Games - Page 3

  • Dark Souls III (2016) ***** PS4 recensie

    Pin it!

    Dark Souls III (2016) is de nieuwste titel van ontwikkelaar FromSoftware en ontwerper Hidetaka Miyazaki. Het is het vijfde spel in een gelijkaardige reeks actie/avonturenspelen dat begon met Demon's Souls, een underground titel uitgebracht begin 2009 in Japan, die zes maanden later in de US en pas anderhalf jaar later in Europa uitgebracht zou worden. Ik herinner mij de commentaren die ik indertijd had gelezen als zijnde "het moeilijkste game ooit". Eind 2009 ben ik toen ook superbenieuwd op deze trein gesprongen, heb een Amerikaanse versie kunnen bestellen van het game voor PS3 en net zoals Leonidas trapte dit spel mij inderdaad de lucht uit de longen. "This is Demon's Souls!" Maar zoals waarschijnlijk de meeste dingen in het leven, zijn diegene waarvoor je het hardste moet werken, diegene waar je het meeste gaat van houden.

    dark_souls_3_2016_ps4.jpg

    Het spel werd populair bij de ras-gamers en een vervolg was onafwendbaar. In 2011 kwam Dark Souls, gevolgd door Dark Souls II in 2014. Voor de PS4 ontwikkelde FromSoftware een nieuwe IP, maar naar identieke stijl Bloodborne. Dit laatste spel was een enorm succes en was voor mij naast MGSV het beste spel op PS4 van 2015. Dark Souls is dus een spelserie met een brutale moeilijkheidsgraad, weggelegd voor de eerder hardcore gamers, die niet van handholding houden. De serie slaagt er in om een fenomenale, grimmige sfeer te scheppen, ondersteund door zeer solide gevechts-bewegingen, en steekt hierdoor met kop en schouders boven het gros van de actie/avontuur speltitels uit.

    Korte inhoud: Het verhaal in de Dark Souls series is obscuur, verborgen in mythes en legendes. Het wordt niet uit de doeken gedaan, er is geen verteller of expositie, er zijn alleen hints en puzzelstukjes die de wereld je aanbiedt. Oorspronkelijk was er een tijdperk van mist en grijs en eeuwige draken die over de wereld heersten. Dat veranderde met de oorsprong van vuur, en de opkomst en opstand van machtige heersers. Maar het vuur was niet eeuwig en dreigde uit te doven. De heersers trachten het vuur levende te houden, soms falend met verschrikkelijke gevolgen. Gwyn, the Lord of Sunlight, beslist dan maar zichzelf op te offeren en zijn ziel te linken aan het eerste vuur om zo ‘The Age of Fire’ een tijd langer te rekken.

    In de series speel je zelf een ondode, een mens vervloekt om voor eeuwig te herrijzen uit de dood. Je doel is al even obscuur als de lore die je met mondjesmaat aangereikt krijgt. In het eerste luik van de series moet je uiteindelijk Gwyn verslaan en de keuze maken om ofwel zelf je ziel aan het eerste vuur te linken en zo ‘the Age of Fire’ voort te zetten, of het te laten uitdoven en 'the Age of Darkness' in the leiden.

    De cyclus van het aanwakkeren van het dovende vuur is steeds terugkomend en is ook terug aanwezig in dit derde luik. Het lijkt alsof we hier een hele poos later zijn in de tijdslijn, het vuur is bijna dovende. De wereld bestaat uit assen en embers. De vijf 'Lords of Cinder', die in deze tijd moeten instaan voor het voortbestaan van het vuur hebben hun troon verlaten en het is aan jij om ze terug in het gareel te krijgen. De wereld in Dark Souls 3 is opnieuw griezelig mooi. Kastelen, bossen, moerassen waar je in het begin vaak kan verdolen. Geen lineaire wegen hier, maar intelligente level-design met veel terrein, verborgen hoekjes en illusionaire muren die allemaal potentiële schatten verbergen. Ook het feit dat de lore zo obscuur is doet je de wereld anders bekijken. Alles verteld een verhaal zonder woorden, de afgetakelde of verwoeste architectuur, de waanzinnige gedrochten, een tekst op een verloren voorwerp,...

