Docu - Page 2

  • Fed Up (2014) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Fed Up (2014) is een documentaire uit 2014 die de overdadige consumptie van suiker onder de loep neemt. Er wordt toegespitst op de Verenigde Staten, maar ook in onze contreien dringt stilaan door dat suiker een grotere boosdoener is in de obesitasplaag dan weinig bewegen en ongezond eten. Op het doosje staat trots dat Fed Up een even grote impact kende dan An Inconvenient Truth (2006), maar dat lijkt een beetje te hoog gegrepen, buiten de V.S. brak de docu weinig potten, hoewel ze vast en zeker tot nadenken stemt.

    fedup_2014_blu-ray.jpg

    Focus in deze 90 minuten durende docu ligt niet op het credo ‘wie te dik is, moet meer bewegen en minder eten’, maar vooral op suiker. Want suiker is slecht, zeer slecht. Sinds de jaren ’80 is de inname van (bewerkte) suiker fors gestegen. Eind jaren ’70 verscheen in de V.S. het McGovern-rapport waarin stond dat we te veel vet eten. Daarop begon de voedingsindustrie massaal vetarme en lightproducten op de markt te brengen. Minder vet werd gecompenseerd door meer suiker om de smaak te bewaren, en de gevolgen van jarenlang zo veel suiker eten wordt na dertig jaar duidelijk met een obesitasplaag.

    Ondertussen zijn meer en meer mensen overtuigd van de schadelijke gevolgen van suiker, maar de voedingsindustrie blijft zich met man en macht verzetten tegen alle rapporten die suiker willen bannen. Zo werd een publicatie van de WHO tegengehouden en aangepast door de voedingsindustrie. De WHO adviseerde een dagelijkse maximale dosis van 10% suiker, maar de voedingsindustrie kon dit onder druk laten aanpassen tot 25%. Meer zelfs, de dagelijkse aanbevolen hoeveelheid suiker staat nooit op de verpakking vermeld.

    De documentaire laat zien hoe de voedingsindustrie dezelfde tactiek gebruik als de tabaksindustrie decennia geleden. Ze ontkennen ten alle prijze dat hun product schadelijk is voor de gezondheid, maar ondertussen rammen ze hun verslavende goedjes er op steeds jongere leeftijd in door middel van alomtegenwoordige reclameboodschappen. Schokkend is om te horen dat suiker even verslavend is als cocaïne en heroïne.

    Het is in de V.S. al zo ver gekomen dat 60% van de scholen worden gesponsord door Coca Cola en Pepsi en de kinderen tijdens hun lunchbreak kunnen kiezen tussen frieten, een cheeseburger of een stuk pizza. Niet iedereen ziet de gevaren. Zo stelt een congreslid zelfs dat een stuk pizza een groente is… Dat het voorlopig in Europa nog niet zo’n vaart loopt, kunnen we alleen maar toejuichen, maar de situatie in Amerika laat wel zien dat de volgende generatie aan suiker verslaafde junkies zal worden.

    In de documentaire komen verschillende wetenschappers, professoren, chairmannen, voorzitters en andere belangrijke personen aan het woord. Ook ex-president Bill Clinton geeft toe dat hij tijdens zijn bewindsjaren het probleem heeft onderschat. We zien ook beelden van presidentsvrouw Michelle Obama die met haar 'Let’s move' campagne wil sensibiliseren. Grote afwezige is de voedingsindustrie die, zo leren we op het einde van Fed Up, alle medewerking weigerde.

    fedup_2014_blu-ray_pic02.jpgfedup_2014_blu-ray_pic03.jpg

    Een documentaire over zo’n onderwerp kan niet anders dan de kijker rond de oren slaan met heel veel cijfers en die krijgen we dan ook veelvuldig op ons bord. Het meest beklijvend zijn echter de verhalen van zwaarlijvige tieners die worstelen met hun gewicht, er alles aan proberen te doen om weer mager (lees: normaal) te zijn. Zij komen met betraande ogen aan het woord en ook hun ouders zien het niet meer zitten. Hoe ver is het gekomen als een 15-jarige puber van 200 kg geen andere oplossing ziet dan een gastric bypass?

