmd zijn er genoeg. Eén van de meest iconische films die zich in de Australische woestijn afspeelt is misschien wel The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert (1994). Tijdens de roadtrip naar Alice Springs doen de dragsters het mijnstadje Broken Hill aan. Het uitkijkpunt van de Mundi Mundi-vlakte is waar de bus van de hoofdpersonen het begaf. Voor Mad Max 2: The Road Warrior (1981) werd in de directe omgeving gefilmd, in het spookstadje Silverton. Een andere plek die in beide films voorkomt is het maanlandschap bij Coober Pedy, waar het zo warm en stoffig is dat de woningen ondergronds zijn gebouwd.

    En Sydney mag in dit rijtje natuurlijk niet ontbreken. De grootste stad van Australië vormde bijvoorbeeld het decor voor The Matrix-trilogie. Ook Mission: Impossible 2 (2000) en Superman Returns (2006) werden hier gedeeltelijk gefilmd. Er zijn zelfs georganiseerde ‘movie location tours’ waarbij je van de ene naar de andere filmlocatie in Sydney toert.

    filmlocatie_australie.jpg

    ©Shutterstock      

     

    3. Tunesië

    Voor vier van de zes Star Wars-films werd er in Tunesië gefilmd. In het zuidwesten van het land zijn veel locaties te vinden. Bij Chott El Jerid staat bijvoorbeeld een kleine iglo 'in the middle of nowhere'. Dit was het huis van Luke Skywalker, dat in 2012 door fans van de film werd gerestaureerd. De filmset bij Mos Espa is door de locals intact gelaten, waardoor je de toegangspoort, de galerij, de markt en het café kunt zien. Wees er wel snel bij, want de woestijn rukt op. Op 23 kilometer van Tozeur vind je Sidi Bouhel, de kloof die George Lucas voor negen scènes gebruikte. Ook voor Raiders of the Lost Ark (1981) en The English Patient (1996) werd bij deze kloof gefilmd. Op het vakantie-eiland Djerba tref je het huis van Obi-one Kenobi en Toshi Station.

    filmlocatie_tunesie.jpg

    ©Shutterstock      

     

    2. Fiji

    Deze archipel van ruim 300 eilanden ligt in het midden van de Stille Oceaan, wat voor filmploegen altijd een hele logistieke klus betekent. Toch komen ze er graag om het ongerepte natuurschoon vast te leggen. De film The Blue Lagoon (1980) werd op drie eilanden gefilmd: Nanuya Lailai, Nanuya Levu en Yasawa. Ook de film Cast Away (2000), die Tom Hanks een Oscar-nominatie opleverde, werd voor een groot deel in Fiji opgenomen. Hanks speelde op het eilandje Monuriki de aangespoelde Chuck Noland, die vier jaar op het onbewoonde eiland weet te overleven.

    filmlocatie_fiji.jpg

    ©Shutterstock      

     

    1. Thailand

    Maar de mooiste locaties zijn toch wel te vinden in Thailand. Voor de opnames van The Beach (2000) werden honderden kokospalmen naar een onbewoond Thais eiland versleept om een 'tropischer aanblik' te bieden, tot grote ergernis van natuurbeschermers. Het eiland, dat in een nationaal park ligt, is met een korte bootrit vanaf backpackereiland Koh Phi Phi bereikbaar. Voor de waterval stonden de Haeo Suwat Falls in Khao Yai National Park model, ver van het eiland waar de film zich afspeelt. De chaotische buurt in Bangkok waar de door Leonardo DiCaprio gespeelde Richard verblijft, ligt rond de altijd levendige Khao San Road.

    De meer alternatieve filmliefhebber kan dan weer de locaties opzoeken van Only God Forgives (2013) van Nicolas Winding Refn. Naast opnames in Bangkok, waren ook heel wat buitenwijken in de kijker gezet naast heel wat straten in het Watthana District. Voor de James Bond fanaten is er de eilandengroep in de Phang Nga Bay, waar ze oa.The Man with the Golden Gun (1974) hebben opgenomen.

    filmlocatie_thailand.jpg

    ©Thinkstock      

    All pictures licensed by tix.nl      

  • Top 50 Beste TV-series

    Pin it!

    Dit is een lijstje waar heel wat mensen op zitten te wachten. Het begon met een top 25 favoriete tv-series, maar deze heeft ondertussen een update gekregen naar 50. Opgelet, sitcoms not included! Dus hoewel ik zelf verzot ben op "The Simpsons" (1989), "Friends" (1994), Arrested Development (2003), "The Office" (2005) of "How I Met Your Mom" (2005), heb ik deze niet opgenomen in de lijst. Maar hiervoor kan je terecht in onze Top 10 Beste Sitcom.

    Tv-series zijn tegenwoordig enorm innoverend en overtreffen qua scenario-structuur vaak de doorsnee bioscoopfilm. Een aantal jaren geleden werden de filmsets nog bevolkt met regisseurs die afkomstig waren uit de reclame-sector; stilaan is er een nieuwe trend op komst waarbij heel veel cineasten komen uit het televisie-circuit. Vaak merk je dat de actie mise-en-scènes niet zo vlot lopen als bij echte film-regisseurs, maar op vlak van karakter-ontwikkeling gaan ze tot het uiterste en verleggen in vele gevallen de grenzen.

    All Time Top 50 Favourite Tv-Series

    50. "Scandal" (Shonda Rhimes)
    Van de maker van het 10-seizoenen tellende "Grey's Anatomy" en de 6-seizoenen tellende "Private Practice", twee tv-series uit de medische sector, komt een boeiende saga met verboden relaties, machtsmisbruik, en schokkende politieke intriges. De ABC-serie Scandal van Shonda Rhimes werpt een blik achter de gesloten deuren van Washington DC. Het is in ieder geval een verademing op al die getelefoneerde crimi-series uit binnen- en buitenland waarbij je een lichte vorm van narcolepsie ontwikkelt, naast occasionele migraines en misselijkheid. Elke aflevering lijkt ons telkens weer te verrassen. Nu is het nog afwachten op de komende seizoenen deze kwaliteit zullen verder zetten.

    scandal_poster_01_top_tv-series.jpgscandal_poster_03_top_tv-series.jpgscandal_poster_02_top_tv-series.jpg

    49. "The Mentalist" (Bruno Heller)
    Eigenlijk had het veel weg van een ordinaire zondags-series zoals die vele andere CBS tv-series zoals "Cold Case" en "NCIS", en misschien iets minder charismatisch dan hun top-reeks "CSI" met al zijn spin-offs (CSI: Miami, CSI: New York). Er was tevens al een gelijkaardige serie op de markt, genaamd Psych. Je zit niet meteen op het puntje van je stoel, maar het is net zoals fastfood, je komt er snel aan gewend. Het positieve van de serie is dat de schrijver van The Mentalist Bruno Heller er wel voor zorgt dat de kwaliteit van de serie een zekere niveau haalt. De dialogen blijven consistent doorheen alle afleveringen en seizoenen. Maar de gehele serie berust toch wel op de charmes van Simon Baker en zijn subtiele acteerspel.

    the_mentalist_poster_01_top_tv-series.jpgthe_mentalist_poster_03_top_tv-series.jpgthe_mentalist_poster_02_top_tv-series.jpg

    48. "Alias" (J.J. Abrams en Alex Kurtzman)
    Ik heb nooit begrepen dat Alias zo’n succes zou worden. Stond iedereen te wachten op een nieuwe Femme Nikita? Je zou als onervaren snuit dit concept moeten pitchen, dan hadden de studio’s jou waarschijnlijk een schop onder uw viool gegeven. Abrams moet een overtuigend spreker geweest zijn, want hij kon Alias voorzien van het nodige geld. Maar er steekt toch wat meer vlees aan deze spionnenfilm met sexy pakjes en een collectie uitzinnige pruiken dan je op het eerste gezicht zou vermoeden. Alias is goed geschreven, het is grappig, spannend, dramatisch, romantisch en heeft ook fijne karakters. Uiteraard is de hoofdattractie van de film, Jennifer Garner, in de rol van de speciale agente Sydney Bristow, een streling voor het oog. De serie steekt in ieder geval met kop en schouders boven "Nikita", die net buiten deze lijst is gevallen.

    alias_poster_01_top_tv-series.jpgalias_poster_03_top_tv-series.jpgalias_poster_02_top_tv-series.jpg

    47. "Justified" (Graham Yost en Elmore Leonard)
    Raylan Givens (Timothy Olyphant) is een flik die wel uit een western lijkt te komen, waarbij zijn gevoel van rechtvaardigheid primeert op de letter van de wet. Iets wat hem niet meteen populair maakt bij zijn oversten en al venmin bij de criminelen die hem maar al te graag zien als doelwit. Justified is één van die series die beter wordt naargelang het verhaal vordert. Zo vond ik het eerste seizoen maar zwak, maar het tweede seizoen was al wat beter. Het is net zoals vele andere series in deze lijst een soort hillbilly-noir film (neo noir uit de Zuidelijke Amerikaanse staten), met dit verschil dat je hier iets meer galgenhumor aantreft met een Olyphant als een soort goedaardige Engel des Doods. Maar het is vooral de inspiratie van Elmore Leonard die deze karakters zo aantrekkelijk maakt.

    justified_poster_01_top_tv-series.jpgjustified_poster_02_top_tv-series.jpgjustified_poster_03_top_tv-series.jpg

    46. "Band of Brothers" (Steven Spielberg & Tom Hanks)
    Band of Brothers is een geslaagde 10-delige spin-off serie die in goede banen werd geleid door de makers van de film, Hanks en Spielberg, en de focus ligt op de Easy Company van het 506th Parachute Infantry Regiment, US 101st Airborne Division. De serie begint met de boot-camp in Amerika voorafgaand aan de landing in Normandië en eindigt in het befaamde ‘Adelaarsnest’ van Adolf Hitler, aan het einde van de oorlog. Dit jaar komt trouwens "The Pacific" uit, een nieuwe 10-delige serie, van dezelfde makers. Deze serie zal de Tweede Wereldoorlog in Azië belichten. Zowel de regie, als de dialogen als het acteursspel is uitmuntend. Enkel de karakter-uitwerking viel me wat tegen, en daarom ook mijn iets lagere quotering. De serie is bij momenten ook iets te nostalgisch en vaart wat mij betreft te weinig een eigen koers. Ook de muziek viel wat tegen. Maar het gevoel dat het maar een aanhangsel is van de film (met dezelfde kadrages en gelijkaardige kleurcorrecties) verdwijnt al snel en maakt plaats voor een boeiende kijk in de wereld van de soldaten uit de 2de W.O.. Maar Saving Private Ryan (1998) blijft echter superieur.

    band_of_brothers_poster02_top_tv-series.jpgband_of_brothers_poster03_top_tv-series.jpgband_of_brothers_poster01_top_tv-series.jpg

    45. "Supernatural" (Eric Kripke)
    Supernatural gaat over de broers Winchester die in de voetsporen van hun vader lopen en het opnemen tegenover bovennatuurlijk kwaad. Dankzij hun vader groeien Sam en Dean op als demonenjagers en in elke aflevering lossen ze een mysterie op door met een bovennatuurlijke tegenstander af te rekenen. De mysteries hebben meestal iets te maken met kwaadaardige geesten, maar ook vampiers, weerwolven en andere demonen passeren de revue. Ondertussen zit de serie al aan zijn 10de seizoen en het blijft ontspannend als intrigerend. Het is geen serie die bij mij blijft nazinderen, maar doorheen de verschillende seizoenen hebben ze toch met succes heel veel risico's durven nemen. Supernatural begon met een vrij eenvoudige premisse - twee binken doden griezelige dingen - maar daar bleef het niet bij. De personages zijn letterlijk naar de hel en terug geweest, en langs hun pad hebben ze een ingewikkeld en meeslepende mythologie gecreëerd.

    supernatural_poster_01_top_tv-series.jpgsupernatural_poster_02_top_tv-series.jpgsupernatural_poster_03_top_tv-series.jpg

    44. "Lost" (J.J. Abrams)
    Lost geniet van een royaal productiebudget en overschot aan acteertalent, maar slaagt er niet altijd in om een verhaal te vertellen die kant noch wal raakt. Maar het is bij momenten fun om de kijker aan het lijntje te houden met het mysterie van wat er nu echt is gebeurd. Het is dan ook wel verdienstelijk te noemen dat J.J. Abrams er in slaagt een aantrekkelijke serie te maken aan de hand van tweederangsmateriaal, maar je moet als kijker wel een beetje geduldig zijn. In Lost zal je geen realisme vinden als in series als The Wire maar de karakters zijn bijzonder goed gedetailleerd en uitgewerkt, mede dankzij de flash-backstructuur. Op locatie gefilmd in Hawaii met science-fiction elementen blijft de serie wel iets exotisch uitstralen en is het ideaal escapisme voor een publiek die na een zware werkdag liever eens wil doorzakken met een charismatisch drama en occasionele schrikmomenten.

    lost_poster_01_top_tv-series.jpglost_poster_03_top_tv-series.jpglost_poster_02_top_tv-series.jpg

    43. "Starsky & Hutch" (William Blinn)
    Wat mij betreft is Starsky and Hutch de beste serie uit de jaren ’70. Twee knappe undercover agenten, Det. Dave Starsky (Paul Michael Glaser) en Det. Ken "Hutch" Hutchinson (David Soul) die in een glansrode Ford Torino met een witte Nike-streep door de straten van L.A. scheuren en regelmatig afgeblaft worden door hun kapitein en tipjes krijgen van de flamboyante pooier Huggy Bear. “The fiery Torino sped into the street and they spilled into action.”

    starsky_and_hutch_poster_01_top_tv-series.jpgstarsky_and_hutch_poster_03_top_tv-series.jpgstarsky_and_hutch_poster_02_top_tv-series.jpg

