Lijstjes - Page 2

  • Top 20 Meest Memorabele Strippers & GoGo Dancers in Films

    Pin it!

    Met de release van de Blu-ray van Sin City 2: A Dame to Kill For (2014) hadden we het idee om onze Top 10 van de meest memorabele en bekende film-strippers uit te breiden naar een Top 20. Toch leek dat niet meteen een gemakkelijke klus. Met enige vertraging is hieronder onze Top 20 Movie Strippers & Go-Go Dancers. Want ja, er is een verschil. Strippers zwieren hun kleren af terwijl Go-Go dansers enkel verleidelijk gaan dansen op een podium. Het onderscheid is vaak niet duidelijk in films en bijgevolg hebben we ze in één lijstje samengebracht.

    Top 20 Movie Strippers & Go-Go Dancers

    20. Bar Paly in Pain & Gain (2013)

    De scène op zich stelt niet zo heel veel voor, maar het enige waar Michael Bay klaarblijkelijk talent voor heeft is het in beeld brengen van halfnaakte babes op hoge hakken. En hier hebben we een mooi voorbeeldje met de adembenemende Bar Paly (pics) die in een glitterend pakje haar wulpse vormen laat kronkelen op de beats van de muziek.

    pain_and_gain_2013_poster2.jpgBar Paly,No Pain No Gain,stripper pain_and_gain_2013_poster3.jpg

    19. Lindsay Lohan in I Know Who Killed Me (2007)

    Het goede nieuws is dat je de volledige film niet hoeft te bekijken om de uitdagende strip-act van Lindsay Lohan (pics) te kunnen aanschouwen. Want op het moment dat je denkt het ergste al gezien te hebben, duikt de film met elke scène nog verder de dieperik in. Maar op zich was de brave 'Mean Girl' / 'Maggie Peyton' aan de paal te zien slingeren wel een leuk moment, voldoende voor een 19de plaats.

    i_know_who_killed_me_2007_poster.jpglindsay lohan,i know who killed me,stripper i_know_who_killed_me_2007_poster2.jpg

    18. Jennifer Aniston in We're the Millers (2013)

    Inderdaad, de film is niet om aan te zien, maar deze 45-jarige Jennifer Aniston (pics) heeft toch nog steeds een strak lichaam, en haar strip-act mocht er wel zijn. En dan heb ik het enkel over deze scène, want haar vertolking van een stripper was al even onwaarschijnlijk als de vertolking van een hoertje door Julia Roberts in Pretty Woman (1990).

    We're the Millers posterJennifer Aniston,We're the Millers,stripper We're the Millers poster

    17. Penelope Ann Miller in Carlito's Way (1993)

    De relatie tussen Pacino en Penelope Ann Miller sloeg in de film nergens op, maar er zat wel een leuke strip-act in. Misschien wel de enige reden waarom dit personage niet uit het verhaal werd geschreven. Penelope Ann Miller is allesbehalve overtuigend als stripper. Ze komt zelfs behoorlijk houterig over (bekijk dan been die even de lucht in vliegt! Priceless!). Maar de manier hoe De Palma de gehele scène in beeld bracht, verdiende toch een plekje in deze lijst, en moest hiervoor Sheri Moon Zombie wijken met haar strip-act in Halloween. Sorry, Sheri :s

     Road House,stripper Julie Michaels,Road House,stripper Road House,stripper

    16. Julie Michaels in Road House (1989)

    Julie Michaels is een bezig bijtje. De dame was niet alleen te zien als blonde stoot in Road House maar tevens als een rondborstige vechtersbazin in Point Break, in een onvergetelijke scène waarin ze met de borsten bloot Keanu Reeves te lijf gaat. Wat weinigen weten is dat Michaels een ervaren stuntvrouw is geworden net na haar ontdekking in Road House. Ze heeft zelf "Jason" vermoord in Jason Goes to Hell: The Final Friday en Dwayne Johnson te lijf gegaan in The Scorpion King. Een paar jaar na Road House ging deze dame zelfs volledig uit de kleren voor A Time to Revenge (1997). Deze blondine moest gewoon in deze Top 20 verschijnen.

     Road House,stripper  Julie Michaels,Road House,stripper Road House,stripper

    15. Jessica Alba in Sin City 2: A Dame to Kill For (2014)

    In vergelijking met de eerste Sin City, die en stuk beter scoort in dit klassement, lijkt deze stripact van Nancy een stuk meer aangekleed, maar daarom niet minder suggestief. Toch hadden we er iets meer van verwacht, en moeten we met enige verstomming concluderen dat niet Jessica Alba (pics ) maar Eva Green de show steelt, en dat zonder flashy strip-act. Maar de act op zich verdiende hier wel een plaats in deze Top 20.

     Jessica Alba,Sin City 2,stripper Jessica Alba,Sin City 2,stripper rosario dawson,Sin City 2,stripper

    14. Pamela Anderson in Barb Wire (1996)

    Ook al moet dit waarschijnlijk één van de slechtste comic-adaptaties zijn, kan je niet omheen de strip-act van de rondborstige Pamela Anderson (pics) die zich voor de gelegenheid in een lederen pakje stak die net iets te strak bleek aan de decolleté. Bedenk daarbij nog een watervaldouche en een naaldhak die in het publiek wordt gesmeten, en de toon van de film is meteen gezet. Spijtig genoeg ging alles snel bergaf vanaf dit punt.

    Barb Wire posterPamela Anderson,Barb WireBarb Wire poster

    13. Roselyn Sanchez in Yellow (2006)

    Er zijn weinig mensen die deze halve independent film hebben gezien, maar zij die wel hebben geproefd Yellow zullen waarschijnlijk de strip-act van Roselyn Sanchez (pics) herinneren ... is tevens het enige memorabele aan deze prent. De film is één reuze cliché van de stripper met het gouden hart die in bescherming wordt genomen door de club-eigenaar, geschreven en geproduceerd door Sanchez zelf. Als jullie echter een betere film willen zien met Roselyn, kan ik The Game Plan (2007) aanraden. Dwayne Johnson moet je er dan wel bij nemen.

    yellow_2006_poster.jpgRoselyn Sanchez,Yellow,stripper yellow_2006_poster2.jpg

    12. Olivia Wilde in Butter (2011)

    Als je de geruchten mag geloven is Olivia Wilde (pics) een vrij verlegen meisje. In Butter merk je daar niet echt veel van. Olivia is tevens behoorlijk lenig en die kleine strip-act moest gewoon in deze lijst. Spijtig dat ook deze prent zelfs de prijs van een pakje boter niet waard is.

    butter_2011_poster.jpgElisabeth Berkley,Olivia Wilde,stripper butter_2011_poster2.jpg

    11. Rebecca Romijn in Femme Fatale (2002)

    Rebecca Romijn (pics) is misschien niet dé beste actrice en haar carrière is nooit echt van de grond gekomen, maar die ene scène uit Femme Fatale zal niemand vergeten. Je hebt de indruk dat ze volledig uit de kleren gaat, maar uiteindelijk zie je bitter weinig, en toch is alles zo aanstekelijk. Spijtig dat het niet op een podium was, maar deze strip-act mocht hier ook niet ontbreken. En ja, het is opnieuw een Brian De Palma prent, hoe kon het ook anders.

    Femme Fatale posterRebecca Romijn,femme fatale,stripper Femme Fatale poster

    10. Natalie Portman in Closer (2004)

    Dat Natalie Portman (pics) kon acteren wisten we ondertussen allemaal, maar dat ze ook nog eens kon strippen was met deze Closer meteen duidelijk. In deze film maakt ze het hof aan Clive Owen en hij kreeg wel een exclusieve inkijk in de intieme delen van de dame.

    Closer posterNatalie Portman,close,stripper Closer poster

    9. Demi Moore in Striptease (1996)

    Het is niet meteen een geslaagde film maar de strip-acts in G-string van Demi Moore (pics) mogen wel gezien zijn, al was het maar om nog eens de nummers te horen van Eurythmics. Het vreemde aan deze prent, in vergelijking met bijvoorbeeld een Showgirls is dat er bitter weinig echte erotiek te bespeuren valt. Bij momenten is het een soort vreemde komediefilm waar niemand echt opgewekt van wordt. Maar als je aan een stripper denkt in een Hollywoodprent, kan je moeilijk om Demi heen.

    striptease_1996_poster.jpgDemi Moore,Striptease,stripper striptease_1996_poster2.jpg

    8. Amy Smart in Crank: High Voltage (2009)
    Amy Smart (pics) was niet al te verlegen om voor de camera te gaan strippen in een vrij idiote actie thriller met Jason Statham. De scènes waren zelfs niet enorm flatterend voor de actrice en het heeft in ieder geval haar carrière geen boost gegeven. Maar de act op zich kon niet aan deze lijst ontbreken.

     Crank: High Voltage posterAmy Smart,Crank: High Voltage,stripper  Crank: High Voltage poster

    7. Jamie Lee Curtis in True Lies (1994)
    De 80'ties babe bij uitstek is toch wel Jamie Lee Curtis (pics) en in deze 90'ties film voert ze op iets oudere leeftijd wel een behoorlijk heet dansje op voor de ogen van Schwarzenegger. De erotische geladenheid van scène wordt even doorprikt met een beetje humor, wanneer Jamie haar "paal" mist en even op de grond dondert, maar de scène moet niet onderdoen voor haar aanstekelijke aerobic-moves in Perfect (1985).

    True Lies posterJamie Lee Curtis,True Lies,stripper True Lies poster

    6. Kim Basinger in Nine 1/2 Weeks (1986)
    Regisseur Adrian Lyne heeft wel wat ervaring met erotische scènes en deze strip-act van Kim Basinger (pics) is ondertussen de geschiedenisboeken ingegaan, naast die fameuze ondervragingsscène met Sharon Stone in Basis Instinct.

     Nine 1/2 Weeks posterKim Basinger,Nine 1/2 Weeks,stripper  Nine 1/2 Weeks poster

    5. Elizabeth Berkley in Showgirls (1995)
    Elizabeth Berkley (Pics) is ook zo goed al verdwenen van het witte doek, maar we zullen haar allen nog herinneren - niet voor haar debuut in de serie "Saved by the Bell", maar wel van deze Paul Verhoeven film. Met haar lange benen en ideale maten kon je nauwelijks nog letten op het filterdunne verhaaltje of het buitengewoon slecht acteerwerk.

    showgirls_1995_poster.jpgElisabeth Berkley,showgirls,stripper showgirls_1995_poster2.jpg

    4. Rose McGowan in Planet Terror (2007)
    Regisseur Robert Rodriguez is een meester in het verfilmen van strip-acts, en ook zijn voormalige vriendin weet hij bijzonder goed in beeld te brengen in deze exploitation prent. Rose McGowan (pics ) mag dan nog niet hebben doorgebroken als een acteertalent, we gaan haar allemaal nog wel herinneren als stripper met één been in deze Planet Terror.

    Planet Terror posterrose mcgowan,planet terror,stripper Planet Terror poster

    3. Jessica Alba in Sin City (2005) Dat Jessica Alba (pics ) een echt danstalent was, dat wisten we al ,na het zien van Honey (2003), maar dat ze ook nog eens een opwindende stripact kon opvoeren werd meteen duidelijk in deze prent. Jessica lijkt een heel braaf meisje, maar hier heeft Robert Rodriguez haar omgedoopt tot femme fatale met een sexy lederen cowgirl outfit. En uiteraard mocht de zweep niet ontbreken om alles nog een stukje pikanter te maken.

    Sin City posterjessica_alba,sin city,stripper Sin City poster

    2. Jessica Biel in Powder Blue (2009)
    Dit is echt wel een hete stripper-scène waar Jessica Biel voluit gaat in haar rol, met aanstekelijke dans-acts al dan niet met kaarsvet of ingewikkeld in lakens. Jessica heeft ook het perfecte maten en is ook bijzonder overtuigend in haar rol. Qua verhaal is het een minder geslaagde kopie van Paul Thomas Anderson's briljante Magnolia. Deze film had dan ook een rotslechte regisseur aan het roer (Timothy Linh Bui) die eigenlijk iets te vertellen had. Jessica koos spijtig genoeg de verkeerde film om uit de kleren te gaan, maar ze verdient hoe dan ook deze tweede plaats.

    Powder Blue posterjessica biel,powder blue,stripper Powder Blue poster

    1. Salma Hayek in From Dusk Till Dawn (1996)

    En hoe kon het ook anders dan Salma Hayek (pics) als de vampieren koningin Santanico Pandemonium te katapulteren naar de eerste plaats van de Beste Strip-acts. Haar slachtoffers werden getrakteerd op een sexy dansje, en mochten drinken van een rankje die ze over haar been goot, voordat de bar in een slachthuis werd omgedoopt. Maar ook de cinematografie en de zalige muziek van After Dark door Tito & Tarantula.

    from_dusk_till_dawn_1996_poster.jpgSalma Hayek,From Dusk Till Dawn,stripper from_dusk_till_dawn_1996_poster2.jpg

  • Top 10 box-office flops van 2014

    Pin it!

    Ik blijf het elk jaar herhalen, er is niet meteen een regel dat je de kwaliteit van een film kan bepalen aan de hand van zijn box-office resultaat. Zowat elk weldenkend mens is het er over eens dat Fifty Shades of Grey (2015) eigenlijk nauwelijks het bekijken waard is, en toch staat hij momenteel aan de top van de box-office resultaten, daarentegen vindt een geniale prent als A Most Violant Year (2014) zijn publiek niet. De film heeft ook een rotslechte distributie gekregen in een beperkt aantal zalen. Ook The Immigrant (2013) van James Gray deed een beteuterde indruk aan de box-office met slechts 5,8 miljoen dollar. Maar de wat lullige poster met de verwijfde kop van Jeremy Renner heeft waarschijnlijk heel wat mensen afgeschrikt. Een andere reden hebben we niet want dit was volgens ons toch wel een knappe prent.

    2014 stond een beetje in het teken van de sequels. Aan het hoofd staat Transformers: Age of Extinction (2014) met een recette van meer dan 1 miljard dollar. Nog maar een bewijs dat box-office en kwaliteit niet samen gaan. In zijn kielzog zien we The Hobbit: The Battle of the Five Armies (2014) met 950 miljoen dollar. En tot ieders verbazing staat de science-fiction komedie Guardians of the Galaxy (2014) met 774 miljoen dollar. Hieronder staan de 10 meest opvallende flops van 2014.

    Top 10 Box-Office Flop van 2014

    10. The Loft (2014) Erik Van Looy
    Production cost: $14 million (Total cost: +/- $28 million) - Worldwide Gross: $6 million (Open Road Films)

    The Loft

    We starten met een film uit eigen bodem, of toch deels. The Loft (2014) heeft niet alleen een slechte beurt gemaakt in Vlaanderen, maar de Amerikaanse journalisten maakten de film met de grond gelijk en het publiek stuurde zijn kat. Wij dachten dat de film alsnog de meet van 10 miljoen zou halen, maar dat zit er niet meer in. Vorige week was de film nog te zien in meer dan 1.800 filmzalen, nu zijn dat er nog 245. De film moet 28 miljoen ophalen voor een break-even, en dat zit er al helemaal niet meer in.

