De FilmBlog

Hier is nog maar eens een knappe tv-spot voor Nike, in regie van de enige echte Alejandro Gonzalez Inarritu (Babel, Amores Perros, 21 Grams). Deze spot genaamd Write The Future is gemaakt door het agentschap Wieden & Kennedy. En dit hadden ze te vertellen over hun nieuwste voetbal-pareltje:

“Every four years, the keys to football heaven are dangled in front of the international elite. Players can write their own future by giving the performance of their lives on the ultimate football stage. This is where players play to be remembered. One goal, one pass, one game-saving tackle can be the difference between fame and forgotten. The Write the Future campaign challenges each athlete to be the one who makes the biggest difference and drives his team to victory.”

Voetballers die jullie wel zullen herkennen (of toch diegene die een beetje het international voetbal volgen), zijn Didier Drogba, Fabio Cannavaro, Cristiano Ronaldo, Ronaldinho, Theo Walcott, Cesc Fabregas, Frank Ribery, Iniesta en Wayne Rooney. Maar ook een aantal bekende koppen als Roger Federer, Kobe Bryant, Homer J. Simpson en acteur Gael Garcia Bernal.

Who the hell is Gonzales? Het is een Canadees die in Londen woont die vooral bekend is voor zijn electro muziek alsook zijn piano-muziek. Begin jaren '90 had hij een alternatief rockbandje genaamd Son, had een paar radio-hits en groeide uit tot Emmy-award winnende soundtrack componist. Als snel hoorde je dat de man een eigenzinnige muziekstijl had die complex en donker van natuur was. Maar op succes te hebben heb je niet alleen talent nodig, maar ook een ondersteunend promotie-team en dat ontbrak de artiest. Hij zocht dan maar zijn geluk in Berlijn waar hij de naam Chilly Gonzales gebruikte.

Het Europese publiek vertoonde meteen interesse in zijn werk, en met name zijn instrumentale keyboard stukjes, alsook het experimentele elektronische kantje van zijn muziek (cf. Let’s Groove Again). Maar naast de dancefloor muziek, die dikwijls op het randje van de goede smaak bengelde, bracht de man in 2004 een opmerkelijk piano-concert uit met resonanties van een Erik Satie (cf. Solo Piano)

Maar Gonzales blijft zichzelf heruitvinden en dat blijf ik zo fascinerend vinden bij die man. In 2008 begon hij opnieuw te zingen in zijn nummers (cf. Working Together) en recent maakt jij af en toe een remix van bestaande nummers. Een nummer die toch wel in het oog springt is de Gonzales remix van Rollin & Scratchin van Daft Punk, op beelden van de Rocky films, incluis de uitzinnige monoloog van Daddy Rocky aan zijn zoon die de pedalen is kwijtgeraakt. Hilarisch en verkwikkend!

Je moet het haar gunnen, ze heeft niet meteen het meest knappe uiterlijk of de meest karaktervolle stem, maar Lady Gaga is een authentiek pop-idool van het niveau van de Britney's, Madonna's en de Michael Jackson's. Je bent er voor of tegen, ik ga hier geen smaakdispuut op gang brengen, maar zij weet als geen ander hoe ze de massa moet bespelen met een eigen stijl, zowel qua muziek, kleding en zelfs attitudes. Ik hou daar wel van, ook al zal ik nooit echt muziek van haar komen. Het is in ieder geval een artieste die ons telkens zal verrassen met haar tournees, albums en nu ook met haar videoclips.

Haar nieuwe clip, met oa. Beyoncé, is een ware internet hype geworden. Het filmpje werd al 15 miljoen keer bekeken (…and counting). In de videoclip bevinden we ons in een pop-wereld waar de fashionista's achter de talies zitten in een zwaar bewaakte gevangenis. Lady Gaga wordt er binnen gebracht en we zien dat het er niet zachtjes aan toe gaat. Gaga krijgt er een telefoontje van haar soulmate Beyoncé. Veel bloot, erotiek, lesbian love, travestieten en geweld, alles verpakt in een 70’ties pop-filmstijl. De videoclip duurt 9 minuten lang en is enorm geïnspireerd op het werk van Quentin Tarantino. De filmgeeks onder jullie zullen we de Pussy Wagon uit de Kill Bill saga hebben herkend. De regie is in handen van de Zweedse videoclipmaker Jonas Akerlund, die voorheen al werkzaam was op clips van Madonna, Metallica en Moby.

