De FilmBlog

We hebben hier al een lijstje met de Top 25 Beste TV-Series, wat er hier nog ontbrak was een Top 10 van de beste Sitcoms. En er zijn er heel wat de keuze was best wel moeilijk. Uiteraard hebben we niet alle sitcoms gezien die lopen, maar toch wel een aanzienlijk aantal.

Voor alle duidelijkheid, een Sitcom is een komische serie dat gesitueerd wordt rond een vaste groep personages in een tamelijk alledaagse omgeving. Het woord sitcom is tevens een verkorting van het woord 'situational comedy'. Door het toeval en de vreemde eigenschappen en karaktertrekken van de personages ontstaan daarin komische situaties. In tegenstelling tot tv-series kan hoef je niet bepaald voorkennis te hebben van de vorige aflevering om het verhaal te kunnen volgen. Sitcoms draaien meestal rond een bepaald thema of een bepaalde ontmoeting tussen de personages, en het gebeurtenis eindigt ook na elke aflevering.

10. Black Adder van Rowan Atkinson

Laat ik meteen beginnen met een goede ouwe historische sitcom. Het succes van The Black Adder heeft uiteraard alles te danken aan de vlijmscherpe dialogen van de sluwe en cynische Rowan Atkinson. Hij was de ultieme anti-held en naast hem staat Baldrick, de ultieme underdog. Black Adder heeft 4 seizoenen , en ze zijn alle vier al even grappig als tijdloos.

9. South Park van Matt Stone & Trey Parker

Een geslaagde sitcom moet het vooral hebben van zijn dialogen, en bij South Park zijn die lekker vadsig. Maar uiteraard is het sarcasme die van het scherm druipt niet zonder enige verwijzing naar de Amerikaanse maatschappij, zijn waarden en normen, alsook op zijn prominente figuren. En ondanks de simpele animatiestijl is deze animatie sitcom zowel voor jong en oud.

8. 30 Rock van Tina Fey

Met 30 Rock is het lachen geblazen van begin tot eind, en actrice Tina Fey (pic) - de bedenker en producer van de serie - weet ons op de meest unieke manier in verroering te brengen. De serie is gebaseerd op Fey's eigen ervaringen als hoofd van de scenarioschrijvers van de NBC sketchshow Saturday Night Live. Dit sitcom zit ondertussen al aan haar 6de seizoen.

7. How I Met Your Mother van Carter Bays & Craig Thomas

How I Met Your Mother is zowat het antwoord op het populaire Friends. De serie draait om Ted die in het jaar 2030 zijn zoon en dochter vertelt over gebeurtenissen die uiteindelijk leidden tot zijn ontmoeting met hun moeder. Zijn relaas begint in het jaar 2005. Hij is een 27-jarige architect die samenwoont met zijn twee beste vrienden van de Wesleyan University, rechtenstudent Marshall Eriksen (Jason Segel) en kleuterjuf Lily Aldrin (Alyson Hannigan). Samen met Barney Stinson (Neil Patrick Harris), een onverbeterlijke rokkenjager, en de knappe Robin Scherbatsky (Cobie Smulders) vormen ze een 5 koppig stel (één minder dan bij Friends).

6. The Big Bang Theory van Johnny Galecki & Jim Parsons

De sitcom The Big Bang Theory (pic) heeft een duidelijk doelpubliek van jongeren die verzot zijn om comic books en science-fiction films. De show gaat over vier vrienden: Leonard Hofstadter (Johnny Galecki), Sheldon Cooper (Jim Parsons), Howard Wolowitz (Simon Helberg) en Rajesh Koothrappali (Kunal Nayyar), die allemaal werken voor Caltech. Leonard, Sheldon en Rajesh zijn gepromoveerd en hebben een PhD in een natuurwetenschappelijke richting, Howard is een ingenieur met een masterdiploma. Het zijn alle vier echte geeks: bollebozen met een voorliefde voor wiskunde en fysica, en hebben allemaal een hoog IQ. De overbuurvrouw Penny (Kaley Cuoco) zorgt dan weer voor de onverwachte wendingen.

5. Friends van David Crane & Marta Kauffman

Wie sitcom zegt, moet toch minstens ook Friends vernoemen. De 66 minuten durende laatste aflevering werd door Entertainment Tonight genoemd als het grootste tv-moment van het jaar 2004 en het was het op één na best bekeken programma. Tevens het enige programma met meer kijkers was de Super Bowl. En dat zegt al genoeg.

4. Arrested Development van Mitchell Hurwitz

Arrested Development gaat over de excentrieke familie Bluth. Michael Bluth (Jason Bateman) tracht samen met zijn zoon, broers en zus het familiebedrijf van de ondergang te redden, nadat zijn vader wegens fraude in de gevangenis komt. Ook werd Arrested Development nooit zo populair als vele andere sitcoms, heeft het toch een stevige fanbase. Dit is zeker te danken aan het uitstekende script en acteurs.