    Fed Up is een Amerikaanse documentaire, gefilmd the American way, verwacht je dus aan veel sentiment, tieners met waterige ogen en radeloze ouders. Maar daaronder ligt wel een keiharde boodschap: we consumeren veel te veel suiker. Nu al is een derde van de Amerikaanse bevolking obees, als er niet snel wordt ingegrepen loopt dit op tot 95% over enkele tientallen jaren. Ondertussen swingen de ziektekosten de pan uit. De generatie kinderen die nu opgroeit, zal de eerste generatie ooit zijn die niet ouder zal worden dan hun ouders.

    Fed Up werd op het Sundance festival genomineerd voor de juryprijs. Hoewel de docu vooral focust op de Amerikaanse situatie, biedt ze heel wat interessante inzichten die ook ons tot nadenken kunnen stemmen. Absoluut het bekijken waard. Remain in Light heeft de DVD inmiddels al uitgebracht met Nederlandse ondertitels.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 6 juli 2015

     

    *** Fed Up trailer ***

  • Kurt Cobain: Montage of Heck (2015) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Ik ben als teenager opgegroeid met de muziek van Nirvana en was dus ook wel benieuwd naar de nieuwe docu Kurt Cobain: Montage of Heck (2015) van Brett Morgen, en het lijkt bij momenten iets van een horrordocu waarin de makers delven in de dagboeken en home video's van een getormenteerde, overgevoelige en fragiele ziel. Maar los van alles krijgen we ook een beeld van een geniale muzikant en talentvolle moderne poëet die een volledige generatie jongeren inspireerde.

    cobain_montage_of_heck_2015_blu-ray_brett_morgen.jpg

    Korte inhoud: De regisseur van de documentaire, Brett Morgan, is voor de film de archieven van Kurt ingedoken. Daar ontdekte hij tweehonderd uur aan nog nooit eerder openbaar gemaakte audio en muziek, zelfgemaakte video's en vierduizend pagina's aan geschreven tekst van de muzikant. Dit alles wordt gebruikt om een portret te maken van Kurt, die zich niet vaak in de media vertoonde.

    Het resultaat is toch wel een indrukwekkend portret en vooral door het feit dat maker ervoor koos om 145 minuten durende film (!) niet op te vullen met talking heads, maar ook de beelden van zijn home video's te laten spreken voor zich, naast zijn muziek en uiteraard zijn dagboeken, die op een visueel interessante manier werden in beeld gezet. De regisseur is ook opgegroeid met zijn muziek, maar was niet noodzakelijk een grote fan. Hij kwam tevens niet op het idee om de film te maken, maar werd aangesproken door Courtney Love die zijn vorige werk had gezien en op een heleboel archiefmateriaal zat van Kurt. De dochter van de rocker, Frances Bean Cobain - die dezelfde luchtblauwe ogen heeft als haar vader - was tevens betrokken bij het maken van deze film en was trots op het uiteindelijk resultaat. Het was dus ook geen idiote docu met speculaties over de dood van Cobain - de film eindigt tevens even abrupt als zijn dood - maar ging graven in de ziel van deze geniale artiest.

    Het enige vreemde aan deze docu is dat we de stem van de drummer Dave Grohl nauwelijks horen. Volgens de regisseur zou hij het iets te druk hebben gehad met het filmen van de 8-delige HBO serie Sonic Highways (2014) over de 20e verjaardag van de Foo Fighters. Maar je voelt dat de regisseur deze beslissing eigenlijk bewust heeft genomen. Dave is trouwens later bij de groep gekomen (na Bleach, 3 jaar na het ontstaan van de groep) en het voelde alsof de filmmaker meer intiem wou gaan en Dave net iets teveel plaats zou innemen. Daarnaast was Kurt Cobain eigenlijk gekant tegen de 'celebrity-cultuur' en dat zou een valse noot worden. De ironie van ditalles is nu dat de afwezigheid van The Foo Fighters frontman noodgedwongen meer plaats zal innemen, dan mocht hij even in de film zijn verschijnen. De regisseur heeft uiteindelijk wél een interview met de zanger opgenomen, maar uiteindelijk niet in de finale cut gestoken, alsook niet op de extraatjes op de Blu-ray.