    De grootste drijvende kracht van dit spel zit in de exploratie. Een hele spelzone kan verstopt zitten in een hoekje als je niet oplettend genoeg rondkijkt. Daarnaast moet jeook weten dat alles in dit spel dodelijk is, de zwakste tegenstander zal je straffen als je hem niet respecteert. Het gevolg hiervan is dat je dan ook niet al spurtend door het spel stormt, maar dat je gestadig, immer alert, voort boert en...heel vaak sterft. In dit spel leer je uit je misstappen. Op je pad kom je menige, zeer uiteenlopende en dodelijke tegenstanders tegen, en hardcore bossfights.

    dark_souls_3_2016_ps4_pic01.jpgdark_souls_3_2016_ps4_pic02.jpgdark_souls_3_2016_ps4_pic03.jpg

    Je enige redding zijn de kampvuren of 'bonfires', die dienen als checkpoints in je odyssee. Echter, wanneer je gebruik maakt van een ‘bonfire’, om je resources terug op te laden, herrijzen alle tegenstanders die je eerder hebt verslaan (behalve bosses). Je moet dus steeds afwegen of je nog een stukje verder verkent in de hoop een nieuwe bonfire of shotcut te ontgrendelen, maar de kans hebt om te sterven en je 'souls' (de currency waarmee je alles betaalt van gear tot level-ups) verliest; of terugloopt naar je laatste bonfire met de spoils die je hebt en al je tegenstanders terug herrijst. Het actie combat systeem is naar mijn mening één van de beste in actie/adventure spelen op console. Je moet actief aanvallen blokken, pareren of ontwijken en je eigen aanvallen timen tussen de uithalen van je tegenstanders. Meerdere tegenstanders tegelijk bevechten is zeer gevaarlijk en sommige tegenstanders kunnen je zelfs one-shotten met een volle levenslijn als je niet oplet.

    Voor de kenners dan, wat is er nieuw? Wel, het spel speelt een stukje sneller dan zijn voorgangers. Het is zonder twijfel het kindje van Dark Souls 2 en Bloodborne. Dodgen gaat hier veel vlotter. Ik herinner mij dat je, in de eerste Souls, zeer goede timing moest hebben (~immunity frames) om onder je tegenstanders aanval te kunnen duiken. Dit is nu een stuk vergevingsgezinder. Je tegenstanders aanvallen zijn daarentegen ook een stuk sneller, dus het is er niet echt simpeler op geworden.

    Naast je levens- en stamina-bar, heb je nu ook terug een mana-bar. Je hoeft dus geen meerdere kopieën van spells meer te verzamelen, je kan die zoveel casten als je mana hebt. Mana regenereert echter niet. Naast de reguliere Estus Flask is er nu ook een mana-Estus flask. Je kan de ratio tussen de twee wijzigen bij de smid. (Dus als je in de loop van het spel 10 flasks hebt, kan je kiezen om die te verdelen in 10hp/0mana of 9hp/1mana of 5hp/5mana, enz. ) De toorts is nu een item dat je kan kopen en als een wapen uitrusten, met ongelimiteerde duur.

    dark_souls_3_2016_ps4_pic04.jpgdark_souls_3_2016_ps4_pic05.jpgdark_souls_3_2016_ps4_pic06.jpg

    Weapon skills. Ieder wapen heeft een eigen weapon skill. Meestal is dat een unieke aanval, maar het kan ook een buff zijn. Bijvoorbeeld een magic staff heeft een weapon skill “Steady Chant”, een buff die je sorceries boost voor een korte tijd. Er zijn zo’n 60-tal weapon skills in game. Een weapons skill kost ook een kleine hoeveelheid mana.

    Nieuwe wapens. Er zijn een reeks nieuwe wapens in game, zoals de dual daggers/ blades/spears/hammers. Terwijl je vroeger twee wapens van eenzelfde soort moest equipen en zorgen dat je anderhalve maal de strength en dexterity requirements had om die effectief te kunnen dual wielden is er nu een alternatief, de dual wapens. Je kan die nog steeds éénhandig met schild gebruiken, maar ook dualwielden. L1 en L2 geven je dan unieke aanvalspatronen en er zijn zelfs unieke combos met R1/R2. De dual daggers bijvoorbeeld hebben een leuke L2 weapon skill in de vorm van een dash, die je best gebruikt wanneer je een target hebt gelocked om zo achter je tegenstander te manoeuvreren.

    De nieuwe bosses droppen uiteraard ook nieuwe wapens, maar van eerder gekend allooi, zoals greatswords en ultra-greatswords. Ja, er zijn nog steeds zones in het spel met verschroeiende moeilijkheidsgraad. De vijanden zijn vrij origineel. Je komt nog wel een aantal usual suspects tegen natuurlijk of zal hier en daar wel een attack pattern herkennen, maar laat dat eerder een kenmerk zijn van je ervaring als Dark Souls speler dan van een tekort aan originaliteit. De wereld voelt fris aan en je zal vaak kreten slaken bij de achterbakse tactieken die je nieuwe tegenstanders gebruiken. Zo heb ik ook een aantal nieuwe items op mijn top tien lijstje ‘meest gehate vijanden ever’. Niet omdat ze slecht gedesigned zijn, maar juist het omgekeerde en soms verdomd moeilijk. I'm looking at you, monkey demon! Epic boss battles as usual.

