- Page 3

  • Homeland seizoen 6 op DVD en Blu-ray

    Pin it!

    Het zesde seizoen van "Homeland" is uit en ook al voel je dat de serie nog lang niet is uitgeteld, ook al is de nieuwigheid er een beetje vanaf. Toch zouden er nog twee nieuwe seizoenen op de planken liggen, dus de makers Howard Gordon en Alex Gansa zijn hoopvol voor de toekomst, ook al zou seizoen 8 het laatste seizoen worden.

    homeland_season_6_blu-ray.jpg

    De serie werd wellicht geschreven nog voor de verkiezingen tussen Hillary en Trump, want in dit seizoen is de president een vrouw gespeeld door Elizabeth Marvel. Desondanks haar autoritaire figuur wordt ze in de show afgebeeld als iemand die al even vervreemd is van de inlichtingendienst als Donald Trump. In Homeland wordt de inlichtingengemeenschap nog steeds vertegenwoordigd door Dar Adal (F. Murray Abraham) en Saul Berenson (Mandy Patinkin), en dat zijn eigenlijk de meest interessante figuren uit de reeks.

    We komen eigenlijk uit een sterk 5de seizoen en de lat lag eigenlijk wel hoog. Ook de rol van Miranda Otto als een spion met banden met Rusland was geniaal. En heel even waren we vergeten dat de show ons eerder wou doen geloven dat Carrie’s (Claire Danes) onthouding om haar pillen te slikken, haar super natuurlijke krachten kon geven die haar perceptie mogelijkheden naar een helderziendheidsniveau kon tillen. Ook de zweem van een Carrie-Quinn (Rupert Friend) romance bleef in de lucht hangen en een goede romance is nooit een slecht idee voor een serie (kijk maar naar Game of Thrones).

    Met seizoen 6 hebben we wederom een soft reboot met alle karakters die zich nu hebben genesteld in New York op een boogscheut van Washington. Ja ook Quinn is niet dood en opnieuw van de partij. Carrie probeert nog steeds het wespennest te vermijden in het begin van het seizoen en we zien haar als een soort van advocaat voor Amerikaanse moslims onder de hoede van Otto Düring (Sebastian Koch). Het is een fascinerende rol die ze hier krijgt toebedeeld en hopelijk zal het zijn vruchten afwerpen in de komende seizoenen.

    Uiteraard kan de serie niet omheen de Edward Snowden affaire en ook hier zien we sporen van. De geheime dienst kan niet zomaar gaan snuisteren in het leven van mensen, ook al wordt deze grens vaak verschoven. We zitten ook al een heel eind ver in de serie en dus merk je ook dat de scenaristen iets meer creatieve vrijheid hebben genomen met de karakters en niet meer zoveel willen gaan uitleggen. Iedereen kent ondertussen wel de mechaniek van Homeland.

    Is dit seizoen boeiend? Soms. Er zijn moenten waar je toch wel wat bedenken hebt of de verhaallijn niet iets meer intrigerend kon verteld worden. Alles draait om counterspionage en wat ooit een serie is geweest die kritiek gaf op het beleid van de Amerikaanse overheid, lijkt bij momenten wat te verwateren in een liberaal standpunt tegen islamofobie, een standpunt waar ondertussen misschien al een beetje van een vervaldatum op zit.

    Op de Blu-ray van het 6de seizoen van Homelandvinden jullie 12 afleveringen met wat ‘achter de schermen’ materiaal. Ondertussen wordt druk gewerkt aan seizoen 7.

     

    *** Homeland seizoen 6 trailer ***

  • Universal trekt stekker uit Monster franchise na Mummy flop

    Pin it!

    Het is over en uit voor de Dark Universe franchise. Wat begon met een ambitieus plan om zoals heel wat comic adaptaties (The Avengers, Justice League, X-Men) iets gelijkaardigs te proberen met de Universal Monsters (Frankenstein, Dracula, Wolfman, The Invisible Man, Mummy, Bride of Frankenstein en the Creature From the Black Lagoon), te beginnen met The Mummy (2017) die zowat het vlaggenschip had moeten worden.