    Gitarist Krist Novoselic komt anders wel voldoende aan spreektijd, naast zijn vrouw Courtney Love. En ondanks de meer dan 2 uur durende film krijgen we ook geen andere muziekgroepen aan het woord die een grote bewondering hadden voor Nirvana, zoals R.E.M., Patti Smith, Red Hot Chili Peppers of zelfs Neil Young. Maar anderzijds kan je er ook geen 3 uur durende docu van maken, en ik zou zelfs niet goed hebben geweten welke beelden uit de film te verwijderen om plaats te maken.

    Wat wij hier ontdekken zijn fantastische 8mm beelden van zijn prille jeugd van de zanger, die eigenlijk een beetje de mythe breken dat Kurt een ideale opvoeding heeft gehad tot de scheiding van zijn ouders (...iets wat hij zelf had gezegd). In het begin zien we dat hij in het centrum staat van alle aandacht, maar na twee jaar is zijn zus geboren en zien we hem wegdeemsteren op de beelden, en springt hij af en toe nog eens foor de lens met zijn armen uitgestrekt. Maar dan zijn er geen beelden meer wanneer hij teenager was en dit gebrek werd opgevangen door aan 2D animatiefilm over de jonge Kurt die zich een plaats probeerde te maken in een maatschappij die hem niet meteen lag. We zien er zijn eerste seksuele ervaring met een ander meisje die al even ontspoord is als hemzelf en waarmee hij beter toenadering kon vinden. Maar het meisje was mentaal gehandicapt en hiermee werd hij dan ook gepest op school.

    Ik weet niet of deze films mensen zal kwaad maken of verheugen, maar ik had de indruk dat dit hét verhaal was van Kurt Cobain en niet het verhaal van de regisseur met de beelden van Kurt Cobain. En dit is op zich toch een belangrijke nuance. Als regisseur zou je een idee kunnen hebben over een artiest en dit idee trachten te vertalen met beeldmateriaal die je kan vinden over deze artiest, en geloof me, zo zijn er honderden bullshit docu's. Deze docu vertelt het verhaal van het leven van Cobain en stootte op beelden van 'spot, schande en vernedering' en dit werden uiteindelijk de thema's van deze docu. En voor mensen die de muziek kennen van Nirvana zullen beseffen dat dit ook duidelijk in zijn teksten stond. Hij was op zoek naar een identiteit die hij thuis niet kon vinden, iets wat nog steeds vandaag een heel herkenbare emotie is bij jongeren.

    Cobain was de stem van zijn generatie, nochtans leek hij altijd op de achtergrond te verschijnen. Eerst leek Krist wel de frontman en nadien leek Courtney te staan in zijn licht. Maar wat deze archiefbeelden hebben blootgelegd is de reden waarom Kurt zo populair was bij de jongeren. Hij was de anti-pool van de pop-idolen. Hij wou geen pop-idool zijn, en een groot deel van de opgroeiende jeugd kon zich herkennen in hem. Een kritiek die je wel zal horen is dat Courtney Love een hand in de film had, daar geloof ik persoonlijk weinig van. Het is Kurt zijn film en ook al heeft Courtney een belangrijke plaats in de film (ze was trouwens zijn vrouw en moeder van zijn kind), hier komt ze allesbehalve flatterend in beeld. Meer nog, het lijkt wel een gewoon koppel te zijn waar geen dominantie te bespeuren is van de ene over de andere. We krijgen een beeld van Courtney door de ogen van Kurt in plaats van door de ogen van de media, en dat was op zich iets heel verfrissend en ontnuchterend.