    9. Men, Women & Children (2014) Jason Reitman
    Production cost: $16 million (Total cost: +/- $32 million) - Worldwide Gross: $1,7 million (Paramount)

    Men, Women & Children

    Blijkbaar verandert Jason Reitman dan toch niet alles in goud wat hij aanraakt want zijn Men, Women & Children (2014) (2014) was een gigantische filmflop en de meningen over de kwaliteit ervan lagen nogal uiteen; van super knap (Chicago Sun ) tot super slecht (Slant Magazine ). Wij hebben de film zelf nog niet gezien...en dat ging ook moeilijk gezien er bij ons geen bioscoop-release was.

    8. Get On Up (2014) Tate Taylor
    Production cost: $30 million (Total cost: +/- $60 million) - Worldwide Gross: $31,9 million (Universal)

    Get On Up

    De James Brown biopic heeft ook geen potten gebroken. Nochtans werd Get On Up (2014) geregisseerd door de regisseur van The Help (2011) en kreeg hij ook heel wat lovende kritieken, maar de film miste een filmster in de hoofdrol. Niemand wist wie Chadwick Boseman was.

    7. Sabotage (2014) David Ayer
    Production cost: $35 million (Total cost: +/- $70 million) - Worldwide Gross: $17,5 million (Open Road Films)

    Sabotage

    Ook Sabotage (2014) met Arnold Schwarzenegger deed het fameus slecht. De film heeft nochtans een wijde distributie gehad, ook bij ons, maar zowel de trailer als de marketing konden het publiek niet echt overtuigen. De teleurstelling van The Last Stand (2013) met Schwarzie waren de mensen blijkbaar nog niet vergeten.

    6. I, Frankenstein (2014) Stuart Beattie
    Production cost: $65 million (Total cost: +/- $130 million) - Worldwide Gross: $71 million (Lionsgate)

    I, Frankenstein

    I, Frankenstein (2014) is een rotslechte film die de eerste plaats bekleedt in onze Top 10 Worst Movies 2014. Dat het publiek ook wegbleef ondanks de brede filmdistributie was voornamelijk te wijten aan de slechte mond-aand-mond reclame.

    5. The Legend of Hercules (2014) Renny Harlin
    Production cost: $70 million (Total cost: +/- $140 million) - Worldwide Gross: $61 million (Lionsgate)

    The Legend of Hercules

    The Legend of Hercules (2014) lijdt een beetje aan dezelfde ziekte als de James Brown film, met name het ontbreken van een filmster in de hoofdrol. Al gehoord van Kellan Lutz? Wij ook niet. Dat de film ook op de ballen trok, en concurrentie kreeg van Dwayne Johnson met zijn Hercules (2014), zal ook niet geholpen hebben.

    4. Pompeii (2014) Paul W.S. Anderson
    Production cost: $100 million (Total cost: +/- $200 million) - Worldwide Gross: $117,8 million (TriStar)

    Pompeii

    Dit is misschien wel een beetje van een vreemde eend in het lijstje. Normaal had Pompeii (2014) gemakkelijk een box-office succes kunnen worden, maar de film heeft gewoon net iets teveel gekost voor zijn eigen goed. En buiten de mensen die naar Game of Thrones kijken, zijn er weinigen die Kit Harington echt kennen. Wij zijn zelf geen al te grote fans van Paul W.S. Anderson pulp, dus hebben we ook deze film gemeden in de bioscoop.

    3. Winter's Tale (2014) Akiva Goldsman
    Production cost: $60 million (Total cost: +/- $120 million) - Worldwide Gross: $30,8 million (Warner Bros.)

    Winter's Tale

    Winter's Tale (2014) was een langspeelfilm-debuut van een veteraan-scenarist, die compleet de mist inging. De film bewees meteen ook dat niet elk boek klaar was voor een film-adaptatie. Deze film had wel heel wat filmsterren (Colin Farrell, Russell Crowe), maar was nauwelijks het bekijken waard, en dat kon je al aanvoelen bij het bekijken van de trailer.

    2. Sin City: A Dame to Kill For (2014) Robert Rodriguez & Frank Miller
    Production cost: $65 million (Total cost: +/- $130 million) - Worldwide Gross: $39 million (Weinstein)

    Sin City: A Dame to Kill For

    Ik keek uit naar Sin City 2: A Dame to Kill For (2014), maar de film is slechts een schim van het origineel. Ook deze prent heeft geleden onder de slechte mond-aan-mond reclame. Zowel Miller als Rodriguez hebben al wat filmflops op hun naam staan en deze film kunnen ze aan hun lijstje voegen.

    1. Transcendence (2014) Wally Pfister
    Production cost: $100 million (Total cost: +/- $200 million) - Worldwide Gross: $103 million (Warner Bros.)

    Transcendence

    Maar de film die alle diepterecords brak vorig jaar was Transcendence (2014) met Johnny Depp, die ondertussen ook al de ene na de andere filmflop op zijn naam heeft staan. Het vreemde was dat deze prent eigenlijk nooit had moeten floppen. Een (1) groot budget + (2) filmster + (3) actiefilm, resulteert in de meeste gevallen in een succesvolle box-office. En hier hadden we zelfs een regisseur, die eigenlijk een talentvol Director of Photography was, en de film dus ook wel een visueel sterke look gaf. Het probleem met deze prent was zijn script, die niet niet ver genoeg is gegaan in zijn analyse van de virtuele intelligentie. Bij momenten begon alles heel artificieel aan te voelen en halverwege de film begon de aandacht weg te vloeien. Dat de film het moest opnemen tegen Captain America: The Winter Soldier (2014), zal ook niet geholpen hebben.

    ***Related Posts***
    25/03/2014: Top Flop 2013
    05/07/2013: Top Flop 2012
    16/08/2012: Top Flop 2011
    17/08/2011: Top Flop 2010
    08/08/2011: Top Flop 2009
    21/04/2009: Top Flop 2008
    07/04/2009: Top Flop 2007
    27/12/2006: Top Flop 2006

  • Top 10 Beste en Slechtste Films van 2014

    Pin it!

    Naar goede gewoonte pakken we hier op De FilmBlog uit met de Top 10 Beste Films van 2014, en net zoals elk jaar zit het neusje van de zalm weer in de staart. Ik denk dan maar aan het schitterende A Most Violent Year (2014) van J.C. Chandor, die ik al in persvisie mocht bekijken, maar pas op 31/12 in de States in de bioscoop zal komen en later op 4 februari 2015 bij ons in de bioscoop. En ook al vermoed ik dat deze film wel eens met een aantal Oscar-beeldjes zal lopen, zal ik hem vanwege zijn late release niet opnemen in de Top 10.

    inherent_vice_2014_poster2.jpgbirdman_2014_poster.jpgthe_imitation_game_2014_poster.jpga_most_violent_year_2014_poster.jpg

    Hetzelfde kan gezegd worden van het magnifieke The Imitation Game (2014) met Benedict Cumberbatch, die in de States op 25 december in de bioscoop komt en bij ons pas op 14 januari 2014. Ook de geniale Birdman (2014) kan ik niet opnemen in de Top 10, gezien deze film pas op 28 januari 2015 ons land aandoet met een ruime release. Ook Inherent Vice (2014) komt pas op 25 februari bij ons uit en Foxcatcher (2014) is voor 21 januari 2015. Ik had ook The Interview (2014) in de Top 10 willen opnemen, al was het maar uit pure solidariteit met Sony en met een dikke opgestoken middelvinger naar die Noord Koreaanse hackers. Maar gezien de plaatsen beperkt waren in onze Top 10 en we de film in kwestie zelfs nog niet hadden gezien in persvisie, staat de film er niet tussen.

    En net zoals elk jaar hebben we voor de Top Slechste films van 2014 niet alleen op zoek gegaan naar films die slecht gemaakt zijn, maar ook films die eigenlijk geen enkel excuus hadden om een teleurstellende film af te leveren en bijgevolg noodgedwongen in deze lijst moesten staan.

    The Best Movies of 2014

    10. Under the Skin (2013) Jonathan Glazer

    Under the Skin (2013) is zo een bizarre en originele prent dat ik zelfs moeite had om er een review over neer te pennen. Daar waar een Lost Highway (1997) nog op een psychologische manier te doorgronden was, is deze prent echt wel 'out there'. Na het zien ervan kan je het WTF-moment nauwelijks onderdrukken. Maar de beeldvoering, de muziek, de vertolkingen (die deels geacteerd waren en deels verborgen camera met niet-acteurs) is dermate fascinerend dat je er meer wil over te weten komen. Under the Skin kruipt werkelijk 'onder je huid'. En dan stoot je op het boek van Michel Faber, die echt wel de sleutel is om deze prent op een logische manier te doorgronden en te verklaren. Maar los van het boek blijft het een fascinerende film die mensen aanzet tot het bedenken van de meest uitzinnige theorieën, en dat is iets waar veel science-fiction films maar van kunnen dromen. Het is bij mijn weten zelfs de eerste "cinema-vérité-science-fiction" film ooit gemaakt en is in ieder geval iets wat ik nog nooit eerder heb gezien.

    Under the Skin

    9. The Drop (2014) Michaël R. Roskam

    Het was misschien niet het meest originele en verrassende verhaal dat Roskam kon vertellen, maar de manier waarop hij zijn acteurs opvoert en de beklemmende sfeer die hij installeert was om van te smullen. Het moet trouwens de eerste keer zijn dat een film gemaakt door een Belg, allesbehalve aanvoelde als een Belgische film. The Drop (2014) heeft wel zwaar geflopt in de States, maar het verwachtingspatroon van de gemiddelde Amerikaanse bioscoopbezoeker is anders dan wat wij verlangen van een film. Een Amerikaan wil actie zien om de zoveel minuten en hier moet je werkelijk kunnen genieten van de ontplooiing van het (trage) drama om dan op een andere manier te kunnen proeven van die harde conflict-momenten. The Drop werd ook niet echt gepromoot - te wijten aan het beperkte productiebudget - en dat betaal je cash aan de box-office. Het is geen sensationele prent en er komt geen echt onthutsende finale, maar het fascinerende zit hem in de ontwikkeling van die complexe personages. En uiteraard heb je ook nog eens briljante vertolkingen van Tom Hardy, James Gandolfini, Noomi Rapace en Matthias Schoenaerts.

    The Drop

    8. Interstellar (2014) Christopher Nolan

    Ook al blijft Interstellar (2014) wat nazinderen, hebben we hier - gezien de reputatie van de talentvolle Nolan - veel meer van verwacht. Het is niet dat je er met volle teugen van zal genieten, en toch is het iets van een evenement wat ongetwijfeld de moeite waard is. Er zijn ongetwijfeld veel zaken die niet werken, maar deze film is en blijft episch - en niet alleen omwille van de beeldvoering. Mijn grootste probleem met de film is dat hij net iets teveel de zaken verbaal wou uitleggen, terwijl alles al visueel duidelijk genoeg was. Desondanks was de ambitie van Nolan's visie zo verfrissend in dit tijdperk van films die op 'safe' spelen, voorspelbare sequels en spin-offs.

    Interstellar

    7. Fury (2014) David Ayer

    Los van de historische kanttekening die je moet maken bij het zien van Fury (2014) en het overdreven patriottisme is het een indrukwekkende en aangrijpende oorlogsprent die heel wat interessante bokkensprongen maakt. Net zoals een rollende tank is Fury zowel lomp als compromisloos, en tussen de modder en de kanonnenvuurwerk voelen we die kleine momenten van menselijkheid toch doorwegen.

    Fury

    6. Locke (2013) Steven Knight

    Een andere film met Tom Hardy die niet mocht ontbreken aan deze Top 10 is Locke (2013). We hadden al veel gelijkaardige filmprojecten gezien waarin we slechts één personage zien op één locatie gedurende 90 minuten (Brake en Buried), maar deze is wel de meest geslaagde prent van de drie. En dat zal ook wel te maken hebben met de meesterlijke vertolking van de hoofdacteur. Zelden was een film over een man die van Birmingham naar Londen rijdt zo fascinerend.

    Locke

    5. Nightcrawler (2014) Dan Gilroy

    Nightcrawler (2014) moet de meest boeiende debuutfilm zijn van het jaar met een onherkenbare maar steengoede Jake Gyllenhaal, die met zijn ingevallen wangen en diepe oogkassen bij momenten lijkt op een griezelige vampier. Een intens en heerlijk ongepast personage waar je spontaan verliefd op zal worden ... of misschien van zal walgen. Nightcrawler ontrolt zich in een gruwelijke en zwartgallige satire op de journalistiek, de arbeidsmarkt en de cultuur van het 'ik'. Het werk van de reporters is smerig. De redactrice van een lokaal tv-station zegt meteen waar het op staat: 'Het publiek wil bloed zien'. Ik heb vooral een uitstekende film gezien.

    Nightcrawler

    4. Edge of Tomorrow (2014) Doug Liman

    Mijn verwachtingen waren in het begin niet al te hoog, maar deze Edge of Tomorrow (2014) heeft me van begin tot eind op de 'rand' van mijn stoel doen zitten. Het is het soort film die gemakkelijk gaat vervelen, wanneer je weet dat alles zichzelf zal herhalen met personages die telkens iets aan de loop der zaken willen veranderen. Maar het script is voldoende bij de pinken om de kijker telkens een stapje voor te zijn. En met twee klasbakken als Cruise en Blunt ga je volledig mee met hun klaarblijkelijk onmogelijke strijd. Je zou het kunnen zien als een science-fiction adaptatie van D-Day tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar het heeft bij momenten ook een middeleeuws karakter met ridders die door de modder ploeteren in veel te zware harnassen. Gezien het gewaagde plot waarin personages terugkeren in de tijd, al dan niet met behoud van geheugen, is er al heel wat inkt gevloeid over de mogelijke plotholes, maar die zijn er bijna niet. Je kunt bijna alles op een logische manier verklaren. In ieder geval is Edge of Tomorrow een film waar je urenlang kan over discussiëren.

    Edge of Tomorrow

    3. Guardians of the Galaxy (2014) James Gunn

    Tegen alle verwachtingen in is dé science-fiction film van het jaar is zonder twijfel Guardians of the Galaxy (2014), met zijn offbeat en soms clevere humor op melige 70'ties muziek komende van een mix cassette-tape. De kracht van deze prent zit hem niet in het verhaal, maar wel de toon waarop het verhaal wordt verteld. Je moet immers al ver terug in de tijd gaan om een science-fiction film te zien waarmee je echt kunt lachen. Het is een plezier om B-list underdogs te zien opboksen tegen serieuze en zwaarwichtige villains. Het was meteen duidelijk dat je James Gunn niets van humor moet aanleren. Guardians of the Galaxy is zeker een geslaagd experiment, met een goeie balans tussen knetterende actie en zwarte humor. Tevens de enige comic adaptatie die de moeite was te vernoemen in 2014.

    Guardians of the Galaxy

    2. Gone Girl (2014) David Fincher

    Als grote fan van het werk van David Fincher, heb ik ook genoten van deze Gone Girl (2014) met zijn a-typische serial killer. De geraffineerde wijze waarmee de regisseur zijn verhaal vertelt is simpelweg betoverend, onthutsend en aangrijpend. Het resultaat is een gewiekste psychologische thriller waar de subtiele humor nu en dan de sombere sfeer doorprikt, met een Rosamund Pike hier een intense en verrassende vertolking neerzet. Wat centraal staat in Gone Girl is de grens tussen perceptie en realiteit, slogans en feiten. Datgene wat we zien is niet altijd datgene wat is, en zo krijgen we hiervan honderden voorbeelden uitgewerkt op verschillende niveaus. Het lijkt op een 12-in-een-dozijn thriller, maar dat is het allesbehalve.