    Maar toen kwam de film in de zalen en het publiek bleef weg en werd de film een pijnlijke flop. Erger nog, de film werd met de grond gelijk gemaakt door de voltallige internationale pers. En het grootste probleem was meteen duidelijk, ze hadden er een Indiana Jones actiefilm van willen maken in plaats van een horrorfilm, met een Tom Cruise die eigenlijk zelf niet goed wist welke toon hij moest aanhouden. Nog erger was dat de prent oeverloos saai was. De slechte mond-aan-mond reclame zorgde er tevens voor dat de opnames van de volgende Dark Universe film, met name Bride of Frankenstein van Bill Condon, in gevaar kwam.

    dark_universe.jpg
    Russell Crowe, Tom Cruise, Johnny Depp, Javier Bardem en Sofia Boutella © Universal Studios

    En wat blijkt nu, Universal heeft niet alleen het scenaristen-team (David Koepp, Christopher McQuarrie En Dylan Kussman) van The Mummy de laan ingestuurd, maar tevens de franchise stil gelegd voor een grondige evaluatie. Zelfs scenarist Chris Morgan heeft het zinkende schip verlaten. Regisseur Bill Condon moet op dit moment zot worden want eerder wou Universal gigantisch veel middelen inzetten op The Bride of Frankenstein. Condon’s vorige film Beauty and the Beast (2017) brak immers alle records aan de box-office. Vandaag is de studio niet meer zeker van hun product.

    Zoals ik het zie zijn er twee mogelijkheden. Ofwel vernieuwen ze hun volledige team, inclusief cast. Ofwel laten ze de ‘dark universe’ vallen en zorgen ze gewoon voor een goede stand alone monster film. En als deze sterk genoeg is, kunnen ze hiervan altijd nog een andere film bij laten aansluiten. Momenteel is het project besmeurd door verkeerde beslissingen van zowel Tom Cruise als regisseur Alex Kurtzman en lijkt het er op dat Kurtzman niet alleen Bride of Frankenstein, maar ook Van Helsing, Phantom of the Opera, Hunchback of Notre-Dame, Frankenstein, Dracula en The Invisible Man op zijn buik mag schrijven.

  • War for the Planet of the Apes (2017) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Ondanks dat de teleurstellende box-office cijfers is en blijft dit een schitterende prequel trilogie op Planet of the Apes. Regisseur Rupert Wyatt had de toon gezet met Rise of the Planet of the Apes (2011), maar om onverklaarbare reden haakte hij af van de sequel omdat hij vond dat 20th Century Fox iets te vroeg de film wou, ook al lag er een script klaar die goedgekeurd was. Momenteel heeft Wyatt zelfs problemen om interessante filmprojecten te vinden.

    war_for_the_planet_of_the_apes_2017_poster01.jpg

    De gelukzak die het project in zijn schoot geworden kreeg was regisseur Matthew Reeves. De sequel Dawn of the Planet of the Apes (2014) was een box-office succes en werd op handen gedragen door pers en publiek en Reeves kreeg meteen ook de sleutels van de The Batman franchise. Zo zie je maar dat één keuze in je leven wel determinerend kan zijn voor de rest van je carrière.

    En ondertussen is de Blu-ray uit van War for the Planet of the Apes (2017) uit, en het is een uitstekend slot op een knappe filmreeks. Het contrast met Tim Burton’s Planet of the Apes (2001) is kon nauwelijks groter zijn. Deze franchise slaagt er in het gegeven opnieuw relevant te maken voor een hedendaags publiek. Bijgevolg zijn ze dan ook afgestapt van die onnozele time-travel nonsense in Escape from the Planet of the Apes (1971) en hebben ze geopteerd voor genetische manipulatie.