    42. "The Borgias" (Neil Jordan)
    Gezien de hoge kostprijs en de ietwat tegenvallende kijkcijfers is The Borgias afgevoerd en komt er geen 4de seizoen. Ook de filmversie die de serie had moeten afronden werd van tafel geveegd omwille van het te hoge prijskaartje. Iets wat spijtig is want de serie zat heel knap in mekaar en de aanwezige cast kon echt wel indruk maken, zeker Jeremy Irons in zijn rol van Rodrigo Borgia en later als paus Alexander VI. Toch mist de serie een scenarist die de verhalen iets beter weet uit te werken en de intrige wat kon aanscherpen. Alle ingrediënten zijn aanwezig, maar er is een reden waarom het publiek massaal is beginnen afhaken.

    the_borgias_poster_03_top_tv-series.jpgthe_borgias_poster_02_top_tv-series.jpgthe_borgias_poster_01_top_tv-series.jpg

    41. "Miami Vice" (Michael Mann & Anthony Yerkovich)
    Niet alle stories in Miami Vice zijn de moeite en sommige zijn zelfs ronduit melig en corny, maar sommige afleveringen zijn ronduit geniaal. Er werken dan ook meer dan 20 regisseurs aan de serie (gaande van the worst, zoals een Rob Cohen, tot the best Abel Ferrara). Wat de serie zo speciaal maakt is niet alleen het gestileerde en kleurrijke 80'ties Miami decorum, maar ook het gebruik van pop-muziek. Op bepaalde ogenblikken is het net alsof je aan het kijken bent naar een videoclip. Maar ook de karakters Det. James 'Sonny' Crockett (Don Johnson) en Det. Ricardo 'Rico' Tubbs (Philip Michael Thomas) waren zowel tragisch als enorm charismatisch. Tubbs verliest wel heel wat vrouwen op brutale wijze en met de gescheiden Crocket is het ook niet veel beter.

    miami_vice_poster_01_top_tv-series.jpgmiami_vice_poster_02_top_tv-series.jpgmiami_vice_poster_03_top_tv-series.jpg

    40. "American Horror Story" (Ryan Murphy & Brad Falchuk)
    American Horror Story is net zoals True Detective een anthology tv-serie, wat betekent dat bij elk nieuw seizoen we een nieuw verhaal krijgen met andere acteurs, maar de conventies en de stijl worden wel overgedragen. Een aantal van de hoofdrolspelers zien we wel opduiken in meerdere seizoenen, maar telkens in een andere rol. In het eerste seizoen volgen we de familie Harmon van Boston naar Los Angeles is verhuist nadat moeder Vivien een bevalling met een doodgeboren kind achter de rug heeft. Ze probeert haar relatie met haar man terug op de sporen te krijgen nadat die een relatie heeft gehad met één van zijn studenten terwijl haar dochter Violet te kampen heeft met een zware depressie. In Los Angeles aangekomen trekken ze in een gerestaureerd herenhuis in, onwetend dat het huis bezeten is. De serie is ingewikkelde maar desondanks behoorlijk efficiënt, American Horror Story is zo een beetje van een buitenbeentje, bloederig en voldoende geflipt om onze aandacht vast te houden.

    american_horror_story_poster_01_top_tv-series.jpgamerican_horror_story_poster_02_top_tv-series.jpgamerican_horror_story_poster_03_top_tv-series.jpg

    39. "CSI: Crime Scene Investigation" (Anthony E. Zuiker)
    Je kan veel kritiek uiten op een man als Jerry Bruckheimer, maar de man is een talentvol producer die van de meest ordinaire dingen iets sexy kan maken. De forensische detectives zijn in het echte leven waarschijnlijk al even saai als politiekers, maar hier zien ze er flashy en trendy uit. De visuele effecten in CSI zijn verbluffend, met voor het eerst een overvloedig gebruik van realistische 3D-animatie en uitgekiende digitale kleurcorrecties, zonder dat de verhalen hierdoor op de achtergrond geraken. CSI: Miami neigt dan weer iets teveel te vervallen in té mooie beeldjes maar je blijft gefascineerd kijken.

    csi_crime_scene_investigation_poster_01_top_tv-series.jpgcsi_crime_scene_investigation_poster_02_top_tv-series.jpgcsi_crime_scene_investigation_poster_03_top_tv-series.jpg

    38. "Fringe" (J.J. Abrams en Alex Kurtzman)
    Waar J.J. zijn inspiratie haalt om de ene na de andere indrukwekkende serie uit de grond te stampen is mij een mysterie, maar ook Fringe moet ik in dit lijstje opnemen. De reeks draait rond FBI agente Olivia Dunham (Anna Tory), de verwarde maar geniale professor Dr. Walter Bishop (John Noble) en zijn zoon Peter (Joshua Jackson), die worden belast met een aantal vreemde zaken die over de hele wereld gebeuren. Al die vreemde gebeurtenissen zijn blijkbaar op de een of andere manier aan elkaar gelinkt: er is duidelijk 'een patroon' te herkennen dat over alle zaken heen loopt. Het patroon kan tevens gelinkt worden aan ‘Massive Dynamic’, een firma die een aantal patenten houdt op een aantal nieuwe technologieën en enkele mysterieuze onderzoeken doet. Alle zaken draaien rond Fringe science, een tak van de wetenschap die zeer speculatief en omstreden is. Voorbeelden van deze tak van de wetenschap zijn levitatie, telepathie en onzichtbaarheid. Het duurt wat alvorens de serie op dreef is, maar eenmaal in de ban van het verhaal, zit je op het puntje van je stoel. Hopelijk een minder idioot slot als bij "Lost".

    fringe_poster_01_top_tv-series.jpgfringe_poster_02_top_tv-series.jpgfringe_poster_03_top_tv-series.jpg

    37. "Vikings" (Michael Hirst)
    Een beetje in de schaduw van Game of Thrones hebben we de Canadees-Ierse Vikings. De serie vertelt de saga van de Viking Ragnar Lothbrok (Travis Fimmel), die naar roem stijgt na zijn succesvolle invallen in Engeland met de steun van zijn familie en medestrijders. In tegenstelling tot veel andere hystorische drama's hebben we hier geen seks-getinte intermezzo's, maar blijft alles gefocust op karakter-ontwikkeling. Maar ook het geweld en de gore is gedoseerd, enkel spijtig dat er zo weinig intrige is. Het is een geslaagde serie maar gezien de kwaliteit van de soortgelijke series schiet deze toch wat tekort.

    vikings_poster_03_top_tv-series.jpgvikings_poster_02_top_tv-series.jpgvikings_poster_01_top_tv-series.jpg

    36. "Rectify" (Ray McKinnon)
    Het terdood veroordeeld hoofdpersonage in Rectify wordt na 19 jaar vrijgelaten uit een staatsgevangenis na nieuw bewijsmateriaal in een verkrachtings- en moordzaak van een 16-jarig meisje. Hij komt terecht in een wereld die niet helemaal bereid om hem terug te accepteren. In de loop van het eerste seizoen van zes afleveringen, die elk een dag vertellen in Daniel's (Aden Young) bestaan na zijn opsluiting, schildert McKinnon een tragisch beeld van hoe één gruwelijke daad de harmonie van een kleine stadje voor eeuwig kan verstoren. Met zijn lusteloze fotografie, trage verloop en luchtige dialogen is Rectify een modern gotisch verhaaltje uit de Zuiderse staten van Amerika, die tegelijk angst uitstraalt en misplaatste hoop terwijl de serie de klemtoon blijft leggen op de zelfontdekking en ontwikkeling van de personages.

    rectify_poster_03_top_tv-series.jpgrectify_poster_02_top_tv-series.jpgrectify_poster_01_top_tv-series.jpg

    35. "Hannibal" (Bryan Fuller)
    Nog een serie die gebaseerd is op een succesvolle film is Hannibal. Net zoals Bates Motel hebben we hier te maken met een prequel reeks op datgene wat zich heeft afgespeeld vóór de gebeurtenissen in The Silence of the Lambs. De ster van de serie is zonder twijfel Mads Mikkelsen, terwijl Hugh Dancy en Laurence Fishburne gedoemd zijn een beetje in de zijlijn te spelen. Maar de serie heet ook Hannibal, dus in principe is er niets verkeerd om het accent te leggen op het karakter van Hannibal. De tweede hoofdrol lijkt in ieder geval te gaan naar de gore en de gruwel, want zeker wel de ene kijker meer zal aantrekken dan de andere. Hannibal is niet zozeer een politie-drama, dan wel een gewiekste serial-killer thriller.

    hannibal_poster_03_top_tv-series.jpghannibal_poster_02_top_tv-series.jpghannibal_poster_01_top_tv-series.jpg

    34. "Bates Motel" (Anthony Cipriano)
    Een hedendaagse prequel op de Hitchcock klassieker Psycho (1960). Niet meteen een eenvoudige klus maar Bates Motel slaagt behoorlijk goed in zijn opzet, en dat zeker met de hulp van twee talentvolle acteurs, enerzijds Norman gespeeld door Freddie Highmore en de moeder gespeeld door Vera Farmiga. De serie speelt zich ook af in een andere fictieve met typische jaren 60 elementen (zoals de auto van Norma, de kleding, ...) in een hedendaags kader. De serie begint na de dood van Norma's man, die onder vreemde omstandigheden word gevonden door Norman. Het tweede seizoen vond ik ook iets beter dan het eerste seizoen, dus ben ik wel benieuw naar de komende episodes.

    bates_motel_poster_01_top_tv-series.jpgbates_motel_poster_03_top_tv-series.jpgbates_motel_poster_02_top_tv-series.jpg

    33. "Prison Break" (Paul Scheuring)
    Het uitgangspunt van Prison Break is zeer attractief. Een man wil zijn onterecht ter dood veroordeelde broer helpen ontsnappen uit de gevangenis, en zet hiervoor een tatoeage op zijn lichaam met de plattegrond van het gebouw en laat zich nadien oppakken na een opgezette bankroof. Schitterend! Het enige probleem is dat je zou denken dat dit concept niet oneindig lang kan worden aangehouden doorheen verschillende episodes. Aanvankelijk waren er dan ook 13 afleveringen besteld, maar door het grote succes werd dit aantal uitgebreid tot 22 afleveringen. En dat was nog maar het begin want de makers hebben ondertussen 4 seizoenen afgewerkt. En dat zal ook wel iets te maken hebben met de charmes en het charisma van hoofdrolspeler Michael Scofield, gespeeld door Wentworth Miller, alsook van de vertolking van de broer Lincoln Burrows gespeeld door Dominic Purcell en de knappe Robin Tunney die de rol van Veronica Donovan voor haar rekening neemt. Net zoals "24" is dit een zuiver plot-driven-quilty-pleasure-tv-series die het hoofdzakelijk moet hebben van zijn creatieve en intelligente plotwendingen, alsook van zijn heftige actie-sequenties. De adrenaline wordt hier dus hoog gehouden en dit alles in een The Shawshank Redemption-achtige omgeving. Het enige minpuntje aan de serie is dat het na verloop van tijd op de zenuwen begint te werken, en dit voornamelijk omdat er met logica en realiteit toch wel een loopje wordt genomen. En dit valt tegen gezien de serie, in tegenstelling tot een tv-serie als Lost, alles zo waarheidsgetrouw mogelijk wil houden.

    prison_break_poster_01_top_tv-series.jpgprison_break_poster_02_top_tv-series.jpgprison_break_poster_03_top_tv-series.jpg

    32. "Sherlock" (Mark Gatiss & Steven Moffat)
    Deze hedendaagse take op Sherlock is een verrassend spannende serie geworden met sublieme vertolkingen van Benedict Cumberbatch en Martin Freeman. Elk seizoen bestaat uit 3 episodes en bijgevolg hebben we hier te maken met een zeer compacte serie. De serie is een adaptatie van de verhalen van Sir Arthur Conan Doyle en speelt zich af in het heden, wat met zich meebrengt dat Holmes - gekleed in Spencer Hart pakken - gebruik maakt van cell phones en computers. Ook de pijp heeft mogen plaatsruimen voor de nicotinepleisters. Het resultaat is een geestig en goed onderbouwd drama, met dezelfde flair als de originele films en series. De makers hebben begrepen dat het personage het meer moet hebben van zijn charisma dan van het ingenieuze plot. En met een Cumberbatch in de hoofdrol zit je wel goed.

    sherlock_poster_01_top_tv-series.jpgsherlock_poster_02_top_tv-series.jpgsherlock_poster_03_top_tv-series.jpg

    31. "Firefly" (Joss Whedon)
    "Firefly" is een serie die blijft plakken. Joss Whedon is de eerste die het western genre combineerde met het science-fiction genre, en met succes. Niets te vergelijken met de puinhoop die Jon Favreau creëerde met Cowboys & Aliens (2011). De serie - die zich afspeelt in het jaar 2517 op verschillende planeten en manen in een door de mens gekoloniseerd sterrenstelsel - is vernoemd naar de protagonist, het ruimteschip van het type Firefly dat de vorm van een vuurvliegje heeft, en waarvan het achterlijf licht uitstraalt.