    Framerate issues. Die zijn er nog wel, legacy van de vorige games. Momentjes waar je een sprint wil inzetten of veel tegenstanders op het scherm hebt waar alles ietsje begint te stutteren. Geenszins game brekend, ik ben hier nooit door gestorven. Het is eerder iets dat je een beetje uit de immersie haalt. Ik speelde met de day-one-patch v1.01.

    TLDNR? Dark Souls III is het kindje van Dark Souls II en Bloodborne, met vlottere combat. (Her)introduceert mana-bar en mana-Estus flask. Wapens hebben weaponskills met unieke aanvallen of buffs. Nieuwe dual wapens als alternatief voor vroegere dual wielding. Nog steeds kleine framerate issues, zelfs met day-one-patch. Uitstekende diversiteit in scenery en enemies. Epische boss-battles. Fans van de series kunnen deze met de ogen dicht kopen. Dit is opnieuw een fantastisch spel. Voor de nieuwe spelers, weet dat dit game een ultieme challenge van formaat is, maar de voldoening is van hetzelfde kaliber. Dark Souls III is beschikbaar op PS4, Xbox One en PC vanaf 12/04/2016.

    rating

    Beoordeling: 5 / 5
    Recensie door op 6 april 2016

     

    *** Dark Souls III cinematical trailer ***

  • Hitman: Agent 47 (2015) *½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Ik moet toegeven dat ik niet meteen stond te wachten op een nieuwe Hitman film en de trailer van Hitman: Agent 47 (2015) vond ik ook al bedenkelijk. Deze videogame adaptatie werd gemaakt door de Poolse debuutregisseur Aleksander Bach. De man is wel een ervaren reclame-regisseur met toch wel een aantal knappe tv-spots. Wacht, laat we het anders zeggen. Die kerel heeft uitzinnig goeie reclamespots op zijn naam, die niet alleen visueel een streling voor het oog zijn, maar tevens inhoudelijk zeer sterk. Maar een videoclip of reclame-regisseur is niet noodzakelijk een behendig verhalen vertellen of een talentvolle langspeelfilm-regisseur. Hier is nog maar een keertje het bewijs geleverd.

    hitman_agent_47_2015_poster.jpg

    Korte inhoud: Hitman: Agent 47 (Rupert Friend) gaat over een genetisch gemodificeerde huurmoordenaar. Deze perfecte moordmachine is vernoemd naar de laatste twee cijfers van een in zijn nek getatoeëerde barcode en is het resultaat van tientallen jaren onderzoek en 46 prototypes. Dat heeft ertoe geleid dat 47 over ongekende kracht, snelheid, uithoudingsvermogen en intelligentie beschikt. Zijn nieuwste doelwit is een mega-bedrijf dat het geheime verleden van Agent 47 wil achterhalen, om zo een leger van nog betere moordenaars te creëren. Samen met een jonge vrouw (Hannah Ware), die misschien in staat is hun machtige en geheime tegenstanders te verslaan, wordt 47 geconfronteerd met zijn verbijsterende afkomst en begint hij een episch gevecht tegen zijn dodelijkste vijand.

    In principe had je gemakkelijk naar de 3de trailer trailer kunnen zien en de moeite hebben gespaard om de film te zien. Het is een opeenstapeling van goedkope visuele effecten met een hoofdpersonage die er uitziet als een Terminator model met rode das. Ik moet bekennen dat Agent 47 misschien ook niet meteen mijn meest favoriete personage is uit de video-game wereld. Er komen tevens een heleboel videogames op ons af en misschien wordt de vloek wel gebroken en krijgen we eindelijk eens een geslaagde game-adaptatie te zien, met name Assassin's Creed (2016) met Michael Fassbender en Marion Cotillard, of nog de adaptatie van het beste game van de laatste 10 jaar, The Last of Us (2016) met Game of Thrones actrice Maisie Williams. We krijgen zelfs een ambitieuze Warcraft (2016) film, naast een Spliter Cell (2017) en een Metal Gear Solid (201?) film. Maar de vloek werd in ieder geval nog niet gebroken met deze Hitman film.

    hitman_agent_47_2015_poster02.jpghitman_agent_47_2015_poster03.jpghitman_agent_47_2015_poster04.jpghitman_agent_47_2015_poster05.jpg

    Waarom deze film nog maar eens gemaakt moest worden is mij één groot mysterie. De vorige Hitman (2007) was ook niet meteen een geslaagde film, ook al is deze iets trouwer aan de comics dan de vorige. De film is wel degelijk R-rated, ook al ziet alles er heel frivool uit, iets wat ik nu net niet had verwacht komende van deze regisseur. Het script komt dan weer van Skip Woods die al heel wat klote scenario's heeft geschreven (naast de vorige Hitman film, ook The A-Team en X-Men Origins: Wolverine). Hij werd bijgestaan door Michael Finch, die het scenario schreef van het teleurstellende The November Man (2014).