    De karakters en de verhaallijn zijn zo sterk, dat je in de eerste film de beperkingen van de motion capture-apen nog wel door de vingers zag, heb je nu zo goed als perfecte cgi wezens, met wederom een fantastische vertolking van Andy Serkis waarvoor hij dringend eens een Oscar-nominatie mag voor krijgen, want motion capture verschilt eigenlijk niet zo heel veel van een acteur met making-up. De moeilijkste film was Rise, maar Dawn en War zijn rijk aan actie en zijn net iets boeiender, zowel inhoudelijk als visueel.

    Korte inhoud: Ondanks al zijn inspanningen om een oorlog te vermijden, is Caesar alsnog in een onvermijdelijke strijd geraakt met de mensen. Caesar moet tot het uiterste gaan terwijl hij geplaagd wordt door herinneringen aan zijn voormalige vriend en verrader Koba. Kan Caesar zijn volk leiden tijdens deze moeilijke tijden?

    De cgi is geweldig, en dat is voornamelijk te danken aan de wizards van de Weta Digital. In een bepaalde scène zien we dat honderden apen gevangen zijn genomen, en voor geen seconde denk ja aan cgi. Rise was een film die zich afspeelde in een huis en labo. In Dawn ontplooide het verhaal zich in een bos en een verlaten stad. In deze War worden de landschappen breder en krijgen we sneeuw en regen. En op een moment waar het publiek sympathie begint te krijgen voor de apen, en eigenlijk hoop dat de mensheid uitgestorven zal worden, heb je beter goede motion capture. En met deze prent zijn we mijlenver verwijderd van Beowulf (2007).

    war_for_the_planet_of_the_apes_2017_pic01.jpgwar_for_the_planet_of_the_apes_2017_pic02.jpgwar_for_the_planet_of_the_apes_2017_pic03.jpg
    © 2017 20th Century Fox, All rights reserved.

    De verwachtingen waren hoog voor deze prent, en het resultaat is grotendeels donkere en eigenlijk ook wel wat deprimerend: en voor dit climax gedeelte van deze Apen-saga is het zeker wel een waardige afsluiter, maar misschien had ik toch iets meer van een crescendo verwacht. Het einde is ook een beetje verwarrend met één groep van mensen die aangevallen wordt door een andere groep mensen, en de apen worden dan wat opzij geschoven in een soort The Great Escape (1963) subplot. Ook de dialogen zijn behoorlijk droog. De film heeft ‘WAR’ in de titel, maar ik had de indruk dat er meer oorlog was in Dawn dan in deze prent. Hier heb je voornamelijk momenten van kwetsbare schoonheid en verdriet.

    Er zit ook een beetje humor in de prent, afkomstig van Bad Ape vertolkt door Steve Zahn. Het ruwe element in de film komt dan weer van The Colonel, vertolkt door een overheerlijke Woody Harrelson die zijn inspiratie heeft gevonden in Colonel Kurtz uit Apocalypse Now (1979). Om hem dan ook nog een keertje zijn hoofd te laten scheren en op de muur “APE-POCALYPSE NOW” te schrijven vond ik zelf net iets teveel van het goede. Het mocht allemaal wel iets subtieler. En om eerlijk te zijn, de dreiging komt eigenlijk niet echt van hem.

    War for the Planet of the Apes is ondertussen uit op DVD en Blu-ray mét het interessante audio-commentaar van Matt Reeves, alsook deleted scenes, een blik op de visuele effecten van Weta Digital en een pak making of filmpjes.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 8 november 2017

     

    *** War for the Planet of the Apes trailer ***

  • Jennifer Garner in The Tribes of Palos Verdes

    Pin it!

