De FilmBlog

Een vreemde toestand. Danny Glover en Barry Levinson hebben rollen te pakken in de HBO film Muhammad Ali's Greatest Fight (2012). Het drama gaat over de strijd tussen de legendarische bokser en de Amerikaanse overheid nadat hij had geweigerd in dienst te gaan voor de oorlog in Vietnam. Vreemd omdat niemand nog een film van Ali had verwacht, maar ook omwille van de casting.

Volgens Variety zou Glover de rol van rechter Thurgood Marshall spelen van het hooggerechtshof. Levinson vertolkt rechter Potter Stewart. Zij voegen zich bij een cast die reeds bestond uit onder anderen Frank Langella en Christopher Plummer. Wie Ali gaat spelen is nog niet bekend. Stephen Frears tekent voor de regie van de film.

De 65-jarige Glover is vooral bekend van de Lethal Weapon-films, Witness en The Color Purple. De 69-jarige Levinson maakte vooral naam met zijn werk als regisseur, waaronder de Oscarwinnende films Rain Man en Bugsy. Hij stond echter ook regelmatig voor de camera.

Voor de fans van deze legendarische bokser raad ik toch de film van Michael Mann aan. Toch heeft Ali (2001) een aantal zwaktes. Maar biopics zijn nu eenmaal moeilijke filmgenres, gezien je gebonden bent aan de realiteit en je niet zomaar plotwendingen kan gaan verzinnen om het drama wat bij te sturen. De film duurt iets te lang (2u38) voor zijn eigen goed. Ook al speelt Will Smith de pannen van het dak, bestaat de kans dat je halfweg de film gaat indommelen. Mann had d fout gemaakt om de figuur van Malcolm X iets teveel in het verhaal te betrekken in plaats van op Muhammad Ali, die uiteindelijk toch wel meer complex in elkaar stak dat wat de film ons had voorgeschoteld.

Ali werd driemaal wereldkampioen in het zwaargewicht en wordt door velen nog steeds als de beste zwaargewicht bokser ooit beschouwd. Hij vocht in totaal 61 profpartijen, waarvan hij er 56 won. In 1964 werd Ali afgekeurd voor militaire dienst, zijn schrijf- en spelvaardigheid waren ondermaats. Begin 1966 echter, werd zijn keuring herzien en werd Ali geschikt bevonden voor militaire dienst. Hij weigerde in de Amerikaanse strijdkrachten in de Vietnamoorlog te dienen, omdat zijn persoonlijke overtuigingen niet met het fenomeen oorlog rijmden. Dit leidde tot menige controverse. Ali mocht niet meer in de VS vechten en werd gedwongen voor het grootste deel van 1966 louter overzeese gevechten te accepteren.

En terwijl alle modefreaks ongeduldig wachten op die Gucci biopic, zijn er ondertussen concrete plannen voor een Yves Saint Laurent biopic, in navolging op Coco avant Chanel (2009), die andere film over een bekend mode-icoon.

En het is de compleet onbekende Franse regisseur Jalil Lespert die het leven van modeontwerper zal verfilmen. De vriend en zakenpartner van de couturier, Pierre Bergé, werkt mee aan de film, schrijft de Franse filmsite Allociné. "Ik heb vaak voorgesteld om een film te maken over Yves en mij", zegt Bergé in een reactie. De Franse zakenman heeft veel filmideeën afgekeurd, maar was onder de indruk van de 34-jarige Lespert. "Zijn gevoeligheid, enthousiasme en creatieve visie deden me inzien dat ik de regisseur had ontmoet. "

Lespert is van origine acteur en was te zien in films als Ressources Humaines (1999) en Ne le dis à Personne (2006). De Fransman maakte in 2007 zijn regiedebuut met twee drama’s die niet meteen film indruk hebben gemaakt.

Toen hij zeventien was verliet Saint Laurent het ouderlijk huis om voor de ontwerper Christian Dior te gaan werken. Toen Dior in 1957 stierf, kreeg Saint Laurent op 21-jarige leeftijd de leiding over het toen slecht lopende modehuis Dior. De ontwerpen van Saint Laurent waren zo vernieuwend, dat ze tot grote successen leidden. Zo bijvoorbeeld de trapeziumjurk uit 1958, die ruim viel om de taille in plaats van deze in te snoeren. Saint Laurent gebruikte zowel fel lichte, als donkere kleuren, al ontwierp hij eenmalig ook een collectie waarvan alle kledingstukken zwart waren. Tijdens de Algerijnse onafhankelijkheidsoorlog werd Saint Laurent opgeroepen om in het Franse leger te dienen. Na twintig dagen werd hij echter vanwege een zenuwinzinking opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis, waar hij onder andere met elektroshocktherapie werd behandeld. Vanwege zijn zenuwinzinking werd Saint Laurent de leiding over het modehuis Dior ontnomen. Samen met zijn partner Pierre Bergé begon hij daarop zijn eigen modehuis, met de later bekend geworden merknaam YSL.

