De FilmBlog

Acteur Andy Kaufman was iets van een rare vogel. Je wist nooit precies of hij ernstig was of hij een komedie-stunt aan het bekokstoven was. Het ging zelfs zo ver dat hij zijn eigen dood in scène had gezet toen hij te weten kwam dat hij longkanker had. Jim Carrey vertolkte hem in de biopic Man on the Moon (1999) van Milos Forman. Nu blijkt dat Joaquin Phoenix zijn inspiratie heeft gehaald bij Kaufman, en ons twee jaar aan een stuk voor de gek hield met zijn "I quit acting, I wanna be a rapper." En dit allemaal voor de documentaire I'm Still Here (2010).

Korte inhoud: We volgen Joaquin Phoenix vanaf het moment dat hij aankondigt te zullen stoppen met acteren om zichzelf opnieuw uit te vinden als hip hop muzikant. De film is een grappig, soms schokkend en fascinerend portret van een artiest die een nieuwe weg inslaat. We zien wat een creatieve moed er voor nodig is om deze keuze te maken, met de gevolgen die het leven in de schijnwerpers met zich meebrengt.

Nu de première steeds dichterbij komt, zien we dat Phoenix binnenkort verschillende filmrollen zal gaan vertolken. Zo gaat er het gerucht dat Joaquin een rol gaat spelen als schoen fetishist en ontwerper in de nieuwe Steven Shainberg film, Big Shoe. Hij zou misschien ook aan naast Jeremy Renner en Tom Cruise opduiken in Mission: Impossible 4 (2011). Het lijkt er dus sterk op dat Joaquin Phoenix nooit is gestopt met acteren.

Deze mockumentary I’m Still Here was de debuutfilm van Casey Affleck, die onlangs nog te zien was in de hoofdrol van The Killer Inside Me (2010), en hij moet waarschijnlijk op het idee zijn gekomen na die schertsvertoningen van acteurs als Steven Seagal, Keanu Reeves of Russell Crowe die een zangcarrière ambieerden. En misschien nog meer Billy Bob Thornton met zijn Boxmasters. Maar Affleck vond ook wel zijn inspiratie in I’m Not There (2007) van Todd Haynes. De film zou eind dit jaar bij ons in de zalen moeten draaien.

Na Earth (2007) is er een nieuwe documentaire die het beste uit jullie HD tv-toestel zal halen.

Het schildpadje in Turtle: The Incredible Journey (2009) is een karetschildpad, een bedreigde schildpadsoort wiens grootste vijand de mens is. Het schild van de schildpad is gegeerd omwille van de dieprode kleur en veel geld waard. De karetschildpad staat in sommige landen ook bekend als een delicatesse en wordt illegaal gestroopt voor consumptie.

Korte inhoud: In Turtle volgen we een klein schildpadje dat wordt geboren op een strand in Florida. Het diertje zal de Golfstroom richting Noordpool bedwingen en de hele Noord-Atlantische Oceaan overzwemmen om uiteindelijk terug te keren naar het strand waar het werd geboren. Maar de kans dat ze het redt, is miniem: maar één op de tienduizend schildpadden overleeft de reis. Het schildpadje komt oog in oog te staan met schepsels uit de diepzee en wordt bijna gedood door vissers. Na een gevaarlijke tocht door koude wateren komt ze uiteindelijk in de Azoren terecht. Daar ziet ze hoe grandioos het leven is als potvissen en visscholen het water doen bruisen. Maar in de oceaan doen zich krachtige, ingrijpende veranderingen voor: vissen verdwijnen en het zeeniveau stijgt.

Award-winning regisseur en producer Nick Stringer (Saved by Dolphins, Bug Attack en Anthrax: Our Bodies Under Siege) trok zich het lot van deze bedreigde diertjes aan en maakte deze prachtige documentaire waar klein en groot geboeid naar zal kijken. De Engelstalige narator is Miranda Richardson (Harry Potter and the Goblet of Fire, Sleepy Hollow, Blackadder II, Chicken Run), een van Engeland's beste actrices die ooit bedankte voor de rol van Glenn Close in Fatal Attraction én een rol in Desperate Housewives.

Een 77 minuten lange documentaire voor de natuurliefhebbers met unieke beelden onder de zeespiegel.