3. Fawlty Towers van John Cleese & > Connie Booth

Ik zat op een boot richting Lofoten in Noorwegen en wat was er te zien op de tv-schermen in de cafeteria? Inderdaad, Fawlty Towers. Het is duidelijk dat de afleveringen in vele landen nog regelmatig herhaald worden. Het hotel heet Fawlty Towers, naar de eigenaar Basil Fawlty (gespeeld door John Cleese) en zijn echtgenote Sybil (Prunella Scales). Verdere vaste figuren in de serie zijn het kamermeisje Polly Sherman (Connie Booth), het Spaanse manusje-van-alles Manuel (Andrew Sachs) en de kok Terry (Brian Hall).

2. The Office van Ricky Gervais

De Amerikaanse versie van The Office moet niet onderdoen voor de Britse originele versie. Meer nog, acteur Steve Carell steelt de show en de serie lijkt gewoon op zijn lichaam geschreven. De serie speelt zich af in het kantoor van de fictieve firma Dunder-Mifflin Paper Company in Scranton. De baas Michael Scott (Steve Carell) denkt dat hij de beste baas is die je maar kan wensen. Hij probeert grappig en vriendelijk te zijn naar zijn personeel en ziet ze als zijn familie. Hij krijgt van het hoofdkantoor te horen dat hij moet gaan inkrimpen, heeft het hier echter heel moeilijk mee en probeert dit uit te stellen. Zijn assistent Dwight (Rainn Wilson) denkt dat hij alles te zeggen heeft binnen "The Office" en hoopt op promotie, die hij niet krijgt. Verder zijn er romances, fraude en gebeuren er de nodige ongevallen. Lachen geblazen van begin tot eind.

1. The Simpsons van Matt Groening

Maar de nummer 1 sitcom is en blijft The Simpsons. De animatieserie is een satire op de (Amerikaanse) samenleving, waaronder vooral het gezin. De serie draait geheel om de familie Simpson bestaande uit Homer, Marge, Bart, Lisa en Maggie. De show bestaat inmiddels uit 22 seizoenen met meer dan 400 afleveringen. Daarmee is het een van de langstlopende televisiereeksen ter wereld. De humor werkt op verschillende niveaus en is dus wel bestemd voor jong en oud.

Het jaar 2009 was al iets minder katholiek dan 2008, en kregen we al iets meer bloot voorgeschoteld in de bioscoop. Het was niet allemaal even smaakvol of subtiel, maar de billen en borsten kregen carte blanche in heel wat filmprojecten. Spijtig genoeg ging dat poedelnaakt niet altijd gepaard met een goed verhaal en/of sterke personages.

Ik had deze Top 10 Beste Naaktscène willen beginnen met Antichrist (2009), maar bij nader inzien kon je het aanwezige bloot in de film allesbehalve erotisch noemen. Het strookte dus niet echt met de grappige en/of prikkelende aard van het top 10 lijstje. Moet gezegd worden, het blijft een opmerkelijke prestatie van Lars Von Trier om een prent te maken met een naakte Charlotte Gainsbourg, waar je compleet niet opgewonden van raakt.

De komediefilms Van Wilder: Freshman Year (2009), Road Trip: Beer Pong (2009) en American Pie Presents: The Book of Love (2009) vertonen heel wat schaars geklede dames, maar zijn beide zo slecht dat ze de gehele top 10 zouden ontsieren, en bijgevolg werden ze dan ook niet opgenomen. Daarmee heb ik niet gezegd dat alle films die in de Top 10 staan oscar-waardige monumenten zijn (verre van), maar ze zijn op z’n minst nog het bekijken waard.

10. Crossing Over (2009) Wayne Kramer

Om de spits af te bijten beginnen we met Crossing Over (2009), een film met Harrison Ford, Ashley Judd and Ray Liotta. De dame in kwestie die met de borsten bloot in deze top 10 belandt is Alice Eve, die ondermeer te zien was in She's Out of My League (2010). Eve speelt in de film een Australisch moment die een affaire begint met iemand om zo een green card te verzilveren.

9. The Informers (2009) Gregor Jordan

The Informers (2009) is gebaseerd op een uitstekende roman van Bret Easton Ellis. Maar spijtig genoeg weet de regisseur hier geen boeiende film van te maken. Gelukkig is er nog Amber Heard om het boeltje wat levend te houden met wat stoute verleidingstrucjes en een triootje. Wie zei er ook al weer dat men best geen remakes maakt van recente films? Wel voor deze film zou ik er niets op tegen hebben.

8. Spread (2009) David Mackenzie

Spread (2009) is een oppervlakkig melodrama met Ashton Kutcher in de hoofdrol als vrouwenversierder die ons uit de doeken doet hoe hij Demi Moore kon veroveren. In de film is één van zijn trofeeën de blondine Anne Heche die volledig naakt gaat en zich overal laat betasten door deze toy boy. En ze ziet er als cougar verschrikkelijk onweerstaanbaar uit. Wat mij betreft de enige rede om deze rommel alsnog te bekijken.