    En ja, ook de verhalen van de heroïne-moeder en de crack-babies steken opnieuw de kop op, maar deze worden op een bijzonder respectvolle manier benaderd. Wat ik in ieder geval niet wist was dat Kurt hier meer moeite mee had dan Courtney en dat hij zich zorgen maakte - iets wat ook duidelijk werd in zijn art-work. En iets waar Kurt Cobain ook moeite mee had was de media. Een media die steeds meer de waarheid op zijn kop ging zetten en ging infiltreren in hun relatie tot in de slaapkamer. Het contrast met de donkere poëzie van de dagboeken van de zanger contrasteren met de spectaculaire quotes uit de kranten. De Blu-ray en DVD is beschikbaar vanaf 4 juni 2015. En binnenkort is er tevens ook nog een nieuwe documentaire genaamd Soaked in Bleach (2015), die het accent zal leggen op de speculaties rond de dood van Cobain.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 4 juni 2015

     

    *** Kurt Cobain: Montage of Heck trailer ***

  • Hot Girls Wanted over tienermeisjes in amateur pornofilms

    Pin it!

    Dit weekend bracht Netflix de aangrijpende documentaire Hot Girls Wanted (2015) uit, waarin 18 tot 19 jarige Amerikaanse meisjes worden gevolgd die zonder het goed te beseffen belanden in de pornowereld. De regisseurs Jill Bauer en Ronna Gradus proberen te weten te komen wie deze meisjes zijn en hoe ze er toe zijn gekomen om in vaak gebrekkige arbeidsomstandigheden seks te hebben voor de camera. Het is erg lastig om te achterhalen wat de beweegredenen zijn om de filmpjes te verspreiden en wie de mensen zijn die ze maken. Bauer en Gradus proberen een tipje van de sluier op te lichten met deze documentaire.

    hot_girls_wanted_2015_poster.jpg

    Net zoals veel mensen zich geen vragen stellen van waar die goedkope T-short komt die ze bij H&M hebben gekocht afkomstig is, beseffen velen niet wat het verhaal is van de jonge meisjes in het circuit van de amateurporno. Voor hun documentaire hebben ze verschillende jonge vrouwen gevolgd die aan de slag zijn als pornoactrices in Miami. De meisjes wonen in bij een 23-jarige mannelijke "talentjager". Het is echter nooit de bedoeling van Bauer en Gradus om een waardeoordeel te vellen, maar ze willen een eerlijk portret brengen die aantoont hoe ongelofelijk gemakkelijk de overgang van 'doodgewoon' tienermeisje naar pornoster wel niet is. Volgens de filmmakers is de tijd wel aangebroken om deze wanpraktijken in het licht te brengen.

    Een van de meisjes is de 19-jarige Tressa Silguero die haar leventje als high school studente en cheerleader de rug toekeerde en verleid werd door het gemakkelijke geld en de "fame" in de seksindustrie. De reden die ze aangeeft is omwille van het avontuur. Het meisje bevindt zich niet in een sterke positie om haar werkomstandigheden te onderhandelen, net als de andere meisjes in de documentaire. "De meeste meisjes die ik ontmoet in deze sector zouden op alles 'ja' zeggen, zolang ze er maar goed voor betaald worden. En met dit credo zijn ze ook tot alles in staat.

    Deze instelling leidt vaak tot tragische scenario's. Soms moeten de meisjes seks hebben met oudere, onaantrekkelijke mannen en worden ze verplicht om 'tegen te spartelen', een andere keer moeten ze hun tegenspelers pijpbeurten geven tot ze gaan overgeven. Amateurporno is niet gereguleerd, zegt Tressa. "Uiteindelijk zit je met één of meerdere personen vast in een kamer, met een camera op de achtergrond. Bescherming: nul, regels: geen." De slechte arbeidsomstandigheden zorgen er ook voor dat de meisjes beschouwd worden als wegwerpproducten die gemakkelijk vervangbaar zijn. De gemiddelde 'houdbaarheidsdatum' van een actrice is drie tot zes maanden. Volgens de meisjes is het dan wel heel gemakkelijk om iemand uit te buiten. Het einde van hun carrière hangt continu in de lucht en daarom zijn ze vaak tot alles bereid.