    Gone Girl

    1. Boyhood (2014) Richard Linklater

    Maar je kunt er moeilijk om heen dat dé film van het jaar toch wel Boyhood (2014) is van Richard Linklater. De film werd opgenomen in stukken over een tijdspanne van maar liefst 12 jaar met het hoofdpersonage dat opgroeide van puber tot volwassene. De eerste draaidag vond plaats in de zomer van 2002 en werd afgewerkt in oktober van 2013, met een productiebudget van slechts 2,4 miljoen dollar. Het resultaat is een fascinerende coming-to-age film. Maar mede door de subtiele regie zonder melodrama of overdreven pathos en de overtuigende acteerprestaties, komt het nooit gekunsteld over en worden we meegezogen in dit herkenbaar verhaal. Het is als het ware een soort statement over het leven die voorbij vliegt en waarvan wij getuige mogen zijn. En gezien de aard van het beestje gaan we niet zo snel gelijkaardige films te zien krijgen.

    Boyhood

    The Worst Movies of 2014

    10. Exodus: Gods and Kings (2014) Ridley Scott

    Net zoals in 2013 hebben we dit jaar opnieuw een Ridley Scott prent op de 10de plaats van de slechtste films. Exodus: Gods and Kings (2014) komt nauwelijks goed op gang, halverwege dommel je bijna in slaap, en het einde is misschien het meest troosteloze wat ik ooit in een 140 miljoen dollar film heb gezien. Het grootste probleem met deze Bijbelverfilming is dat Ridley alles heeft benaderd alsof het ging om historisch accurate feiten. Alle poëzie uit het verhaal werd met de scalpel uit het script gesneden ten voordele van een min-of-meer "plausibel" relaas van een man die zijn volk uit de slavernij haalde. We krijgen dan ook van de pot gerukte theorieën voorgeschoteld; zoals reuze krokodillen die vissers in stukken bijten om zo de zee rood te kleuren of een komeet die de terugtrekking van de zee zou verklaren. Komt daar nog bij de witter-dan-wit casting (met meer "gekleurde" en authentieke acteurs onderaan de sociale ladder), dialogen die vertalingen van het Oude Testament mixen met hedendaagse replieken, buitengewoon slecht acteerwerk en een saaiheid die in 2014 nauwelijks overtroffen werd.

    Exodus: Gods and Kings

    9. Transformers: Age of Extinction (2014) Michael Bay

    En naar goede gewoonte hebben we ook een Michael Bay film, en dit jaar is dat Transformers: Age of Extinction (2014), een langgerekte showreel van het visuele effectenhuis Industrial Light & Magic. En hun expositie van hun kunnen, opgenomen met echte 3D technologie, duurt zelfs 2u45 minuten! Voor mij volstond de trailer van dit dolgedraaid pandemonium van explosies en cgi-vuurwerk.

    Transformers: Age of Extinction

    8. Teenage Mutant Ninja Turtles (2014) Jonathan Liebesman

    En van Michael Bay gesproken, kon je dit jaar ook niet omheen Teenage Mutant Ninja Turtles (2014), popcorn-vertier van de domste soort. Bay nam de productie op zich, maar net zoals de Transformers draait alles rond actie, visuele effecten, Victoria Secret product placement en bimbo's. Het is allemaal net niet dom genoeg of grappig om hier plezier aan te beleven.

    Teenage Mutant Ninja Turtles

    7. The Expendables 3 (2014) Patrick Hughes

    Ze hadden het bij die ene film moeten laten maar de geur van dollars heeft er voor gezorgd dat we ondertussen The Expendables 3 (2014) hebben, en het is alweer een onbegrijpelijk en veel te lange cocktail van testosteron en buskruit met een gezelschap van has-been actiesterren én Jason Statham. De nieuwigheid van de eerste film is eraf en zelfs het zelfbewuste campy kantje uit de sequel zijn weg, en we blijven over met een levenloos script die zichzelf net iets te ernstig neemt, ook al krijgen we een spervuur aan onnozele one-liners en tenenkrullende overacting van Mel Gibson en Wesley Snipes. Persoonlijk denk ik dat ijs zien smelten aan de Noordpool veel boeiender is dan deze catwalk van actie-veteranen.

    The Expendables 3

    6. Deliver Us from Evil (2014) Patrick Hughes

    Een mode-trend van de laatste jaren zijn de hybride films waarbij verschillende filmgenres worden gemixt (cf. Shaun of the Dead, Kill Bill, Guardians of the Galaxy, ... ), maar deze excorcist / politiefilm is allesbehalve een geslaagde mix. Nochtans waren alle ingrediënten aanwezig voor een spannende thriller. Een monsterfilm is pas goed wanneer je als kijker gelooft in het monster, net zoals exorcisme werkt wanneer je als kijker begint te geloven in wat je voorgeschoteld krijgt - hoe absurd het op papier ook moge klinken. Deze Deliver Us from Evil (2014) slaat de bal volledig verkeerd. Hier is er NUL angst of spanning, en dat heeft dan weer te maken met het feit dat het verhaal nergens op slaat en je ook geen voeling hebt met de karakters. Deliver Us from Evil bestaat hoofdzakelijk uit een samenraapsels van clichés en getelefoneerde schrik-momenten. Op de koop toe worden we opgezadeld met goedkope Jesus Christ propaganda, die je gezien de context nauwelijks serieus kan nemen. Zelfs de nummers van The Doors worden er bij de haren bijgetrokken in een poging alles nog wat diepte te geven.

    Deliver Us from Evil

    5. Left Behind (2014) Vic Armstrong

    Het zou geen Top 10 Worst Movies zijn zonder een Nicolas Cage film, en hier hebben we Left Behind (2014), misschien wel de meest amateuristische end of time/disaster film aller tijden, en we hebben al heel wat rampzalige prenten gehad. De speciale effecten lijken hier wel gemaakt met Microsoft Paint en het scenario geschreven door een groepje apen met een VDAB-getuigschrift scenarioschrijven. Het is onbedoeld lachwekkend, maar laat dit een steun zijn voor alle talentloze regisseurs in de wereld. Er is ook hoop voor jullie in Hollywood voor een langspeelfilm debuut. Maar de professionele stuntman Vic Armstrong heeft toch wel eventjes met Nic Cage kunnen draaien, en de acteur heeft hier zowat zijn meest tenenkrullende rol neergezet uit zijn gehele carrière. Proficiat aan al diegene die betrokken waren in dit treinongeluk.

    Left Behind

    4. Sex Tape (2014) Jake Kasdan

    De slechtste komedie van het jaar is toch wel Sex Tape (2014). Het ontbreekt deze prent niet alleen aan geslaagde grappen, maar ook aan een basis-kennis van moderne technologieën. Het had misschien grappig geweest zo'n 5 jaar geleden, maar wie kan er nog lachen over het functioneren van i-Pads en Clouds, los van de mensen van Apple die er gratis reclame in zien? In ieder geval niet het doelpubliek die deze prent wil aanspreken. Laat staan dat deze gehele 'seks tape' onzin, gewoon al zo versleten is als 'found footage' films. Het pijnlijke is dat deze prent eigenlijk meer wil zijn dan een domme komedie, maar heeft geen flauw benul van hoe ze dit moet verwezenlijken. Het blijft dan ook steken bij onnozele slapstick humor, karikaturale figuren (een nieuw dieptepunt voor Rob Lowe) en overgehaalde karakters uit andere films en series, zoals Comedy Central-acteur Rob Corddry en The Office-actrice Ellie Kemper. En zoals bij elke van die tapes is het leuker voor diegene die het hebben gemaakt, dan voor diegene die er naar moeten kijken.

    Sex Tape

    3. Grace of Monaco (2014) Olivier Dahan

    En voor wie dacht dat ze met Diana (2013) het dieptepunt hadden bereikt van de royal biopics, komen ze met Grace of Monaco (2014) aandraven. Je zou denken dat Harvey Weinstein na Diana zijn lesje had geleerd maar de uitschuiver is bij deze prent zowaar nog groter. Het zag er allemaal zo veelbelovend uit, maar het resultaat is beschamend. Nicole Kidman zet hier tevens één van heer slechtste vertolkingen neer ooit, maar ook hier is de regisseur echt wel de grote verantwoordelijke. De Franse cineast Olivier Dahan maakt (naar eigen zeggen) geen biopics, hij maakt fictie gebaseerd op echte personages. En daar wringt het schoentje op vele vlakken want het resultaat is bespottelijk, met een regisseur die historische feiten vermengd met eigen verzinsels omdat hij denkt dat een welbepaalde scène nood heeft aan een bepaald personage of context. Het acteerwerk is rotslecht, het script is absurd, de mise-en-scenes zijn gruwelijk, de fotografie met zijn extreme close-ups is puberaal en de grondgedachte van de film is ... wait for it ... hoe nobel het is om belastingen te ontduiken. WTF?!

    Grace of Monaco

    2. 47 Ronin (2014) Carl Rinsch

    Ook Keanu Reeves kon niet uit deze lijst blijven en met Ronin 47 (2014) maakt hij meteen indruk. Maar in alle eerlijkheid is de grote verantwoordelijke van deze audio-visuele drek niemand minder dan de regisseur, Carl Rinsch. Hij is net iets teveel opgewonden door visuele effecten, dat hij zijn karakters vergat. OK, er zijn 47 samurai en nog heel wat nevenpersonages, maar als regisseur moet je keuzes maken en voldoende het vuur aanwakker bij de acteurs zodat ze dieper gaan graven in hun personages. Het resultaat is dat je eigenlijk niet echt gaat meevoelen met de karakters. Je weet trouwens niet wie hier uiteindelijk het hoofdpersonage is, Keanu Reeves of Hiroyuki Sanada. Met een script dat bestaat uit goedkope en houterige one-liners en vertolkingen is dit misschien de grootste gemiste kans op een uitstekende fantasy-samurai film. Hopelijk krijgt dit verhaal snel een nieuwe reboot, want hier was veel meer mee te doen.

    47 Ronin

    1. I, Frankenstein (2014) Stuart Beattie

    Maar de grootste stinker van 2014 is hands-off deze I, Frankenstein (2014). De roman van Mary Shelley wordt hier door het slijk gehaald en onderworpen aan een wel heel afstotelijke adaptatie. Meer nog: I, Frankenstein is zonder enige twijfel één van de zwakste monster-films die er de laatste jaren is uitgebracht. De horror zit hem niet in de karakters, de sfeer en het verhaal, maar wel in de manier waarop alles werd uitgewerkt. Het acteerwerk is beschamend, de personages ééndimensionaal, het plot is een lachertje met ongezien veel plotgaten en de CGI hopeloos gedateerd. Hoe Eckhart zijn naam aan een dergelijk project kan verbinden blijft voor mij een torenhoog mysterie. Je kan bijna spreken van een so-bad-that-it’s-good film, die altijd een hogere quotering verdient omwille van zijn herbekijkbare waarde vanwege de onbedoelde hilariteit... ware het niet dat de film zo onmenselijk saai en lusteloos is. Hoe zoiets de weg heeft gevonden naar de bioscoop is voor mij een torenhoog raadsel.

    I Frankenstein

    ***Related Posts***
    23/12/2013: Top 10 Best & Worst Movies of 2013
    17/12/2012: Top 10 Best & Worst Movies of 2012
    29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
    30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
    29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
    23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
    06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
    26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
    22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
    16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
    23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

  • Top 10 Meest Iconische Filmlocaties

    Pin it!

    We hadden met het weergaloze succes van de Rode Duivels en het opkomende titanengevecht met Messi, gemakkelijk kunnen uitpakken met een Top 10 Beste Voetbalfilms. Was het niet dat we er nauwelijks 5 konden opsommen ... en soms nog van zeer bedenkelijke kwaliteit. Maar nu het verlof voor de deur staat en jullie misschien net als wij plannen hebben om een stapje in de wereld te zetten, waarom dan niet kiezen voor een echte filmlocatie?

    Reizen naar de zon of de sneeuw is allang niet origineel meer. Een themareis daarentegen is een perfect excuus voor een uitstapje naar het buitenland. En wat is een beter thema dan jouw favoriete film(s)? De regisseurs van grote producties weten precies waar ze de mooiste shots van landschappen, steden en gebouwen kunnen maken. Hieronder brengen we onze top 10 van enkele beroemde locaties. Waar ben je al geweest en welke staat nog op je verlanglijstje?

    Top 10 Meest Iconische Filmlocaties

     

    10. Las Vegas

    Eén van de bekendste films die zich in Las Vegas afspeelt is Ocean's Eleven (2001). Grote delen van deze kaskraker spelen zich in en rond het casino- en hotelcomplex Bellagio af. Wanneer het personage Basher Tarr met een druk op de knop het casino opblaast, lijkt het alsof hij op heuvel met uitzicht op de stad staat, maar in werkelijkheid staat hij op de parkeergarage van het casino. De beroemdste scène is misschien nog wel aan het einde van de film, wanneer het elftal bij de fontein voor het casino staat. Een andere film die Las Vegas alle eer aandoet is uiteraard The Hangover (2009), en in deze prent kwam het Caesars Palace in de picture.

    filmlocatie_las_vegas.jpg

    ©Shutterstock      

     

    9. Nieuw-Zeeland

    Een grote variëteit aan landschappen maakte Nieuw-Zeeland perfect voor de opnames van The Lord of the Rings films. Afgezien van de studio-animaties is de hele trilogie in Nieuw-Zeeland opgenomen, waar de toeristenindustrie gretig van profiteert. Zo creëerde Peter Jackson de Shire-regio van Middle-Earth bij het plaatsje Matamata op North Island. Voor The Hobbit -trilogie werd deze hergebruikt. De bossen bij Mount Victoria, net buiten Wellington, werden tot Hobbiton Woods omgedoopt, waar de Hobbits zich voor de zwarte ridders verstopten. En Mount Doom, vraag je je af? Die werd gebaseerd op de vulkaan Mount Ruapehu. Het is lastig om alle locaties van Lord of the Rings hier op te sommen, want er werd op maar liefst 150 plekken in Nieuw-Zeeland gefilmd!

    filmlocatie_nieuw_zeeland.jpg

    ©Shutterstock      

     

    8. Miami

    Scarface (1983) speelt zich grotendeels in Miami af. In remake die Brian de Palma in 1983 maakte, komen de art deco-gebouwen van de officieuze ‘hoofdstad van Latijns-Amerika’ uitgebreid in beeld. Hiervoor bezoek je Ocean Drive ter hoogte van 13th Street. In het gebouw van de Sun Ray Appartementen op 728 Ocean Drive, waar Tony’s broer met een kettingzaag werd bewerkt, zit nu een vestiging van hamburgerketen Johnny Rocket’s. De prachtige wijk Little Havana komt ook in Scarface voorbij, maar werd in het centrum van Los Angeles opgenomen.