7. After Life (2009) Agnieszka Wojtowicz-Vosloo

Christina Ricci, moet dringend van agent wisselen want ook After Life (2009) is een zwakke prent, en zo blijft ze die maar opstapelen. De bedoelingen waren goed en de acteurs lijken zich ook wel te smijten in hun rol, maar het gehele zooitje 'komt nooit echt tot leven'. Daarentegen kunnen we met volle teugen genieten van Ricci die (weeral) niet verlegen is om uit de kleren te gaan voor deze toch wel morbide horrorprent. Was de regisseuse iets meer bezig met haar intrige en iets minder met de art house look van de film, dat had dit misschien wel een uitstekende prent kunnen zijn.

6. My Bloody Valentine (2009) Patrick Lussier

My Bloody Valentine (2009) is zo'n zwakke horror dat je halverwege in slaap valt. Mocht je de laatste 20 minuten nog wakker worden zou je waarschijnlijk nog altijd kunnen volgen. Het plot: gemaskerde seriemoordenaar zaait tereur in en rond een mijnschacht. Een compleet overbodige scène met een poedelnaakte Betsy Rue trok er toch wel de aandacht. 100% natuur en volledig naakt loopt deze blondine op hoge hakken in de richting van de moordmachine, en guess what, het hoertje wordt hard aangepakt. Meer formulegericht kan deze My Bloody Valentine niet zijn.

5. Chloe (2009) Atom Egoyan

Egoyan is zo een beetje de Adrian Lyne van Canada en brengt hier met zijn Chloe (2009) een wel heel intieme erotische thriller, met als toetje een stomend onderonsje tussen Julianne Moore en Amanda Seyfried. Toch is deze prent een beetje onder het niveau van wat we van deze filmmaker zouden verwachten en zou dit script misschien beter gediend zijn met een regisseur als Paul Verhoeven, die dringend opnieuw films moet maken in de States (ondertussen al 11 jaar geleden en er zijn nog steeds geen concrete plannen in zicht)

4. Crank: High Voltage (2009) Mark Neveldine & Brian Taylor

In Crank: High Voltage (2009) zit er heel wat naakt, en niet zozeer van super-tramp Bai Ling, maar wel van de trashy blondine Amy Smart, die in verschillende sexy standjes opduikt met pleistertjes op de tepels. En Amy had al wat ervaring met topless acteren met de college-komedie Road Trip (2000). Ook in Mirrors (2008) ging ze uit de kleren, maar spijtig genoeg voor haar ligt niemand er nog wakker van.

3. Friday the 13th (2009) Marcus Nispel

Friday the 13th (2009) mag dan als remake op niet veel trekken (wat verwacht je immers van iemand als Marcus Nispel), maar wat betreft boobies is deze prent een voltreffer. Ik denk tevens dat de naaktscène met Julianna Guill één van de meest gedownloade scènes moet zijn uit 2009. Die volle, natuurlijke voorgevel van de dame heeft meer indruk gemaakt dan de gehele film. Ik kan me trouwens niets anders herinneren uit deze remake.

2. The Disappearance of Alice Creed (2009) J. Blakeson

Is zo één van die uitzonderingen uit de lijst. The Disappearance of Alice Creed (2009) is een geslaagde misdaad thriller. En de dame die uit de kleren gaat is niemand minder dan bondgirl Gemma Arterton. In de film wordt de dame ontvoerd en vastgebonden op een bed. Laat uw fantasie maar de vrije loop.

1. Powder Blue (2009) Timothy Linh Bui

Maar de meest geslaagde en erotische naaktscènes kom je toch tegen in Powder Blue (2009). En het is Jessica Biel die met haar 'eerste blootscène' alle aandacht trekt. Jessica speelt de rol van een stripper die niet alleen een paar uitdagende dans-acts heeft, maar tevens nog eens een bloedhete lapdance scène. En haar troef is uiteraard haar godinnenlichaam. Ze is een wandelende reclame voor de ideale maten van een vrouw in topvorm. Het is genieten, ook al geraak je wat afgeleid en zijn de andere 3 personages in de film precies niet meer zo boeiend. Had het potentieel een soort Crash (2004) te worden, maar daarvoor had de regisseur zijn script beter moeten uitwerken.

***Related Posts***
08/09/2011: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2009
03/01/2009: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2008
26/11/2008: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2007
05/03/2008: Top 10 Meest Verontrustende Naaktscènes
14/12/2006: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2006

Vreemd genoeg was ik deze Top 10 van de Slechtste films uit 2010 compleet vergeten, maar op aanvraag van een aantal bezoekers ga ik deze met wat vertraging dan toch publiceren. Zoals ik bij mijn Top 10 van de Beste Films al liet weten is 2010 mij niet zo goed bevallen. Voor mij zaten er meer teleurstellingen in dan leuke verrassingen. Het is dan ook niet simpel om een keuze te maken welke films nu al dan niet in deze ‘list of shame’ moeten komen. Er zijn namelijk veel potentiële kandidaten. Maar kiezen is verliezen en ik verwacht dan ook dat er hier en daar mensen zullen zijn die andere films liever hadden willen zien. Jullie kunnen deze in ieder geval kenbaar maken in de reacties. Maar veel van die films stonden al in mijn Films om te mijden in 2010.