    Ik kan me de laatste film van Jennifer Garner niet meer voor de geest halen. Ze was ooit een gigantische ster met de serie "Alias", maar na wat zwakke komedies bleef ze een beetje op de achtergrond met wat bijrollen. Nu is ze te zien in The Tribes of Palos Verdes (2017) een independent filmproductie van de broers Brendan en Emmett Malloy. Een film waar ik naar uitkijk.

    the_tribes_of_palos_verdes_2017_poster.jpg

    Korte inhoud: Medina (Maika Monroe) verhuist met haar familie naar het 'paradijs' in Palos Verdes, Californië, waar ze een schijnbaar nieuw en gelukkig leven beginnen. Wanneer het huwelijk tussen Medina’s ouders toch niet lijkt stand te houden, komt haar moeder terecht in een emotionele spiraal en zoekt Medina's tweelingbroer Jim (Cody Fern) zijn heil in drugs. Medina zit helemaal in het midden van dit alles en moet fungeren als de stabiele kracht binnen het gezin van Phil (Justin Kirk) en Sandy (Jennifer Garner). Zij vindt haar toevlucht in het surfen.

    De film is een adaptatie van de coming-to-age roman van Joy Nicholson, een drama dat zich afspeelt binnen de contreien van het surfwereldje. Het lijkt onversneden Young Adult materiaal: met opstandige jongeren, een generatieconflict en een vergiftigd voorstads- milieu. Wat meteen opvalt in de eerste beelden is de knappe fotografie van Giles Dunning, maar toch ook wel de vertolkingen van de hoofdacteurs. De muziek van de geniale componist Gustavo Santaolalla, maakt van ditalles een film die nu bovenaan op mijn ‘to see’ lijstje staat.

    Maika Monroe is de actrice die opviel in de verrassende horrorfilm It Follows (2014), en nu in zowat de ene na de andere interessante prent opduikt. Maar uiteraard is er ook Jennifer Garner die niet zomaar een pretty face blijkt te zijn. Ze had al veel vroeger dan vandaag die weg moeten opgaan. Ze had in ieder geval al de smaak te pakken gekregen in Dallas Buyers Club (2013), ook al was de screentijd beperkt. Wel spijtig dat Adrian Lyne zich uiteindelijk niet heeft geworpen op de verfilming van Back Roads (2017) die hij met haar had willen draaien. Deze film werd nu gemaakt door Alex Pettyfer met actrice Juliette Lewis en Jennifer Morrison.

    Het script van The Tribes of Palos Verdes werd geschreven door Karen Croner. Het lijkt een hedendaags, maar tezelfdertijd, tijdloos drama. Hopelijk krijgt deze prent bij ons ook een distributiekanaal.

     

    *** The Tribes of Palos Verdes trailer ***

  • Netflix zet Kevin Spacey aan de deur

    Pin it!

    Sinds het Weinstein-schandaal is het zowat jachtseizoen begonnen op iedereen die zich in het verleden ooit seksueel heeft misdragen tegenover vrouwen en/of kinderen. Mensen als X-Men regisseur Bryan Singer - die letterlijk met naam werden genoemd in de documentaire An Open Secret (2014) rond pedofilie in Hollywood – houden zich nu wel heel gedeisd.

    De hypocrisie in Hollywood (en bij uitbreiding de rest van de wereld) is van die mate dat iedereen weet heeft van de grootste foefelaars, omdat ze geen bruggen willen opblazen. Vanaf het moment iemand hangt, dan is het kot te klein. Dus voor het moment kan Singer nog zijn rustig ademhalen. Anderzijds is er ook zoiets dat een seksueel delinquent met een naam een grotere schietschijf is dan iemand achter de schermen. Corey Feldman sprak onlangs tegen een NBC host over deze hypocrisie en het feit dat de kranten nieuws wilden over seksueel ongepast gedrag van Michael Jackson (wat hij niet had ervaren) en geen interesse hadden in de namen van kerels die zich wel misdroegen.

    house_of_cards_kevin_spacey.jpg
    © Sony Pictures Home Entertainment. All Rights Reserved.

    En nu is Kevin Spacey, een Hollywood icoon, aan de beurt, met wat geflikflooi dertig jaar gelden met Anthony Rapp. En die deze sneeuwbal is gaan rollen blijken nog meer namen op te duiken van de periode waarin de acteur van 2004 tot 2015 actief was als directeur in de Old Vic Theatre in Londen. Wederom een postie waarin hij een zekere machtsfunctie had tegenover zijn leerlingen – gelijkaardig als deze van Jappe Claes in de Amsterdamse Theaterschool waarin hij onlangs werd ontslagen nadat 3 studentes hem hadden beschuldigd van seksueel misbruik.