    Firefly,Joss WhedonFirefly,Joss WhedonFirefly,Joss Whedon

    30. "Rome" (John Milius)
    Het is geen eenvoudige taak om een film/tv-serie te maken rond een historisch figuur en dan zeker niet over iemand uit de periode vóór Christus. Een dergelijke serie kost veel geld (kostuums, decors, props,…) en is niet altijd bestemd voor een groot publiek. Maar met Gladiator (2000) kwam er een nieuwe wind en hebben filmmakers als John Milius (Conan the Barbarian) en Bruno Heller met het idee gespeeld om de moord op Caesar in een tv-serie te gieten. En met succes. Hoewel er behoorlijk wat kritiek kwam op Rome van oud-historici op de historiciteit van de plot. Maar dit was te verwachten gezien er een flinke dramatisering nodig is om een boeiende serie op de been te brengen. In grote lijnen komt het verhaal wel overeen met wat er in werkelijkheid is gebeurd, maar er zijn personages gecreëerd die nooit hebben bestaan, en er gaan enkele personages romantische relaties met elkaar aan terwijl er geen bewijzen zijn dat deze relaties ooit bestaan hebben. Hoe dan ook is de grote verdienste van de serie dat het een goed sfeerbeeld geeft van het tijdperk en enkele clichés uit de wereld helpt over het oude Rome zijn dictatoriale bestuur die berust op angst, geweld, onderdrukking en slavernij. Het spijtige aan de serie is dat het slechts 2 seizoenen telt, nadat letterlijk de studio in Rome in vlammen is opgegaan, maar vooral omdat het kostenplaatje (een slordige 100 miljoen dollar per seizoen) en de productie met zijn talrijke vertragingen toch wel een zenuwslopende bezigheid was voor de filmstudio.

    rome_poster_01_top_tv-series.jpgrome_poster_02_top_tv-series.jpgrome_poster_03_top_tv-series.jpg

    29. "Person of Interest" (Jonathan Nolan & J.J. Abrams)
    Dat iemand als Jonathan Nolan en J.J. Abrams achter Person of Interest stonden, was al voldoende om de serie te ontdekken, en ik was niet teleurgesteld. De kracht ligt hem in de kwaliteit van het script en het sterke acteerwerk van de personages. Het is ook een serie die uiteindelijk oneindig lang kan doorgaan. Na het zien van de eerste afleveringen denk ik dat ze net zoals de serie "24" hier minstens 5 kwaliteitsvolle seizoenen kunnen uit puren. Nadien zal waarschijnlijk gebeuren wat met de meeste series overkomt, de franchise zal iets teveel in herhaling vallen en heel wat van zijn kracht verliezen. Het kostte me een paar afleveringen om hieraan verslaafd te raken, maar het is wel degelijk een fascinerende serie.

    person_of_interest_poster_03_top_tv-series.jpgperson_of_interest_poster_02_top_tv-series.jpgperson_of_interest_poster_01_top_tv-series.jpg

    28. "Twin Peaks" (David Lynch)
    Twin Peaks is bekend als één van de meest fascinerende en grensverleggende projecten uit de geschiedenis van de televisie. Inhoudelijk is de serie niet alleen een uitzonderlijk geestige satire op de soap, maar graaft ook dieper in de obscure thema’s die David Lynch in zijn verschillende films aanhaalt. Ik denk zelfs dat Twin Peaks een goeie handleiding is om het werk van de regisseur beter te begrijpen, maar op de eerste plaats is de serie pure fun.

    twin_peaks_poster_01_top_tv-series.jpgtwin_peaks_poster_02_top_tv-series.jpgtwin peaks pic

    27. "Millennium" (Chris Carter)
    Frank Black (gespeeld door één van mijn top-acteurs, Lance Henriksen) is een voormalig FBI agent die samen met zijn gezin terugkeert naar zijn thuisstad Seattle. Black heeft een speciale gave, hij kan namelijk als het ware in de huid kruipen van moordenaars. Millennium is het soort serie waarvoor ik op zou blijven indien voor een laatavond millennium-marathon. Elke harde, donkere en gruwelijke episode begint met een onheilspellend spreuk van Nostradamus. De regie, het acteerwerk, de muziek, het plot, de dialogen en de toon van deze serie zijn ondraaglijk sterk.

    millennium_poster_01_top_tv-series.jpgmillennium_poster_02_top_tv-series.jpgmillennium_poster_03_top_tv-series.jpg

    26. "Misfits" (Howard Overman)
    Misfits is een Britse sci-fi reeks over een groep jonge delinquente twintigers die als straf enkele weken maatschappelijke dienstverlening hebben opgelegd gekregen. Maar tijdens een bizarre elektrische storm wordt de groep door de bliksem geraakt, en ontwikkelen ze allemaal superkrachten.. Het verhaal speelt zich af in Wertham, een fictieve buurt in Londen. Het resultaat is een dikke portie Britse humor met vernuftige speciale effecten. Het uitgangspunt lijkt van de pot gerukt, en dat is het ook. Maar de serie is ook briljant geschreven en bij momenten grijpt ze echt wel naar de keel en op andere momenten lig je dubbel van het lachen.

    misfits_poster_01_top_tv-series.jpgmisfits_poster_02_top_tv-series.jpgmisfits_poster_03_top_tv-series.jpg

    25. "Masters of Sex" (Michelle Ashford)
    Ik was aangenaam verrast door Masters of Sex . Op het eerste gezicht een wat oubollig drama met een seksueel getint onderwerp, maar de serie is zoveel meer. Het is een aanstekelijk en genuanceerd drama over de pioniers van de wetenschap van de menselijke seksualiteit wiens onderzoek aan de basis ligt van de seksuele revolutie. Michael Sheen en Lizzy Caplan zijn ook twee geweldige acteurs die voldoende diepgang en humor weten te brengen aan het verhaal. De personages worden beter en complexer naar gelang het verhaal zich ontvouwt en vreemde dingen gebeuren.

    masters_of_sex_poster_03_top_tv-series.jpgmasters_of_sex_poster_02_top_tv-series.jpgmasters_of_sex_poster_01_top_tv-series.jpg

    24. "Dexter" (James Manos Jr.)
    Het uitgangspunt van Dexter is vrij origineel, gezien we starten van een personage dat 'vendetta-gewijs' zich enkel vergrijpt op andere moordenaars die door de netten van het gerecht zijn geglipt of die simpelweg nog nooit zijn betrapt. Daarnaast leren we ook iets over zijn woelige jeugdjaren waar een zware traumatische ervaring zijn gevoelens compleet overhoop haalde. Maar het mooiste aan het plot is dat Dexter werkt als forensisch expert, gespecialiseerd in bloedspatten. En wanneer een andere serie-moordenaar op een heel ingenieuze manier zijn lichamen decapiteert, is hij meteen ook zijn grootste fan. Maar zijn fascinatie zal stilletjes uitlopen tot een ware nachtmerrie. Maar ik denk dat het grootste pluspunt van de serie de vertolking is van Dexter, door niemand minder dan Michael C. Hall (David Fisher uit de top-serie Six Feet Under"). De serie is gebaseerd op de roman van Jeff Lindsay, Darkly Dreaming Dexter, en speelt zich af in Miami waar de onopgeloste moorden worden opgestapeld. Maar wees gerust, het is toch wel verschillend van "CSI: Miami" (2002). Hier gaat het niet zozeer om de mooie kadrages, de kleurcorrecties en de coole Horatio, dan wel over een man die zijn moorddadige impulsen tot iets goeds wil ombuigen – en dat dankzij de opvoeding die hij kreeg van zijn pleegvader gespeeld door James Remar.

    dexter_poster_01_top_tv-series.jpgdexter_poster_02_top_tv-series.jpgdexter_poster_03_top_tv-series.jpg

    23. "Desperate Housewives" (Marc Cherry)
    Ik had nooit gedacht dat ik één aflevering kon uitkijken van Desperate Housewives, maar toen viel mij iets op; die serie is verschrikkelijk goed geschreven en de personages, alsook de actrices die de vertolkingen doen, zijn buitengewoon sterk. Mijn favoriete karakter is Bree Van De Kamp (Marcia Cross) en op de tweede plaats komt Lynette Scavo (Felicity Huffman). Maar ook Gabrielle Solis (Eva Longoria), Susan Mayer (Teri Hatcher) en Edie Britt (Nicollette Sheridan) zijn verrukkelijk. Ook het tweede seizoen ontgoochelt niet, want de opgebouwde intrige krijgt hier nog een venijnig staartje.

    desperate_housewives_poster_01_top_tv-series.jpgdesperate_housewives_poster_02_top_tv-series.jpgdesperate_housewives_poster_03_top_tv-series.jpg

    22. "Carnivàle" (Daniel Knauf)
    Wat mij het meest raakte is de fantastische sfeer die deze serie kenmerkt: de sombere tijdsgeest, de outcasts die op de kermis werken, de weinig gemotiveerde verlosser... Carnivàle gaat over de oerstrijd tussen goed en kwaad, vertolkt door een stel talentvolle acteurs (Clancy Brown, Carla Gallo, Nick Stahl,…) in de meest bizarre rollen. Met een geweldige cast in de rollen van hun leven, schitterende locaties en een tijdsgeest die tot in de details is uitgewerkt, neemt Carnivàle ons mee naar die stoffige, woelige dustbowl periode uit de Amerikaanse geschiedenis. Qua vormgeving, foto- en cinematografie, kostuum en sfeer moet het één van de strafste reeksen van de laatste jaren zijn. Het thema is misschien eeuwenoud, maar het werkt nog steeds. Tot mijn grote spijt heeft HBO een derde seizoen van de reeks afgeblazen. Ondertussen zitten we met een pak onbeantwoorde vragen na het zien van de laatste aflevering van het tweede seizoen.

    carnivale_poster_01_top_tv-series.jpgcarnivale_poster_02_top_tv-series.jpgcarnivale_poster_03_top_tv-series.jpg

    21. "Orange is the New Black" (Jenji Kohan)
    Qua komedie-series zijn er niet zo heel veel die in deze lijst staan. Dergelijke series vind je ook meestal terug in het formaat van de sitcom. Maar deze Orange is the New Black is de uitzondering op de regel. Het is het verhaal van Piper Chapman (Taylor Schilling) die eigenlijk zo goed als onschuldig in de vrouwengevangenis belandt. Het is uiteindelijk een scherpe mix van zwarte humor en drama met sterke karakters en een intelligente flash-back structuur. Met de nodige cliffhangers is het ook een zeer verslavende serie, jullie zijn bij deze gewaarschuwd.

    orange_is_the_new_black_poster_03_top_tv-series.jpgorange_is_the_new_black_poster_01_top_tv-series.jpgorange_is_the_new_black_poster_02_top_tv-series.jpg

    20. "House of Cards" (Beau Willimon & David Fincher)
    Met House of Cards is de meer geraffineerde versie van "The West Wing", met meer politieke intrige, chantage, duisternis maar tevens cinematografisch een streling voor het oog. Kevin Spacey speelt er de hoofdrol als Francis "Frank" Underwood, een genadeloos en ambitieus politicus in Washington D.C. De serie is gebaseerd op de gelijknamige Britse miniserie uit 1990. Ook al komt het idee van Beau Willimon, heeft Fincher echt wel de toon bepaalt van deze reeks. Fincher regisseerde 2 afleveringen en blijft betrokken als uitvoerend producent. Het script is spijtig genoeg niet van het niveau van een Aaron Sorkin (The West Wing, The Newsroom), maar de casting met namen als Robin Wright, Kate Mara, Corey Stoll en Michael Kelly trekt het niveau toch naar boven.

    house_of_cards_poster_01_top_tv-series.jpghouse_of_cards_poster_02_top_tv-series.jpghouse_of_cards_poster_03_top_tv-series.jpg

    19. "Nip/Tuck" (Ryan Murphy)
    Normaal loop ik niet echt warm van al te lichtvoetige series zoals Sex and the City waar constant wordt geleuterd over seks en Gucci-schoenen, maar Nip/Tuck is heerlijk stout en geeft in één episode meer maatschappij-kritiek dan in een compleet seizoen van Sex in the City. De drama-reeks is echter niet geschikt voor een al te jong publiek, niet zozeer omwille van de chirurgische ingrepen die in beeld worden gebracht maar voornamelijk omwille van de weinig verhullende seks (al even open en bloot als Rome), de geweldscènes en de volwassen onderwerpen zoals homoseksualiteit, transseksualiteit, promiscuïteit, abortus, euthanasie, mid-life crisis, silicone-botox-lipo ingrepen, … Nip/Tuck, die de vertelstructuur heeft gekopieerd van Six Feet Under, blijft onversneden quilty pleasure. Maar net omwille van het skin-deep verhaal, maakt het de wereld van de plastische chirurgie des te aantrekkelijker. Komt daar nog bij dat die oppervlakkigheid voortreffelijk gedragen wordt door de lichte trendy muziek, de elegante Armani-pakken, en de charismatische vertolkingen. Nip/Tuck is een serie met een duidelijk uitgangspunt om ons te vermaken en slaagt daar ook perfect in. Het enige teleurstellende aan de serie is de soms erbarmelijke production design, met een iets te nadrukkelijk niet-intentioneel studiogevoel, en in tegenstelling tot Dexter of CSI Miami krijg je ook vrijwel niets te zien van Miami.

    nip_tuck_poster_03_top_tv-series.jpgnip_tuck_poster_02_top_tv-series.jpgnip_tuck_poster_01_top_tv-series.jpg

    18. "The Walking Dead" (Frank Darabont)
    De serie "The Walking Dead", gebaseerd op de gelijknamige post-apocalyptische strip Robert Kirkman, begint groots, met een groep mensen die trachten te overleven in een wereld volgepakt met zombies. De pilot aflevering is adembenemend, ook al blijft de dramatische boog net altijd even groot in de volgende afleveringen. Maar toch houdt Frank Darabont er de spanning in en verlegt grenzen in het genre. Het is een serie waar het menselijk drama al even belangrijk is als de zombie-terreur, en dat maakt dat deze serie zeker niet mag ontbreken aan deze lijst.

    the walking dead,Frank Darabontthe walking dead,Frank Darabontthe walking dead,Frank Darabont

    17. "House M.D." (David Shore)
    House M.D. volgt de levenswandel van de anti-sociale, aan pijnstillers verslaafde, geestige maar arrogante arts Gregory House. De dokter lijdt ook aan een geweldige pijn in zijn rechterbeen en loopt rond in het hospitaal met wandelstok. Hij en zijn team van artsen proberen om zwaar zieke mensen te genezen op een soms heel onconventionele manieren en we zien de genialiteit van House voor een stuk afstralen op zijn pupillen. De kracht van de serie zit hem niet alleen in de knappe vertolking van Hugh Laurie, die als Brit een bijna feilloos Amerikaans accent neerzet, maar zeker ook in het script die zich duidelijk heeft laten sturen door de kennis van echte chirurgen.

    house_md_poster_01_top_tv-series.jpghouse_md_poster_02_top_tv-series.jpghouse_md_poster_03_top_tv-series.jpg

    16. "Sons of Anarchy" (Kurt Sutter)
    "Sons of Anarchy" heb ik vrij laat ontdekt, omdat ik zelf niet meteen wild ben van biker-films, maar deze serie is toch wel aangrijpend. De uitvalsbasis van deze reeks is de (on-bestaande) stad Charming in Californië waar we de levensstijl van een motorbende volgen. Naast het reilen en zeilen van de club, zien we ook de invloed die ze uitoefenen op de stad. De makers vinden een bijna perfecte balans tussen grimmigheid en sensatiezucht. Ze nemen ons mee in een wereld gekenmerkt door geweld, omkoop praktijken, afpersingen en raciale verdeeldheid, maar houden steeds de klemtoon op de dubbelzinnige moraal en de persoonlijke en familiale bagage die gevormd wordt door het leven op de grens de criminaliteit.