Eén van de slechtste films van het voorbije jaar was Birdemic: Shock and Terror (2010). Maar ik heb de film echter niet opgenomen in deze lijst, om de simpele reden dat niemand iets had verwacht van de Vietnamese regisseur James Nguyen die misschien maar een paar honderd euro had om The Birds (1963) van Hitchcock te verkrachten. Ook een dwaze film als Furry Vengeance (2010) zit er niet in, omdat deze film uiteindelijk gemaakt is voor pubers en deze wel zijn publiek heeft bereikt. Zelfs Vampires Suck (2010) heb ik vermeden, omdat er nu films zijn die echt wel de bedoeling hebben om slecht te zijn. Wat mij meer interesseert voor deze Top 10, zijn films die de middelen hadden (acteurs, geld, talent, ...) om een sterke of ontspannende film te maken, maar uiteindelijk een beschamende prent hebben afgeleverd.

10. The Romantics (2010) Galt Niederhoffer

Met The Romantics probeert Katie Holmes hopeloos te bewijzen dat ze meer is dan gewoon de vrouw van Tom Cruise, maar met deze onaannemelijke vertolking heeft ze in ieder geval niemand kunnen overtuigen. Maar ook de rest van de cast staat er wat verloren bij. Anna Paquin, Candice Bergen, Malin Akerman, Josh Duhamel en Adam Brody zijn op zich geen slechte acteurs, maar je merkt dat ze hier geen bevlogen acteerprestatie opwekken. De personages waren compleet oninteressant en hun confrontaties zijn van een stuitende banaliteit. Met de bewegende schouder-camera en de snelle woordenwisseling wil de film de indruk wekken dat het in het indy circuit wil spelen, maar wijkt hiervoor te weinig af van de romcom formule.

9. Jonah Hex (2010) Jimmy Hayward

Regisseur Jimmy Hayward heeft van Jonah Hex één van de zwakste comic-adaptatie gemaakt van de laatste 10 jaar. Alles in deze film is verkeer op één uitzondering na, en dat is het acteerwerk van Josh Brolin die klaarblijkelijk geen aanwijzingen nodig had van een inspiratieloze pseudo-filmmaker die hier waarschijnlijk zijn natte droom heeft willen waar maken door Megan Fox te casten. De film duurt amper 82 minuten en dat is al een eeuwigheid.

8. Killers (2010) Robert Luketic

Killers is een Ashton Kutcher romcom. Need I say more? De film werd geregisseerd door Robert Luketic die het strakke 21 (2008) drama regisseerde, maar compleet de pedalen verloor met zijn The Ugly Truth (2009). De actrice uit die laatste film, Katherine Heigl moet wel een indruk hebben nagelaten, want hier dook ze opnieuw op in een gelijkaardige prent. En zoals ik eerder had verwacht heeft Tom Selleck de film niet kunnen redden van de ondergang. De film probeert grappig en cool te zijn, maar slaagt daar nooit in.

7. Saw 7 (2010) Kevin Greutert

Als je het mag geloven zou Saw 7 / Saw 3D de 'final chaper' zijn, maar zoiets hebben ze ons eerder verkocht met de The Final Destination die uiteindelijk verder werd gezet met Final Destination 5. Maar deze Saw franchise lijdt al een tijdje aan een ver gevorderd stadium van lethargie. Laten we hopen dat ze deze Jigsaw puzzle nooit meer in elkaar wordt gestoken.

6. My Soul to Take (2010) Wes Craven

My Soul to Take is meteen de zwakste Wes Craven film uit zijn gehele carrier, en het is me een stinker. Het is een verwarrende en verschrikkelijk saaie thriller, ook al was er materiaal genoeg om een deftige film te maken. Maar Craven weet niet wat hij met zijn karakters moet aanvangen en was waarschijnlijk gaandeweg de shooting bewust van de vele zwaktes van het script. Spijtig genoeg was het iets te laat om er nog veel aan te doen. Was dit gemaakt door een waardeloze debutant, dan had ik er niet zo heel veel ophef over gemaakt. Maar dit is Wes Craven begod!

5. Season of the Witch (2010) Dominic Sena

Jullie moeten niet zeggen dat jullie niet gewaarschuwd waren. Season of the Witch had alle ingrediënten van een potentieel treinongeluk. Om te beginnen was er de aanwezigheid van Nicolas Cage, die zowel verantwoordelijk is voor uitstekende films, maar nog meer van films die gewoon verwerpelijk zijn (vooral de laatste jaren). Hij wordt vergezeld door Ron Perlman die meteen de meest fijnzinnige acteur is. De regie van de film is in handen van de videoclip maker Dominic Sena, die voornamelijk bekend staat voor zijn visueel luchtige aanpak (Gone in Sixty Seconds, Swordfish) , maar op dramatisch vlak vaak het noorden verliest (Whiteout). En het fantastische genre met ridders en tovenaars heeft al meer miskleunen gebaard dan geslaagde films, en mocht je nog twijfelen aan de ver overschreden vervaldatumgeur van deze prent, was er nog de oerslechte trailer en het feit dat de film een slechte beurt maakte in de States .