    De twee filmmakers hadden eerst de intentie een documentaire te maken over de consumptie van pornografisch materiaal door de gemiddelde student op een campus, maar gaandeweg kwamen ze in contact met een schokkende keerzijde van het verhaal en wilden ze die jonge meisjes aan het woord laten die optraden in veel van die filmpjes. De documentairemakers Jill Bauer en Ronna GradusHun hadden al eerder het onderwerp aangekaart met hun Sexy Baby (2012) documentaire van 3 jaar gelden.

    hot_girls_wanted_2015_pic01.jpghot_girls_wanted_2015_pic02.jpg

    In deze film werden drie Amerikaanse vrouwen gevolg in verschillende steden en die elk een zorgwekkend beeld gaven van hun met seks doorspekte maatschappij. We zagen er ondermeer de twaalfjarige Winnifred, een bijdehante New Yorkse puber, die met haar toneelgroep kritische stukken over de verseksualiseerde media ten tonele brengt, maar zelf de verleiding niet kan weerstaan om sexy foto's van zichzelf op Facebook te zetten. Terwijl haar ouders het evenwicht zoeken tussen het beschermen en loslaten van hun dochter, kopieert Winnifreds kleine zusje vulgaire dansjes van Lady Gaga-clips. Laura van 22 wil een schaamlipcorrectie, zodat ze beter voldoet aan haar idee van perfectie en zich comfortabel voelt in de slaapkamer. Een beter moment is er niet, stelt haar chirurg, want ze heeft nu geen vriendje. Haar moeder staat haar bij in iedere stap van haar plastische onderneming.

    Hot Gils Wanted werd geproduceerd door actrice Rashida Jones en zal binnenkort ook wel beschikbaar zijn op DVD mocht je (nog) geen Netflix hebben.

    *** Hot Girls Wanted trailer ***

  • Song From the Forest (2013) *** recensie

    Pin it!

    Song from the Forest (2013) is een speciale documentaire van de Duitse filmmaker Michael Obert. Deze visueel verbluffende documentaire film ging in wereldpremière op IDFA 2013 en won er meteen ook de grote prijs.

    song_from_the_forest_2013_poster.jpg

    Korte inhoud: Het gaat over Louis Sarno, een avonturier die in de jaren tachtig een melodietjes hoort op de radio en dat leidt hem op de een of andere manier naar het hart van de jungle in de Centraal-Afrikaanse Republiek bij de Bayaka, pygmeeën. Hij verliest er letterlijk en figuurlijk zijn hart, trouwt er, krijgt een zoon. Louis belooft zijn zoon Samedi dat hij hem ooit zijn thuisland zou laten zien. Nu is het moment gekomen om die belofte na te komen: hij neemt de dertienjarige Samedi mee naar zijn vaderland Amerika, waar er zich voor Samedi’s ogen een nieuwe wereld ontvouwt.

    Antropologisch heeft hij een schat aan materiaal verzameld over de Bayaka. Even mysterieus als fascinerend vanuit sociaal/antropologisch standpunt is hoe een westerling als hij daar aardde en hoe het leven terug in het westen hem en zijn zoon al dan niet beviel. Het is een documentaire die puzzelt en getuigen aan het woord laat en beelden geeft van Louis en de stam. De betonnen jungle afgewisseld met de Afrikaanse. De melodieuze klanken van het oerwoud, ten opzichte van 'industrial sounds' van de grootstad.

    Verklaart de documentaire veel? Niet echt. registreert de documentaire: ja zeker. Ze toont het leven van een speciaal persoon. En is het leven in de jungle eigenlijk zo verschillend van dat in het Westen? Mensen zijn mensen. En waar je ook bent, je hebt precies dezelfde noden of je wil precies hetzelfde ontvluchten.

    Je kan zelf allerlei conclusies trekken of dingen begrijpen of niet begrijpen. Deze bezwerende documentaire is alvast interessant voor mensen die dergelijke onderwerpen genegen zijn en is een mooie afwisseling op de vertelstemmen van National Geographic. De DVD van de film is beschikbaar vanaf 21 april 2015.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 10 mei 2015

     

    *** Song From the Forest trailer ***

    Categories: Docu, Review 0 comments
  • What We Do in the Shadows (2014) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Vampiers zijn mythische wezens die altijd al een grote aantrekkingskracht hebben uitgeoefend op de menselijke soort, maar de laatste jaren heerst er als het ware een echte vampierhype. Vooral zwijmelende tienermeisjes komen daarbij goed aan hun trekken in Twilight, The Vampire Diaries of Angel, om er maar enkele te noemen. ‘Wéér een film over vampiers,’ denk je dan ook op het eerste gezicht als je deze What We Do in the Shadows (2014) vastneemt. Maar niet gevreesd, want deze nepdocumentaire is ontzettend geestig en neemt een loopje met alle clichés en conventies in het genre.