    Sons of AnarchySons of AnarchySons of Anarchy

    15. "Mad Men" (Matthew Weiner)
    Mad Men is een serie waar de karakters op het voorplan komen, waar de actie-scènes zo goed als onbestaand zijn, waar de inhoud duidelijk mikt duidelijk mikt op een volwassen publiek van +26’ers, en waar de dynamische camera en de frivole visuele effectjes moet plaats ruimen voor een trage, sfeerscheppende en stijlvolle retro-beeldvoering. Het plot van de serie is vrij eenvoudig. Mad Men is de benaming van de reclamemannen van Madison Avenue in New York eind jaren '50, en de serie vertelt over hun levens, hun gezinsituatie, hun werk-ervaringen, hun frustraties en hun ambities. Het zal jullie ook niet verwonderen dat het van de makers van The Sopranos is. En de crème van de serie zit hem in de complexe details en de glansrijke vertolking van Jon Hamm. De serie zit ondertussen al aan zijn 4de seizoen.

    mad_men_poster_03_top_tv-series.jpgmad_men_poster_02_top_tv-series.jpgmad_men_poster_01_top_tv-series.jpg

    14. "The Americans" (Joseph Weisberg)
    In The Americans volgen we de KGB-agenten Mischa en Nadezhda werden in de Sovjet-Unie opgeleid om zich daarna op het einde van de jaren zestig in de Verenigde Staten te gaan nestelen onder de namen Philip (Matthew Rhys) en Elizabeth Jennings (Keri Russell). Overdag werken ze als reisagenten en 's nachts werken ze verdoken als spionnen. Hier hebben we een serie waar niet zozeer het acteerwerk op de voorgrond treedt, dan wel de kwaliteit van het script. En voor authenticiteit konden ze rekenen op Weisberg, gezien hij jarenlang heeft gewerkt voor de CIA. Het enige nadeel is dat hij elk scenario dat hij schrijft voor een spionagethriller ter goedkeuring moet worden voorgelegd aan de inlichtingendienst, -zodat ze er kunnen op toezien dat er geen staatsgeheimen worden gelekt.

    the_americans_poster_01_top_tv-series.jpgthe_americans_poster_02_top_tv-series.jpgthe_americans_poster_03_top_tv-series.jpg

    13. "Deadwood" (David Milch)
    Een goede serie begint met interessante karakters en dat ontbreekt niet in Deadwood. De serie mengt de grauwe realiteit van de pioniersjaren van het Wilde Westen met een pessimistische hedendaagse visie op geweld en corruptie, en is daardoor uitzonderlijk in zijn soort. Bedenker David Milch – de man achter tv-successen als NYPD Blue en Murder One, put met gulle hand uit het rijke verleden van het echt bestaande Deadwood, in Zuid-Dakota, een stadje die toen beheerd werd door de goudkoorts. Het lijkt moeilijk te geloven, maar zowat alles wat er gebeurt in de serie is gebaseerd op ware feiten (weliswaar geromantiseerd). De betrokkenheid van de kijker wordt bovendien nog versterkt door een casting die spijkers met koppen slaat. Timothy Olyphant is als Seth Bullock het morele centrum van de reeks en kan dan ook op het meeste sympathie rekenen. Al even goed is Ian McShane als bareigenaar Al Swearengen. Hij zegt je recht voor de raap hoe hij over dingen denkt, is niet te beroerd zelf de handen vuil te maken en vloekt dat het een lieve lust is. Hij lijkt wel een voorouder van Tony Soprano, maar dan duizend maal tactlozer, geldhongeriger en koelbloediger. Maar het succes van de serie ligt voornamelijk in de kwaliteit van het script. De mengeling van realiteit en fictie werkt feilloos, en het taalgebruik is daarenboven van de hoogste orde. Het klinkt net archaïsch genoeg om voor 19de-eeuws door te gaan, met tal van western-jargon, maar modern genoeg om het tv-publiek van vandaag niet te vervreemden. Let wel, net zoals in The Wire en The Sopranos wordt geen blad voor de mond genomen en wordt er bij elke zin gescheld of gevloekt.

    deadwood_poster_01_top_tv-series.jpgdeadwood_poster_02_top_tv-series.jpgdeadwood_poster_03_top_tv-series.jpg

    12. "The Newsroom" (Aaron Sorkin)
    The Newsroom was al een hype geworden nog voor de eerste aflevering op antenne was, en dat had uiteraard alles te maken met de reputatie van Aaron Sorkin, de man die het scenario schreef van The Social Network (2010). De serie heeft een interessante blik achter de schermen van een nieuwsorganisatie, met een hoofdpersonage vol contradicties. Maar niet alleen het hoofdpersonage, ook de andere karakters zijn om van te smullen. Het is zeker één van de meest intelligente HBO series van de laatste jaren.

    The NewsroomThe NewsroomThe Newsroom

    11. "The X-Files" (Chris Carter)
    Begonnen als een low-budget serie groeide dit concept uit tot een ware cult-serie. The X-Files loopt al negen seizoenen en draait rond de FBI agenten Fox Mulder (David Duchovny) en Dana Scully (Gillian Anderson). Mulder gelooft in het paranormale, terwijl zijn partner Scully de verschijnselen wetenschappelijk benadert. Samen moeten zij de meest bizarre zaken oplossen die door de FBI worden aangeduid als onoplosbaar, een X-file. Aangrijpend, humoristisch en vaak angstaanjagend. Hoef ik jullie nog te vertellen dat ik uitkijk naar de filmsequel…?

    the_x-files_poster_03_top_tv-series.jpgthe_x-files_poster_02_top_tv-series.jpgthe_x-files_poster_01_top_tv-series.jpg

    10. "Homeland" (Howard Gordon)
    "Homeland" is in ieder geval duidelijk dat deze serie, in vergelijking met de andere post 9/11 drama’s, iets meer uitstraling heeft. En dat is dan weer te wijten aan het sterke acteerwerk van Claire Danes, die hier een bevlogen vertolking neerzet. Ook een pluim voor het puzzel-plot, duidelijk geladen met voldoende spanning en intrige. De pilot heeft me niet meteen kunnen overtuigen (maar dat gebeurt wel vaker bij de eerste aflevering van een nieuwe serie) maar episode 2 en 3 des te meer. Ik ben bijgevolg meteen een fan geworden.

    homeland,Claire Daneshomeland,Claire Daneshomeland,Claire Danes

    9. "Boardwalk Empire" (Terence Winter & Martin Scorsese)
    Het is opnieuw een product van scenarist Terence Winter die eerder ook werkzaam was op de succesvolle serie The Sopranos. Het is Martin Scorsese die Boardwalk Empire toch dat extraatje heeft weten te geven dat ons terug in de tijd brengt van die maffia klassiekers zoals The Godfather en The Untouchables, met de flair van Goodfellas. Scorsese heeft duidelijk de stijl van de serie bepaalt, alsook de casting ervan, en heeft geen steken laten vallen. Niemand zou ooit op het idee zijn gekomen om bijvoorbeeld Steve Buscemi te casten als de nieuwe Tony Soprano, maar dit blijkt uiteindelijk een uitstekende keuze te zijn. Het personage van Nucky is zowel misdadig als hartverwarmend, humoristisch als koelbloedig, en Buscemi weet al die gradaties perfect te doseren. Dit moet één van de meest fascinerende tv-personages zijn uit de laatste 10 jaar.

    boardwalk_empire_poster_01_top_tv-series.jpgboardwalk_empire_poster_02_top_tv-series.jpgboardwalk_empire_poster_03_top_tv-series.jpg

    8. "The Sopranos" (David Chase & Matthew Weiner)
    Het heeft een tijdje geduurd om de zes seizoenen van The Sopranos te verslinden, maar na het eerste seizoen was ik meteen verkocht voor de vernieuwende aanpak van het aloude Italiaanse maffia cliché (hoewel er ook heel wat stereotypen bewaard bleven – en maar goed ook). De vrij ingetogen aanpak en de afwijkende en originele vertelstructuur waren de doeltreffende ingrediënten van dit succes-verhaal. Naar het einde toe begonnen de droomsequenties van Tony en de psychiater-sessies iets teveel op het gemoed te werken, maar je kan er niet omheen dat de makers hier een uitmuntende serie hebben neergezet. En zoals bij de meeste series zijn de vertolkingen dan ook van cruciaal belang, en in The Sopranos liep heel wat acteertalent rond (al dan niet afkomstig uit Goodfellas), zoals het hoofdpersonage Anthony Soprano (James Gandolfini), Carmela (Edie Falco), Christopher Moltisanti (Michael Imperioli), Paulie (Tony Sirico),.. Het zesde seizoen vind ik zelf een beetje eindigen in mineur. De gespannen maar kalme sfeer had hier toch iets minder ingetogen kunnen zijn, zeker wanneer belangrijke personages het leven lieten. Net zoals elk seizoen eindigt de serie met een onconventioneel open einde, maar in tegenstelling tot de andere seizoenen is het finale einde van The Sopranos een beetje van een teleurstelling, maar hoe dan ook blijft deze serie één van de beste drama reeksen ooit gemaakt.

    the_sopranos_poster_01_top_tv-series.jpgthe_sopranos_poster_02_top_tv-series.jpgthe_sopranos_poster_03_top_tv-series.jpg

    7. "Breaking Bad" (Vince Gilligan)
    Breaking Bad is een verrassend knappe serie. Walter White (Bryan Cranston) is een leraar chemie. Zijn privéleven zorgt voor heel wat problemen. Naast familieperikelen zijn er ook nog gezondheidsproblemen voor Walter. De dokter heeft namelijk vastgesteld dat hij terminaal ziek is. Walter heeft longkanker en lijkt niet lang meer te leven. Om er voor te zorgen dat zijn gezin na zijn dood niet in een financiële put belandt, besluit Walter over te schakelen naar een leven als misdadiger. Met de hulp van Jesse (Aaron Paul), één van zijn studenten, maakt en verkoopt hij methamfetamines. Sterk acteerwerk en een goed verhaal met knappe dialogen. De serie zit momenteel al aan zijn derde seizoen. (Merk op dat in het logo van de serie de twee eerste letters van elk woord uit de titel omkaderd zijn. Zij verwijzen naar chemische elementen uit de tabel van Mendeljev. "Br" staat voor broom en "Ba" verwijst naar barium.)

    breaking_bad_poster_01_top_tv-series.jpgbreaking_bad_poster_02_top_tv-series.jpgbreaking_bad_poster_03_top_tv-series.jpg

    6. "24" (Robert Cochran & Joel Surnow)
    Het geprezen 24 is een ijzersterke plot-driven thriller-serie met een originele opzet: elk van de totaal 24 afleveringen toont in real-time precies een uur van de dag. Het is fascinerend hoe hoog de adrenaline kan oplopen met een aantal telefoongesprekken tussen CTU en de heftige Jack Bauer, vertolkt door de charismatische acteur Kiefer Sutherland. En net zoals goede wijn wordt de serie met de jaren beter. Bangelijke plotwendingen, acteurs op niveau, harde actie en vooral ook heel verslavend.

    24_poster_01_top_tv-series.jpg24_poster_02_top_tv-series.jpg24_poster_03_top_tv-series.jpg

    5. "True Blood" (Alan Ball)
    De beste vampierenreeks, na tal van losse tv-flodders en oneindig veel vampierenfilms, is True Blood, gemaakt door het tv-genie Alan Ball ("Six Feet Under", American Beauty). De reeks is gebaseerd op de boekenreeks The Southern Vampire Mysteries van Charlaine Harris. In de serie wordt de wereld in de nabije toekomst getoond. Vampieren zijn 'uit de kist' gekomen dankzij de ontwikkeling van synthetisch bloed door een Japans bedrijf. Mensen zijn voor vampieren nu niet langer nodig als voedselbron en de wereld probeert een balans te vinden in het samenleven van mensen en vampieren. De serie draait om de levens van de telepathische serveerster Sookie Stackhouse (Anna Paquin) en de vampier Bill Compton (Stephen Moyer) in het fictieve stadje Bon Temps, Louisiana. Stevig acteerwerk, bijzonder knappe sfeer en een hoge dosis cynisme, humor, seks, horror en suspens. Een uitstekende serie bestemd voor jong (+16) en oud. Een serie om "Buffy the Vampire Slayer" (1997) en "Angel" (1999) voor goed en altijd te vergeten.

    true_blood_poster_03_top_tv-series.jpgtrue_blood_poster_02_top_tv-series.jpgtrue_blood_poster_01_top_tv-series.jpg

    4. "The Wire" (David Simon)
    Na de terroristische aanslag van 11 september zijn de ordediensten met man en macht bezig in de war on terrorism context. Hierdoor gebeurt het, dat er te weinig mankracht is om de alledaagse criminaliteit zoals drugsdealers en moordenaars te onderzoeken. En in deze sfeer ontrolt een schokkend drama met "echte karakters"; politieagenten, junkies, drugdealers, corrupte politici, officieren, journalisten en noem maar op. In tegenstelling tot de vele andere politie-series, laat men in The Wire de twee lanten van de medaille zien. Er is ook niet meteen zoiets als 'the good guys' en de ‘bad guys’. Zowel bij de flikken zit er uitschot en bij de ex-drugdealers zitten ook grote weldoeners. Het resultaat heeft een bijna bijna documentair karakter en geeft een bijna authentiek beeld weer van het leven op de straten van Baltimore. De vergelijking met The Shield is natuurlijk snel gemaakt maar het wezenlijke verschil tussen deze twee series is dat The Wire minder op sensatie is belust en eerder mikt op karakter-ontwikkelingen en situationele conflicten. Let wel, in The Wire steekt ook wel geweld, naakt en moordpartijen, maar tekens binnen een specifieke context. Het acteerwerk staat hier dus centraal en de mix van acteurs en echte mensen (echte journalisten, politiemannen) zorgt voor een groter gevoel van realisme. Het personage dat het meest in de kijker komt is Jimmy McNulty, gespeeld door de Engelse Dominic West.