4. Twelve (2010) Joel Schumacher

En Joel Schumacher lijkt hetzelfde pad op te gaan als Wes Craven, en brengt met Twelve een nieuw dieptepunt in zijn carrière. Misschien niet zijn meest verderfelijke film, maar Schumacher is dan ook al veel lager gevallen dan Craven. Het verschil met My Soul to Take is dat deze prent niet alleen verwerpelijk is, maar ook nog eens ten onder gaat aan zijn eigen opgeblazen pretenties. En wat is de bedoeling met die voice-over stem? Ok, Kiefer Sutherland creëerde een dreigende onzichtbare tegenspeler in Phone Booth (2002), maar hier werkt de stem gewoon op de zenuwen. Deze prent is nog geen 12 op 100 waard.

3. Dylan Dog: Dead of Night (2010) Kevin Munroe

Onze Superman Brandon Routh is laag gevallen met deze Dylan Dog: Dead of Night, de tweede comic-adaptatie uit 2010 die het bekijken nauwelijks waard is. Het is het soort film dat goed zou passen op het Studio 100 kanaal, maar is zeker niet bestemd voor diffusie in de bioscoop. Ook al moesten er geen vampieren / weerwolf films en series zijn gemaakt de laatste jaren, dan nog blijft deze prent oeverloos vervelend. De Canadees Kevin Munroe zal met deze flop waarschijnlijk een punt zetten achter zijn regie-carrière.

2. Grown Ups (2010) Dennis Dugan

Grown Ups is troep die waarschijnlijk werd bedacht door een paar mannen in hun mid-life crisis die op een zondagnamiddag uit verveling in-joke grapjes bedachten, en eens wilden zien of ze hier ook geld mee konden maken. Spijtig genoeg is dit flauw excuus voor een film nauwelijks grappig en allesbehalve voor 'grown ups'. Dit is een nieuw dieptepunt in de neerwaartse Adam Sandler spiraal, die samen met Eddie Murphy wil weten hoe laag je kan vallen in het komedie-genre.

1. The Last Airbender (2010) M. Night Shyamalan

The Last Airbender is zo slecht dat deze wel eens Battlefield Earth (2000) de troon kan stoten als meest verderfelijke big budget Hollywood prent van de laatste 25 jaar. Vroeger had je niet te klagen over het acteerwerk in de Shyamalan films. Het mocht er nauwelijks aan mankeren met ervaren rotten als Bruce Willis, Mel Gibson, Joaquin Phoenix, Adrien Brody, William Hurt,… Maar in deze The Last Airbender probeert de regisseur te bewijzen aan iedereen dat hij het ook kan met onervaren acteurs. Een enorme gok met een productiebudget van maar liefst 150 miljoen dollar. Spijtig genoeg blinkt de film uit met houterig acteerwerk. Komt daar nog bij het vreemde montagewerk, walgelijke speciale effecten met amateuristische 3D en een ridicuul en vervelend verhaaltje, en dit zou wel eens The Last Shyamalan kunnen worden…

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

En hier is dan uiteindelijk onze Top 10 Box-Office Flops uit 2010. En in vergelijking met 2009 waren de verliezen van 2010 een stuk minder, ook al heeft dat niet meteen iets te maken met mogelijke besparen. Intendeel. Er werd in 2010 gemiddeld meer geïnvesteerd dan in 2009. Zo zie je maar dat een economie met veel besparingen niet altijd meer winsten oplevert. Eén film ontbreekt aan dit lijst, en dat is Dylan Dog: Dead of Night die met zijn productiebudget van 20 miljoen dollar nauwelijks 4 miljoen zou hebben opgebracht. Maar gezien dat ik productiebudget niet kon verifiëren heb ik deze uit de lijst gelaten.

10. The Last Station (2010) Michael Hoffman
Productioncost: $18 million - Worldwide Gross: $13,55 million (Sony)

Niet alle films die een Oscar-nominatie op zak hebben (in dit geval voor beste mannelijke bijrol en beste vrouwelijke hoofdrol) kunnen scoren aan de box-office. Nochtans waren ze goed voorbereid door de release van hun film op de vooravond van de oscar-selectie te plannen. Mocht The Last Station in de prijzen vallen dat zouden ze nog kunnen genieten van de extra publiciteit. Maar niet dus, ook al is deze prent uiteindelijk nog zo slecht niet, maar de gemiddelde bioscoopbezoeker is niet meteen geïnteresseerd in de laatste levensjaren van Leo Tolstoy. Op het acteerwerk van Christopher Plummer en Helen Mirren valt uiteraard niets op aan te merken, maar sexy is de film in geen geval.

9. My Soul to Take (2010) Wes Craven
Productioncost: $25 million - Worldwide Gross: $20,97 million (Universal Pictures)

Wes Craven (Scream, A Nightmare on Elm Street) is een 'hit-and-miss' regisseur geworden. Soms is er een ware stormloop van bezoekers voor zijn films, op andere keren horen we krekels in de bioscoopzaal. En My Soul to Take behoort tot die tweede categorie. De reden waarom de film zo slecht werd ontvangen hoef je ook niet ver te gaan zoeken; het was gewoon een slechte film en misschien ook wel de zwakste horrorprent uit zijn gehele oeuvre. Ja, zelfs nog slechter dan Cursed (2005). De film begint over-the-top en blijft erover.