    In schril contrast met een film als Mad Max: Fury Road (2015), die ook van begin tot einde actie-scènes serveren, brengt deze prent geen enkele vernieuwing aan het actie-genre - niet in de choreografie, niet in de fotografie en niet in de montage. Maar ook de suspense ontbreekt en de vertolkingen zijn ondermaats en dat is misschien wel het meest pijnlijke aan deze prent. Actiescènes moeten ons hartritme doen versnellen, maar een gebrek aan intensiteit zorgt ervoor dat alles op onze zenuwen begint te werken.

    hitman_agent_47_2015_pic01.jpghitman_agent_47_2015_pic02.jpghitman_agent_47_2015_pic03.jpg

    Ik dacht niet dat ik het over mijn lippen zou krijgen maar deze reboot is stukken minder goed dan de vorige miskleun uit 2007. In deze adaptatie werd op z'n minst nog tijd en energie gestoken in de ontwikkeling van de personages, in plaats van alles in te zetten op banale actie-scènes om het verhaal vooruit te trekken. Het is pijnlijk om te zien hoe deze prent verzakt in het moeras van B-actiefilms. Toch denk ik wel dat er hiervoor een publiek zal zijn op de DVD en Blu-ray markt. Op de schijf vinden jullie niet alleen making of filmpjes, maar ook iets overd e choreografie van de gevechten en iets over de Hitman comic.

    rating

    Beoordeling: 1,5 / 5
    Recensie door op 7 januari 2016

    *** Hitman: Agent 47 ***

  • Atomic punk vertier met Fallout 4 op PS4

    Pin it!

    Hier is nog maar eens een game dat zich afspeelt in een post-apocalyptisch setting, meer bepaalt in Boston rond het jaar 2287, iets meer dan 200 jaar na een nucleaire oorlog in een soort ‘alternatief universum’. Het game heet Fallout 4 (2015) en is een open wereld actie rollenspel van Bethesda Game Studios. De technologische uitvindingen na de tweede wereldoorlog zijn namelijk anders verlopen, met gevolg een stijl die vrij uniek is en kan omschreven worden als "atomic punk".

    Fallout 4 PS4

    Je speelt de laatste overlevende van Vault 111, een atoomschuilkelder. Bij je ontwaken baan je je een weg naar de buitenwereld op zoek naar een familielid. (Ik blijf bewust vaag over de verhaallijn om spoilers te vermijden.) Het spel speelt naar analogie met Fallout 3 (2008) en The Elder Scrolls: Skyrim (2011). Je maakt je eigen avatar en bent vrij om die op te bouwen zoals je zelf verkiest in een open wereld door te questen en exploreren, al dan niet vergezeld van een partner.

    Je eerste karakter zal je wel even voor vraagtekens plaatsen. Zo moet je vanaf de start beginnen met stat-punten te verdelen in strength, endurance, perception, charisma, intelligence, agility of luck. Het spel geeft je echter geen echte hints waarvoor dit nuttig kan zijn en het is pas als je in het spel de ‘perk-chart’ onder ogen krijgt dat je euro gaat vallen. Gelukkig voorziet het game wel een reroll van je personage net voor je de ‘vault’ verlaat. Maar wees gerust, zelfs na tientallen uren in het game kom je nog “had-ik-maar” momenten tegen.

    De gameplay valt af en toe wel wat tegen. De karakter-models zijn wat gedateerd en op zich maar een kleine verbetering op Fallout 3 of Skyrim. Er zijn soms wat glitches en clipping issues, waarbij je partners al eens half onder de grond durven duiken. Daarnaast had ik af en toe frame rate issues: het beeld die wat blijft haperen bij het snel draaien van de camera.

    De sets zijn echter verbluffend. Als er één ding is dat Bethesda enorm goed doet dan is het sfeer scheppen. De wereld voelt organisch en je zal er zonder twijfel in opgeslorpt worden. Dit is een grote, prachtig gedetailleerde en variërende playground. Bijna elk huis in Boston is toegankelijk, de vijanden en npc’s legio. Exploratie is een plezier.

    Fallout 4 animated pictureFallout 4 animated picture

    De muziek is vrij goed. Inon Zur zorgde voor de ambient track en daarnaast heb je ook een aantal radiostations met pre-60’s muziek en zelfs klassiek. Zo’n uitje doorheen de fallout-verwoeste natuur op Antonin Dvorak’s New World Symphony is een ervaring die me nog lang zal bijblijven.