    the_wire_poster_01_top_tv-series.jpgthe_wire_poster_02_top_tv-series.jpgthe_wire_poster_03_top_tv-series.jpg

    3. "Game of Thrones" (David Benioff & D.B. Weiss)
    Zonder het succes van Lord of the Rings had deze serie er waarschijnlijk nooit gekomen, en dat zou spijtig geweest zijn. Game of Thrones is één van de beste middeleeuwse fantasy series ooit gemaakt, en dat is hoofdzakelijk te wijten aan het uitstekende script, gebaseerd op de boeken van George R.R. Martin. Meteen al na de uitzending van de eerste aflevering van het eerste seizoen werd besloten dat er een tweede zou komen, gebaseerd op het tweede boek in de serie. Het verhaal gaat over de strijd voor de troon tussen verschillende heerschappen en verteld zich als een soort Sopranos/Rome, met heel veel intrige, drama, seks, geweld en complotten. Anderzijds is de kracht van de serie ook het acteursgeweld, met knappe vertolkingen van Sean Bean, Peter Dinklage en Lena Headey.

    game_of_thrones_poster_01_top_tv-series.jpggame_of_thrones_poster_02_top_tv-series.jpggame_of_thrones_poster_03_top_tv-series.jpg

    2. "True Detective" (Nic Pizzolatto)
    True Detective is een pareltje van een anthology serie, die net zoals American Horror Story zijn volledige cast zal vervangen voor een nieuw seizoen. Hopelijk kunnen ze hun succes evenaren, want de sterke vertolkingen van Woody Harrelson en Matthew McConaughey waren hier echt wel doorslaggevend. Maar dit wil in geen geval zeggen dat de serie op andere vlakken geen kwaliteiten toont. Alles klopt in True Detective, zowel de rijke dialogen, de prachtige zuiderse fotografie als de intrigerende plotwendingen en bizarre neven-personages. De regisseur weet ook perfect de wereld van het Zuiden van Amerika weer te geven, maar blijft niet steken in die typische hillbilly noir stijl, maar graaft in de psyche van zijn karakters en hun gevecht met elkaar en met zichzelf. En de muziek van T Bone Burnett maakt het plaatje compleet.

    true_detective_poster_01_top_tv-series.jpgtrue_detective_poster_02_top_tv-series.jpgtrue_detective_poster_03_top_tv-series.jpg

    1. "Six Feet Under" (Alan Ball)
    Opmerkelijk aan Six Feet Under is dat het lijkt alsof de serie tegen zoveel mogelijk heilige huisjes probeert aan te trappen. Zo wordt er zonder verpinken omgegaan met zaken als 'homofilie', 'drugsgebruik', 'seks' en uiteraard 'de dood'. Dit alles heeft echter een duidelijke functie binnen de narratie. Het is dus niet "shockeren enkel om te shockeren". Daarnaast is de setting, een uitvaartbedrijf, een fascinerende leefomgeving. Het maakt dat Six Feet Under boven de meeste andere TV-series uitsteekt, zoals bijvoorbeeld The Sopranos, die zeker zijn sterren verdient maar minder innoverend als Six Feet Under. Alle castleden, waarvan de meeste hebben genoten van een uitgebreide theater-opleiding, passen perfect in hun respectievelijke rol. En uiteraard is de kwaliteit van de scripts, en dit is zijn grootste troef, buitengewoon. Alle verhaallijnen zijn intelligent en goed uitgeschreven, en zitten vol diepzinnige, gevoelige en scherpe dialogen met een stevige dosis (zwarte & cynische) humor. Six Feet Under is voor mij nog altijd de ultieme serie.

    six_feet_under_poster_03_top_tv-series.jpgsix_feet_under_poster_02_top_tv-series.jpgsix_feet_under_poster_01_top_tv-series.jpg

    ***Related Posts***
    06/12/2011: Top 10 Beste Sitcom
    17/01/2008: Dexter met Michael C. Hall
    29/09/2007: X-Files sequel in productie
    09/06/2006: Het 2de seizoen van Desperate Housewives ontgoochelt

  • Top 10 box-office flops van 2013

    Pin it!

    En het was uiteindelijk Iron Man 3 (2013) die met de grootste recette ging lopen in 2013, met een bedrag van 1,2 miljard dollar, wat hem katapulteerde naar de 5de plaats van de grootste box-office recettes. De film werd op de voet gevolg door de Disney animatiefilm Frozen (2013) die ook de 1 miljard dollar grens voorbij schreed. Andere films die het in 2013 ook goed deden waren Despicable Me 2 (2013), The Hobbit: The Desolation of Smaug (2013), The Hobbit: The Desolation of Smaug (2013), The Hunger Games: Catching Fire (2013) en Furious 6 (2013).

    Maar het waren niet allemaal succesverhalen in 2013. Een film die 10 miljoen dollar kost in productiemiddelen, heeft vaak ook nog eens een promotie en distributie budget van 10 miljoen dollar, ook al worden deze cijfers nooit echt officieel gemaakt. Maar in de regel kunnen we er vanuit gaan dat een film 2 keer zijn productiebudget moet ophalen alvorens het kan beginnen met winst te maken. Het is in ieder geval een gemiddelde hoofdzakelijk bij Amerikaanse filmproducties. Europese films hebben minder grote budgetten en bijgevolg zal er eerder een verhouding zijn van 80% productiekost en 20% promotiekost. Anderzijds kan je ook stellen dat wat de box-office betreft, de promotie vaak even belangrijk is als de kwaliteit van de film. Een goeie film zonder promotie kan floppen (cf. heel wat Europese films), daar waar een draak van een film met een geslaagde promotiecampagne veel geld kan opleveren (cf. Sex and the City, The Da Vinci Code en zo goed als alle Michael Bay films). Maar in de meeste gevallen vinden we in deze Top 10 toch heel wat teleurstellende films met een compleet verkeerde promotie-aanpak.

    Films die net konden ontsnappen aan deze lijst zijn ondermeer Man of Tai Chi (2013), het falende regiedebuut van Keanu Reeves, een prent die nauwelijks het bekijken waard was, om nog maar te zwijgen over het houterig acteerwerk van Reeves. De film heeft 25 miljoen dollar gekost maar werd snel afgevoerd naar de DVD markt. Ook een film als Broken City (2013) met A-List acteurs Russell Crowe en Mark Wahlberg, kon geen potten breken aan de box-office. Maar hier zijn de 10 zwaarste stinkers:

    Top 10 Box-Office Flop van 2013

    10. Oldboy (2013) Spike Lee
    Production cost: $30 million - Worldwide Gross: $4,8 million (FilmDistrict)

    oldboy 2013 flop

    Dat Oldboy een slechte beurt zou maken bij het publiek stond niet meteen in de sterren geschreven. De regisseur had al bewezen dat hij kon uitpakken met sterke films, en Josh Brolin was ook niet meteen de minste van de acteurs. Maar toch, het origineel was nog maar 10 jaar oud en door velen gezien als een absolute cultfilm. Ik kende trouwens niemand in mijn directe vriendenkring die stond te springen voor een Amerikaanse remake en diegene die het origineel niet hadden gezien hadden ook geen zin om deze te gaan ontdekken. Komt daar nog bij dat de regisseur zich tijdens de release van de film allesbehalve sympathiek heeft gedragen en zowaar een Twitter-oorlog heeft ontketend toen hij wel heel plat reageerde op een grafisch designer die had zitten zwoegen op de posters van ZIJN film en belazerd werd met zijn loon. Dergelijk zaken vermijd je best tijdens je filmrelease. Achteraf ging Spike Lee wel klagen dat zijn 140 minuten durende versie werd ingekort naar 105 minuten en een cruciale scene met de hamer werd geknipt. Maar als een film al niet kan overtuigen in 105 minuten, betwijfel ik dat die extra 35 minuten veel zouden veranderen. En tot slot, welk kieken heeft beslist om deze schokkende en confronterende thriller uit te brengen op een Thanksgiving weekend waar iedereen met een brede glimlach wil rondlopen?!?

    9. Paranoia (2013) Robert Luketic
    Production cost: $35 million - Worldwide Gross: $13 million (Relativity)

    Paranoia 2013 flop

    Deze Paranoia bewees één ding, Liam Hemsworth is Chris Hemsworth niet en zelfs Gary Oldman of Harrison Ford konden hier niets aan veranderen. Het hielp ook niet dat de film al snel door zo goed als ALLE critici de grond werd ingeboord en bestempeld als: niet-origineel, traag, saai, suspense-loos en geen karakterontwikkeling of intelligente plotwendingen. Kortom, wegwerp pulp waar je best weg van blijft en dat deed het publiek ook, incluis de meisjes die werden verleid met de belofte van een shirtless Liam.

    8. Beautiful Creatures (2013) Richard LaGravenese
    Production cost: $60 million - Worldwide Gross: $60 million (Warner Bros)

    Beautiful Creatures 2013 flop

    Ik heb Beautiful Creatures (nog) niet gezien, maar ik heb wel overal de affiches van de film zien hangen en zelfs getwijfeld om hierover iets op De FilmBlog te schrijven. De trailer sprak me niet meteen aan, maar dat kon niet de reden zijn van deze flop. Critici waren ook niet uitgesproken negatief of positief over de film. Warner hoopte met deze Young Adult prent op een gigantisch Twilight succes, maar het werd dus een flop - vooral in de States. Een reden voor de flop zou kunnen zijn dat de potentiële bezoekers - mensen die het boek hebben gelezen - misnoegd waren met het afwijkende scenario van het bronmateriaal. "They left out too many details, and too much of the story line. I hope they don't make another one. This one is bad enough. Please, DO NOT MAKE ANY MORE". Zo'n commentaren kunnen pijn doen tijdens een release. Mijn aanvoelen is dat de makers iets teveel op de kar van Twilight wilden springen in plaats van een eigen wereld uit te werken.

    7. Bullet to the Head (2013) Walter Hill
    Production cost: $55 million - Worldwide Gross: $9,4 million (Warner Bros)

    Bullet to the Head 2013 flop

    Dat Sylvester Stallone serieus veel geld aan het verdienen is met zijn Expendables films kan niemand ontkennen, maar met Bullet to the Head heeft hij vooral in zijn voet geschoten, met zijn spuuglelijke posters. Het leek wel een exploitation B-film en niet meteen een mainstream actieprent. Ook al heb ik genoten van die nostalgische 80's vibe bleef ik toch wat op mijn honger zitten.

    6. White House Down (2013) Roland Emmerich
    Production cost: $150 million - Worldwide Gross: $205 million (Sony / Columbia)

    White House Down 2013 flop

    Dat er aan soortgelijke White House Down film een paar maand vroeger in de bioscoop had gepasseerd heeft deze actieprent geen windeieren gelegd. Toch is het vreemd dat het publiek weg bleef op iets zo luidruchtig, volgepakt met bekende acteurs. Vergelijk dat met Armageddon (1998) die een paar maand later uitkwam na Deep Impact (1998), en toch een gigantisch box-office succes werd. Maar zowel deze prent als Olympus Has Fallen (2013) waren niet meteen geslaagde actiefilms, en nadat de eerste film een tegenvaller was had het publiek misschien niet meteen zin in een tweede pijnlijke bevalling.

    5. Ender's Game (2013) Gavin Hood
    Production cost: $110 million - Worldwide Gross: $112 million (Lionsgate/Summit)

    Ender's Game 2013 flop

    Ik had de Ender's Game flop al een tijd geleden voorspeld, na het zien van de eerste trailer. Het was enerzijds een typische zomerblockbuster-film die werd afgevoerd naar november wat op zich al menig journalisten-wenkbrauw deed fronsen. De film had een weinig overtuigende cast, de 71-jarige Harrison Ford begint te oud te worden voor dergelijke rollen en Ben Kingsley heeft in het verleden al iets teveel rotzooi meegespeeld dat je deze acteur niet meer au serieus kan nemen. Ook kinderen in een hoofdrol is niet altijd even evident. De regisseur was er eerder in geslaagd om met een gigantisch productiebudget een saaie Wolverine adaptatie af te leveren, en tot slot, de marketing liet uitschijnen dat het om een B-film ging met zijn weinig inspirerende posters. De film op zich was al bij al nog zo slecht niet, maar deze prent lag duidelijk niet in de markt.

    4. The Lone Ranger (2013) Gore Verbinski
    Production cost: $215 million - Worldwide Gross: $260 million (Buena Vista)

    The Lone Ranger 2013 flop

    Na 10 minuten van The Lone Ranger had ik al zin om de film af te zetten. Het sprak me totaal niet aan, en alles wees erop dat Johnny Depp dringend aan herbronning toe was na zijn Pirates of the Caribbean escapades. De film zelf is barslecht! Het visuele plaatje is wel dik in orde maar het hoofdpersonage (Armie Hammer) is ondergeschikt aan het nevenpersonage (Depp) en het verhaal bestaat enkel maar uit explosies, voorbij razende stoomtreinen en eindeloze achtervolgingen in de prairie. Het werd meteen zonneklaar dat de makers de Pirates formule in een western kleedje wilden steken, en het resultaat is vrij inspiratieloos. En neen, de critici zijn niet de oorzaak van deze flop. Critici hebben zo goed als geen echte impact op de box-office, wat we onszelf ook moge wijsmaken.