8. Green zone (2010) Paul Greengrass
Productioncost: $100 million - Worldwide Gross: $94,88 million (Universal Pictures)

Het probleem met Green Zone is dat hij te weinig vuurwerk levert voor een mainstream actiefilm en te weinig diepgaand voor een politiek drama, en dit is wel spijtig want er valt anders heel wat te zeggen over de Amerikaanse zoektocht naar hun massa vernietigingswapens. Er zijn zowat anderhalf miljoen Irakezen gesneuveld met 17 zelfmoorden per dag, naast 30'000 Amerikaanse soldaten die in bodybags terug kwamen. Ook al had de film de bedoeling de aanwezigheid van de Amerikanen in Irak te bekritiseren, is het meer een pamflet voor links-liberalen, die er uiteindelijk zelf niet gediend mee zullen zijn gezien alles veel te ongenuanceerd overkomt. Het duo Matt Damon/Paul Greengrass werkt beter in een Jason Bourne context.

7. The Wolfman (2010) Joe Johnston
Productioncost: $150 million - Worldwide Gross: $139,79 million (Universal Pictures)

Visueel is The Wolfman dik in orde, maar voor de rest is deze remake nauwelijks angstaanjagend. Regisseur Joe Johnston slaagt er tevens is om een film over een weerwolf, met een script van Andrew Kevin Walker (Se7en, The Game) en acteurs als Benicio Del Toro en Anthony Hopkins, al zo saai te maken als gras zien groeien. Daar waar An American Werewolf in London ons naar de keel greep met het menselijk drama achter de transformatie, verliest Johnston zijn focus en verdwaalt hij in de goedkope gothic-horror referenties van uit de jaren stillekes en de platvloerse camp.

6. Scott Pilgrim vs. the World (2010) Edgar Wright
Productioncost: $60 million - Worldwide Gross: $47,66 million (Universal Pictures)

Deze film staat in mijn Top 10 Favoriete Films uit 2010 ook al werd Scott Pilgrim vs. the World een flop. De reden waarom deze film verlies heeft geleden is voornamelijk te wijten aan zijn onderwerp die besteed was voor een select publiek van comic-book geeks. Een dergelijke film die zich richt op een bepaalde niche in de filmmarkt scoort zelden hoog aan de box-office, en 60 miljoen als productie-budget is misschien wat overschat. Maar ik heb er van genoten. Je dompelt onder in de echte comic-book wereld zoals je nog nooit eerder ervaren hebt.

5. Repo Men (2010) Miguel Sapochnik
Productioncost: $32 million - Worldwide Gross: $18,41 million (Universal Pictures)

Daar waar science-fiction actiefilms (Transformers, The Island, Total Recall) goed in de markt liggen, zijn science-fiction thrillers (Sunshine, Splice, The Invasion) een moeilijk genre om aan een breed publiek te verkopen. En nochtans had deze film alles om te scoren: sterke cast, beperkt budget maar voldoende om het script te verfilmen, een talentvolle Director of Photography. Het enige wat de film niet had was een intelligent scenario. Van alle debiele eindes in de filmgeschiedenis haalt Repo Men zeker de Top 10 lijst. Het weet ook niet precies in welk genre het wil uitblinken: komedie, actie of thriller. Wat ik zou voorstellen in de oorspronkelijke cast terug te halen met een andere regisseur en de film opnieuw te maken vanaf het moment dat Jude Law een electro-shock krijgt (zo halfweg de film).

4. Extraordinary Measures (2010) Tom Vaughan
Productioncost: $31 million - Worldwide Gross: $15,13 million (CBS Films)

De mediocriteit in Extraordinary Measures is stuitend. Smaakloos vertier met Harrison Ford en een schaamteloos scenario dat ook nog eens gebaseerd was op waar gebeurde feiten. Samen met Desperate Measures (1998) zijn het twee measures die een maat voor niets waren. Maar de reden waarom het volk weg bleef is deels ook te danken aan de mislukte media-campagne die zelf niet wist hoe de film verkocht moest worden. Enerzijds werd de film gepromoot als een medische thriller, anderzijds als een emotioneel drama. De trailers waren ook onevenwichtig en hadden met hun afschuwelijke titels ook een troosteloos tv-film ondertoontje.

3. The Warrior's Way (2010) Sngmoo Lee
Productioncost: $42 million - Worldwide Gross: $11,09 million (Relativity)

Kate Bosworth en Geoffrey Rush in één en dezelfde film was voor mij iets van een verrassing. De opeenstapeling van het ene martial-art en western cliché na het andere, was voor mij een andere verrassing. Maar de verschrikkelijk slechte dialogen en het afschuwelijke camerawerk in The Warrior's Way hebben waarschijnlijk heel wat bioscoopbezoekers verrast. Maar dit is het zoveelste bewijs dat het martial art/western genre gewoon niet werkt.