    Het grote element is natuurlijk de modeling en constructies die je kan maken in het spel. Zo kan je al je wapens en harnassen, mits in het bezit van de juiste skills, omvormen naar je eigen noden. Opnieuw, in het begin van het spel is dit iets waar heel weinig uitleg aan wordt gegeven. Men laat je eigenlijk wat vrij om de dingen uit te testen. Huizen en hutten kan je bouwen in de nederzettingen die je hebt "veroverd" in game of in de start-area. Je krijgt daarvoor een grote ‘tool-set’ die bestaat uit talloze houten of metalen muren, deuren, elektriciteitsgeneratoren, bedrading, belichting, meubilair, enz, enz...

    fallout_4_pic01.pngfallout_4_pic02.pngfallout_4_pic03.png

    Je eerste huis zal waarschijnlijk iets standaards zijn, maar wanneer je de knepen van het bouwen leert kennen begint plots die creatieveling in je wakker te worden. De grenzen zijn hier die van je eigen creativiteit...en de geheugencapaciteit van je console. Er zit een limiet op hoeveel dingen je kan bouwen per locatie, maar weet dat die wel zeer hoog ligt. Mijn megalomaan project om een hele nederzetting te overkappen was iets te veel van het goeie, maar mijn vier verdiepingen mega-winkelcentrum met 50’s café/dancing kon vlotjes. Wat je bouwt heeft ook gevolgen voor de nederzettingen en de inwoners.

    Fallout 4 valt niet te beschrijven in zwart of wit, goed of slecht. Bij sommige aspecten laat het een steekje vallen, maar in sfeer, immersie en creatief plezier scheert het hoge toppen. Het is een spel dat je moet beleven en je langzaam maar zeker verleidt.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 20 november 2015

     

    *** Fallout 4 trailer ***

    Categories: Games 5 comments
  • Eerste officiële Warcraft: The Beginning trailer !

    Pin it!

    We zijn nog heel ver weg van de releasedatum (25 mei 2016) van de opkomende game-adaptatie Warcraft (2016). Het was de bedoeling om de film uit te brengen in 2015, maar ze hebben er ondertussen nog een jaartje bijgevoegd. Ondertussen hebben ze wel al een aantal posters uitgebracht (poster 01 en poster 02) en zijn alle namen van de acteurs bekend.

    warcraft_the_beginning_poster.jpg

    Korte inhoud: De Horde leider Thrall heeft zich genesteld in het land Durator waar hij dan de undeads (de Forsaken) vraagt om zich aan te sluiten bij de Orcs, Tauren en de Trolls. Ondertussen hebben dwarves, gnomes en de oude night elves zich aangesloten bij de Alliance, geleid door het rijk der mensen in Stormwind. Nadat de Stormwind koning Varian Wrynn plotseling verdween, diende de Highlord Bolvar Fordragon hem. Maar zijn diensten waren ontsierd door de manipulaties en mind control van de Black Dragon Onyxia, die in een vermomming heerste als menselijke edelvrouw. En terwijl de helden van Azeroth Onyxia's manipulaties onderzochte hebben, steken oude bedreigingen weer de kop...

    De regie van dit wereldbekende Massively Multiplayer Online Role Playing Game is nog steeds in handen van Source Code en Moon regisseur Duncan Jones met Charles Leavitt als scenarist. Blizzard Entertainment heeft ondertussen ook al een aantal namen van acteurs bekend gemaakt. Sam Raimi kwam eeder in aanmerking voor de regie maar hij kreeg het aan de stok met Blizzard nadat die al zijn voorbereidend werk naar de prullenmand hadden verwezen. Raimi was niet te spreken over hun "onprofessioneel gedrag" en toen kwam Jones in het vizier.

    Actrice Paula Patton zou de rol van de krijgster Garona krijgen toebedeeld, diens trouw bengelt tussen de Alliance en The Horde. Dominic Cooper krijgt de rol van King Llane Wrynn, de koning van de Alliance stad Stormwind en aan zijn zij zien we Lady Taria gespeeld door Ruth Negga. Acter Clancy Brown heeft de rol gekregen van Blackhand "The Destroyer", een beruchte Ork-leider. Ben Schnetzer zien we in de rol van Khadgar, een jonge magiër. De sterkere magiër Medivh "The Guardian" wordt gespeeld door Ben Foster.

    Dan hebben we nog Robert Kazinsky in de rol van de Ork-krijger Orgrim, Daniel Wu kruipt in de huid van de Ork leider Gul'Dan. Bij The Horde zien we Durotan, de nobele Chieftain van de Frostwolf Clan, gespeeld door acteur Toby Kebbell en Travis Fimmel zien we in de rol van Anduin Lothar, een belangrijke figuur bij de Alliance. Acteurs Ryan Robbins en Daniel Cudmore staan ook nog steeds op de casting-lijst. Nu nog Leroy Jenkins casten en we zijn rond.