In de jaren zestig en zeventig zette Yves Saint-Laurent trends zoals het broekpak en de "beatnik look" en de puntlaarzen die tot dijhoogte de benen omsloten. In 1993 werd het modehuis van Yves Saint Laurent voor ongeveer 600 miljoen dollar verkocht aan het farmaceutische bedrijf Sanofi. Zes jaar later werd het merk YSL gekocht door Gucci. Tom Ford kreeg de leiding over de prêt-à-porter-collectie, terwijl Saint Laurent de haute couture-collectie ontwierp. In 2002 werd, mede als gevolg van Laurents leeftijd, drugsverslaving, depressie, alcoholisme, kritiek op de YSL-ontwerpen en problemen met Tom Ford, besloten het couturehuis van YSL te sluiten. Hierna trok Saint Laurent zich meer en meer terug in zijn huis in Marrakesh, Marokko. Yves Saint Laurent overleed op 71-jarige leeftijd. Hij werd begraven in Marrakesh.

Als we Lisa Marie Presley mogen geloven komt er binnenkort een film over het leven van haar vader Elvis Presley. Er is ondertussen al een geslaagde film met Johnny Cash in Walk the Line (2005), Jerry Lee Lewis in Great Balls of Fire! (1989) en Ritchie Valens in La Bamba (1987). Enkel een filmversie van het leven van Roy Orbison ontbreekt nog.

Er zijn uiteraard al wat pogingen geweest maar nooit een film die indruk heeft kunnen maken. En dat is ook de mening van Lisa Marie, die nog liet optekenen: "Er is nog nooit iets fatsoenlijks over hem gemaakt." De 44-jarige Presley is dus bezig met diverse gesprekken te voeren met filmstudio's. "Het gaat zeker gebeuren." Voor haar project heeft ze een film als Walk the Line voor ogen, waarin het leven van countryzanger Johnny Cash centraal staat. Over het leven van Presley, de rock-legende met opvallend indringende stem en zijn charismatische verschijning op het podium, zijn echter niet zoveel belangrijke films gemaakt waar de figuur centraal stond. Maar hij wordt wel geregeld geciteerd.

Acteur Cary Elwes werkt momenteel aan zijn debuutfilm Elvis & Nixon (2012), over de ontmoeting tussen Elvis (Eric Bana) en president Richard Nixon (Danny Huston), een project die 15 jaar geleden al eens als tv-film werd gemaakt, Elvis meets Nixon (1997).

Lisa Marie Presley, die nauwelijks interviews geeft, is geheel uit haar comfortzone gegaan en op Graceland een tentoonstelling geopend over de popicoon gezien door haar ogen. Presley leefde tot ze 5 jaar oud was op het landgoed van haar vader, tot haar moeder Priscilla Presley bij hem wegging. "Hij was altijd volledig uitgedost", herinnert Presley zich. "Je zag hem nooit in zijn pyjama naar beneden komen." De dochter van de King of Rock-'n-Roll werkt uiteraard ook aan haar derde studioalbum, dat in mei uit moet uitkomen, dus alle aandacht kan ze goed gebruiken.

Maar ja, ik ben ook wel te vinden voor een echte biografische film, die zowel de mooie als de minder mooie kantjes laat zien, en bijgevolg denk ik niet dat Lisa Marie al teveel invloed moet hebben in de finale versie van het script. Maar de getuigenis van Priscilla zal uiteraard van groot belang zijn, gezien zij zo’n 14 jaar met Elvis samen was.

We naderen het einde van het jaar, dus hoe kan het ook anders dat we nog een paar Oscar-waardige producten over ons heen krijgen. Te beginnen met The Iron Lady (2011) van Phyllida Lloyd (Mamma Mia!), met een wel heel opmerkelijke vertolking van Meryl Streep in de rol van Margaret Thatcher.

Korte inhoud: The Iron Lady vertelt over het verhaal achter Margaret Thatcher (Meryl Streep), die zich door de obstakels van geslacht en klasse wist heen te slaan om zo gehoord te worden als vrouw in een door mannen gedomineerde politieke wereld. Het verhaal gaat over macht en de prijs die daarvoor moet worden betaald. Tevens biedt het een portret van van een bijzondere en complexe dame.

Thatcher regeerde elf jaar, en trad aan in een periode wanneer Groot-Brittannië er slecht voor stond, met een sterk verouderde industrie en de voortdurende arbeidsconflicten die noodzakelijke vernieuwingen in de weg stonden. Er was een hollende inflatie, en het nationale zelfvertrouwen was tot een minimum gedaald. Maar de conservatieve dame zette orde op zaken, en werd beste maatjes met het Amerika van Reagan.

En je zou denken dat de entourage van de 86-jarige dame tevreden zou zijn met de eer van de verfilming, maar niets is dus minder waar. Ze hadden er zlfs geen enkel goed woord over te vertellen. Een anonieme bekende van de Iron Lady noemt de biopic in de Britse conservatieve krant The Mail on Sunday ronduit 'beledigend'. "Ik ben hier niet gekomen om een film te bekijken over een oma die doordraait", wordt er nog aan toegevoegd. De vrienden van Thatcher zagen de film bij een voorvertoning voor een testpubliek en zeggen haar niet te herkennen in de film. De conservatieve oud-premier zou worden omschreven als een egoïstische ice-queen die haar carrière verkiest boven haar man, gespeeld door Jim Broadbent.