***Related Post***
06/01/2009: Earth, de reis van je leven in High Definition

Acteur Eric Bana heeft talent (Munich), maar zijn filmkeuzes zijn niet altijd inspirerend. Meer nog, ze trekken geen volk naar de bioscoop. Maar nu pakt Bana uit met een documentaire over zijn passie met wagens, en in het bijzonder de Ford GT Falcon Coupe.

Ik heb wel iets voor motorsport en Top Gear blijft één van mijn favoriete non-fictie programma's. Toen ik de trailer bekeek van de docu was ik meteen verkocht en ik denk dat heel wat mensen ook wel verleid zullen worden door deze snelle trip. De film heet Love the Beast (2008).

Korte inhoud: Acteur Eric Bana is naast Hollywoodster ook een groot fanaat van auto's en racen. In deze documentaire belicht hij zijn al 25-jaar lopende liefde voor zijn allereerste auto: zijn Ford GT Falcon Coupe, bijgenaamd, The Beast. Na jaren restauratie met drie van zijn beste vrienden, hebben zij de auto ingeschreven in één van de gevaarlijkste en wreedste autoraces ter wereld, de Targa Tasmania Rally. Naast deze belevenissen gaat Bana op zoek naar enkele andere bekende grootheden en liefhebbers in de (race)autowereld zoals Jay Leno, Dr. Phil en Jeremy Clarkson.

Opmerkelijk aan de film is dat het geen star-power documentaire is zoals je had kunnen verwachten van een Hollywood-ster. Hollywood heeft hier niets mee te maken en alle aandacht gaat naar de passie van Bana, die met dit regiedebuut zijn Australisch accent niet wou wegmoffelen of alles niet wou opsmukken met visuele effecten. Als je de trailer bekijkt heb je de indruk een 70'ties docu te bekijken en gezien het onderwerp werkt dit wel. Het leuke aan deze prent is dat ook heel wat interessante figuren opduiken, gaande van Top Gear-presentator Jeremy Clarkson, de wereldberoemde psycholoog Phil McGraw en niemand minder dan Jay Leno.

Het is trouwens ook geen film die alleen maar snelle wagens in beeld brengt, maar er zit trouwens ook heel wat menselijk drama in, en daar kan je al flarden van oppikken in de trailer wanneer Bana crasht tijdens de Targa Tasmania Rally. Zelfs voor mensen die niets van wagens afweten denk ik dat deze prent ook wel voor hen toegankelijk is, meer nog dan een uitzending van Top Gear. Bekijk de trailer en laat me weten wat jullie hiervan vinden. Er is op dit ogenblik nog geen releasedatum bekend voor België.

Nu met het falen van de milieuonvriendelijke autobedrijven, die nog steeds zweren bij benzine-gulzige terreinwagens, is het misschien eens interessant om de documentaire Fuel (2008) te bekijken van Joshua Tickell. Een film die toch wel een aantal schokkende onthullingen maakt, zoals de relatie van de regering met de auto en olie industrie. Het zal meteen duidelijk worden waarom alternatieve energie-bronnen steeds weer op de lange baan worden verschoven. Hier vinden jullie de trailer.

Een andere film die net dezelfde strijd aan het voeren is en blijkbaar met een gelijkaardige promo-campagne had, is The 11th Hour (2007) van Nadia Conners en Leila Conners Petersen. Met deze documentaire wordt het elfde uur, het laatste mogelijke moment voor verandering bedoeld. De film onderzoekt de manier waarop wij leven op deze planeet en wat de gevolgen hiervan zijn voor het ecosysteem. Diverse vooraanstaande wetenschappers, politici en andere experts bespreken de belangrijkste problemen waar wij wereldbewoners de komende tijd mee te maken zullen krijgen. Niemand minder dan Leonardo DiCaprio is de narrator van dienst. Hier vinden jullie de trailer.

Ik ken de man zelf niet maar vraag aan elke Spanjaard of Zuid-Amerikaan wie Joaquin Sabina is en ze zullen met veel enthousiasme over hem spreken. Sabina is voor de Spaanstalige wereld de vertolker bij uitstek van het levenslied. Voeg de zuivere passie van Jacques Brel, het bewogen idealisme van Bob Dylan, en het rauwe van Tom Waits hieraan toe en je hebt een idee wie Joaquin Sabina is.