    what_we_do_in_the_shadows_2014_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: 6 uur ’s avonds. Een wekker gaat af in een verduisterde kamer. Het deksel van een doodskist wordt opgelicht en een witte hand duwt de wekker af. De kist gaat open en een vampier rijst ietwat onwennig lachend op uit zijn kist. Dat is de eerste kennismaking met Viago, een dandy van 317 jaar oud met vet Duits accent. Viago geeft ons een rondleiding in het statige herenhuis in Wellington (Nieuw-Zeeland) waar hij samen met drie andere vampiers woont. Dit zijn de meer dan 8000 jaar oude Petyr, de 862-jarige Vladislav (‘Vlad the Poker’) en de 183-jarige Deacon, de jongste van de bende en dus nog een echter puber.

    Dat het samenleven met andere vampiers geen lachertje is, wordt duidelijk op de bewonersvergadering die Viago organiseert. Zo heeft Deacon al meer dan 5 jaar de afwas niet meer gedaan en vergeten zijn huisgenoten steeds om een deken over Viago’s favoriete zetel te leggen wanneer ze een slachtoffer in de nek bijten. Deacon heeft een menselijk hulpje, Jackie, die hem helpt in de hoop dat ze van hem het eeuwige leven krijgt. Jackie zorgt af en toe ook voor slachtoffers voor de vampiers, meestal exen van haar. Zo ook Nick die tijdens een uit de hand gelopen avond door Petyr wordt getransformeerd tot vampier.

    Nick leert de anderen de voordelen van de huidige technologie (je hoeft jezelf als vampier niet meer te verbranden bij het kijken naar een zonsopgang als je deze ook op YouTube kan bekijken) en neemt hen mee naar de hipste clubs in Wellington. Dat Nicks grote mond (hij verkondigt maar wat graag aan iedereen dat hij een vampier is) ook vampierenjagers op ideeën kunnen brengen, ondervinden onze vampiers al gauw.

    What We Do in the Shadows is opgevat als een mockumentary, een documentaire die dus niet echt is. De ‘aanleiding’ van de docu is 'The Unholy Masquarade', een jaarlijks bal met alle ondoden (vampiers, weerwolven, zombies…). We volgen de vampiers in de maanden voor het bal. Dat alles hierbij niet van een leien dakje verloopt, mag al duidelijk zijn. Zo krijgen ze te maken met het bezoek van de politie net wanneer Deacon en Vladislav in een gevecht verwikkeld zijn en tegen het plafond hangen. Gelukkig heeft Viago de agenten gehypnotiseerd, maar hij weet helaas niet wanneer de hypnose afloopt, hij is immers niet zo sterk in mensen bezweren.

    Deze film verzamelt alle clichés van het vampierengenre en geeft er een eigen humoristische draai aan. Vampiers hebben geen spiegelbeeld? Ok, dan maken ze wel een tekening van elkaar om te kijken of hun haar goed ligt. Het levert niet altijd de beste grappen op, maar vaak zit je toch te grijnzen en grinniken in je stoel. De grappen komen ook zo snel achter elkaar dat een iets minder geslaagde grap al snel vergeten is. In een geweldige scène komen de vampiers na een avondje uit een roedel weerwolven tegen en werpt een vampier een stok naar een weerwolf die er instinctief achteraan holt.

    what_we_do_in_the_shadows_2014_blu-ray_pic01.jpgwhat_we_do_in_the_shadows_2014_blu-ray_pic02.jpgwhat_we_do_in_the_shadows_2014_blu-ray_pic03.jpg

    Petyr is duidelijk geïnspireerd op graaf Orlock uit Nosferatu, Vladisvlav komt uit de wereld van Bram Stoker, terwijl Viago meer de romantische Anne Rice-vampier is. Zo wordt elke grote periode uit de vampierliteratuur vertegenwoordigd. En meteen ook uitgelachen want eigenlijk zijn deze vampiers losers, waarvoor je toch wat sympathie krijgt als ze weer eens iemand verkeerd de nek doorbijten en hun hele salon vol bloed hangt.