Thatcher zelf heeft sinds 2002 een aantal beroertes gehad, en is niet meer in staat om in publiek te spreken. En nog volgens haar entourage zou de film haar fysieke toestand tot in het belachelijke hebben gedreven. Zo zou ze vaak hallucineren dat haar in 2003 overleden echtgenoot nog leeft. Hij zou voorbij paraderen in excentrieke outfits en haar bekritiseren om haar 'ongeneeslijke egoïsme'. Ook zou ze gek worden door nachtmerries over haar rol in de Falklandoorlog en de uit de hand gelopen mijnwerkersstakingen in 1984.

En gezien Thatcher zichzelf niet kan verdedigen maakt het er allemaal niet beter op. Volgens Thatchers vrienden had Denis juist veel respect voor zijn echtgenote en was hij trots op haar politieke prestaties. "Het idee dat Denis ooit gemeen tegen haar zou zijn geweest is gestoord en niet waar. Ze waren erg hecht", zegt het conservatieve parlementslid Conor Burns. "Iedere film waarin Margaret Thatcher niet te zien is als een van de titanen van de Britse politiek in de twintigste eeuw is per definitie een parodie."

Regisseur Phyllida Lloyd (pic) repliceerde dat het wel degelijk gaat over een fictie, gebaseerd op het leven van Tatcher, en dat dus niet alle details getoetst moeten worden aan de realiteit. Maar toch liet Pathé, de Frans-Britse producent van de film, weten dat het toch een 'eerlijk en accuraat' verhaal is. In de cast zien we ook nog Iain Glen, Richard E. Grant, Teresa Mahoney en Teresa Mahoney. De film komt bij ons uit op 15 februari 2012.

Kijk, als ik mocht kiezen tussen een biopic van de 4 jarige lijdensweg van Amanda Knox of de biopic van het parcours van pop-idool Lady Gaga, dan kies ik zonder de twijfelen voor het eerste verhaal. Buiten fans van Lady Gaga zie ik niet meteen in dat er interesse zou kunnen zijn in een prent over het leven van deze excentrieke dame. En toch is er een biopic in de maak over haar.

Het is de Amerikaanse tv-zender Lifetime die alles in het werk zet om een film over het leven van Lady Gaga uit te werken. Volgens het magazine Billboard gaat Fame Monster: The Lady Gaga Story over de tienerjaren van de nu 25-jarige zangeres tot haar opkomst als wereldberoemde popster. De film wordt gebaseerd op het boek Poker Face: The Rise and Rise of Lady Gaga van Maureen Callahan uit 2010.

Het scenario wordt geschreven door Norman Snider, een scenarst die meer dan 2 decennia geleden het script schreef voor David Cronenberg's Dead Ringers (1988), maar sindsdien niet meteen kaskrakers heeft geschreven. En ik heb zo een flauw vermoeden dat de kaskraker nog niet voor meteen zal zijn.

Het verhaal volgt het leven van Stefani Germanotta, die ooit begon als rocker en later werd getransformeerd tot de megaster Lady Gaga. De zangeres brak in 2008 door met haar album The Fame en is sindsdien regelmatig in het nieuws vanwege haar muziek en haar opvallende outfits. Lady Gaga zou zelf niet bij de film betrokken zijn, wat toch wel wat vreemd is. De casting begint binnenkort. Lifetime laat nog weten niet primair geïnteresseerd te zijn in een goede zangeres. De hoofdrolspeelster moet vooral fysiek lijken op Lady Gaga.

Maar ook al is Gaga niet betrokken bij de film, heeft ze toch een compleet andere opinie over wie haar zou moeten vertolken. In een interview liet ze het volgende optekenen: "I would have Marisa Tomei play me," zei de popdiva over de 46 jaar oude actrice. "All my friends call me Marisa when I get angry because my New York accent just flies out of my body."

Is er ooit een biopic gemaakt over het leven van Madonna? Ik denk het niet. Er was wel de documentaire In Bed With Madonna, en een poging van regisseuse Floria Sigismondi om nota bene met Lady Gaga in de hoofdrol een Madonna-biopic te maken (Madonna: From a Virgin to a Phenomena), maar dit lijkt op de lange baan geschoven. En hier heb je een 25-jarige zangeres die maar pas in 2009 is doorgebroken met haar single Poker Face, en nu al is er sprake van een verfilming van haar leven. Welk leven? Ze mag dan nog wel een stijl-icoon zijn die veel platen verkoopt, maar ik zou denken dat het leven van Madonna misschien wel een beter onderwerp zou zijn voor een biopic, niet?

***Related Post***
15/03/2010: Lady Gaga met Beyonce in Telephone