    Maar nergens werd er meer van Miami getoond in de serie Miami Vice serie (1984-1990) die alle hoeken en kanten van de stad in beeld heeft gezet. Daarentegen was er in de filmversie Miami Vice (2006) bitter weinig te zien van Miami. En andere serie die werd opgenomen in het Zuidoosten van Florida is uiteraard Dexter (2006-2013) met schitterde shots van de Everglades.

    filmlocatie_miami.jpg

    ©Shutterstock      

     

    7. Groot-Brittannië

    Er zijn talloze films in Groot-Brittannië opgenomen, maar de Harry Potter-serie weet het landschap en de sfeer van dit koninkrijk wellicht het beste vast te leggen. De Hogwarts School of Witchcraft and Wizardry is een samenraapsel van gebouwen en locaties, maar één van de spectaculairste daarvan is Durham Cathedral. Voor de bibliotheek van Hogwarts stond de Bodleian Library van Oxford University model. Een opticienzaak in de Londense Leadenhall Market werd omgetoverd tot de pub Leaky Cauldron. De markt is een prachtig voorbeeld van een overdekte Victoriaanse markt met een uitbundig beschilderd plafond. In Schotland vind je Glenfinnan Viaduct, waarop de vliegende auto in Harry Potter and the Chamber of Secrets landt. Rond de grote vulkaan vallei Glen Coe zijn tevens veel van de spectaculaire landschappen van Hogwarts gefilmd. Ook voor andere films -bijvoorbeeld Highlander (1986) en Braveheart (1995) - vormde dit landschap de achtergrond.

    filmlocatie_groot-brittannie.jpg

    ©Shutterstock      

     

    6. Frankrijk

    Een recente film die Parijs bezoekt is de thriller Inception (2010), met Leonardi DiCaprio in de rol van Cobb. Café Debussy, waar Cobb aan Ariadne uitlegt dat we in een droom leven, is in feite Da Stuzzi Patisserie op de hoek van Rue Cesar Franck en Rue Bouchut in het zevende arrondissement. Wanneer Ariadne haar nieuwe kijk op de wereld test, rolt ze de Rue Cesar Frank op en ‘bedenkt’ ze een voetbrug over Avenue du President Kennedy bij het metrostation Passy. Bij de Pont Bir Hakeim ondervindt Ariadne aan den lijve waarom het zo gevaarlijk is om plekken uit herinneringen in plaats van fantasie te vormen.

    De wijk Montmartre kwam in vele films voorbij: Rue Saint Vincent in Amélie en Rue du Chevalier de la Barre in Midnight in Paris (2011). Het appartement van Amélie heet in werkelijkheid Au Marche de la Butte en bevindt zich op de kruising van rue des Trois Freres en rue Androuet, terwijl de ingang naar haar appartement om de hoek op nummer 56 is. De bar waarin Gil (Owen Wilson) in Midnight in Paris de legende Ernest Hemingway ontmoet ziet er net zo uit in het dagelijks leven. Je vindt Le Polidor op nummer 41 in rue Monsieur le Prince.

    filmlocatie_parijs.jpg

    ©Shutterstock      

     

    5. Japan

    Lost in Translation (2004) laat prachtige beelden van Tokyo zien, maar een groot deel van de film vindt plaats binnenin het Park Hyatt Hotel. Op de 52e verdieping vind je New York Bar waar Bob (Bill Murray) en Charlotte (Scarlett Johanson) elkaar ontmoeten. Verder zie je Charlotte de tempel Jougan-ji bezoeken en komt de wereldberoemde kruising van Shibuya voorbij.

    Een heel ander genre film die ginder opgenomen was, is de Tom Cruise prent The Last Samurai (2003) van Edward Zwick. De Engyō-ji-tempel op de berg Shosa in Himeji kwam hierin uitgebreid in beeld. Het paleis van keizer Meji, dat in de film in Tokyo staat, is in werkelijkheid de 400 jaar oude boeddhistische tempel Chion-in, die in Kyōto staat. De trap die naar de tempel leidt is indrukwekkend.

    filmlocatie_japan.jpg

    ©Shutterstock      

     

    4. Australië

    Australische producties of Hollywood-sterren die Down Under hebben gefilmd zijn er genoeg. Eén van de meest iconische films die zich in de Australische woestijn afspeelt is misschien wel The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert (1994). Tijdens de roadtrip naar Alice Springs doen de dragsters het mijnstadje Broken Hill aan. Het uitkijkpunt van de Mundi Mundi-vlakte is waar de bus van de hoofdpersonen het begaf. Voor Mad Max 2: The Road Warrior (1981) werd in de directe omgeving gefilmd, in het spookstadje Silverton. Een andere plek die in beide films voorkomt is het maanlandschap bij Coober Pedy, waar het zo warm en stoffig is dat de woningen ondergronds zijn gebouwd.

    En Sydney mag in dit rijtje natuurlijk niet ontbreken. De grootste stad van Australië vormde bijvoorbeeld het decor voor The Matrix-trilogie. Ook Mission: Impossible 2 (2000) en Superman Returns (2006) werden hier gedeeltelijk gefilmd. Er zijn zelfs georganiseerde ‘movie location tours’ waarbij je van de ene naar de andere filmlocatie in Sydney toert.

    filmlocatie_australie.jpg

    ©Shutterstock      

     

    3. Tunesië

    Voor vier van de zes Star Wars-films werd er in Tunesië gefilmd. In het zuidwesten van het land zijn veel locaties te vinden. Bij Chott El Jerid staat bijvoorbeeld een kleine iglo 'in the middle of nowhere'. Dit was het huis van Luke Skywalker, dat in 2012 door fans van de film werd gerestaureerd. De filmset bij Mos Espa is door de locals intact gelaten, waardoor je de toegangspoort, de galerij, de markt en het café kunt zien. Wees er wel snel bij, want de woestijn rukt op. Op 23 kilometer van Tozeur vind je Sidi Bouhel, de kloof die George Lucas voor negen scènes gebruikte. Ook voor Raiders of the Lost Ark (1981) en The English Patient (1996) werd bij deze kloof gefilmd. Op het vakantie-eiland Djerba tref je het huis van Obi-one Kenobi en Toshi Station.

    filmlocatie_tunesie.jpg

    ©Shutterstock      

     

    2. Fiji

    Deze archipel van ruim 300 eilanden ligt in het midden van de Stille Oceaan, wat voor filmploegen altijd een hele logistieke klus betekent. Toch komen ze er graag om het ongerepte natuurschoon vast te leggen. De film The Blue Lagoon (1980) werd op drie eilanden gefilmd: Nanuya Lailai, Nanuya Levu en Yasawa. Ook de film Cast Away (2000), die Tom Hanks een Oscar-nominatie opleverde, werd voor een groot deel in Fiji opgenomen. Hanks speelde op het eilandje Monuriki de aangespoelde Chuck Noland, die vier jaar op het onbewoonde eiland weet te overleven.

    filmlocatie_fiji.jpg

    ©Shutterstock      

     

    1. Thailand

    Maar de mooiste locaties zijn toch wel te vinden in Thailand. Voor de opnames van The Beach (2000) werden honderden kokospalmen naar een onbewoond Thais eiland versleept om een 'tropischer aanblik' te bieden, tot grote ergernis van natuurbeschermers. Het eiland, dat in een nationaal park ligt, is met een korte bootrit vanaf backpackereiland Koh Phi Phi bereikbaar. Voor de waterval stonden de Haeo Suwat Falls in Khao Yai National Park model, ver van het eiland waar de film zich afspeelt. De chaotische buurt in Bangkok waar de door Leonardo DiCaprio gespeelde Richard verblijft, ligt rond de altijd levendige Khao San Road.

    De meer alternatieve filmliefhebber kan dan weer de locaties opzoeken van Only God Forgives (2013) van Nicolas Winding Refn. Naast opnames in Bangkok, waren ook heel wat buitenwijken in de kijker gezet naast heel wat straten in het Watthana District. Voor de James Bond fanaten is er de eilandengroep in de Phang Nga Bay, waar ze oa.The Man with the Golden Gun (1974) hebben opgenomen.

    filmlocatie_thailand.jpg

    ©Thinkstock      

    All pictures licensed by tix.nl      

  • Top 50 Beste TV-series

    Pin it!

    Dit is een lijstje waar heel wat mensen op zitten te wachten. Het begon met een top 25 favoriete tv-series, maar deze heeft ondertussen een update gekregen naar 50. Opgelet, sitcoms not included! Dus hoewel ik zelf verzot ben op "The Simpsons" (1989), "Friends" (1994), Arrested Development (2003), "The Office" (2005) of "How I Met Your Mom" (2005), heb ik deze niet opgenomen in de lijst. Maar hiervoor kan je terecht in onze Top 10 Beste Sitcom.

    Tv-series zijn tegenwoordig enorm innoverend en overtreffen qua scenario-structuur vaak de doorsnee bioscoopfilm. Een aantal jaren geleden werden de filmsets nog bevolkt met regisseurs die afkomstig waren uit de reclame-sector; stilaan is er een nieuwe trend op komst waarbij heel veel cineasten komen uit het televisie-circuit. Vaak merk je dat de actie mise-en-scènes niet zo vlot lopen als bij echte film-regisseurs, maar op vlak van karakter-ontwikkeling gaan ze tot het uiterste en verleggen in vele gevallen de grenzen.

    All Time Top 50 Favourite Tv-Series

    50. "Scandal" (Shonda Rhimes)
    Van de maker van het 10-seizoenen tellende "Grey's Anatomy" en de 6-seizoenen tellende "Private Practice", twee tv-series uit de medische sector, komt een boeiende saga met verboden relaties, machtsmisbruik, en schokkende politieke intriges. De ABC-serie Scandal van Shonda Rhimes werpt een blik achter de gesloten deuren van Washington DC. Het is in ieder geval een verademing op al die getelefoneerde crimi-series uit binnen- en buitenland waarbij je een lichte vorm van narcolepsie ontwikkelt, naast occasionele migraines en misselijkheid. Elke aflevering lijkt ons telkens weer te verrassen. Nu is het nog afwachten op de komende seizoenen deze kwaliteit zullen verder zetten.

    scandal_poster_01_top_tv-series.jpgscandal_poster_03_top_tv-series.jpgscandal_poster_02_top_tv-series.jpg

    49. "The Mentalist" (Bruno Heller)
    Eigenlijk had het veel weg van een ordinaire zondags-series zoals die vele andere CBS tv-series zoals "Cold Case" en "NCIS", en misschien iets minder charismatisch dan hun top-reeks "CSI" met al zijn spin-offs (CSI: Miami, CSI: New York). Er was tevens al een gelijkaardige serie op de markt, genaamd Psych. Je zit niet meteen op het puntje van je stoel, maar het is net zoals fastfood, je komt er snel aan gewend. Het positieve van de serie is dat de schrijver van The Mentalist Bruno Heller er wel voor zorgt dat de kwaliteit van de serie een zekere niveau haalt. De dialogen blijven consistent doorheen alle afleveringen en seizoenen. Maar de gehele serie berust toch wel op de charmes van Simon Baker en zijn subtiele acteerspel.

    the_mentalist_poster_01_top_tv-series.jpgthe_mentalist_poster_03_top_tv-series.jpgthe_mentalist_poster_02_top_tv-series.jpg

    48. "Alias" (J.J. Abrams en Alex Kurtzman)
    Ik heb nooit begrepen dat Alias zo’n succes zou worden. Stond iedereen te wachten op een nieuwe Femme Nikita? Je zou als onervaren snuit dit concept moeten pitchen, dan hadden de studio’s jou waarschijnlijk een schop onder uw viool gegeven. Abrams moet een overtuigend spreker geweest zijn, want hij kon Alias voorzien van het nodige geld. Maar er steekt toch wat meer vlees aan deze spionnenfilm met sexy pakjes en een collectie uitzinnige pruiken dan je op het eerste gezicht zou vermoeden. Alias is goed geschreven, het is grappig, spannend, dramatisch, romantisch en heeft ook fijne karakters. Uiteraard is de hoofdattractie van de film, Jennifer Garner, in de rol van de speciale agente Sydney Bristow, een streling voor het oog. De serie steekt in ieder geval met kop en schouders boven "Nikita", die net buiten deze lijst is gevallen.

    alias_poster_01_top_tv-series.jpgalias_poster_03_top_tv-series.jpgalias_poster_02_top_tv-series.jpg

    47. "Justified" (Graham Yost en Elmore Leonard)
    Raylan Givens (Timothy Olyphant) is een flik die wel uit een western lijkt te komen, waarbij zijn gevoel van rechtvaardigheid primeert op de letter van de wet. Iets wat hem niet meteen populair maakt bij zijn oversten en al venmin bij de criminelen die hem maar al te graag zien als doelwit. Justified is één van die series die beter wordt naargelang het verhaal vordert. Zo vond ik het eerste seizoen maar zwak, maar het tweede seizoen was al wat beter. Het is net zoals vele andere series in deze lijst een soort hillbilly-noir film (neo noir uit de Zuidelijke Amerikaanse staten), met dit verschil dat je hier iets meer galgenhumor aantreft met een Olyphant als een soort goedaardige Engel des Doods. Maar het is vooral de inspiratie van Elmore Leonard die deze karakters zo aantrekkelijk maakt.

    justified_poster_01_top_tv-series.jpgjustified_poster_02_top_tv-series.jpgjustified_poster_03_top_tv-series.jpg

    46. "Band of Brothers" (Steven Spielberg & Tom Hanks)
    Band of Brothers is een geslaagde 10-delige spin-off serie die in goede banen werd geleid door de makers van de film, Hanks en Spielberg, en de focus ligt op de Easy Company van het 506th Parachute Infantry Regiment, US 101st Airborne Division. De serie begint met de boot-camp in Amerika voorafgaand aan de landing in Normandië en eindigt in het befaamde ‘Adelaarsnest’ van Adolf Hitler, aan het einde van de oorlog. Dit jaar komt trouwens "The Pacific" uit, een nieuwe 10-delige serie, van dezelfde makers. Deze serie zal de Tweede Wereldoorlog in Azië belichten. Zowel de regie, als de dialogen als het acteursspel is uitmuntend. Enkel de karakter-uitwerking viel me wat tegen, en daarom ook mijn iets lagere quotering. De serie is bij momenten ook iets te nostalgisch en vaart wat mij betreft te weinig een eigen koers. Ook de muziek viel wat tegen. Maar het gevoel dat het maar een aanhangsel is van de film (met dezelfde kadrages en gelijkaardige kleurcorrecties) verdwijnt al snel en maakt plaats voor een boeiende kijk in de wereld van de soldaten uit de 2de W.O.. Maar Saving Private Ryan (1998) blijft echter superieur.

    band_of_brothers_poster02_top_tv-series.jpgband_of_brothers_poster03_top_tv-series.jpgband_of_brothers_poster01_top_tv-series.jpg

    45. "Supernatural" (Eric Kripke)
    Supernatural gaat over de broers Winchester die in de voetsporen van hun vader lopen en het opnemen tegenover bovennatuurlijk kwaad. Dankzij hun vader groeien Sam en Dean op als demonenjagers en in elke aflevering lossen ze een mysterie op door met een bovennatuurlijke tegenstander af te rekenen. De mysteries hebben meestal iets te maken met kwaadaardige geesten, maar ook vampiers, weerwolven en andere demonen passeren de revue. Ondertussen zit de serie al aan zijn 10de seizoen en het blijft ontspannend als intrigerend. Het is geen serie die bij mij blijft nazinderen, maar doorheen de verschillende seizoenen hebben ze toch met succes heel veel risico's durven nemen. Supernatural begon met een vrij eenvoudige premisse - twee binken doden griezelige dingen - maar daar bleef het niet bij. De personages zijn letterlijk naar de hel en terug geweest, en langs hun pad hebben ze een ingewikkeld en meeslepende mythologie gecreëerd.