    What We Do in the Shadows is geschreven en geregisseerd door Jermaine Clement (Flight of the Concords) en Taika Waititi. Beiden spelen ook een rol in de film, Clement is Vladislav en Waititi speelt Viago. De andere belangrijkste rollen worden gespeeld door Jonathan Brugh (Deacon), Cori Gonzalez-Macuer (Nick), Ben Fransham (Petyr) en Jackie Van Beek (Jackie). Helemaal geen bekende namen, maar laat dit je absoluut niet tegenhouden om deze film een kans te geven. Bovendien denk ik dat we van de makers nog niet het laatste gehoord hebben, zeker nu What We Do in the Shadows zijn budget ruimschoots terugverdiende.

    De film won de Publieksprijs op het Filmfestival in Toronto en het Warshaw International Film Festival en was op het Filmfestival van Berlijn genomineerd voor de Kristallen Beer. Terecht, dit is een zeer originele en amusante film. Wat Shaun of the Dead deed voor zombies, zou What We Do in the Shadows wel eens kunnen betekenen voor vampiers. De DVD en Blu-ray is inmiddels verkrijgbaar, jammer dat er geen extra's op staan.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 11 maart 2015

     

    *** What We Do in the Shadows trailer ***

  • Junior (2012) ***½ recensie

    Pin it!

    De 23-jarige Jean-Pierre Bauwens bijgenaamd 'Junior'. Niemand die deze boksende levende legende niet kent. Een eenvoudige volksjongen die alles behalve uit een doorsnee gezin komt en in allesbehalve doorsnee omstandigheden is opgegroeid en leeft. En nu is er de documentaire Junior (2012) van Sien Versteyhe.

    junior_2012_poster.jpg

    Iemand die door zijn zwijgzame nuchterheid, zijn schitterende overwinningen ondanks persoonlijke tragedies, eindeloos respect afdwingt. Junior. Bokser, Bokser en nog eens Bokser. Een kampioen van weinig woorden, maar zeer krachtdadige mokerslagen. Geen vedette, geen showman. De jonge regisseuse Sien Versteyhe sloeg met deze reportage meteen een knock-out.

    Vergeet het 'Man-Bijt-Hond' en 'Iedereen Beroemd' - kijken in de huiskamers van de gewone mens. De echte realiteit van Junior en zijn familie is bikkelhard. Het zijn weinig benijdenswaardige omstandigheden. Het dwingt respect af hoe de familie aan mekaar hangt. Hoe Junior strijdt voor zijn familie.

    Als kijker voel je je geen voyeur, je voelt je bijna deel van de entourage. De camera stelt zich dan ook heel bescheiden op. Geen opdringerige beelden. Geen zoektocht naar sensatie of overdreven emotie. Stills. Veel stills. Want uiteindelijk in een gezin is er veel stilte. Ondanks de 7 kinderen, waarvan vooral de ernstig autistische Claude ons meteen duidelijk maakt dat dit absoluut niet evident is.

    Wat een contrast toch ook met andere sporten. Wanneer de bokser de ring in gaat is hij een gladiator een ster, de held van de avond. Maar daarvoor en achteraf is hij de eenzame krijger alleen in zijn gedachten in troosteloze kleedkamers. Bont en blauw geslagen. Wat een verschil met glamoureuze tennis-vedettes en voetbalsterren. De openingsscene zet meteen de toon van hoe het leven als bokser is.

    Ondanks het feit dat deze documentaire ongetwijfeld publicitair enorm heeft geholpen en misschien zelfs een deel was van de promotie van de Junoir Bauwens Stichting, is het geen "marketingverhaal". Gelukkig. Uiteraard winnen Junior en zijn familie onze sympathie en respect. De documentaire is ondertussen te verkrijgen op DVD.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 8 januari 2015

     

    *** Junior trailer ***

    Categories: Docu, Review 1 comment