    En uiteraard zijn er gevolgen. Zo zou Netflix nu wat verveel zitten met "House of Cards". Eerst waren er berichten dat er geen nieuw seizoen zou komen van House of Cards, maar dit was ‘fake news’. Blijkbaar zou seizoen 6 het laatste seizoen worden en alsnog afgewerkt worden, iets wat al was beslist. Maar de laatste uren zijn er toch heel wat spanningen en wil Netflix zoveel mogelijk hun blazoen oppoetsen en zou de productie op de set nu wel even stil liggen. Netflix wil weten waar ze aan toe zijn. Ze beseffen maar al te goed dat de naam van Kevin Spacey – na het Weinstein schandaal – nu wel in een vreselkijk slecht daglicht staat en dit zou wel een catastrofale gevolgen kunnen hebben wat betreft de ratings. Er zou ook sprake geweest zijn van spin-off series. Vandaag ligt niks meer op tafel. Spacey heeft een slechte jeugd gehad met een vader die er niet voor terugschrok zijn kinderen te misbruiken. Toen hij op Twitter reageerde op de aantijgingen heeft hij zich wel op een heel onhandige manier verdedigd, door enerzijds te zeggen dat hij het niet meer weet en waarschijnlijk dronken was en anderzijds dit moment te gebruiken om uit de kast te komen. Alsof hij nu plots de rollen ging omdraaien en zichzelf in een slachtoffer rol ging duwen.

    Kijkt, ik geloof in een rechtstaat en iemand is pas schuldig wanneer hij door het rechtssysteem beschuldigd wordt. Anderzijds heeft de geschiedenis ons geleerd dat de schuldigen hun straf kunnen ontlopen (denk aan OJ Simpson), en al zeker seks-delinquenten (Bill Cosby, Jimmy Savile, Woody Allen, Roman Polanski, R. Kelly, Marlon Brando,…). Toch moet men voorzichtig zijn alvorens we het fijne van de zaal weten. Op dit ogenblik tasten we in het duister, maar ondertussen krijgt Spacey wel de volle laag.

    Update: Ook Rush Hour regisseur Brett Ratner lijkt niet te ontsnappen aan de publieke lynchpartijen. Actrices Natasha Henstridge (Species) en Olivia Munn (The Newsroom) beschuldigen - samen met vier andere vrouwen - Brett Ratner van seksueel geweld. Dat meldt de Los Angeles Times. Henstridge beschuldigt Ratner ervan dat hij haar dwong tot orale seks toen nog maar een 19-jarig model was in New York. De actrice zegt dat ze hiermee nu naar buiten durft te komen naar aanleiding van de affaire-Weinstein. Munn claimt dan weer dat Ratner zich voor haar ogen masturbeerde in 2005. Ze beschreef de feiten al in een boek, maar zonder namen te noemen.

    natasha_henstridge_eli_stone.jpgbrett_ratner.jpgolivia_munn_the_newsroom.jpg
    Natasha Henstridge © ABC Studios - Brett Ratner © Universal Studios - Olivia Munn © HBO

    En het houdt maar niet op. Acteur Dustin Hoffman zou zich ook hebben vergrepen aan een 17-jarig meisje. De beschuldiging komt van zijn voormalige productieassistent Anna Graham Hunter en werkte op dat moment voor de televisieversie van de film Death of a Salesman. Volgens haar getuigenis zou de acteur maar haar hebben geflirt en vroeg hij haar een voetmassage, greep haar bij haar kont en praatte openlijk over seks met haar en in haar bijzijn.