    supernatural_poster_01_top_tv-series.jpgsupernatural_poster_02_top_tv-series.jpgsupernatural_poster_03_top_tv-series.jpg

    44. "Lost" (J.J. Abrams)
    Lost geniet van een royaal productiebudget en overschot aan acteertalent, maar slaagt er niet altijd in om een verhaal te vertellen die kant noch wal raakt. Maar het is bij momenten fun om de kijker aan het lijntje te houden met het mysterie van wat er nu echt is gebeurd. Het is dan ook wel verdienstelijk te noemen dat J.J. Abrams er in slaagt een aantrekkelijke serie te maken aan de hand van tweederangsmateriaal, maar je moet als kijker wel een beetje geduldig zijn. In Lost zal je geen realisme vinden als in series als The Wire maar de karakters zijn bijzonder goed gedetailleerd en uitgewerkt, mede dankzij de flash-backstructuur. Op locatie gefilmd in Hawaii met science-fiction elementen blijft de serie wel iets exotisch uitstralen en is het ideaal escapisme voor een publiek die na een zware werkdag liever eens wil doorzakken met een charismatisch drama en occasionele schrikmomenten.

    lost_poster_01_top_tv-series.jpglost_poster_03_top_tv-series.jpglost_poster_02_top_tv-series.jpg

    43. "Starsky & Hutch" (William Blinn)
    Wat mij betreft is Starsky and Hutch de beste serie uit de jaren ’70. Twee knappe undercover agenten, Det. Dave Starsky (Paul Michael Glaser) en Det. Ken "Hutch" Hutchinson (David Soul) die in een glansrode Ford Torino met een witte Nike-streep door de straten van L.A. scheuren en regelmatig afgeblaft worden door hun kapitein en tipjes krijgen van de flamboyante pooier Huggy Bear. “The fiery Torino sped into the street and they spilled into action.”

    starsky_and_hutch_poster_01_top_tv-series.jpgstarsky_and_hutch_poster_03_top_tv-series.jpgstarsky_and_hutch_poster_02_top_tv-series.jpg

    42. "The Borgias" (Neil Jordan)
    Gezien de hoge kostprijs en de ietwat tegenvallende kijkcijfers is The Borgias afgevoerd en komt er geen 4de seizoen. Ook de filmversie die de serie had moeten afronden werd van tafel geveegd omwille van het te hoge prijskaartje. Iets wat spijtig is want de serie zat heel knap in mekaar en de aanwezige cast kon echt wel indruk maken, zeker Jeremy Irons in zijn rol van Rodrigo Borgia en later als paus Alexander VI. Toch mist de serie een scenarist die de verhalen iets beter weet uit te werken en de intrige wat kon aanscherpen. Alle ingrediënten zijn aanwezig, maar er is een reden waarom het publiek massaal is beginnen afhaken.

    the_borgias_poster_03_top_tv-series.jpgthe_borgias_poster_02_top_tv-series.jpgthe_borgias_poster_01_top_tv-series.jpg

    41. "Miami Vice" (Michael Mann & Anthony Yerkovich)
    Niet alle stories in Miami Vice zijn de moeite en sommige zijn zelfs ronduit melig en corny, maar sommige afleveringen zijn ronduit geniaal. Er werken dan ook meer dan 20 regisseurs aan de serie (gaande van the worst, zoals een Rob Cohen, tot the best Abel Ferrara). Wat de serie zo speciaal maakt is niet alleen het gestileerde en kleurrijke 80'ties Miami decorum, maar ook het gebruik van pop-muziek. Op bepaalde ogenblikken is het net alsof je aan het kijken bent naar een videoclip. Maar ook de karakters Det. James 'Sonny' Crockett (Don Johnson) en Det. Ricardo 'Rico' Tubbs (Philip Michael Thomas) waren zowel tragisch als enorm charismatisch. Tubbs verliest wel heel wat vrouwen op brutale wijze en met de gescheiden Crocket is het ook niet veel beter.

    miami_vice_poster_01_top_tv-series.jpgmiami_vice_poster_02_top_tv-series.jpgmiami_vice_poster_03_top_tv-series.jpg

    40. "American Horror Story" (Ryan Murphy & Brad Falchuk)
    American Horror Story is net zoals True Detective een anthology tv-serie, wat betekent dat bij elk nieuw seizoen we een nieuw verhaal krijgen met andere acteurs, maar de conventies en de stijl worden wel overgedragen. Een aantal van de hoofdrolspelers zien we wel opduiken in meerdere seizoenen, maar telkens in een andere rol. In het eerste seizoen volgen we de familie Harmon van Boston naar Los Angeles is verhuist nadat moeder Vivien een bevalling met een doodgeboren kind achter de rug heeft. Ze probeert haar relatie met haar man terug op de sporen te krijgen nadat die een relatie heeft gehad met één van zijn studenten terwijl haar dochter Violet te kampen heeft met een zware depressie. In Los Angeles aangekomen trekken ze in een gerestaureerd herenhuis in, onwetend dat het huis bezeten is. De serie is ingewikkelde maar desondanks behoorlijk efficiënt, American Horror Story is zo een beetje van een buitenbeentje, bloederig en voldoende geflipt om onze aandacht vast te houden.

    american_horror_story_poster_01_top_tv-series.jpgamerican_horror_story_poster_02_top_tv-series.jpgamerican_horror_story_poster_03_top_tv-series.jpg

    39. "CSI: Crime Scene Investigation" (Anthony E. Zuiker)
    Je kan veel kritiek uiten op een man als Jerry Bruckheimer, maar de man is een talentvol producer die van de meest ordinaire dingen iets sexy kan maken. De forensische detectives zijn in het echte leven waarschijnlijk al even saai als politiekers, maar hier zien ze er flashy en trendy uit. De visuele effecten in CSI zijn verbluffend, met voor het eerst een overvloedig gebruik van realistische 3D-animatie en uitgekiende digitale kleurcorrecties, zonder dat de verhalen hierdoor op de achtergrond geraken. CSI: Miami neigt dan weer iets teveel te vervallen in té mooie beeldjes maar je blijft gefascineerd kijken.

    csi_crime_scene_investigation_poster_01_top_tv-series.jpgcsi_crime_scene_investigation_poster_02_top_tv-series.jpgcsi_crime_scene_investigation_poster_03_top_tv-series.jpg

    38. "Fringe" (J.J. Abrams en Alex Kurtzman)
    Waar J.J. zijn inspiratie haalt om de ene na de andere indrukwekkende serie uit de grond te stampen is mij een mysterie, maar ook Fringe moet ik in dit lijstje opnemen. De reeks draait rond FBI agente Olivia Dunham (Anna Tory), de verwarde maar geniale professor Dr. Walter Bishop (John Noble) en zijn zoon Peter (Joshua Jackson), die worden belast met een aantal vreemde zaken die over de hele wereld gebeuren. Al die vreemde gebeurtenissen zijn blijkbaar op de een of andere manier aan elkaar gelinkt: er is duidelijk 'een patroon' te herkennen dat over alle zaken heen loopt. Het patroon kan tevens gelinkt worden aan ‘Massive Dynamic’, een firma die een aantal patenten houdt op een aantal nieuwe technologieën en enkele mysterieuze onderzoeken doet. Alle zaken draaien rond Fringe science, een tak van de wetenschap die zeer speculatief en omstreden is. Voorbeelden van deze tak van de wetenschap zijn levitatie, telepathie en onzichtbaarheid. Het duurt wat alvorens de serie op dreef is, maar eenmaal in de ban van het verhaal, zit je op het puntje van je stoel. Hopelijk een minder idioot slot als bij "Lost".

    fringe_poster_01_top_tv-series.jpgfringe_poster_02_top_tv-series.jpgfringe_poster_03_top_tv-series.jpg

    37. "Vikings" (Michael Hirst)
    Een beetje in de schaduw van Game of Thrones hebben we de Canadees-Ierse Vikings. De serie vertelt de saga van de Viking Ragnar Lothbrok (Travis Fimmel), die naar roem stijgt na zijn succesvolle invallen in Engeland met de steun van zijn familie en medestrijders. In tegenstelling tot veel andere hystorische drama's hebben we hier geen seks-getinte intermezzo's, maar blijft alles gefocust op karakter-ontwikkeling. Maar ook het geweld en de gore is gedoseerd, enkel spijtig dat er zo weinig intrige is. Het is een geslaagde serie maar gezien de kwaliteit van de soortgelijke series schiet deze toch wat tekort.

    vikings_poster_03_top_tv-series.jpgvikings_poster_02_top_tv-series.jpgvikings_poster_01_top_tv-series.jpg

    36. "Rectify" (Ray McKinnon)
    Het terdood veroordeeld hoofdpersonage in Rectify wordt na 19 jaar vrijgelaten uit een staatsgevangenis na nieuw bewijsmateriaal in een verkrachtings- en moordzaak van een 16-jarig meisje. Hij komt terecht in een wereld die niet helemaal bereid om hem terug te accepteren. In de loop van het eerste seizoen van zes afleveringen, die elk een dag vertellen in Daniel's (Aden Young) bestaan na zijn opsluiting, schildert McKinnon een tragisch beeld van hoe één gruwelijke daad de harmonie van een kleine stadje voor eeuwig kan verstoren. Met zijn lusteloze fotografie, trage verloop en luchtige dialogen is Rectify een modern gotisch verhaaltje uit de Zuiderse staten van Amerika, die tegelijk angst uitstraalt en misplaatste hoop terwijl de serie de klemtoon blijft leggen op de zelfontdekking en ontwikkeling van de personages.

    rectify_poster_03_top_tv-series.jpgrectify_poster_02_top_tv-series.jpgrectify_poster_01_top_tv-series.jpg

    35. "Hannibal" (Bryan Fuller)
    Nog een serie die gebaseerd is op een succesvolle film is Hannibal. Net zoals Bates Motel hebben we hier te maken met een prequel reeks op datgene wat zich heeft afgespeeld vóór de gebeurtenissen in The Silence of the Lambs. De ster van de serie is zonder twijfel Mads Mikkelsen, terwijl Hugh Dancy en Laurence Fishburne gedoemd zijn een beetje in de zijlijn te spelen. Maar de serie heet ook Hannibal, dus in principe is er niets verkeerd om het accent te leggen op het karakter van Hannibal. De tweede hoofdrol lijkt in ieder geval te gaan naar de gore en de gruwel, want zeker wel de ene kijker meer zal aantrekken dan de andere. Hannibal is niet zozeer een politie-drama, dan wel een gewiekste serial-killer thriller.

    hannibal_poster_03_top_tv-series.jpghannibal_poster_02_top_tv-series.jpghannibal_poster_01_top_tv-series.jpg

    34. "Bates Motel" (Anthony Cipriano)
    Een hedendaagse prequel op de Hitchcock klassieker Psycho (1960). Niet meteen een eenvoudige klus maar Bates Motel slaagt behoorlijk goed in zijn opzet, en dat zeker met de hulp van twee talentvolle acteurs, enerzijds Norman gespeeld door Freddie Highmore en de moeder gespeeld door Vera Farmiga. De serie speelt zich ook af in een andere fictieve met typische jaren 60 elementen (zoals de auto van Norma, de kleding, ...) in een hedendaags kader. De serie begint na de dood van Norma's man, die onder vreemde omstandigheden word gevonden door Norman. Het tweede seizoen vond ik ook iets beter dan het eerste seizoen, dus ben ik wel benieuw naar de komende episodes.

    bates_motel_poster_01_top_tv-series.jpgbates_motel_poster_03_top_tv-series.jpgbates_motel_poster_02_top_tv-series.jpg

    33. "Prison Break" (Paul Scheuring)
    Het uitgangspunt van Prison Break is zeer attractief. Een man wil zijn onterecht ter dood veroordeelde broer helpen ontsnappen uit de gevangenis, en zet hiervoor een tatoeage op zijn lichaam met de plattegrond van het gebouw en laat zich nadien oppakken na een opgezette bankroof. Schitterend! Het enige probleem is dat je zou denken dat dit concept niet oneindig lang kan worden aangehouden doorheen verschillende episodes. Aanvankelijk waren er dan ook 13 afleveringen besteld, maar door het grote succes werd dit aantal uitgebreid tot 22 afleveringen. En dat was nog maar het begin want de makers hebben ondertussen 4 seizoenen afgewerkt. En dat zal ook wel iets te maken hebben met de charmes en het charisma van hoofdrolspeler Michael Scofield, gespeeld door Wentworth Miller, alsook van de vertolking van de broer Lincoln Burrows gespeeld door Dominic Purcell en de knappe Robin Tunney die de rol van Veronica Donovan voor haar rekening neemt. Net zoals "24" is dit een zuiver plot-driven-quilty-pleasure-tv-series die het hoofdzakelijk moet hebben van zijn creatieve en intelligente plotwendingen, alsook van zijn heftige actie-sequenties. De adrenaline wordt hier dus hoog gehouden en dit alles in een The Shawshank Redemption-achtige omgeving. Het enige minpuntje aan de serie is dat het na verloop van tijd op de zenuwen begint te werken, en dit voornamelijk omdat er met logica en realiteit toch wel een loopje wordt genomen. En dit valt tegen gezien de serie, in tegenstelling tot een tv-serie als Lost, alles zo waarheidsgetrouw mogelijk wil houden.

    prison_break_poster_01_top_tv-series.jpgprison_break_poster_02_top_tv-series.jpgprison_break_poster_03_top_tv-series.jpg

    32. "Sherlock" (Mark Gatiss & Steven Moffat)
    Deze hedendaagse take op Sherlock is een verrassend spannende serie geworden met sublieme vertolkingen van Benedict Cumberbatch en Martin Freeman. Elk seizoen bestaat uit 3 episodes en bijgevolg hebben we hier te maken met een zeer compacte serie. De serie is een adaptatie van de verhalen van Sir Arthur Conan Doyle en speelt zich af in het heden, wat met zich meebrengt dat Holmes - gekleed in Spencer Hart pakken - gebruik maakt van cell phones en computers. Ook de pijp heeft mogen plaatsruimen voor de nicotinepleisters. Het resultaat is een geestig en goed onderbouwd drama, met dezelfde flair als de originele films en series. De makers hebben begrepen dat het personage het meer moet hebben van zijn charisma dan van het ingenieuze plot. En met een Cumberbatch in de hoofdrol zit je wel goed.

    sherlock_poster_01_top_tv-series.jpgsherlock_poster_02_top_tv-series.jpgsherlock_poster_03_top_tv-series.jpg

    31. "Firefly" (Joss Whedon)
    "Firefly" is een serie die blijft plakken. Joss Whedon is de eerste die het western genre combineerde met het science-fiction genre, en met succes. Niets te vergelijken met de puinhoop die Jon Favreau creëerde met Cowboys & Aliens (2011). De serie - die zich afspeelt in het jaar 2517 op verschillende planeten en manen in een door de mens gekoloniseerd sterrenstelsel - is vernoemd naar de protagonist, het ruimteschip van het type Firefly dat de vorm van een vuurvliegje heeft, en waarvan het achterlijf licht uitstraalt.