Ik ben niet bepaald verzot op het nummer, maar vind dit één van de betere videoclips van de laatste maanden. Het is gewaagd en fascinerend om te zien en staat mijlenver van de beautyclips die we geregeld zien van dergelijke popidolen. Uiteraard blijft het 100% Gaga materiaal die vooral bestemd is voor de gay-community, een bevolkingsgroep die verzot is op de seksuele context en de fashion, maar die ook liever hun muziek kopen in plaats van downloaden. Gaga kan het zich dus veroorloven om miljoenen dollars in haar clips te steken. Wat denken jullie trouwens van de clip?

Binnenkort zijn er opnieuw de eindejaarslijstjes waar menig filmgeek naar uitkijkt, maar ondertussen is er de samenvatting van de belangrijke films uit 2009 door Kees Van Dijkhuizen. Enkel een grote filmliefhebber als Kees weet zoiets in elkaar te knutselen, en hij zet er ook nog eens leuke muziek op. Misschien een tikkeltje te lang, maar toch mooi in elkaar gestoken.

Low-budget filmproducties kunnen niet opboksen tegen Hollywood. Hun films raken met moeite in de bioscoop en hun beperkte middelen maakt het voor hen vrijwel onmogelijk om veel geld te besteden aan een ‘broodnodige’ promotie-campagne. Daarom moet men vaak heel creatief tewerk gaan of met een stunt de aandacht te trekken (denk maar aan de naakte fietsers in Cannes ter promotie van De Helaasheid der Dingen).

De Noorse nazi-zombie prent Dead Snow (2009) van Tommy Wirkola is zich bewust van de impact die een geslaagde marketingcampagne kan hebben op het succes van een film. Daarom bracht hij niet alleen een reeks van indrukwekkende filmposters met afgehakte hoofden van nazi-zombies. Deze splatter-horror film zou niet onopgemerkt de revue passeren. De game-fans onder jullie zullen waarschijnlijk meteen denken aan Call of Duty: World at War – Nazi Zombies, ik heb dit nog uren aan een stuk zitten spelen. Buitengewoon verslavend!

Korte inhoud: In 1945 werd in Øksfjord de lokale bevolking door de Duitsers afgeslacht. Ze vluchtten hierna de bergen in, waar ze doodvroren. Jaren later is een groepje vrienden op weg naar een huisje in Øksfjord. Met ski's en een ongelofelijk hoeveelheid bier zijn ze voorbereid op een gezellig weekend. Sara (Ane Dahl Torp) is het best bekend in de bergen. Ze heeft een andere route naar het huisje gekozen, maar niemand kijkt op als zij eerder arriveren dan haar. Misschien zat ze vast door het slechte weer. Niemand vermoedt echter dat ze het slachtoffer zou kunnen zijn van het kwaad dat zich al jaren in de bergen verbergt. Dat verandert al snel wanneer de hut omringd wordt door een bataljon bloeddorstige Duitse zombiesoldaten...

Als je verzot bent op zombies, bloeddorstige nazi’s en een gezonde dosis kitsch, dan is dit uw film. Maar eenmaal je voorbij de clichés bent zal deze film waarschijnlijk zwaar tegenvallen, want je kan al van mijkenver voorspellen wat er zal gebeuren. Het enige grote verschil met de zombie-films die we gewend zijn, is dat het dit keer een film is afkomstig van Noorwegen. Regisseur Wirkola, die eerder al een parodie maakte op Kill Bill met Kill Buljo: The Movie (2007), is een grote fan van Quentin Tarantino, maar zichtbaar ook van Sam Raimi en George Romero. Spijtig genoeg heeft hij tot op heden nog niet bewezen ook maar in de buurt te komen van het talent van deze drie filmmakers. Maar hij slaagt er wel in zijn films in de aandacht te brengen, net zoals Uwe Boll dat klaarspeelt met zijn miserabele filmpjes. Het enige verschil tussen beide heren is dat Wirkola veel meer geslepen is dan de Duitse worstendraaier.

Om de promotie van de film enigszins nog aan te wakkeren loopt er een sexy viral-videoclip met een flirtende jonge deerne die haar bloot kontje staat te zwingen op een melodie die ons met de neus "tussen" de feiten duwt. En terwijl deze Benny Benassi-achtige videoclip loopt wordt even de aandacht verlegt naar de nieuwe horror-prent. Nu ben ik niet zeker of iedereen wel zal letten op de bordjes. Doe de test en oordeel zelf hoe efficiënt deze viral-clip wel is. Maar één ding kan je moeilijk ontkennen, 'seks trekt de aandacht'.