    Ook scenarist James Toback ging zijn boekje te buiten met actrice Selma Blair en maar liefst 37 andere actrices. Toen James de vrouwen leugenaars noemde en hij alles ontkende, voelde Selma zo'n woede dat ze ook haar boekje open deed. Toback stelde voor om met Selma te praten over een filmproject in zijn hotelkamer, maar Blair weigerde en stond erop af te spreken in het restaurant van het hotel. Op de dag van de afspraak kwam Tobacks manager naar beneden en zei hij dat Toback haar enkel in zijn kamer kon zien. Tegen beter weten in ging ze na enige aarzeling toch naar boven. Eenmaal op de kamer zei de scenarist dat ze aan haar zelfvertrouwen moest werken en vroeg hij haar of ze hem vertrouwde. Nadien vroeg hij aan de actrice om haar kleren uit te trekken en een stuk van het script te lezen. Hij wou zien hoe goed ze in haar vel zat. Uiteindelijk vroeg hij haar of ze met hem in bed wou duiken. Selma weigerde en de scenarist begon zich op bed te masturberen en zei haar dat ze de kamer niet mocht verlaten tot hij was klaar gekomen. En dit met een doodsbedreiging dat als ze hierover iets zou vertellen dat ze in de Hudson rivier zou eindigen met cement aan haar voeten.

    Update 04/11/2017: De kogel is door de kerk. Netflix stopt de samenwerking met Kevin Spacey. Ook de film Gore (2018) van Michael Hoffman, die Spacey in opdracht van Netflix produceerde en waarin hij de rol van Gore Vidal speelde, wordt niet meer uitgebracht door Netflix ook al is de film zo goed als afgewerkt. Wat het zesde seizoen van House of Cards betreft is behoorlijk zuur voor de fans, want de serie was al een tijdje in productie. Nu bekijken ze hoe ze alles alsnog kunnen afwerken zonder Spacey. Netflix zit in een moeilijke positie want zij waren van plan een spin off reeks te maken en indien het merk 'House of Cards' nu besmeurd zou worden door een "pedofiel" of "seksuele predator" dan zou dit wel eens het einde kunnen betekenen van al deze projecten. Toch moeten we voorzichtig zijn, want Spacey is op dit moment nog niet officieel aangeklaagd. En Netflix zijn een stel hypocrieten, want zij gaan te werk met twee maten en twee gewichten. Zo gaat The Ranch serie met (Scientology) acteur Danny Masterson wel nog steeds door, ook al heeft hij maar liefst 4 beschuldigingen lopen voor (gewelddadige) verkrachtingen. Spacey is bij mijn weten nog niet beschuldig voor verkrachting, wel beticht van ongepaste aanrakingen.

  • Denial (2016) *** DVD recensie

    Pin it!

    De Holocaust is een thema dat al vele filmmakers heeft geïnspireerd en waar al ontelbare films over zijn gemaakt. In Denial (2016) wordt aandacht besteed aan het waargebeurde verhaal van auteur Deborah Lipstadt die het in de rechtszaal moet opnemen tegen negationist David Irving. Het levert een boeiende film op met sterke scènes, die enkele interessante morele kwesties oproept.

    denial_2016_dvd.jpg

    Korte inhoud: Deborah Lipstadt (Rachel Weisz) is een Amerikaanse auteur en historica die in 1996 samen met haar uitgeverij Penguin Books wordt aangeklaagd wegens laster en eerroof. Het is de Brit David Irving (Timothy Spall) die de rechtszaak aanspant omdat Lipstadt hem in haar boek ‘Denying the Holocaust’ een ontkenner van de Holocaust noemt en zijn kwaliteiten als historicus in twijfel trekt. Irving reageert met een rechtszaak omdat haar woorden volgens hem schadelijk zouden zijn voor zijn carrière.

    De rechtszaak zal in Groot-Brittannië plaatsvinden en dus verhuist Lipstadt tijdelijk naar Londen waar ze zich laat bijstaan door een leger advocaten onder leiding van Anthony Julius (Andrew Scott) en pleiter Richard Rampton (Tom Wilkinson). Door het Britse rechtssysteem ligt de bewijslast bij Lipstadt (in tegenstelling tot in de V.S. waar je onschuldig bent tot het tegendeel is bewezen) en dus zullen haar advocaten moeten bewijzen dat Irving de feiten in zijn boek verdraaid heeft en dat er dus geen sprake is van laster.