Geboren in 1949 in het pittoreske stadje Ubeda, in de Zuid-Spaanse streek Andalusië, werd de singer/songwriter een toonaangevend figuur voor de Spaanse cultuur. Zijn muzikale carrière begon hij als tiener in de rockabilly-formatie Merry Youngs. Halverwege de jaren 70 begon hij een succesvolle solocarrière. In 1980 kende Sabina met zijn tweede album Malas Compañias zijn grote doorbraak. Hij scoorde zijn eerste nummer één met de single Pongamos que hablo de Madrid. Sindsdien verandert alles wat hij aanraakt in goud. En niet alleen op muzikaal vlak, want Sabina doet tevens van zich spreken als dichter, schrijver en acteur.

Het lag dus voor de hand dat over deze intrigerende en creatieve persoonlijkheid een documentaire zou gemaakt worden. En vorige week was er dan ook de premère van de documentaire Joaquín Sabina - 19 dias y 500 noches (2008), in beeld gezet door de Nederlander Ramon Gieling. Hij werkte eerder in Spanje aan het veelgeprezen filmdocument over Johan Cruijff, En Un Momento Dado (2004), waarin hij onderzocht wat de legendarische Nederlandse voetballer heeft betekend voor de stad Barcelona en voor de eigenzinnige Catalanen.

Voor Joaquín Sabina - 19 dias y 500 noches gebruikt hij ruwweg dezelfde benadering. De poëtische, uit het leven gegrepen teksten van Sabina staan bij de Spaans-sprekende gemeenschap voor altijd in het geheugen gegrift. Voor veel mensen is zijn muziek dan ook van levensgrote betekenis. Gieling bouwt de confrontatie voor ons buitenstaanders met dit Spaanse fenomeen langzaam op. In een studio in Madrid bouwde hij het huis van de zanger minutieus na. Van dit huis hadden vroeger tientallen intimi een sleutel. Velen van hen hebben die bewaard. Met een aantal van deze mensen laat de regisseur ons nader kennismaken. Zij vertellen ons wat Sabina en zijn muziek voor hen betekent. Ook zingen ze fragmenten uit hun favoriete Sabina-teksten.

Gieling neemt ons vervolgens aan de hand van archiefbeelden mee naar de concerten van Sabina, waar complete zalen de muziek kunnen meezingen. Zijn teksten zijn van een uitzonderlijke poëtische schoonheid en zijn muziek biedt velen troost. De concertbeelden doorspekken de interviews, waarin bekenden van Sabina diens mooie maar ook minder mooie kanten bespreken. Want een kleurrijke figuur als hij is uiteraard niet in een hokje te stoppen. In zijn jonge jaren moest hij het Spanje onder Franco ooit ontvluchten. Hij is zelfs ooit door zijn eigen vader, die politieagent was, opgepakt. Die zag hem als een oproerkraaier. Maar hoe links zijn politieke opvattingen ook zijn, van een oer-Spaanse fenomeen als stierenvechten is hij een groot fanatiekeling. Voor even zet hij dan zijn idealisme - en zijn dierenliefde - opzij. In deze unieke persoonlijkheid zijn al deze tegenstrijdigheden verenigd.

Maar voor zijn uitbundige levensstijl vol drank, drugs en vrouwen moest hij uiteindelijk een flinke tol betalen. In 2001 werd de zanger getroffen door een hersenbloeding. Hij raakte depressief en trok zich vervolgens enige jaren terug in de eenzaamheid. Het slot op zijn deur liet hij ook vervangen, zodat zijn vrienden niet zomaar even binnen konden lopen. Die zwarte bladzijde duurde echter niet lang, want in 2002 was Sabina weer in staat om op te treden en albums te maken. Filmmaker Gieling laat de zanger zelf tegen het einde van de documentaire aan het woord. Het openhartige gesprek over zijn bewogen leven worden afgewisseld met recente fragmenten van Sabina die schittert in een volgeladen arena. Want een icoon is hij altijd gebleven. Iemand die gevoelens, emoties en Spaans temperament op magistrale wijze weet om te zetten in poëzie. Een bijzonder document over een bijzonder mens. Zeker een aanrader voor liefhebbers van muziek die recht uit het hart komt.