    Firefly,Joss WhedonFirefly,Joss WhedonFirefly,Joss Whedon

    30. "Rome" (John Milius)
    Het is geen eenvoudige taak om een film/tv-serie te maken rond een historisch figuur en dan zeker niet over iemand uit de periode vóór Christus. Een dergelijke serie kost veel geld (kostuums, decors, props,…) en is niet altijd bestemd voor een groot publiek. Maar met Gladiator (2000) kwam er een nieuwe wind en hebben filmmakers als John Milius (Conan the Barbarian) en Bruno Heller met het idee gespeeld om de moord op Caesar in een tv-serie te gieten. En met succes. Hoewel er behoorlijk wat kritiek kwam op Rome van oud-historici op de historiciteit van de plot. Maar dit was te verwachten gezien er een flinke dramatisering nodig is om een boeiende serie op de been te brengen. In grote lijnen komt het verhaal wel overeen met wat er in werkelijkheid is gebeurd, maar er zijn personages gecreëerd die nooit hebben bestaan, en er gaan enkele personages romantische relaties met elkaar aan terwijl er geen bewijzen zijn dat deze relaties ooit bestaan hebben. Hoe dan ook is de grote verdienste van de serie dat het een goed sfeerbeeld geeft van het tijdperk en enkele clichés uit de wereld helpt over het oude Rome zijn dictatoriale bestuur die berust op angst, geweld, onderdrukking en slavernij. Het spijtige aan de serie is dat het slechts 2 seizoenen telt, nadat letterlijk de studio in Rome in vlammen is opgegaan, maar vooral omdat het kostenplaatje (een slordige 100 miljoen dollar per seizoen) en de productie met zijn talrijke vertragingen toch wel een zenuwslopende bezigheid was voor de filmstudio.

    rome_poster_01_top_tv-series.jpgrome_poster_02_top_tv-series.jpgrome_poster_03_top_tv-series.jpg

    29. "Person of Interest" (Jonathan Nolan & J.J. Abrams)
    Dat iemand als Jonathan Nolan en J.J. Abrams achter Person of Interest stonden, was al voldoende om de serie te ontdekken, en ik was niet teleurgesteld. De kracht ligt hem in de kwaliteit van het script en het sterke acteerwerk van de personages. Het is ook een serie die uiteindelijk oneindig lang kan doorgaan. Na het zien van de eerste afleveringen denk ik dat ze net zoals de serie "24" hier minstens 5 kwaliteitsvolle seizoenen kunnen uit puren. Nadien zal waarschijnlijk gebeuren wat met de meeste series overkomt, de franchise zal iets teveel in herhaling vallen en heel wat van zijn kracht verliezen. Het kostte me een paar afleveringen om hieraan verslaafd te raken, maar het is wel degelijk een fascinerende serie.

    person_of_interest_poster_03_top_tv-series.jpgperson_of_interest_poster_02_top_tv-series.jpgperson_of_interest_poster_01_top_tv-series.jpg

    28. "Twin Peaks" (David Lynch)
    Twin Peaks is bekend als één van de meest fascinerende en grensverleggende projecten uit de geschiedenis van de televisie. Inhoudelijk is de serie niet alleen een uitzonderlijk geestige satire op de soap, maar graaft ook dieper in de obscure thema’s die David Lynch in zijn verschillende films aanhaalt. Ik denk zelfs dat Twin Peaks een goeie handleiding is om het werk van de regisseur beter te begrijpen, maar op de eerste plaats is de serie pure fun.

    twin_peaks_poster_01_top_tv-series.jpgtwin_peaks_poster_02_top_tv-series.jpgtwin peaks pic

    27. "Millennium" (Chris Carter)
    Frank Black (gespeeld door één van mijn top-acteurs, Lance Henriksen) is een voormalig FBI agent die samen met zijn gezin terugkeert naar zijn thuisstad Seattle. Black heeft een speciale gave, hij kan namelijk als het ware in de huid kruipen van moordenaars. Millennium is het soort serie waarvoor ik op zou blijven indien voor een laatavond millennium-marathon. Elke harde, donkere en gruwelijke episode begint met een onheilspellend spreuk van Nostradamus. De regie, het acteerwerk, de muziek, het plot, de dialogen en de toon van deze serie zijn ondraaglijk sterk.

    millennium_poster_01_top_tv-series.jpgmillennium_poster_02_top_tv-series.jpgmillennium_poster_03_top_tv-series.jpg

    26. "Misfits" (Howard Overman)
    Misfits is een Britse sci-fi reeks over een groep jonge delinquente twintigers die als straf enkele weken maatschappelijke dienstverlening hebben opgelegd gekregen. Maar tijdens een bizarre elektrische storm wordt de groep door de bliksem geraakt, en ontwikkelen ze allemaal superkrachten.. Het verhaal speelt zich af in Wertham, een fictieve buurt in Londen. Het resultaat is een dikke portie Britse humor met vernuftige speciale effecten. Het uitgangspunt lijkt van de pot gerukt, en dat is het ook. Maar de serie is ook briljant geschreven en bij momenten grijpt ze echt wel naar de keel en op andere momenten lig je dubbel van het lachen.

    misfits_poster_01_top_tv-series.jpgmisfits_poster_02_top_tv-series.jpgmisfits_poster_03_top_tv-series.jpg

    25. "Masters of Sex" (Michelle Ashford)
    Ik was aangenaam verrast door Masters of Sex . Op het eerste gezicht een wat oubollig drama met een seksueel getint onderwerp, maar de serie is zoveel meer. Het is een aanstekelijk en genuanceerd drama over de pioniers van de wetenschap van de menselijke seksualiteit wiens onderzoek aan de basis ligt van de seksuele revolutie. Michael Sheen en Lizzy Caplan zijn ook twee geweldige acteurs die voldoende diepgang en humor weten te brengen aan het verhaal. De personages worden beter en complexer naar gelang het verhaal zich ontvouwt en vreemde dingen gebeuren.

    masters_of_sex_poster_03_top_tv-series.jpgmasters_of_sex_poster_02_top_tv-series.jpgmasters_of_sex_poster_01_top_tv-series.jpg

    24. "Dexter" (James Manos Jr.)
    Het uitgangspunt van Dexter is vrij origineel, gezien we starten van een personage dat 'vendetta-gewijs' zich enkel vergrijpt op andere moordenaars die door de netten van het gerecht zijn geglipt of die simpelweg nog nooit zijn betrapt. Daarnaast leren we ook iets over zijn woelige jeugdjaren waar een zware traumatische ervaring zijn gevoelens compleet overhoop haalde. Maar het mooiste aan het plot is dat Dexter werkt als forensisch expert, gespecialiseerd in bloedspatten. En wanneer een andere serie-moordenaar op een heel ingenieuze manier zijn lichamen decapiteert, is hij meteen ook zijn grootste fan. Maar zijn fascinatie zal stilletjes uitlopen tot een ware nachtmerrie. Maar ik denk dat het grootste pluspunt van de serie de vertolking is van Dexter, door niemand minder dan Michael C. Hall (David Fisher uit de top-serie Six Feet Under"). De serie is gebaseerd op de roman van Jeff Lindsay, Darkly Dreaming Dexter, en speelt zich af in Miami waar de onopgeloste moorden worden opgestapeld. Maar wees gerust, het is toch wel verschillend van "CSI: Miami" (2002). Hier gaat het niet zozeer om de mooie kadrages, de kleurcorrecties en de coole Horatio, dan wel over een man die zijn moorddadige impulsen tot iets goeds wil ombuigen – en dat dankzij de opvoeding die hij kreeg van zijn pleegvader gespeeld door James Remar.

    dexter_poster_01_top_tv-series.jpgdexter_poster_02_top_tv-series.jpgdexter_poster_03_top_tv-series.jpg

    23. "Desperate Housewives" (Marc Cherry)
    Ik had nooit gedacht dat ik één aflevering kon uitkijken van Desperate Housewives, maar toen viel mij iets op; die serie is verschrikkelijk goed geschreven en de personages, alsook de actrices die de vertolkingen doen, zijn buitengewoon sterk. Mijn favoriete karakter is Bree Van De Kamp (Marcia Cross) en op de tweede plaats komt Lynette Scavo (Felicity Huffman). Maar ook Gabrielle Solis (Eva Longoria), Susan Mayer (Teri Hatcher) en Edie Britt (Nicollette Sheridan) zijn verrukkelijk. Ook het tweede seizoen ontgoochelt niet, want de opgebouwde intrige krijgt hier nog een venijnig staartje.

    desperate_housewives_poster_01_top_tv-series.jpgdesperate_housewives_poster_02_top_tv-series.jpgdesperate_housewives_poster_03_top_tv-series.jpg

    22. "Carnivàle" (Daniel Knauf)
    Wat mij het meest raakte is de fantastische sfeer die deze serie kenmerkt: de sombere tijdsgeest, de outcasts die op de kermis werken, de weinig gemotiveerde verlosser... Carnivàle gaat over de oerstrijd tussen goed en kwaad, vertolkt door een stel talentvolle acteurs (Clancy Brown, Carla Gallo, Nick Stahl,…) in de meest bizarre rollen. Met een geweldige cast in de rollen van hun leven, schitterende locaties en een tijdsgeest die tot in de details is uitgewerkt, neemt Carnivàle ons mee naar die stoffige, woelige dustbowl periode uit de Amerikaanse geschiedenis. Qua vormgeving, foto- en cinematografie, kostuum en sfeer moet het één van de strafste reeksen van de laatste jaren zijn. Het thema is misschien eeuwenoud, maar het werkt nog steeds. Tot mijn grote spijt heeft HBO een derde seizoen van de reeks afgeblazen. Ondertussen zitten we met een pak onbeantwoorde vragen na het zien van de laatste aflevering van het tweede seizoen.

    carnivale_poster_01_top_tv-series.jpgcarnivale_poster_02_top_tv-series.jpgcarnivale_poster_03_top_tv-series.jpg

    21. "Orange is the New Black" (Jenji Kohan)
    Qua komedie-series zijn er niet zo heel veel die in deze lijst staan. Dergelijke series vind je ook meestal terug in het formaat van de sitcom. Maar deze Orange is the New Black is de uitzondering op de regel. Het is het verhaal van Piper Chapman (Taylor Schilling) die eigenlijk zo goed als onschuldig in de vrouwengevangenis belandt. Het is uiteindelijk een scherpe mix van zwarte humor en drama met sterke karakters en een intelligente flash-back structuur. Met de nodige cliffhangers is het ook een zeer verslavende serie, jullie zijn bij deze gewaarschuwd.

    orange_is_the_new_black_poster_03_top_tv-series.jpgorange_is_the_new_black_poster_01_top_tv-series.jpgorange_is_the_new_black_poster_02_top_tv-series.jpg

    20. "House of Cards" (Beau Willimon & David Fincher)
    Met House of Cards is de meer geraffineerde versie van "The West Wing", met meer politieke intrige, chantage, duisternis maar tevens cinematografisch een streling voor het oog. Kevin Spacey speelt er de hoofdrol als Francis "Frank" Underwood, een genadeloos en ambitieus politicus in Washington D.C. De serie is gebaseerd op de gelijknamige Britse miniserie uit 1990. Ook al komt het idee van Beau Willimon, heeft Fincher echt wel de toon bepaalt van deze reeks. Fincher regisseerde 2 afleveringen en blijft betrokken als uitvoerend producent. Het script is spijtig genoeg niet van het niveau van een Aaron Sorkin (The West Wing, The Newsroom), maar de casting met namen als Robin Wright, Kate Mara, Corey Stoll en Michael Kelly trekt het niveau toch naar boven.

    house_of_cards_poster_01_top_tv-series.jpghouse_of_cards_poster_02_top_tv-series.jpghouse_of_cards_poster_03_top_tv-series.jpg

    19. "Nip/Tuck" (Ryan Murphy)
    Normaal loop ik niet echt warm van al te lichtvoetige series zoals Sex and the City waar constant wordt geleuterd over seks en Gucci-schoenen, maar Nip/Tuck is heerlijk stout en geeft in één episode meer maatschappij-kritiek dan in een compleet seizoen van Sex in the City. De drama-reeks is echter niet geschikt voor een al te jong publiek, niet zozeer omwille van de chirurgische ingrepen die in beeld worden gebracht maar voornamelijk omwille van de weinig verhullende seks (al even open en bloot als Rome), de geweldscènes en de volwassen onderwerpen zoals homoseksualiteit, transseksualiteit, promiscuïteit, abortus, euthanasie, mid-life crisis, silicone-botox-lipo ingrepen, … Nip/Tuck, die de vertelstructuur heeft gekopieerd van Six Feet Under, blijft onversneden quilty pleasure. Maar net omwille van het skin-deep verhaal, maakt het de wereld van de plastische chirurgie des te aantrekkelijker. Komt daar nog bij dat die oppervlakkigheid voortreffelijk gedragen wordt door de lichte trendy muziek, de elegante Armani-pakken, en de charismatische vertolkingen. Nip/Tuck is een serie met een duidelijk uitgangspunt om ons te vermaken en slaagt daar ook perfect in. Het enige teleurstellende aan de serie is de soms erbarmelijke production design, met een iets te nadrukkelijk niet-intentioneel studiogevoel, en in tegenstelling tot Dexter of CSI Miami krijg je ook vrijwel niets te zien van Miami.

    nip_tuck_poster_03_top_tv-series.jpgnip_tuck_poster_02_top_tv-series.jpgnip_tuck_poster_01_top_tv-series.jpg

    18. "The Walking Dead" (Frank Darabont)
    De serie "The Walking Dead", gebaseerd op de gelijknamige post-apocalyptische strip Robert Kirkman, begint groots, met een groep mensen die trachten te overleven in een wereld volgepakt met zombies. De pilot aflevering is adembenemend, ook al blijft de dramatische boog net altijd even groot in de volgende afleveringen. Maar toch houdt Frank Darabont er de spanning in en verlegt grenzen in het genre. Het is een serie waar het menselijk drama al even belangrijk is als de zombie-terreur, en dat maakt dat deze serie zeker niet mag ontbreken aan deze lijst.

    the walking dead,Frank Darabontthe walking dead,Frank Darabontthe walking dead,Frank Darabont

    17. "House M.D." (David Shore)
    House M.D. volgt de levenswandel van de anti-sociale, aan pijnstillers verslaafde, geestige maar arrogante arts Gregory House. De dokter lijdt ook aan een geweldige pijn in zijn rechterbeen en loopt rond in het hospitaal met wandelstok. Hij en zijn team van artsen proberen om zwaar zieke mensen te genezen op een soms heel onconventionele manieren en we zien de genialiteit van House voor een stuk afstralen op zijn pupillen. De kracht van de serie zit hem niet alleen in de knappe vertolking van Hugh Laurie, die als Brit een bijna feilloos Amerikaans accent neerzet, maar zeker ook in het script die zich duidelijk heeft laten sturen door de kennis van echte chirurgen.

    house_md_poster_01_top_tv-series.jpghouse_md_poster_02_top_tv-series.jpghouse_md_poster_03_top_tv-series.jpg

    16. "Sons of Anarchy" (Kurt Sutter)
    "Sons of Anarchy" heb ik vrij laat ontdekt, omdat ik zelf niet meteen wild ben van biker-films, maar deze serie is toch wel aangrijpend. De uitvalsbasis van deze reeks is de (on-bestaande) stad Charming in Californië waar we de levensstijl van een motorbende volgen. Naast het reilen en zeilen van de club, zien we ook de invloed die ze uitoefenen op de stad. De makers vinden een bijna perfecte balans tussen grimmigheid en sensatiezucht. Ze nemen ons mee in een wereld gekenmerkt door geweld, omkoop praktijken, afpersingen en raciale verdeeldheid, maar houden steeds de klemtoon op de dubbelzinnige moraal en de persoonlijke en familiale bagage die gevormd wordt door het leven op de grens de criminaliteit.