    Ondanks het zware onderwerp is het opvallend hoe de filmmakers gekozen hebben om relatief weinig emotie in de film te stoppen. Geen onnodige emotioneel zware monologen in de rechtbank die de kijker een geweten proberen te schoppen, maar pure feiten. Zelfs het bezoek van de advocaten aan het concentratiekamp van Ausschwitz wordt met de juiste sereniteit en eerbied gefilmd.

    Hoewel de Holocaust een belangrijk thema in de film vormt, is dit in de eerste plaats geen film over de Tweede Wereldoorlog maar een rechtbankdrama. Denial speelt zich dan ook grotendeels af in de rechtbank en in advocatenkantoren. Scenarist David Hare (The Hours en The Reader) legt de focus op de dialoog en de kracht van woorden.

    Uiteindelijk zijn het ook Lipstadts woorden die geleid hebben tot de spraakmakende rechtszaak. Veel van de dialoog komt rechtstreeks uit de transcripties van de rechtbank. De film is immers gebaseerd op waargebeurde feiten. De echte Deborah Lipstadt kwam in 2000 tegenover de echte David Irving te staan. De uitspraak van het proces, dat gretig werd opgepikt door de media, volgde later dat jaar.

    Regisseur Mick Jackson verscheen in 1992 plots op de Hollywoodradar met The Bodyguard waarin Kevin Costner Whitney Houston beveiligde. Even plots als ze kwam, leek de carrière van Jackson weer ten einde na een laatste stuiptrekkening met Volcano en verdween de regisseur terug naar de televisie. Na een resem televisiefilms en afleveringen van series is Denial de zesde film van Jackson.

    denial_2016_dvd_pic01.jpgdenial_2016_dvd_pic02.jpgdenial_2016_dvd_pic03.jpg
    © 2016 Entertainment One Benelux

    Rachel Weisz speelt met overgave haar rol van joodse historica die in haar colleges haar studenten waarschuwt voor negationisme en een hekel heeft aan diegenen die de Holocaust minimaliseren of ontkennen. Je voelt met haar mee wanneer ze in een vreemd land, met een eigenaardig rechtssysteem wordt afgeraden door haar advocaten om zelf niet te getuigen in de rechtszaal omdat dat enkel koren op de molen voor Irving is. Te veel emotionele betrokkenheid kan immers de zaak schaden.

    Uitstekend weerwerk komt er van Timothy Spall die geknipt is als David Irving. De casting van Spall, niet meteen moeders mooiste, zou je kunnen afdoen als gemakkelijk en Spalls karakterkop zou de kijker meteen in de richting van de slechterik kunnen leiden. Maar Spall speelt zijn rol ook echt goed en weet met zijn vertolking de afkeer van de figuur van Irving op te bouwen. Tom Wilkinson is dan weer zo’n acteur die in elke film goed is. Op de casting en vertolkingen van Denial valt dan ook weinig aan te merken.

    Interessant is hoe Denial morele kwesties oproept. Is het eigenlijk wel strafbaar iets te ontkennen als je zelf werkelijk gelooft dat het niet gebeurd is? Het is een dunne lijn tussen negationisme en de vrijheid van meningsuiting. Is het bovendien niet erg vreemd dat Lipstadt moet aantonen dat de Holocaust wel degelijk heeft plaatsgevonden om het proces te winnen?

    Jackson en Hare hebben van Denial een gebalanceerde, evenwichtige film gemaakt die kan terugvallen op uitstekende vertolkingen. Het is een film over een belangrijk moment uit de geschiedenis en zulke films moeten blijven gemaakt worden opdat we dit triestige dieptepunt uit de geschiedenis nooit ofte nimmer vergeten. De dvd van Denial is inmiddels verkrijgbaar, de enige extra is een korte making of.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 3 november 2017

     

    *** Denial trailer ***