    3. R.I.P.D. (2013) Robert Schwentke
    Production cost: $130 million - Worldwide Gross: $78 million (Lionsgate/Summit)

    ripd 2013 flop

    Nog een barslechte film die de formule van een andere film (Men in Black) wil gaan nabootsen is deze R.I.P.D.. Voor de rest slaagt de regisseur er nauwelijks in om de spanning op te bouwen. Ook het script van Phil Hay en Matt Manfredi is nooit echt grappig en is nauwelijks te onderscheiden van een aflevering van Scooby-Doo, met dit verschil dat het plot nog een stuk onzinniger was en je er meteen de villain kon uithalen.

    2. Jack the Giant Slayer (2013) Bryan Singer
    Production cost: $195 million - Worldwide Gross: $197 million (Warner Bros)

    Jack the Giant Slayer 2013 flop

    Het zit niet mee met X-Men regisseur Bryan Singer, die niet kon overtuigen met zijn Superman Returns en nu ook zijn Jack the Giant Slayer ziet floppen. Toch kan je er niet omheen dat de studio hier waarschijnlijk een familiefilm van wou maken en dat Singer eerder een volwassen film voor ogen had. En mede door het feit dat deze prent geen grote acteurs heeft in de hoofdrollen (de trailer wil ons wel doen geloven dat Ewan McGregor een grote rol heeft, maar dit is niet het geval), werd het een box-office flop met John Carter allures.

    2. 47 Ronin (2013) Carl Rinsch
    Production cost: $175 million - Worldwide Gross: $147 million (Universal)

    47 ronin 2013 flop

    Maar de hoofdvogel werd geschoten door Ronin 47. Naast Harrison Ford heeft Top 10 Worst Actor Keanu Reeves een slechte beurt gemaakt in 2013. Na het zien van de trailer heb ik hier op De FilmBlog deze flop al voorspeld. De toon van de film wou iets teveel een tiener publiek aanspreken met zijn overdosis aan visuele effecten, in plaats van een existentieel drama te brengen voor een volwassen publiek over een gevallen samurai die zijn eer wil herstellen. Ook de visuele effecten zagen er crappy uit. 47 Ronin bracht tevens geen eigen stijl maar stelde zich tevreden met recyclage van datgene wat we al 1000 keer hadden gezien. Erger nog waren die tenenkrullende dialogen: "Mountains of corpses will not stand in our way / You are the only one who can save us / If we do this there is no going back / I'm not afraid of you - You should be". De film moet bij ons nog uitkomen en donderdag mogen jullie hier een review verwachten.

    ***Related Posts***
    18/02/2015: Top Flop 2014
    05/07/2013: Top Flop 2012
    16/08/2012: Top Flop 2011
    17/08/2011: Top Flop 2010
    08/08/2011: Top Flop 2009
    21/04/2009: Top Flop 2008
    07/04/2009: Top Flop 2007
    27/12/2006: Top Flop 2006

  • Top 10 Meest Verontrustende Films

    Pin it!

    Niet om de feestvreugde van het eindejaar geheel om zeep te helpen, maar deze top 10 lijst moest al enige tijd on-line komen. Iedereen heeft wel eens een film gezien waarvan de maaginhoud spontaan tot aan de lippen komt, maar wat zijn volgens ons de tien meest weerzinwekkende films uit de filmgeschiedenis. De selectie was niet eenvoudig gezien er een stortvloed van exploitation en gore films zijn die in aanmerking komen. Maar deze 10 hebben ook wel een zekere notoriteit en zijn dus geen amateurfilms of obscure en ordinaire B-films die het vermelden nauwelijks waard zijn. Deze Top 10 bestaat stuk voor stuk uit films die we niet snel zullen vergeten en die we misschien wel liever NIET hadden gezien, en kan niet verward worden met degelijke horrorfilms waarvan onze All Time Top 10 Horror Movies al een tijdje on-line staat.

    Top 10 Meest Verontrustende Films

    10. The Human Centipide II (2011) Tom Six
    In de eerste film zagen we een gekke wetenschapper die een trio van toeristen ontvoert en verminkt om van hen een nieuwe "huisdier" te maken, met name een menselijke duizendpoot, en dit door hun mond te verbinden met elkaars rectum. Alleen het plot was al voldoende om de neus op te halen, maar het is eveneens een film die iedereen gezien wil hebben, al was het maar om zichzelf te testen in hoeverre we bestand zijn tegen dergelijke gruwel. De Hollandse cineast Tom Six haalde waarschijnlijk zijn inspiratie eerder bij de Saw films dan bij Cronenbergs Naked Lunch (1991), maar het resultaat is in ieder geval iets wat je nog nooit eerder hebt moeten aanschouwen. Met The Human Centipide II ging hij zelfs nog een stapje verder met een langere sliert en een sterk laxeermiddel. Maar uiteindelijk staat hij nog laag in deze lijst omdat het allemaal qua gore-gehalte nog meevalt. Het is bij momenten zelfs iets Monty Python achtig.

    The Human Centipide,Tom Six,posterThe Human Centipide,Tom Six,picture

    9. Cannibal Holocaust (1980) Ruggero Deodato
    Dat Cannibal Holocaust gezien wordt als een cultfilm is te begrijpen, zeker gezien zijn jarenlange verbanning uit heel wat landen. Maar ook omdat het de eerste found footage film is die indruk heeft gemaakt en heel wat navolgers kende in komende jaren met films als The Blair Witch Project (1999) , [Rec] (2012) en V/H/S (2012) . Een professor aan de universiteit van New York komt terug van een reddingsoperatie in het Amazone regenwoud met filmbeelden die gedraaid werden door een vermist team van documentairemakers die een film aan het maken waren over lokale kannibaal stammen. Cannibal Holocaust is zeker onaangenaam, ongemakkelijk, zelfs gênant om naar te kijken, maar tevens compromisloos trouw aan het genre, en niet zonder enige intellectuele benadering.

    Cannibal Holocaust,Ruggero Deodato posterCannibal Holocaust,Ruggero Deodato picture

    8. Martyrs (2008) Pascal Laugier
    De wraak van een jonge vrouw tegen de mensen die haar ontvoerd en gefolterd hebben als kind leidt haar en een vriendin, die ook een slachtoffer werd van kindermisbruik, op een angstaanjagende reis naar de onderbuik van de hel. Martyrs is zeker niet voor gevoelige kijkers. Het daagt het publiek uit om vreselijke gruweldaden te verduren en getuige te zijn van wat een mens in staat is om te doen aan anderen. Een hallucinant portret van degradatie en manipulatie, die het fenomeen van torture porn weer actueel maakte en Eli Roth op ideeën bracht.

    Martyrs,Pascal Laugier posterMartyrs,Pascal Laugier picture

    7. Grotesque (2009) Kôji Shiraishi
    Deze Japanse horrorprent Grotesque (Gurotesuku) heeft eigenlijk niet veel van een verhaal, maar is een oefening in gore zoals je nog nooit eerder hebt kunnen aanschouwen. Een geflipte dokter ontvoert een jong verliefd koppeltje en leeft er zich volledig op uit met kettingzagen en messen. Niet alleen is het walgelijk om naar te kijken, maar de vernedering die deze twee mensen doormaken is wat in ons hoofd blijft steken lag nadat we de film gezien hebben. Hier is in ieder geval geen gebrek aan emmers bloed vermengd met vlees en ingewanden, en als je op het einde van de rit niet spontaan moet kokhalzen dan heb je waarschijnlijk behoorlijk veel weggekeken. Een meer gepaste titel voor deze prent kon je in ieder geval niet bedenken.

    Grotesque,Koji Shiraishi posterGrotesque,Koji Shiraishi picture

    6. Ichi the Killer (2001) Takashi Miike
    Ook al uit Japan vond ik deze Ichi the Killer (Koroshiya 1) toch stukken beter dan Grotesque, al was het maar dat het veel beter werd geregisseerd door het genie achter de uitstekende horrorprent Audition (1999). Wanneer een gangsterbaas wordt vermoord, krijgt diens sadistische rechterhand Kakihara opdracht de dader op te sporen. Door getuigen aan vreselijke martelingen te onderwerpen, ontdekt Kakihara dat zijn baas werd vermoord door Ichi, een geheimzinnige jongeman die zijn tegenstanders met vlijmscherpe messen aan reepjes snijdt. Een pijnlijke film die je moet gezien hebben.

    Ichi the Killer,Takashi Miike posterIchi the Killer,Takashi Miike picture

    5. A l'Intérieur (2007) Alexandre Bustillo & Julien Maury
    Vier maanden na de dood van haar man, wordt een zwangere vrouw de stuipen op het lijf gejaagd door een vreemde vrouw die haar ongeboren baby wil. Het plot van A l'Intérieur lijkt in ieder geval minder gory dan de film in kwestie. Maar de filmmakers hebben zich niet veel aangetrokken van mogelijke censuur en gingen voluit voor de mensonterende gruwel en actrice Béatrice Dalle zet hier een wel uitzonderlijk gemene rol neer. Ook de regisseur heeft puik werk geleverd met een geslaagde mix van gore, zwarte humor en vlijmscherpe suspens. In vergelijking met deze prent is Suspiria (1977) van Dario Argento een aangename komedie.

    inside,a linterieur,Julien Maury,Alexandre Bustillo posterinside,a linterieur,Julien Maury,Alexandre Bustillo poster

    4. Salo (1975) Pier Paolo Pasolini
    Niet Caligula (1979) van softcore porno regisseur Tinto Brass maar wel Salo (The 120 Days of Sodom) van Pier Paolo Pasolini is de betere Italiaanse gruwel ooit gemaakt. In 1944 in een nazi-gecontroleerd gebied van Italië ronselen vier fascistische libertijnen 16 jongeren op en onderwerpen hen aan 120 dagen van lichamelijke, geestelijke en seksuele marteling. Een portret die de gruwel van de 20ste eeuw op zijn manier blootlegt en ons misselijk maakt. Pasolini illustreert met deze film zijn overtuiging dat de maatschappij mensen dwingt om zich te conformeren, dat de slachtoffers zich tegenover elkaar keren en wij bestempeld worden als ordinaire medeplichtige voyeurs.

    Pier Paolo Pasolini,salo posterPier Paolo Pasolini,salo picture

    3. Taxidermia (2005) György Pálfi
    Een film waar ik zelf misselijk van werd is deze Hongaarse Taxidermia. Je zou denken dat landen waar het fascisme hoogdagen kende (Italië, Japan, Hongarije, Servië) met uitzondering van Duitsland, geen moeite hebben om de meest groteske films te maken. Het vertelt het verhaal van 3 generaties van mensen; zwaarlijvige snelheid eters, een balsemer van gigantische katten, en een man die vuur uit zijn penis schiet. Persoonlijk vind ik het body horror tot de meest walgelijke gore films, en deze prent spant echt wel de kroon. Zwarte humor is zelden zo zwart geweest. En in tegenstelling tot het torture porn genre liggen de cinematografische ambities iets hoger. Dit hebben gezegd bekijk je deze prent liever niet met een volle maag.

    Taxidermia,gyorgy palfi posterTaxidermia,gyorgy palfi picture

    2. Irréversible (2002) Gaspar Noé
    Na een woordenwisseling met haar vriend (Vincent Cassel) beslist een jonge vrouw (Monica Bellucci) het feestje vroegtijdig te verlaten. Op haar weg huiswaarts aangerand door een pooier die de vrouw brutaal verkracht en haar achtereenvolgens in een verminkende coma slaat. Wanneer de vriend het nieuws te weten komt is hij in alle staten en wil kost wat kost die pooier vinden in de onderbuik van het Parijse nachtleven. Irréversible is niet alleen ondraaglijk omwille van zijn compromisloos brutaal geweld, maar ook omwille van zijn cinematografische kwaliteiten. De film werd gemonteerd van achteren naar voor alsof alles in één take (lang uitgerekte plan-de-sequence) werd opgenomen met een misselijke geluidsband. Het knappe regie- en acteur werkt zorgt ervoor dat deze prent het niveau van de doorsnee Death Wish film ver overstijgt, ook al is het verre van een film die je een tweede keer wil ondergaan.

    irreversible,gaspar noe posterirreversible,gaspar noe picture

    1. A Serbian Film (2010) Srdjan Spasojevic
    Maar het meest misselijke in zijn soort is toch wel A Serbian Film die geen enkel taboe omzeilt en voluit gaat voor het mensonterende, brutale geweld. Een ex-pornoster in geldnood gaat akkoord om deel te nemen aan een "artistieke film" om zo een breuk te maken met zijn vorige leven, alleen om te ontdekken dat hij is opgeroepen om deel te nemen aan een walgelijke snuff film. Het hoofdpersonage wordt in een maelstrom van ongelooflijke wreedheid en chaos getrokken met een regisseur die voor niets zou wijken om zijn visie te voltooien. Om te ontsnappen aan deze filmische hel moet hij alles opofferen, zijn trots, zijn moraal, zijn geestelijke gezondheid, en misschien zelfs zijn eigen leven. Een testament van een brutale geschiedenis het land te verduren kreeg, maar de film is zo ondragelijk grafisch dat de intentie van de film aan velen verloren zal gaan. Maar het meest gedurfde aspect is misschien wel het zielsonderzoek die elke toeschouwer zal moeten ondergaan na het zien van deze prent.

    A Serbian Film,Srdjan Spasojevic posterA Serbian Film,Srdjan Spasojevic picture

    ***Related Posts***
    07/07/2008: Top 10 Best Monster Movies
    24/09/2007: Top 10 Killer Babes
    05/04/2007: Top 10 Best Torture Scenes
    27/08/2006: Top 10 Best Snakes in Movies
    11/10/2005: All Time Top 10 Horror Movies
    30/09/2005: Top 50 Movie Villains

  • Top 10 Beste en Slechtste Films van 2013

    Pin it!