    ***Related Posts***
    05/02/2013: World of Warcraft film gaat nog dit jaar in productie
    23/03/2012: Star Wars: The Old Republic bindt strijd aan met WoW
    03/07/2010: Sam Raimi praat over World of Warcraft
    22/07/2009: Sam Raimi in aanmerking voor regie van World of Warcraft
    20/06/2006: Spielberg interesse in World of Warcraft

     

    *** Warcraft: The Beginning trailer ***
    10/05/2006: World of Warcraft wordt verfilmd

  • Liberalen vs Socialisten in Assassin's Creed: Syndicate

    Pin it!

    Assassin's Creed: Syndicate (2015) is al het negende spel in de franchise van Ubisoft waar je in de kleren kruipt van een personage dat deel uitmaakt van een eeuwenoude orde van huurmoordenaars. Deze keer interpreteer je de rollen van broer en zus Jacob en Evie Frye, in het 19e eeuwse London, waar je het opneemt tegen de elitaire industriëlen en maatschappij-ingenieurs die behoren tot de eveneens eeuwenoude aartsvijand, de 'Templar' orde.

    assassins_creed_syndicate_2015_ps4.jpg

    Korte inhoud: Londen, 1868. De Industriële Revolutie bevindt zich op een hoogtepunt. De Assassin-tweeling Jacob (Paul Amos) & Evie Frye (Victoria Atkin) staat aan de wieg van de georganiseerde misdaad, waar ze Londen van moeten bevrijden. Opgevoed als assassins volgen Jacob en Evie de Creed met als doel om de stad te bevrijden van de macht van de Templar door zich te infiltreren en te verenigen in de criminele onderwereld van Londen, geholpen door opmerkelijke karakters van het tijdperk, zoals schrijver Charles Dickens en bioloog Charles Darwin.

    De setting is prachtig en geeft je een goed idee van hoe Londen er in de 19e eeuw uitzag. Je komt ook in aanraking met een aantal prominente figuren uit die tijd zoals Charles Dickens, Charles Darwin, Karl Marx en nog een paar andere. Die figuren gaan je mee helpen om de stad te heroveren vanonder het juk van de Templars. Los van het feit dat je al die beroemdheden in eenzelfde tijdspanne allemaal tegen het lijf loopt, of de echtheid van hun persoon, moet ik toegeven dat de meeste van deze personages goed ontworpen zijn en hun karakter en dialoog het verhaal ten goede komt. Ook de onderlinge rivaliteit tussen broer en zus Jacob en Evie is interessant en geeft aanleiding tot vermakelijke dialogen. De antagonist is een selfmade powerplayer, die vanuit zijn maatschappelijke positie de controle van de stad in handen heeft.

    De machtsstrijd tussen Templars en Assassins heeft eerder iets weg van liberalen tegen socialisten, en de socialisten zijn de goeie, voor wie dat nog niet begrepen had... Het spel verloopt net als zijn voorgangers op identieke wijze. Naast de verhaal-missies verover je delen van de map door missies te volbrengen van allerlei aard. Zo moet je kindarbeiders verlossen uit fabrieksgebouwen en de Mr. Woeste uit Daens (1992) om zeep helpen, Templar spilfiguren vermoorden of ontvoeren, trein en boot-heists plegen. Daarnaast heb je nog een aantal nevenactiviteiten zoals bokswedstrijden en paard-en-kar-races. Dat laatste is trouwens het vervoersmiddel bij uitstek in het game. Als je vertrouwd bent met één van de vorige games zal je deze direkt herkennen. Enige nieuwigheid in dit spel is de 'grappling hook'. Zo’n ding hoeft weinig introductie, omdat het doorgaans al in mening andere games gebruikt is. Het geeft je de mogelijkheid om grotere afstanden tussen gebouwen te overbruggen via een 'zipline' of je sneller vanop de grond tot op het dak te hijsen. Je kan het ding ook gebruiken om boven vijanden te hangen en 'air-assassinations' uit te voeren.

    assassins_creed_syndicate_2015_ps4_pic07.jpgassassins_creed_syndicate_2015_ps4_pic08.jpgassassins_creed_syndicate_2015_ps4_pic09.jpg

    Een ander onderdeel van het spel is het oprichten van je eigen 'gang', die je voor al je activiteiten kunnen bijstaan. Dit gedeelte van het spel vind ik minder goed uitgewerkt omdat de noodzaak voor hulp totaal onbestaand is. Eén van de zwakkere punten van het spel is dat het namelijk veel te gemakkelijk is en ik eigenlijk op geen enkel ogenblik hulp nodig had van mijn manschappen. Maar goed, ik mijn visie - als game veteraan die platinum trophies haalt in de twee Dark Souls games - is dus sterk gekleurd. De muziek van Austin Wintory stak wel goed in mekaar. Ik heb geen momenten ervaren waar de score de actie deed opzwepen of de juiste snaren bespeelde, maar was meer onder de indruk van de koorzangen die je in de game tegenkomt, met ondermeer de God Save the Queen a capella zongen.