    Sons of AnarchySons of AnarchySons of Anarchy

    15. "Mad Men" (Matthew Weiner)
    Mad Men is een serie waar de karakters op het voorplan komen, waar de actie-scènes zo goed als onbestaand zijn, waar de inhoud duidelijk mikt duidelijk mikt op een volwassen publiek van +26’ers, en waar de dynamische camera en de frivole visuele effectjes moet plaats ruimen voor een trage, sfeerscheppende en stijlvolle retro-beeldvoering. Het plot van de serie is vrij eenvoudig. Mad Men is de benaming van de reclamemannen van Madison Avenue in New York eind jaren '50, en de serie vertelt over hun levens, hun gezinsituatie, hun werk-ervaringen, hun frustraties en hun ambities. Het zal jullie ook niet verwonderen dat het van de makers van The Sopranos is. En de crème van de serie zit hem in de complexe details en de glansrijke vertolking van Jon Hamm. De serie zit ondertussen al aan zijn 4de seizoen.

    mad_men_poster_03_top_tv-series.jpgmad_men_poster_02_top_tv-series.jpgmad_men_poster_01_top_tv-series.jpg

    14. "The Americans" (Joseph Weisberg)
    In The Americans volgen we de KGB-agenten Mischa en Nadezhda werden in de Sovjet-Unie opgeleid om zich daarna op het einde van de jaren zestig in de Verenigde Staten te gaan nestelen onder de namen Philip (Matthew Rhys) en Elizabeth Jennings (Keri Russell). Overdag werken ze als reisagenten en 's nachts werken ze verdoken als spionnen. Hier hebben we een serie waar niet zozeer het acteerwerk op de voorgrond treedt, dan wel de kwaliteit van het script. En voor authenticiteit konden ze rekenen op Weisberg, gezien hij jarenlang heeft gewerkt voor de CIA. Het enige nadeel is dat hij elk scenario dat hij schrijft voor een spionagethriller ter goedkeuring moet worden voorgelegd aan de inlichtingendienst, -zodat ze er kunnen op toezien dat er geen staatsgeheimen worden gelekt.

    the_americans_poster_01_top_tv-series.jpgthe_americans_poster_02_top_tv-series.jpgthe_americans_poster_03_top_tv-series.jpg

    13. "Deadwood" (David Milch)
    Een goede serie begint met interessante karakters en dat ontbreekt niet in Deadwood. De serie mengt de grauwe realiteit van de pioniersjaren van het Wilde Westen met een pessimistische hedendaagse visie op geweld en corruptie, en is daardoor uitzonderlijk in zijn soort. Bedenker David Milch – de man achter tv-successen als NYPD Blue en Murder One, put met gulle hand uit het rijke verleden van het echt bestaande Deadwood, in Zuid-Dakota, een stadje die toen beheerd werd door de goudkoorts. Het lijkt moeilijk te geloven, maar zowat alles wat er gebeurt in de serie is gebaseerd op ware feiten (weliswaar geromantiseerd). De betrokkenheid van de kijker wordt bovendien nog versterkt door een casting die spijkers met koppen slaat. Timothy Olyphant is als Seth Bullock het morele centrum van de reeks en kan dan ook op het meeste sympathie rekenen. Al even goed is Ian McShane als bareigenaar Al Swearengen. Hij zegt je recht voor de raap hoe hij over dingen denkt, is niet te beroerd zelf de handen vuil te maken en vloekt dat het een lieve lust is. Hij lijkt wel een voorouder van Tony Soprano, maar dan duizend maal tactlozer, geldhongeriger en koelbloediger. Maar het succes van de serie ligt voornamelijk in de kwaliteit van het script. De mengeling van realiteit en fictie werkt feilloos, en het taalgebruik is daarenboven van de hoogste orde. Het klinkt net archaïsch genoeg om voor 19de-eeuws door te gaan, met tal van western-jargon, maar modern genoeg om het tv-publiek van vandaag niet te vervreemden. Let wel, net zoals in The Wire en The Sopranos wordt geen blad voor de mond genomen en wordt er bij elke zin gescheld of gevloekt.

    deadwood_poster_01_top_tv-series.jpgdeadwood_poster_02_top_tv-series.jpgdeadwood_poster_03_top_tv-series.jpg

    12. "The Newsroom" (Aaron Sorkin)
    The Newsroom was al een hype geworden nog voor de eerste aflevering op antenne was, en dat had uiteraard alles te maken met de reputatie van Aaron Sorkin, de man die het scenario schreef van The Social Network (2010). De serie heeft een interessante blik achter de schermen van een nieuwsorganisatie, met een hoofdpersonage vol contradicties. Maar niet alleen het hoofdpersonage, ook de andere karakters zijn om van te smullen. Het is zeker één van de meest intelligente HBO series van de laatste jaren.

    The NewsroomThe NewsroomThe Newsroom

    11. "The X-Files" (Chris Carter)
    Begonnen als een low-budget serie groeide dit concept uit tot een ware cult-serie. The X-Files loopt al negen seizoenen en draait rond de FBI agenten Fox Mulder (David Duchovny) en Dana Scully (Gillian Anderson). Mulder gelooft in het paranormale, terwijl zijn partner Scully de verschijnselen wetenschappelijk benadert. Samen moeten zij de meest bizarre zaken oplossen die door de FBI worden aangeduid als onoplosbaar, een X-file. Aangrijpend, humoristisch en vaak angstaanjagend. Hoef ik jullie nog te vertellen dat ik uitkijk naar de filmsequel…?

    the_x-files_poster_03_top_tv-series.jpgthe_x-files_poster_02_top_tv-series.jpgthe_x-files_poster_01_top_tv-series.jpg

    10. "Homeland" (Howard Gordon)
    "Homeland" is in ieder geval duidelijk dat deze serie, in vergelijking met de andere post 9/11 drama’s, iets meer uitstraling heeft. En dat is dan weer te wijten aan het sterke acteerwerk van Claire Danes, die hier een bevlogen vertolking neerzet. Ook een pluim voor het puzzel-plot, duidelijk geladen met voldoende spanning en intrige. De pilot heeft me niet meteen kunnen overtuigen (maar dat gebeurt wel vaker bij de eerste aflevering van een nieuwe serie) maar episode 2 en 3 des te meer. Ik ben bijgevolg meteen een fan geworden.

    homeland,Claire Daneshomeland,Claire Daneshomeland,Claire Danes

    9. "Boardwalk Empire" (Terence Winter & Martin Scorsese)
    Het is opnieuw een product van scenarist Terence Winter die eerder ook werkzaam was op de succesvolle serie The Sopranos. Het is Martin Scorsese die Boardwalk Empire toch dat extraatje heeft weten te geven dat ons terug in de tijd brengt van die maffia klassiekers zoals The Godfather en The Untouchables, met de flair van Goodfellas. Scorsese heeft duidelijk de stijl van de serie bepaalt, alsook de casting ervan, en heeft geen steken laten vallen. Niemand zou ooit op het idee zijn gekomen om bijvoorbeeld Steve Buscemi te casten als de nieuwe Tony Soprano, maar dit blijkt uiteindelijk een uitstekende keuze te zijn. Het personage van Nucky is zowel misdadig als hartverwarmend, humoristisch als koelbloedig, en Buscemi weet al die gradaties perfect te doseren. Dit moet één van de meest fascinerende tv-personages zijn uit de laatste 10 jaar.

    boardwalk_empire_poster_01_top_tv-series.jpgboardwalk_empire_poster_02_top_tv-series.jpgboardwalk_empire_poster_03_top_tv-series.jpg

    8. "The Sopranos" (David Chase & Matthew Weiner)
    Het heeft een tijdje geduurd om de zes seizoenen van The Sopranos te verslinden, maar na het eerste seizoen was ik meteen verkocht voor de vernieuwende aanpak van het aloude Italiaanse maffia cliché (hoewel er ook heel wat stereotypen bewaard bleven – en maar goed ook). De vrij ingetogen aanpak en de afwijkende en originele vertelstructuur waren de doeltreffende ingrediënten van dit succes-verhaal. Naar het einde toe begonnen de droomsequenties van Tony en de psychiater-sessies iets teveel op het gemoed te werken, maar je kan er niet omheen dat de makers hier een uitmuntende serie hebben neergezet. En zoals bij de meeste series zijn de vertolkingen dan ook van cruciaal belang, en in The Sopranos liep heel wat acteertalent rond (al dan niet afkomstig uit Goodfellas), zoals het hoofdpersonage Anthony Soprano (James Gandolfini), Carmela (Edie Falco), Christopher Moltisanti (Michael Imperioli), Paulie (Tony Sirico),.. Het zesde seizoen vind ik zelf een beetje eindigen in mineur. De gespannen maar kalme sfeer had hier toch iets minder ingetogen kunnen zijn, zeker wanneer belangrijke personages het leven lieten. Net zoals elk seizoen eindigt de serie met een onconventioneel open einde, maar in tegenstelling tot de andere seizoenen is het finale einde van The Sopranos een beetje van een teleurstelling, maar hoe dan ook blijft deze serie één van de beste drama reeksen ooit gemaakt.

    the_sopranos_poster_01_top_tv-series.jpgthe_sopranos_poster_02_top_tv-series.jpgthe_sopranos_poster_03_top_tv-series.jpg

    7. "Breaking Bad" (Vince Gilligan)
    Breaking Bad is een verrassend knappe serie. Walter White (Bryan Cranston) is een leraar chemie. Zijn privéleven zorgt voor heel wat problemen. Naast familieperikelen zijn er ook nog gezondheidsproblemen voor Walter. De dokter heeft namelijk vastgesteld dat hij terminaal ziek is. Walter heeft longkanker en lijkt niet lang meer te leven. Om er voor te zorgen dat zijn gezin na zijn dood niet in een financiële put belandt, besluit Walter over te schakelen naar een leven als misdadiger. Met de hulp van Jesse (Aaron Paul), één van zijn studenten, maakt en verkoopt hij methamfetamines. Sterk acteerwerk en een goed verhaal met knappe dialogen. De serie zit momenteel al aan zijn derde seizoen. (Merk op dat in het logo van de serie de twee eerste letters van elk woord uit de titel omkaderd zijn. Zij verwijzen naar chemische elementen uit de tabel van Mendeljev. "Br" staat voor broom en "Ba" verwijst naar barium.)

    breaking_bad_poster_01_top_tv-series.jpgbreaking_bad_poster_02_top_tv-series.jpgbreaking_bad_poster_03_top_tv-series.jpg

    6. "24" (Robert Cochran & Joel Surnow)
    Het geprezen 24 is een ijzersterke plot-driven thriller-serie met een originele opzet: elk van de totaal 24 afleveringen toont in real-time precies een uur van de dag. Het is fascinerend hoe hoog de adrenaline kan oplopen met een aantal telefoongesprekken tussen CTU en de heftige Jack Bauer, vertolkt door de charismatische acteur Kiefer Sutherland. En net zoals goede wijn wordt de serie met de jaren beter. Bangelijke plotwendingen, acteurs op niveau, harde actie en vooral ook heel verslavend.

    24_poster_01_top_tv-series.jpg24_poster_02_top_tv-series.jpg24_poster_03_top_tv-series.jpg

    5. "True Blood" (Alan Ball)
    De beste vampierenreeks, na tal van losse tv-flodders en oneindig veel vampierenfilms, is True Blood, gemaakt door het tv-genie Alan Ball ("Six Feet Under", American Beauty). De reeks is gebaseerd op de boekenreeks The Southern Vampire Mysteries van Charlaine Harris. In de serie wordt de wereld in de nabije toekomst getoond. Vampieren zijn 'uit de kist' gekomen dankzij de ontwikkeling van synthetisch bloed door een Japans bedrijf. Mensen zijn voor vampieren nu niet langer nodig als voedselbron en de wereld probeert een balans te vinden in het samenleven van mensen en vampieren. De serie draait om de levens van de telepathische serveerster Sookie Stackhouse (Anna Paquin) en de vampier Bill Compton (Stephen Moyer) in het fictieve stadje Bon Temps, Louisiana. Stevig acteerwerk, bijzonder knappe sfeer en een hoge dosis cynisme, humor, seks, horror en suspens. Een uitstekende serie bestemd voor jong (+16) en oud. Een serie om "Buffy the Vampire Slayer" (1997) en "Angel" (1999) voor goed en altijd te vergeten.

    true_blood_poster_03_top_tv-series.jpgtrue_blood_poster_02_top_tv-series.jpgtrue_blood_poster_01_top_tv-series.jpg

    4. "The Wire" (David Simon)
    Na de terroristische aanslag van 11 september zijn de ordediensten met man en macht bezig in de war on terrorism context. Hierdoor gebeurt het, dat er te weinig mankracht is om de alledaagse criminaliteit zoals drugsdealers en moordenaars te onderzoeken. En in deze sfeer ontrolt een schokkend drama met "echte karakters"; politieagenten, junkies, drugdealers, corrupte politici, officieren, journalisten en noem maar op. In tegenstelling tot de vele andere politie-series, laat men in The Wire de twee lanten van de medaille zien. Er is ook niet meteen zoiets als 'the good guys' en de ‘bad guys’. Zowel bij de flikken zit er uitschot en bij de ex-drugdealers zitten ook grote weldoeners. Het resultaat heeft een bijna bijna documentair karakter en geeft een bijna authentiek beeld weer van het leven op de straten van Baltimore. De vergelijking met The Shield is natuurlijk snel gemaakt maar het wezenlijke verschil tussen deze twee series is dat The Wire minder op sensatie is belust en eerder mikt op karakter-ontwikkelingen en situationele conflicten. Let wel, in The Wire steekt ook wel geweld, naakt en moordpartijen, maar tekens binnen een specifieke context. Het acteerwerk staat hier dus centraal en de mix van acteurs en echte mensen (echte journalisten, politiemannen) zorgt voor een groter gevoel van realisme. Het personage dat het meest in de kijker komt is Jimmy McNulty, gespeeld door de Engelse Dominic West.

    the_wire_poster_01_top_tv-series.jpgthe_wire_poster_02_top_tv-series.jpgthe_wire_poster_03_top_tv-series.jpg

    3. "Game of Thrones" (David Benioff & D.B. Weiss)
    Zonder het succes van Lord of the Rings had deze serie er waarschijnlijk nooit gekomen, en dat zou spijtig geweest zijn. Game of Thrones is één van de beste middeleeuwse fantasy series ooit gemaakt, en dat is hoofdzakelijk te wijten aan het uitstekende script, gebaseerd op de boeken van George R.R. Martin. Meteen al na de uitzending van de eerste aflevering van het eerste seizoen werd besloten dat er een tweede zou komen, gebaseerd op het tweede boek in de serie. Het verhaal gaat over de strijd voor de troon tussen verschillende heerschappen en verteld zich als een soort Sopranos/Rome, met heel veel intrige, drama, seks, geweld en complotten. Anderzijds is de kracht van de serie ook het acteursgeweld, met knappe vertolkingen van Sean Bean, Peter Dinklage en Lena Headey.