2. Jonah Hex (2010) Jimmy Hayward
Productioncost: $47 million - Worldwide Gross: $10,90 million (Warner Bros)

Ook die andere western, Jonah Hex, deed het slecht en dat zal waarschijnlijk voor een groot stuk te danken zijn aan de onnatuurlijke mix tussen het comic book genre en de western. Ook Cowboy’s & Aliens zal met veel moeite zijn productiebudget kunnen terugwinnen tijdens zijn bioscoop-release. Daarnaast werd er iets teveel gehoopt op de Megan Fox factor in alle trailers. Niemand geeft een moer om Fox, dus hadden ze misschien beter de focus gezet op Josh Brolin. Maar goed, de film is het zwakste van wat er in de aanbieding was in 2010.

1. How Do You Know (2010) James L. Brooks
Productioncost: $120 million - Worldwide Gross: $48,67 million (Columbia Pictures)

Maar de grootste flop van 2010 stond op rekening van How Do You Know. De nieuwe romantische komedie van As Good as It Gets (2004) regisseur James L. Brooks, die na zijn andere fiasco Spanglish (2004) waarschijnlijk zijn carrière als regisseur wel kan vergeten. Wanneer een romcom niet grappig is en niet romantisch, dan heb je een probleem. En wanneer Columbia Pictures zo dwaas is om tegen dit script zomaar eventjes 120 miljoen dollar tegen te smijten, dan heb je ook nog eens af te rekenen met een financiële kater. En wie heeft die idiote titel bedacht?

***Related Posts***
16/08/2011: Top Flop 2010
08/08/2011: Top Flop 2009
21/04/2009: Top Flop 2008
07/04/2009: Top Flop 2007
27/12/2006: Top Flop 2006

We staan hier wat achter met wat Top 10 lijstjes, en bij deze zullen we de komende weken een kleine inhaalbeweging doorvoeren. Veel van de Top Box-Office Flop en Box-Office Hit lijstjes hebben vertraging opgelopen, en dat gezien heel wat cijfers nog onbekend waren. En zo geven we nu de Box-Office Flops uit 2009. En net zoals de Top Flop 2006, Top Flop 2007 en de Top Flop 2008, baseren we ons op het productiebudget (zonder promotiekost) en het box-office resultaat wereldwijd. Cijfers wereldwijd worden niet altijd bekend gemaakt en daarom hebben we ons in de vorige lijstjes gebaseerd op het box-office resultaat in de States – wat altijd wel een goede indicator was.

In dit lijstje gaan we dan ook bij voorkeur mikken op internationale langspeelfilms. Door de jaren heen zijn er heel wat Europese films geweest die schaamrode wangen kregen bij het zien van hun balans, maar dit was vaak meer te wijten aan het gebrek aan een efficiënte promotie dan wel aan de kwaliteit van de film. In ons land is dat immers niet anders. Een Vlaamse film zonder promotie maakt weinig kans om brokken te maken aan de box-office. Rode Loper-programma’s, affiche-campagne, trailers, cinevox-capsules in de bioscoop en praatprogramma’s zijn allemaal broodnodig.

Tot slot, een film met een zwak box-office resultaat is niet noodzakelijk een slechte film, evenzeer dat een box-office hit zou betekenen dat we te maken hebben met een geslaagde film. Maar in de meeste gevallen scheelt er wel iets met de productie indien de film nauwelijks zijn productiebudget kan terugwinnen tijdens zijn bioscoop-release. Aan jullie om te oordelen of de flop een terechte zaak was. Binnenkort mogen jullie ook de Top 10 van de Box-Office Successen verwachten.

10. Pandorum (2009) Christian Alvart
Productioncost: $33 million - Worldwide Gross: $20,65 million

Pandorum had het potentieel een bijzonder knappe science-fiction film te worden met uitstekende sound en production design. Het was tevens ook een ambitieuze prent, maar de film schoot te kort en het was vaak verveling troef. De personages kwamen niet voldoende uit de verf en het concept kon door regisseur Christian Alvart veel beter uitgewerkt worden.

9. Whiteout (2009) Dominic Sena
Productioncost: $35 million - Worldwide Gross: $17,84 million

Het is niet zo dat je met een actrice als Kate Beckinsale meteen een kaskraker hebt. Ook regisseur Dominic Sena, die bekend staat voor zijn opwindende actie-sequenties, slaagt er niet om van Whiteout een geslaagde prent van te maken. In vergelijking met die andere Zuidpool-whodonit The Thing (1982) is deze een smaakloze B-film die ons helemaal 'ijskoud' laat. Slecht acteerwerk, slechte dialogen, slechte cgi, een idioot verhaal, het was zelfs slechte camp. Hoofdacteur Gabriel Macht (The Spirit) is tevens een waardeloos acteur. Voldoende redenen waarom dit een flop werd.

8. Taking Woodstock (2009) Ang Lee
Productioncost: $30 million - Worldwide Gross: $9,96 million

Taking Woodstock van Ang Lee is het soort film waar niemand echt enthousiast van wordt. Nochtans had het een veelbelovend concept, maar de uitwerking stelt teleur doordat Lee iets teveel thema’s wou aansnijden en daarbij nog eens beroep deed op de versleten splitscreen-techniek. Misschien moet hij maar beter bij het drama-genre blijven (cf. Brokeback Mountain), want komedie gaat hem niet af.