    assassins_creed_syndicate_2015_ps4_pic10.jpgassassins_creed_syndicate_2015_ps4_pic11.jpgassassins_creed_syndicate_2015_ps4_pic12.jpg

    De franchise geeft de indruk geen risico’s meer te willen nemen en net zoals mijn interesse voor de zoveelste ‘Friday the 13th’ zich na deel drie six feet under bevond, heb ik het nu wel gehad met Assassin’s Creed. Elk jaar hetzelfde spel in een nieuw kleedje heeft voor de echte gamers weinig zin. Er waren kansen om met twee protagonisten tenminste verschillende spelstijlen aan te gaan, maar de verschillen zijn zo miniem dat ze eigenlijk nooit tot uiting komen. Hun ‘skill-tree’ is op een paar skills na identiek en de keuze voor het ene of het andere personage is eerder puur visueel. Ook vele van skills en perks zijn zo minimalistisch van aard (iets meer of minder schade doen of krijgen bvb) dat je nooit het verschil merkt. Ze zitten er meer in om de 'completionist' aan te spreken dan dat ze werkelijke effecten hebben.

    Dit krijg je natuurlijk met dergelijke franchisen, die steeds een jaarlijkse deadline zien opdoemen. Er is te weinig tijd om creatieve kronkels uit te werken en teveel geld mee gemoeid om risico’s te nemen. Zolang we het blijven eten, zolang ze het blijven serveren. Daarentegen moet ik wel toegeven dat het voor nieuwe spelers steeds games zijn met een degelijke kwaliteit. Ik mag de franchise dan wel een gewisse dood toewensen, standalone geef ik het spel toch een solide score.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 02 november 2015

    ***Related Post***
    04/09/2015: Assassin's Creed in het Victoriaanse Londen

     

    *** Assassin's Creed: Syndicate trailer ***

  • Saint Seiya: Soldiers Soul brengt de Asgard verhaallijn

    Pin it!

    Een paar dagen geleden hebben Bandai Namco Entertainment Saint Seiya: Soldiers Soul (2015) eindelijk uitgebracht op Playstation 3 en Playstation 4, een fighting game gebaseerd op de Saint Seya manga, puur jeugdsentiment voor diegene die geboren zijn begin jaren 80 en opgegroeid zijn met de Club Dorothée op woensdagnamiddag op de Franse zender TF1. Toen was het nog bekend onder de Franse titel Les Chevaliers du Zodiaque. Het verhaal en de achtergrond kennen is dus wel een beetje van een vereiste, want iemand die nog nooit van Saint Seiya heeft gehoord, zal hopeloos verloren zijn in Story mode. De makers skippen wel heel veel verhaal-elementen, om zo snel mogelijk bij de gevechten te komen.

    saint_seiya_soldiers_soul_2015_ps4.jpg

    Het verhaal is losjes gebaseerd op personages uit de Griekse mythologie. centraal in het verhaal staat godin Athena als beschermgodin van de aarde omringd door haar trouwe Saints of Knights. Deze ridders worden elk beschermd door een sterrenteken en dragen hierbij een bijhorende bronzen harnas of cloth, die ook een weerspiegeling is van hun status. Ze hebben een bovennatuurlijke kracht door jarenlange training, maar ook door de geheime kennis van hun eigen kosmo-energie, beter bekend als het zevende zintuig. Alle Saints van Athena leven op één centrale plaats, het heiligdom (Sanctuary) van Athena.

    We ontmoeten in de game verschillende ordes van ridders: Bronzen, Zilveren en Gouden Ridders. De 12 Gouden Ridders vertegenwoordigen de dierenriem. Andere goden hebben andere ridders rondom hen, zo heeft Odin de 7 krijgers van Asgard, en heeft Poseidon 7 Generalen die zijn leger leiden. Hades zijn ridders zijn de 108 geesten van de onderwereld, geleid door de 4 rechters van de onderwereld. Daarnaast wordt Hades nog bijgestaan door Pandora en twee mindere goden Hypnos en Thanatos. Er zijn dus heel wat strijdkrachten die het tegen mekaar kunnen opnemen. De hoofdrollen zijn en blijven de Bronzen ridders: Pegasus Seiya (rode ridder), Cygnus Hyoga (blauw-witte ridder), Dragon Shiryu (groene ridder), Andromeda Shun (roze ridder), Phoenix Ikki (rood-blauwe ridder, broer van Andromeda), Saori Kido (fysieke versie van de godin Athena). De zilveren ridders zijn Marine, die Seiya heeft opgeleid - en waarmee je de tutorial kan spelen, en Shaina, de eerste rivale van Seiya. Athena wordt in het begin van het game geraakt door een gouden pijl die enkel verwijderd kan worden door de Grote Paus van het tempel-complex. Daarvoor moeten de Bronzen Ridders zich wel een weg banen door de 12 tempels en de confrontatie aangaan met de 12 eigenaars, de Gouden Ridders.