    game_of_thrones_poster_01_top_tv-series.jpggame_of_thrones_poster_02_top_tv-series.jpggame_of_thrones_poster_03_top_tv-series.jpg

    2. "True Detective" (Nic Pizzolatto)
    True Detective is een pareltje van een anthology serie, die net zoals American Horror Story zijn volledige cast zal vervangen voor een nieuw seizoen. Hopelijk kunnen ze hun succes evenaren, want de sterke vertolkingen van Woody Harrelson en Matthew McConaughey waren hier echt wel doorslaggevend. Maar dit wil in geen geval zeggen dat de serie op andere vlakken geen kwaliteiten toont. Alles klopt in True Detective, zowel de rijke dialogen, de prachtige zuiderse fotografie als de intrigerende plotwendingen en bizarre neven-personages. De regisseur weet ook perfect de wereld van het Zuiden van Amerika weer te geven, maar blijft niet steken in die typische hillbilly noir stijl, maar graaft in de psyche van zijn karakters en hun gevecht met elkaar en met zichzelf. En de muziek van T Bone Burnett maakt het plaatje compleet.

    true_detective_poster_01_top_tv-series.jpgtrue_detective_poster_02_top_tv-series.jpgtrue_detective_poster_03_top_tv-series.jpg

    1. "Six Feet Under" (Alan Ball)
    Opmerkelijk aan Six Feet Under is dat het lijkt alsof de serie tegen zoveel mogelijk heilige huisjes probeert aan te trappen. Zo wordt er zonder verpinken omgegaan met zaken als 'homofilie', 'drugsgebruik', 'seks' en uiteraard 'de dood'. Dit alles heeft echter een duidelijke functie binnen de narratie. Het is dus niet "shockeren enkel om te shockeren". Daarnaast is de setting, een uitvaartbedrijf, een fascinerende leefomgeving. Het maakt dat Six Feet Under boven de meeste andere TV-series uitsteekt, zoals bijvoorbeeld The Sopranos, die zeker zijn sterren verdient maar minder innoverend als Six Feet Under. Alle castleden, waarvan de meeste hebben genoten van een uitgebreide theater-opleiding, passen perfect in hun respectievelijke rol. En uiteraard is de kwaliteit van de scripts, en dit is zijn grootste troef, buitengewoon. Alle verhaallijnen zijn intelligent en goed uitgeschreven, en zitten vol diepzinnige, gevoelige en scherpe dialogen met een stevige dosis (zwarte & cynische) humor. Six Feet Under is voor mij nog altijd de ultieme serie.

    six_feet_under_poster_03_top_tv-series.jpgsix_feet_under_poster_02_top_tv-series.jpgsix_feet_under_poster_01_top_tv-series.jpg

    ***Related Posts***
    06/12/2011: Top 10 Beste Sitcom
    17/01/2008: Dexter met Michael C. Hall
    29/09/2007: X-Files sequel in productie
    09/06/2006: Het 2de seizoen van Desperate Housewives ontgoochelt

  • Top 10 box-office flops van 2013

    Pin it!

    En het was uiteindelijk Iron Man 3 (2013) die met de grootste recette ging lopen in 2013, met een bedrag van 1,2 miljard dollar, wat hem katapulteerde naar de 5de plaats van de grootste box-office recettes. De film werd op de voet gevolg door de Disney animatiefilm Frozen (2013) die ook de 1 miljard dollar grens voorbij schreed. Andere films die het in 2013 ook goed deden waren Despicable Me 2 (2013), The Hobbit: The Desolation of Smaug (2013), The Hobbit: The Desolation of Smaug (2013), The Hunger Games: Catching Fire (2013) en Furious 6 (2013).

    Maar het waren niet allemaal succesverhalen in 2013. Een film die 10 miljoen dollar kost in productiemiddelen, heeft vaak ook nog eens een promotie en distributie budget van 10 miljoen dollar, ook al worden deze cijfers nooit echt officieel gemaakt. Maar in de regel kunnen we er vanuit gaan dat een film 2 keer zijn productiebudget moet ophalen alvorens het kan beginnen met winst te maken. Het is in ieder geval een gemiddelde hoofdzakelijk bij Amerikaanse filmproducties. Europese films hebben minder grote budgetten en bijgevolg zal er eerder een verhouding zijn van 80% productiekost en 20% promotiekost. Anderzijds kan je ook stellen dat wat de box-office betreft, de promotie vaak even belangrijk is als de kwaliteit van de film. Een goeie film zonder promotie kan floppen (cf. heel wat Europese films), daar waar een draak van een film met een geslaagde promotiecampagne veel geld kan opleveren (cf. Sex and the City, The Da Vinci Code en zo goed als alle Michael Bay films). Maar in de meeste gevallen vinden we in deze Top 10 toch heel wat teleurstellende films met een compleet verkeerde promotie-aanpak.

    Films die net konden ontsnappen aan deze lijst zijn ondermeer Man of Tai Chi (2013), het falende regiedebuut van Keanu Reeves, een prent die nauwelijks het bekijken waard was, om nog maar te zwijgen over het houterig acteerwerk van Reeves. De film heeft 25 miljoen dollar gekost maar werd snel afgevoerd naar de DVD markt. Ook een film als Broken City (2013) met A-List acteurs Russell Crowe en Mark Wahlberg, kon geen potten breken aan de box-office. Maar hier zijn de 10 zwaarste stinkers:

    Top 10 Box-Office Flop van 2013

    10. Oldboy (2013) Spike Lee
    Production cost: $30 million - Worldwide Gross: $4,8 million (FilmDistrict)

    oldboy 2013 flop

    Dat Oldboy een slechte beurt zou maken bij het publiek stond niet meteen in de sterren geschreven. De regisseur had al bewezen dat hij kon uitpakken met sterke films, en Josh Brolin was ook niet meteen de minste van de acteurs. Maar toch, het origineel was nog maar 10 jaar oud en door velen gezien als een absolute cultfilm. Ik kende trouwens niemand in mijn directe vriendenkring die stond te springen voor een Amerikaanse remake en diegene die het origineel niet hadden gezien hadden ook geen zin om deze te gaan ontdekken. Komt daar nog bij dat de regisseur zich tijdens de release van de film allesbehalve sympathiek heeft gedragen en zowaar een Twitter-oorlog heeft ontketend toen hij wel heel plat reageerde op een grafisch designer die had zitten zwoegen op de posters van ZIJN film en belazerd werd met zijn loon. Dergelijk zaken vermijd je best tijdens je filmrelease. Achteraf ging Spike Lee wel klagen dat zijn 140 minuten durende versie werd ingekort naar 105 minuten en een cruciale scene met de hamer werd geknipt. Maar als een film al niet kan overtuigen in 105 minuten, betwijfel ik dat die extra 35 minuten veel zouden veranderen. En tot slot, welk kieken heeft beslist om deze schokkende en confronterende thriller uit te brengen op een Thanksgiving weekend waar iedereen met een brede glimlach wil rondlopen?!?

    9. Paranoia (2013) Robert Luketic
    Production cost: $35 million - Worldwide Gross: $13 million (Relativity)

    Paranoia 2013 flop

    Deze Paranoia bewees één ding, Liam Hemsworth is Chris Hemsworth niet en zelfs Gary Oldman of Harrison Ford konden hier niets aan veranderen. Het hielp ook niet dat de film al snel door zo goed als ALLE critici de grond werd ingeboord en bestempeld als: niet-origineel, traag, saai, suspense-loos en geen karakterontwikkeling of intelligente plotwendingen. Kortom, wegwerp pulp waar je best weg van blijft en dat deed het publiek ook, incluis de meisjes die werden verleid met de belofte van een shirtless Liam.

    8. Beautiful Creatures (2013) Richard LaGravenese
    Production cost: $60 million - Worldwide Gross: $60 million (Warner Bros)

    Beautiful Creatures 2013 flop

    Ik heb Beautiful Creatures (nog) niet gezien, maar ik heb wel overal de affiches van de film zien hangen en zelfs getwijfeld om hierover iets op De FilmBlog te schrijven. De trailer sprak me niet meteen aan, maar dat kon niet de reden zijn van deze flop. Critici waren ook niet uitgesproken negatief of positief over de film. Warner hoopte met deze Young Adult prent op een gigantisch Twilight succes, maar het werd dus een flop - vooral in de States. Een reden voor de flop zou kunnen zijn dat de potentiële bezoekers - mensen die het boek hebben gelezen - misnoegd waren met het afwijkende scenario van het bronmateriaal. "They left out too many details, and too much of the story line. I hope they don't make another one. This one is bad enough. Please, DO NOT MAKE ANY MORE". Zo'n commentaren kunnen pijn doen tijdens een release. Mijn aanvoelen is dat de makers iets teveel op de kar van Twilight wilden springen in plaats van een eigen wereld uit te werken.

    7. Bullet to the Head (2013) Walter Hill
    Production cost: $55 million - Worldwide Gross: $9,4 million (Warner Bros)

    Bullet to the Head 2013 flop

    Dat Sylvester Stallone serieus veel geld aan het verdienen is met zijn Expendables films kan niemand ontkennen, maar met Bullet to the Head heeft hij vooral in zijn voet geschoten, met zijn spuuglelijke posters. Het leek wel een exploitation B-film en niet meteen een mainstream actieprent. Ook al heb ik genoten van die nostalgische 80's vibe bleef ik toch wat op mijn honger zitten.

    6. White House Down (2013) Roland Emmerich
    Production cost: $150 million - Worldwide Gross: $205 million (Sony / Columbia)

    White House Down 2013 flop

    Dat er aan soortgelijke White House Down film een paar maand vroeger in de bioscoop had gepasseerd heeft deze actieprent geen windeieren gelegd. Toch is het vreemd dat het publiek weg bleef op iets zo luidruchtig, volgepakt met bekende acteurs. Vergelijk dat met Armageddon (1998) die een paar maand later uitkwam na Deep Impact (1998), en toch een gigantisch box-office succes werd. Maar zowel deze prent als Olympus Has Fallen (2013) waren niet meteen geslaagde actiefilms, en nadat de eerste film een tegenvaller was had het publiek misschien niet meteen zin in een tweede pijnlijke bevalling.

    5. Ender's Game (2013) Gavin Hood
    Production cost: $110 million - Worldwide Gross: $112 million (Lionsgate/Summit)

    Ender's Game 2013 flop

    Ik had de Ender's Game flop al een tijd geleden voorspeld, na het zien van de eerste trailer. Het was enerzijds een typische zomerblockbuster-film die werd afgevoerd naar november wat op zich al menig journalisten-wenkbrauw deed fronsen. De film had een weinig overtuigende cast, de 71-jarige Harrison Ford begint te oud te worden voor dergelijke rollen en Ben Kingsley heeft in het verleden al iets teveel rotzooi meegespeeld dat je deze acteur niet meer au serieus kan nemen. Ook kinderen in een hoofdrol is niet altijd even evident. De regisseur was er eerder in geslaagd om met een gigantisch productiebudget een saaie Wolverine adaptatie af te leveren, en tot slot, de marketing liet uitschijnen dat het om een B-film ging met zijn weinig inspirerende posters. De film op zich was al bij al nog zo slecht niet, maar deze prent lag duidelijk niet in de markt.

    4. The Lone Ranger (2013) Gore Verbinski
    Production cost: $215 million - Worldwide Gross: $260 million (Buena Vista)

    The Lone Ranger 2013 flop

    Na 10 minuten van The Lone Ranger had ik al zin om de film af te zetten. Het sprak me totaal niet aan, en alles wees erop dat Johnny Depp dringend aan herbronning toe was na zijn Pirates of the Caribbean escapades. De film zelf is barslecht! Het visuele plaatje is wel dik in orde maar het hoofdpersonage (Armie Hammer) is ondergeschikt aan het nevenpersonage (Depp) en het verhaal bestaat enkel maar uit explosies, voorbij razende stoomtreinen en eindeloze achtervolgingen in de prairie. Het werd meteen zonneklaar dat de makers de Pirates formule in een western kleedje wilden steken, en het resultaat is vrij inspiratieloos. En neen, de critici zijn niet de oorzaak van deze flop. Critici hebben zo goed als geen echte impact op de box-office, wat we onszelf ook moge wijsmaken.

    3. R.I.P.D. (2013) Robert Schwentke
    Production cost: $130 million - Worldwide Gross: $78 million (Lionsgate/Summit)

    ripd 2013 flop

    Nog een barslechte film die de formule van een andere film (Men in Black) wil gaan nabootsen is deze R.I.P.D.. Voor de rest slaagt de regisseur er nauwelijks in om de spanning op te bouwen. Ook het script van Phil Hay en Matt Manfredi is nooit echt grappig en is nauwelijks te onderscheiden van een aflevering van Scooby-Doo, met dit verschil dat het plot nog een stuk onzinniger was en je er meteen de villain kon uithalen.

    2. Jack the Giant Slayer (2013) Bryan Singer
    Production cost: $195 million - Worldwide Gross: $197 million (Warner Bros)

    Jack the Giant Slayer 2013 flop

    Het zit niet mee met X-Men regisseur Bryan Singer, die niet kon overtuigen met zijn Superman Returns en nu ook zijn Jack the Giant Slayer ziet floppen. Toch kan je er niet omheen dat de studio hier waarschijnlijk een familiefilm van wou maken en dat Singer eerder een volwassen film voor ogen had. En mede door het feit dat deze prent geen grote acteurs heeft in de hoofdrollen (de trailer wil ons wel doen geloven dat Ewan McGregor een grote rol heeft, maar dit is niet het geval), werd het een box-office flop met John Carter allures.

    2. 47 Ronin (2013) Carl Rinsch
    Production cost: $175 million - Worldwide Gross: $147 million (Universal)

    47 ronin 2013 flop

    Maar de hoofdvogel werd geschoten door Ronin 47. Naast Harrison Ford heeft Top 10 Worst Actor Keanu Reeves een slechte beurt gemaakt in 2013. Na het zien van de trailer heb ik hier op De FilmBlog deze flop al voorspeld. De toon van de film wou iets teveel een tiener publiek aanspreken met zijn overdosis aan visuele effecten, in plaats van een existentieel drama te brengen voor een volwassen publiek over een gevallen samurai die zijn eer wil herstellen. Ook de visuele effecten zagen er crappy uit. 47 Ronin bracht tevens geen eigen stijl maar stelde zich tevreden met recyclage van datgene wat we al 1000 keer hadden gezien. Erger nog waren die tenenkrullende dialogen: "Mountains of corpses will not stand in our way / You are the only one who can save us / If we do this there is no going back / I'm not afraid of you - You should be". De film moet bij ons nog uitkomen en donderdag mogen jullie hier een review verwachten.

    ***Related Posts***
    18/02/2015: Top Flop 2014
    05/07/2013: Top Flop 2012
    16/08/2012: Top Flop 2011
    17/08/2011: Top Flop 2010
    08/08/2011: Top Flop 2009
    21/04/2009: Top Flop 2008
    07/04/2009: Top Flop 2007
    27/12/2006: Top Flop 2006