7. Amelia (2009) Mira Nair
Productioncost: $40 million - Worldwide Gross: $19,64 million

Wie had ooit kunnen denken dat je met een verhaal over de de legendarische Amerikaanse piloot Amelia Earhart (gespeeld door de briljante Hilary Swank), die in 1937 op mysterieuze wijze boven de Pacifische Oceaan verdween tijdens een poging om rond de wereld te vliegen, een vervelende biopic kon maken? Regisseur Mira Nair stort Amelia in een zee van verveling. En dit met een hoofdactrice die zich moet behelpen met dialogen die waarschijnlijk geschreven zijn door een Chinees die Engels heeft geleerd via een VDAB-cursus. Als er één recente film een remake verdient, dan is het wel deze – hopelijk met een betere regisseur én betere scenarist.

6. The Soloist (2009) Joe Wright
Productioncost: $60 million - Worldwide Gross: $38,33 million

Zoals ik al zei in mijn inleiding; niet elke flop is een slechte film. En zo is The Soloist daar een voorbeeld van. De film wordt recht gehouden door twee talentvolle acteurs (Jamie Foxx en Robert Downey Jr.) die hier een voortreffelijke vertolking hebben neergezet in een feelgood movie die ook wel een ferme dreun weet uit te delen. Uiteraard heeft de film zijn zwaktes (met name de flashback van Jamie Foxx) maar de grootste fout die hier werd gemaakt was dat de producent het nodig vond om hiervoor 60 miljoen vrij te maken. Ik vraag me nog steeds af waar al dat geld naar toe ging.

5. Astro Boy (2009) David Bowers
Productioncost: $65 million - Worldwide Gross: $39,89 million

Dat Astro Boy een flop zou worden, was al bekend nog voor de film in de zalen kwam. Niemand stond te wachten om deze cartoon in filmversie te zien. Dat de film uiteindelijk nog saai was en volkomen humorloos, verklaart de teleurstellende box-office. Misschien net iets beter dan Jimmy Neutron: Boy Genius (2001), maar mijlenver weg van Wall-E (2008).

4. Nine (2009) Rob Marshall
Productioncost: $80 million - Worldwide Gross: $54 million

Ook al is Nine gebaseerd op de Italiaanse Broadway musical die dan weer gebaseerd is op Fellini’s 8 ½ (1963), het is al zo Italiaans als een pizza eten met vork en mes. Deze niet-Italiaanse cast bestaat wel uit heel wat acteer-talent, maar is grotendeels verkeerd gecast. Meer nog, deze musical is gewoon op alle vlakken ondermaats. Het straalt geen passie uit, laat staan dat er een beetje intrige te bespeuren is. Zelfs het visuele aspect is niet veel beter dan de eerste beste muziekvideo. Maar het meest kwalijke aan deze film is dat het flauw excuus van een scenario nauwelijks weet hoe het de verschillende muzikale nummers aan mekaar moet knopen.

3. Land of the Lost (2009) Brad Silberling
Productioncost: $100 million - Worldwide Gross: $68,78 million

Land of the Lost had als doel een domme film te worden, en dat is hem ook gelukt. Het spijtige aan deze Will Ferrell prent is dat niemand het grappig vindt. Te grof voor jongeren en gewoon te dom voor volwassenen. Een logisch gevolg is het slechte box-office resultaat. Maar in alle eerlijkheid had het ook wat te maken met de slechte planning van de bioscoop-release. Land of the Lost mocht het zowaar opnemen tegen The Hangover (2009), de komedie uitblinker van 2009, naast de sequel Night at the Museum: Battle of the Smithsonian (2009) en de Pixar-prent Up (2009).

2. Imagine That (2009) Karey Kirkpatrick
Productioncost: $55 million - Worldwide Gross: $22,99 million

Dat Eddie Murphy geregeld in zwakke komedies opduikt, was al langer bekend. Het was dan ook niet meteen een verrassing dat ook deze film het bekijken niet waard is. Maar vreemd genoeg was dat voor een keer niet de schuld van de acteur, maar wel van de rest van de crew, gaande van de scenarist tot de regisseur. Imagine That is een paar keer grappig, maar niet voldoende om onze interesse voor 90 minuten aan te wakkeren.

1. Street Fighter: The Legend of Chun-Li (2009) Andrzej Bartkowiak
Productioncost: $55 million - Worldwide Gross: $22,99 million

En uiteindelijk zijn we aanbeland bij Street Fighter: The Legend of Chun-Li, de grootste puinhoop van 2009 die resulteerde in desastreuze box-office cijfers. De actie in de film is ondermaats, de humor in de film werkt niet en de scènes zijn buitengewoon belachelijk. Het zal niemand verbazen dat Andrzej Bartkowiak de eerst komende jaren niet meer in een regisseursstoel zal plaatsnemen.

***Related Posts***
16/08/2011: Top Flop 2010
08/08/2011: Top Flop 2009
21/04/2009: Top Flop 2008
07/04/2009: Top Flop 2007
27/12/2006: Top Flop 2006