    Er zijn al heel wat Saint Seiya games op de markt gekomen. In 2011 was er Saint Seiya: Sanctuary Battle, en twee jaar later kwam Saint Seiya: Brave Soldiers, en nu heeft Ryo Mito Saint Seya: Soldiers Soul laten ontwikkelen, en eigenlijk verschillen deze drie games niet zo heel veel van mekaar en de toevoegingen zoals de Asgard verhaallijn en de introductie van de armure van Athena. Laat me duidelijk zijn, de game is verre van het niveau van een Witcher of Batman game. En dat is eigenlijk wel een beetje logisch, gezien de generatie voor wie dit spel bestemd is eigenlijk allemaal werkverplichtingen hebben en niet zo kritisch meer zijn op weinig innoverende visuals of het wat eentonige gameplay. De makers proberen zo dicht mogelijk aan te leunen bij de anime, en de Japanse stemmen helpen hierin wel een groot stuk - ook al hebben wij de serie in het Frans gezien.

    saint_seiya_soldiers_soul_2015_pic01.jpgsaint_seiya_soldiers_soul_2015_pic02.jpgsaint_seiya_soldiers_soul_2015_pic03.jpg

    De enige echte verdienste van de game is dat ze deze keer de Asgard verhaallijn er aan toe hebben gevoegd, iets waar heel wat fans waarschijnlijk op zaten te wachten. We hebben dus vier hoofdstukken: the Sanctuary, Asgard, Poseïdon en uiteindelijk Hades. Het spel probeert iets meer narratie tussen de gevechten te steken in vergelijking met de voorgaande edities, maar we blijven toch wel een heel eind verwijderd van de inhoud van de anime. Verwacht dus geen flash-backs over bijvoorbeeld de karakters van Hades. Ook emotioneel komt de game nog niet aan de knieën van de anime. En hierbij speelt de muziek een grote rol, iets wat voor deze makers duidelijk van minder belang was.

    Uiteindelijk is er ook nog een Soul of God hoofdstuk met de Goddelijke armures, maar in plaats van ook hier in te zetten op het effectieve verhaal uit de anime, beperkt het zich hoofdzakelijk tot een paar gevechten waarbij je drie "S" statussen moet halen om zo het ultieme gevecht aan te gaan.

    saint_seiya_soldiers_soul_2015_pic04.jpgsaint_seiya_soldiers_soul_2015_pic05.jpgsaint_seiya_soldiers_soul_2015_pic06.jpg

    Kortom, als je de vorige twee games hebt gekocht, kan je voor de volledigheid ook dit game aanschaffen, maar besef dat het grotendeels toch niet zo heel veel verschilt van de vorige edities, en de leuke gedeeltes uit bijvoorbeeld Saint Seiya: Sanctuary Battle - met name de tussen-scènes waarin de helden zich een weg moesten banen doorheen een leger van manschappen - hebben ze er van tussenuit gelaten. Een ware schande als je het mij vraagt! Tevens vind ik de graphics bij momenten minder goed dan in de vorige edities, alsof de meest talentvolle makers van de vorige games zich op een ander werk hebben gestort en dit game hebben overgelaten aan nieuwkomers die de knepen van het vak nog moeten leren.

    Voor wie nog nooit gehoord heeft van deze anime is dit misschien niet meteen een aanrader, en bestaan er op de markt heel wat andere fight-games waar de gameplay toch van een compleet ander en beter niveau zijn dan de beperkte combo's die hier voorhanden zijn of met beter uitgewerkte arena's waar je geen situatie kent waar je tegenstander zich plots compleet aan de andere kant van de arena staan. Die hard fans van de serie zullen dit sowieso kopen, wat ik hier ook moge schrijven. Mijn wens is dat de rechten naar iemand anders vloeien en dat er eens een echte reboot van Saint Seiya komt, volledig bestemd voor een hedendaags publiek. Hoe dan ook, Saint Seiya: Soldiers Soul is op 25 september 2015 verschenen op PlayStation 3, PlayStation 4 en op Steam.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 2 oktober 2015

     

    *** Saint Seiya: Soldiers Soul trailer ***