    Zoals gewoonlijk zit het beste van het jaar alweer in de staart, zo is er de hilarische Wall Street prent The Wolf of Wall Street (2013) van Martin Scorsese, die reeds in persvisie was maar pas voor het publiek te zien is vanaf 8 januari 2014, maar ook American Hustle (2013) van David O. Russell, die opnieuw indruk weet te maken met zijn overheerlijke karakters. Maar zeker ook 12 Years a Slave (2013), de nieuwe film van Steve McQueen (Hunger, Shame) zal binnenkort heel wat awards in de wacht slepen. Drie Oscar-waardige films die spijtig genoeg gezien hun late release net uit de boot vallen voor de Top 10 lijst, maar grote kandidaten zijn voor 2014.

    Het was Iron Man 3 (2013) van Shane Black die de grootste box-office recette op zijn naam kan zetten, met iets meer dan 1,2 miljard dollar wereldwijd, en hiermee The Hobbit: The Desolation of Smaug (2013) van Peter Jackson ver weg achter zich zal laten, ook al moet deze laatste nog een tijdje in de bioscoop draaien. Aan de andere kant van het spectrum stond de Johnny Depp film The Lone Ranger (2013) met een put van meer dan 150 miljoen dollar.

    Als films die net uit de Top 10 vielen maar zeker het vermelden waard zijn, moet ik zeker Wadjda (2012) vermelden, de Saoedisch-Arabische film van Haifaa Al-Mansour. Een regisseuse die vanuit een ingepakt tentje deze film moest regisseren, maar een onthutsend en eerlijk beeld schetste van een meisje die opgroeit in een vrouwonvriendelijk regime. Anderzijds was er La Grande Bellezza (2013) die Italiaanse cinema uit de periode van Fellini opnieuw op de kaart heeft gezet. En uiteraard ook de Chinese Drug War (2012), een zeer intelligente, spannende en uitermate ontspannende misdaad thriller voor volwassenen, die bij ons zijn bioscoop-release heeft gemist.

    The Best Movies of 2012

    10. Captain Phillips (2013) Paul Greengrass

    Dat Tom Hanks een briljant acteur is, dat wist iedereen al. Maar in Captain Phillips ontbloot hij een nieuw facet van zijn acterend vermogen. Zelfs de leider van de piraten, Barkhad Abdi, die hier zijn filmdebuut maakt, zet een indrukwekkende vertolking neer. We komen amper tot adem en de spanning is vaak ondraaglijk en dat is uiteraard ook deels te danken aan de slimme aanpak van de regisseur, die geheel in docu-stijl deze productie heeft aangepakt met handheld-camera.

    Captain Phillips

    9. La Vie d'Adèle (2013) Abdellatif Kechiche

    Wat mij betreft de beste Franstalige film van het jaar was deze La Vie d'Adèle (Blue is the Warmest Color) van de Tunesische regisseur Abdellatif Kechiche. Het is een intimistisch en complex liefdesverhaal. Een ode aan de grillen van het hart met explosies van lust, verdriet, woede en hoop, briljant gespeeld door Léa Seydoux en Adèle Exarchopoulos. Er was heel wat om te doen rond deze prent, maar de controverse zal nooit de menselijke integriteit van deze prent kunnen aantasten.

    La Vie d'Adèle

    8. The Conjuring (2013) James Wan

    The Conjuring is een old-school-haunted-house horrorfilm die in schril contrast staat met die stortvloed aan goedkope gore horrors die ons de laatste jaren hadden overstelpt. Met een sterke cast en een beangstigende sfeer dat ondanks de catalogus van onmiddellijk herkenbare scare tactics, er in slaagt meer te zijn dan zijn individuele spook-in-de-kast-en-in-de-spiegel-momenten. Misschien niet meteen bestemd aan die hard horrorfans, maar in ieder geval voor een publiek die de meer subtiele horrorfilms kan smaken.

    The Conjuring

    7. The World's End (2013) Edgar Wright

    Het duo Edgar Wright en Simon Pegg zijn weer samen en hebben met The World's End dé komediefilm van 2013 in elkaar gestoken van hetzelfde niveau als hun overheerlijke Shaun of the Dead (2004). Het is meteen ook één van de meest inventieve komedies van het jaar, gekruid met zalige actie-scènes en als kers op de taart een bijzonder slim uitgewerkt science-fiction verhaal.

    The World's End

    6. The Broken Circle Breakdown (2013) Felix Van Groeningen

    Om eerlijk te zijn was ik geen al te grote fan van het verhaal en vond ik het einde van The Broken Circle Breakdown wat voorspelbaar, maar de acteurs in deze prent sleuren je mee in het verhaal en alle krediet moet gaan naar scenarist en acteur Johan Heldenbergh en actrice Veerle Baetens, naast uiteraard de muziek die hier ook wel op de voorgrond treedt. Het is misschien ook wel de meest Amerikaanse film van Felix, ook al is dit wel een heel vertrouwelijk verhaal uit eigen bodem. Je wordt er niet vrolijk van, maar het is een drama die blijft plakken en je niet zo snel zal vergeten.

    The Broken Circle Breakdown

    5. Before Midnight (2013) Richard Linklater

    Na Before Sunrise en Before Sunset is dit derde deel uit de trilogie misschien wel het beste. Het probleem met die eerste twee films lag bij hun vederlichte scenario's ... Hier worden de zaken op een veel sappigere manier uitgewerkt met thema's als ontrouw, echtscheiding, wrok en alle andere ziel-ontmoedigende dingen waarmee we als 40'er geconfronteerd worden. Een andere reden waarom Before Midnight zo genietbaar is, is omwille van de vlotte dialogen tussen Ethan Hawke en Julie Delpy.

    Before Midnight

    4. The Master (2013) Paul Thomas Anderson

    Voor wie er mocht aan twijfelen, Amerikaanse filmmakers zijn zeker in staat zijn te schilderen met nuances? En het mooiste voorbeeld hiervan is The Master, een psychologisch diepgaand portret van een man die in een crisis verzeilt nadat hij geconfronteerd wordt met zijn eigen tekortkomingen. Het is de innerlijke kracht en de schoonheid van het verhaal die hier van tel zijn. De film is een onthutsende en fragiele zoektocht naar het lot van een man, een onzekere lot, maar wel een vrij lot, briljant geacteerd door een Joaquin Phoenix en meesterlijk in beeld gezet door Paul Thomas Anderson.

    The Master

    3. Lore (2013) Cate Shortland

    Toch weer geen nazi-film? Jazeker, maar Lore is nu één die verteld wordt via het standpunt van een Duits meisje die met haar nazi-gezin na de oorlog op de vlucht is, en dit alles op briljante en aangrijpende manier verfilmd door de Australische cineaste Cate Shortland. Actrice Saskia Rosendahl brengt hier een indrukwekkend vertolking, gespleten tussen de intentie om haar overgebleven familieleden te beschermen en haar groeiende afkeer voor waar haar ouders voor staan. Het is geen gemakkelijk onderwerp, maar de filmmakers hebben dit project met bijzonder veel gevoel voor nuance en authenticiteit in elkaar gestoken en is wat mij betreft één van de meest opmerkelijke films van 2013.

    Lore

    2. Inside Llewyn Davis (2013) Ethan Coen & Joel Coen

    Ik blijf een grote fan van het werk van de Coen Brothers en ook deze Inside Llewyn Davis is alweer een serieus schot in de roos. Veel films voeren artiesten op, maar weinige prenten handelen over artiesten die hebben gefaald. Het is uiteindelijk een scherpzinnige en intieme karakterstudie die meerdere viewings nodig heeft om ten volle gewaardeerd te worden. De film had in ieder geval niet zo knap geweest zonder de opmerkelijke vertolking van Oscar Isaac als een dwalende folkzanger.

    Inside Llewyn Davis

    1. Gravity (2013) Alfonso Cuarón

    Dat Alfonso Cuarón een regisseur is om te volgen, was al duidelijk na zijn Children of Men (2006). Met Gravity bevestigt hij zijn status als één van de meest talentvolle cineasten in Hollywood. Zeldzaam zijn de films die een perfect evenwicht vinden tussen computer-animaties en emotionaliteit. Het acteerwerk van George Clooney, maar vooral van Sandra Bullock zorgt ervoor dat we met hen meeleven, op het puntje van onze stoel, van begin tot eind. En dat allemaal met een plot die op een bierkaartje geschreven kan worden en met een minimum aan acteurs en locaties, én zonder ook maar één alien of vuurwapen.

    Gravity

    The Worst Movies of 2013

    10. The Counselor (2013) Ridley Scott

    Een film waar ik naar uitkeek was The Counselor, zeker met zijn overweldigende cast (Bardem, Pitt, Diaz, Cruz en Fassbender), zijn talentvolle regisseur en zijn talentvolle scenarist, Cormac McCarthy. Maar het resultaat was behoorlijk teleurstellend, tot zelfs ronduit bespottelijk. En gezien het aanwezige talent, was er geen enkel excuus om deze prent niet in de bottom 10 te zetten. De op tilt geslagen scenarist was zo verliefd op zijn eigen dialogen dat hij vergeten was om een coherent of zelfs nog maar een boeiende verhaal te vertellen. Ik heb een flauw vermoeden dat de cast en crew overtuigd waren aan een verheven intellectuele prent te werken, zo overtuigd dat ze het script nauwelijks in vraag durfden stellen. Gelukkig was er nog Cameron Diaz die nog maar eens over de motorkap van een voertuig mocht kronkelen.

    The Counselor

    9. The Family (2013) Luc Besson

    Ik moet toegeven, op de casting van The Family kan je niet veel op aanmerken. Zelfs de 27 jarige Dianna Agron leek perfect gecast als de high school girl met een femme fatale temperament. Maar het script van Besson slaat nergens op en blinkt uit in clichés en luiheid. De film is voor geen seconde geloofwaardig, de personages zijn lachwekkend en de brutaliteit van de geweldscènes zijn erover. The Family vermomt zich als een lichtvoetige zwarte komedie, maar wil al zo brutaal zijn als Taken (2008) en zo geslepen als Goodfellas (1990). Het wil zowel inspelen op de binnenlandse markt als op de Amerikaanse markt. Maar uiteindelijk is het een platte wegwerp-sitcom die snel vergeten zal worden.

    The Family

    8. The Internship (2013) Shawn Levy

    Normaal hadden The Hangover part III en Kick-Ass 2 hier moeten staan, maar toen kwamen er films als The Internship en dat bracht de lat nog een stuk lager. Wat een soort Google Crasher (cf. Wedding Crashers) had moeten zijn werd een zeemzoet en humorloze reclamespotje voor Google, met wat gratuite blote borsten-scènes en karakters met het intellectueel niveau van een kikkervisje. Het bedrijf zou zich zelfs schuldig moeten voelen dat mensen hier nog voor moeten betalen.

    The Internship

    7. G.I. Joe: Retaliation (2013) Jon M. Chu

    Ik heb geen flauw idee wat ik zonet heb gezien. Op de cover stond G.I. Joe: Retaliation, ik heb wat heen en weer geschiet gezien, een paar ninja shurikens, ook Bruce Willis stak even zijn kale knikker in beeld, maar voor de rest ben ik waarschijnlijk ingedommeld door het geluid van zinderende onzin. Ik had echt de indruk dat de lat niet hoger kwam dan de leeftijd van 8 tot 10 jarigen, hoewel ik vermoed dat de verhaaltjes die zij in gedachten hadden terwijl ze met hun G.I. Joe toys speelden van een iets hoger niveau waren. Misschien hadden de scenaristen zich beter hierop gebaseerd. Alles was beter dan wat ze hier bijeen hebben geschreven.

    G.I. Joe: Retaliation

    6. After Earth (2013) M. Night Shyamalan

    De regisseur, die ooit werd omschreven als de nieuwe Spielberg met films als Unbreakable, The Sixth Sense, Signs, is nog maar een schim van wat hij ooit geweest zou kunnen zijn. Tegenwoordig weet hij niet meer hoe hij een verhaal moet vertellen. Zelfs de karakters uit After Earth (2012) zijn levenloze figuren waar we als toeschouwer nauwelijks om geven. De structuur van de film is zo’n een puinhoop dan je op een gegeven moment zelfs verlangt naar een onnozele M. Night Shyamalan twist om alles wat leven in te blazen. Dat papa Smith de carrière van zoontje Smith wil lanceren is overduidelijk. Hopelijk heeft hij het met deze film niet voor eens en altijd bezegeld.

    After Earth

    5. Olympus Has Fallen / White House Down (2013) Antoine Fuqua / Roland Emmerich

    De ene is al dommer dan de andere maar zowel White House Down als Olympus Has Fallen zijn twee schijtfilms die ons doen verlangen naar de goede oude tijd van pretentieloze, geslaagde actievehikels als Die Hard, Point Break of Lethal Weapon. Beide films zijn veel luidruchtiger dan de geciteerde voorbeelden, maar omwille van hun getelefoneerde formule-script zijn ze al zo saai als slechte horrorfilms waar de slachtoffers er alles aan doen om zichzelf in gevaar te brengen. Je hebt zelfs de indruk dat de acteurs hun scènes niet au serieus nemen. Echte spanning resulteert uit een geloofwaardige opzet met sterke karakters, in plaats van een absurd spektakel waarbij de visuele effecten de karakterloze pulp moeten maskeren.

    White House Down & Olympus Has Fallen

    4. A Good Day to Die Hard (2013) John Moore

    En wanneer je dacht dat het niet slechter kon, zien we een films als A Good Day to Die Hard verschijnen. In een ver verleden nog een steengoeie actiefilm is doorheen de verschillende sequels verwaterd tot de meest platvloerse parodie, en bij deze misschien wel de laatste nagel in de kist van John McClane die nu echt wel DOOD is. De film heeft zelfs niets meer te maken met datgene wat de franchise zo knap maakte. Het kon evengoed een soort straight-to-dvd B-film zijn met Steven Seagal in de hoofdrol. Ondanks zijn productiebudget van bijna 100 miljoen dollar ziet de film er spuuglelijk uit en is het script niet meer dan een aaneenschakeling van slecht geregisseerde actiescènes om schaamrode wangen van te krijgen, om nog maar te zwijgen van plaatsvervangende schaamte voor de mensen die hier aan hebben meegewerkt.

    A Good Day to Die Hard

    3. Grown Ups 2 (2013) Dennis Dugan

    De eerste Grow Ups fim zat al in onze Top 10 Worst Movies of 2010 en ook deze Grown Ups 2 mag hier niet ontbreken. Adam Sandler is tevens een vaste waarde in dergelijke lijstjes. De film vervalt van de ene groteske scène naar de andere, zonder zich ook maar te bekommeren over enige logica of continuïteit. Bij momenten had je de indruk dat de film compleet geïmproviseerd werd op het moment zelf, en als ze geen flauwe grappen meer hadden, gewoon naar een andere locatie trokken. Ik heb geen idee voor wie deze film uiteindelijk bestemd is, maar in ieder geval niet voor mensen die beschikken over 'hersenen', laat staan 'smaak'.

    Grown Ups 2

    2. Texas Chainsaw (2013) John Luessenhop

    Er is geen enkele bestaansreden voor Texas Chainsaw 3D, los van de onwetende bezoekers 12 euro af te persen voor een flauw excuus van een TCM sequel. Dommer dan deze komen ze niet en het is een aanfluiting voor de originele cultfilm waarop deze franchise is gebaseerd. Al de beste zaken zaken in deze Texas Chainsaw komen uit de originele film van Tobe Hooper, de rest is zelfs een ordinaire tv-film onwaardig. Dit hadden ze beter Texas Roadkill genoemd. Niets in deze prent maakt zin, tot zelfs de 3D die los van een idioot kettingzaag shot geen enkele toegevoegde waarde heeft. Het enige positieve aan deze bespottelijk slechte 3D misschien zal meehelpen om 3D volledig te bannen uit de bioscoop. Leatherface is hier zelfs een loser, how fucked-up is that?!

    Texas Chainsaw

    1. Movie 43 (2013) Peter Farrelly en co.

    Het absolute dieptepunt van 2013 werd toch bereikt door Movie 43, een samenraapsel van de meest platte vulgariteiten wat een mensenbrein kan bedenken. En of een scrotum als strottenhoofd of strontseks nog niet plat genoeg was, zouden de makers een scène met necrofilie hebben geknipt uit de finale versie. Je vraagt je af waarom ze niet de volledige film hebben geknipt. Ik denk dat een 12-jarige hier nog wel plezier aan kan beleven, of iemand onder invloed van alcohol.

    Movie 43

    ***Related Posts***
    17/12/2012: Top 10 Best & Worst Movies of 2012
    29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
    30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
    29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
    23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
    06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
    26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
    22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
    16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
    23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

  • Top 10 ruzies tussen acteurs op de filmset

    Pin it!

    Dat het niet altijd dikke leute is op een filmset hebben we hier al geregeld bewezen op De FilmBlog, onlangs nog met een clash tussen regisseur en acteur op de set van de laatste Fabrice du Welz film, of de Kevin Smith / Bruce Willis clash. Maar tussen acteurs kan het ook wel eens fout lopen. En hieronder hebben we een top 10 van de meest heftige ruzies tussen acteurs tijdens een filmshoot. Mochten er nog voorbeelden zijn kunnen jullie deze altijd in de reacties kwijt.

    Top 10 opstootjes tussen acteurs op de set

    10. Harrison Ford vs. Josh Hartnett in Hollywood Homicide (2003)

    Acteur Harrison Ford is geen gemakkelijke figuur om mee te werken. Zo was er de fenomenale clash met regisseur Ridley Scott tijdens het filmen van Blade Runner (1982). Na de actie-thriller Air Force One leek het er wel op dat de acteur op zoek was naar grote paycheques in plaats van deftige filmscripts. En zo stapelde hij films op als Sabrina, Firewall, Random Hearts en die Indianes Jones and the Last Christal Skullf#ck of Doom. Dit zou meteen ook kunnen verklaren waarom hij er steeds "grumpier" begon uit te zien. En toen hij het gezicht van Josh Hartnett zag, sloegen de stoppen door. Naar verluidt zou hij de jonge snuit aangesproken hebben met woorden als "punk", die op zijn beurt riposteerde met "you old fart". Dit resulteerde in een koude oorlog waarbij de acteurs nauwelijks een blik met elkaar wisselenden, samen uren in een auto zaten zonder een woord te zeggen tot zelfs naar elkaar uit te halen in persconferenties. En om alles nog erger te maken flopte de film ook aan de box-office met een put van 100 miljoen dollar.

    Hollywood Homicide,Harrison Ford,Josh Hartnett

    9. Patrick Swayze vs. Jennifer Grey in Dirty Dancing (1987)

    Naar verluidt zouden Patrick Swayze en Jennifer Grey niet meteen 'the time of their lifes' gehad hebben op de set. En blijkbaar zou de ruzie tussen beiden begonnen zijn op de set van Red Dawn (1984), en drie jaar later zou het stof nog niet gaan liggen zijn. Zo zou Swayze zich ergeren aan Jennifer's "kinderachtig" gedrag. Zo zou ze regelmatig in lachbuien uitstorten tijdens een scene wat resulteerde in onnoemlijk veel takes. En als ze al eens een opmerking kreeg zou ze snel in tranen uitbarsten. Maar kan je het haar kwalijk nemen? Haar personage heette dan ook ‘Baby’. Maar voor Swayze was het vaak teveel want hij was niet alleen urenlang bezig met rewrites van zijn teksten, maar had ook dansrepetities tot in de vroege uurtjes.

    patrick swayze,jennifer grey,dirty dancing

    8. Val Kilmer vs. Tom Sizemore in Red Planet (2000)

    Ook die twee hadden het moeilijk met mekaar, en het begon allemaal toen Tom Sizemore een duur fitness-toestel wou hebben die de productie moest overbrengen van Engeland naar de set in Australië. En van een kleine vonk kwam een groot vuur. Val Kilmer zou naar verluidt zelfs niet uit zijn trailer willen komen als Tom op de set was. Veel van hun scènes samen werden ook over-shoulder gefilmd met een dubbelganger. Het werd zo erg dat Kilmer zelfs de naam van het personage dat Sizemore speelde niet in zijn mond wou nemen en in de plaats hem aansprak met "Hey you!" En ook deze film flopte aan de box-office en sloeg een enorm gat in de kassa van de studio van een slordige 125 miljoen dollar.

    val kilmer,tom sizemore,red planet

    7. Claire Danes vs. Leonardo DiCaprio in Romeo + Juliet (1996)

    Een film die het dan wel goed deed aan de box-office was deze Baz Luhrmann film, ondanks het feit dat de twee hoofdacteurs elkaar eigenlijk moeilijk konden uitstaan. Claire Danes had een hekel aan het onvolwassen gedrag van haar tegenspeler, iets wat we ook al hadden opgevangen van Kate Winslet op de set van Titanic (1997) en Virginie Ledoyen op de set van The Beach (2000). Blijkbaar zou Leonardo DiCaprio geregeld grapjes uithalen, naast het occasionele zwijn uit te hangen met scheten en boeren. Het vreemde was dat Claire nog op school zat tijdens de shoot en zij pas op de set kwam tijdens de middag en veel tijd stak in het leren van haar Shakespeare-tekst (waar ze niet mocht van afwijken), naast haar andere schoolvakken. Om dan rekening te moeten houden met een DiCaprio die als Chinees vuurwerk non-stop knettert op de set, kan een helse klus zijn. DiCaprio zelf had hier geen oog voor en verweet Claire zelfs dat ze te stil zou zijn.

    Claire Danes,Leonardo DiCaprio,romeo and juliet

    6. Robert Shaw vs. Richard Dreyfuss in Jaws (1975)

    De reputatie van Robert Shaw als een onverbeterlijke dronkaard was al gekend en bijgevolg was hij ook de perfecte man om de rol te spelen van een roekeloze visser. Het steekspel tussen het personage van Shaw en het personage van Richard Dreyfuss was op het scherp van de snee. En wat weinig mensen weten was dat deze vertolking zo sterk was omdat het er in het echt op de set ook zo aan toe ging tussen die twee. Dreyfuss zei letterlijk dat Shaw hem de stuipen op het lijf jaagde. Shaw verklaarde: "Robert totally intimidated me. I knew that on the first day I met him. He was a great gentleman, but he was also a terrible bully and he was really big." Tijdens het fameuse USS Indianapolis verhaal zou Shaw zelfs compleet zat zijn geweest, dat Spielberg de opnames vroegtijdig moest eindigen omdat Shaw gewoon een black-out kreeg.

    Robert Shaw,Richard Dreyfuss,jaws

    5. Rip Torn vs. Norman Mailer in Maidstone (1970)

    En hier is wat kan gebeuren wanneer twee acteurs tegenover elkaar staan in een avant-garde film waarbij improvisatie en drugs de motors van een scene worden. Acteur Rip Torn, die ook al een opstootje had met Dennis Hopper tijdens de voorbereiding van Easy Rider (1969), ging zijn tegenspeler en regisseur te lijf met een kleine hamer (al dan niet een speelgoed hamer), om vervolgens gebeten te worden in het oor door het slachtoffer Norman Mailer. In het script stond dat het personage van Norman, die in de running was voor president, vermoord zou worden. Maar die laatste scene werd niet gedraaid en toen besliste Torn om die scène maar te improviseren. Wat volgde was een onstuimige vechtpartij waarin Torn zijn tegenspeler naar de keel greep terwijl de camera’s, geheel in cinema vérité stijl alles registreerden zonder in te grijpen en de kinderen van Norman achter de camera in paniek stonden te huilen terwijl ze hun moeder zagen die haar man te hulp kwam. In het begin zag het er naar uit dat Mailer eigenlijk Rip Torn aan het uitdagen was om iets te doen, maar zo heftig had hij het blijkbaar niet verwacht. Verbazend is dat de acteur blijft acteren terwijl Mailer, die een vermaard auteur was en tevens regisseur van deze film, eigenlijk compleet teruggetrokken is en nauwelijks iets weet terug te zeggen. Bijgevolg valt hij compleet uit zijn eigen personage. Dit had onversneden real cinema kunnen zijn, maar de regisseur bleek een lichtgewicht te zijn. Desalniettemin steekt de scene in de film en moeten we even over het feit heen kijken dat de echte namen worden gebruikt in plaats van de namen van hun personages. Op het einde zegt Mailer nog iets van: Stop de camera’s maar want hij is zo saai dat hij zal blijven praten zolang de camera’s draaien, gevolg door een "Ooooooo" reactie van Torn die hem klaarblijkelijk aanziet als één grote hypocriet. Spijtig dat hij de klus niet klaren zoals het script omschreef. Bekijk hier de video.

    Rip Torn,Norman Mailer,Maidstone

    4. Bill Murray vs. Lucy Liu in Charlie's Angels (2000)

    Acteur Bill Murray zou nog zo een moeilijk mens zijn op de set en Lucy Liu mocht dat aan de lijve ondervinden. Het verhaal is dat Murray een scène stopte, en naar Drew Barrymore, Cameron Diaz en Liu wees, en in volgorde zei, "Ik snap waarom jij hier bent. En jij hebt talent. Maar wat in godsnaam doe jij hier? Jij kan niet acteren." Wat de Kill Bill actrice meteen in kill-mode dreef en met vuistslagen naar Murray vloog. Het was dan ook niet verbazingwekkend dat Murray niet in de sequel tezien was, en dat bleek uiteindelijk ook een goede beslissing te zijn.

    charlies angels,Bill Murray,Lucy Liu

    3. Val Kilmer vs. Marlon Brando in The Island Of Dr Moreau (1996)

    Een andere film waarin Val Kilmer het aan de stok kreeg met zijn medespeler was dat vreselijke gedrocht, The Island Of Dr Moreau. Brando zou op een gegeven moment zijn uitgevlogen met de niet mis te verstane woorden: "You're confusing your talents with the size of your paycheque." In verdediging van Val moet ik bekennen dat Brando tijdens zijn laatste jaren van zijn carrière ook al een vreselijk iemand was om mee te werken. Op de set deed hij zelfs al de moeite niet meer op zijn tekst te leren en moesten er overal spiekbriefjes liggen. Ook op vlak van acteren was er niet al teveel te rapen en sleepte de acteur gewoon zijn gewicht door de sets heen.

    val kilmer,marlon brando,The Island Of Dr Moreau

    2. Colin Farrell vs. Jamie Foxx in Miami Vice (2006)

    Er valt hier weinig over te lezen maar blijkbaar zouden Colin Farrell en Jamie Foxx het niet met elkaar kunnen vinden. En dit is misschien meteen ook een reden waarom de sequel maar niet van de grond komt. Als we de geruchten mogen geloven zou Foxx primadonna kuren hebben vertoond en was hij dus dringend aan een Snickers toe, en dat allemaal nadat hij de Oscar kreeg voor Ray. Het werd zelfs zo erg dat Michael Mann zijn eindscene helemaal moest aanpassen en enkel Colin Farrell in het laatste shot had, en dit omdat Foxx zich onveilig voelde op de Dominicaanse Republiek.

    Colin Farrell,Jamie Foxx,miami vice

    1. Ryan Reynolds vs. Wesley Snipes in Blade Trinity (2004)

    Dat er heel wat misliep op de set van Blade Trinity was al duidelijk en alles wees erop dat Wesley Snipes aan de bron zat van elk conflict. Net zoals Foxx zou hij te kampen hebben met diva-karaktertrekjes. Het zou zelfs zo ver gaan dat hij met de regisseur communiceerde via briefjes getekend met ‘Blade’. Dat het ook niet goed verliep met Ryan Reynolds lag in de sterren geschreven. Wesley moest de enige ster van de franchise zijn en de up-and-coming Reynolds was een doorn in zijn oog. Zo zou hij ook geen zin hebben om veel met hem op de set te staan en moest Reynolds zich maar behelpen met dubbelgangers. Snipes zou enkel maar uit zijn trailer komen voor de close-up shots. Maar Reynolds ging niet in een hoekje zitten mopperen, maar begon de film naar zich toe te trekken en bracht wat veranderingen aan, die uiteraard niet werden gesmaakt door de Blade.

    Ryan Reynolds,Wesley Snipes,Blade Trinity