- Page 2

  • The Han Solo movie is officially f*cked!

    Pin it!

    De kogel is door de kerk, regisseur Ron Howard zal de opkomende Han Solo (2018) overnemen nadat regisseurs Phil Lord en Christopher Miller op staande voet werden ontslaan. En dat nadat regisseur Josh Trank ook al de laan werd ingestuurd nadat zijn Fantastic Four (2015) niet werd gesmaakt door pers en publiek.

    Laat ik meteen met de deur in huis vallen, ik ben een grote fan van Star Wars maar was niet te vinden voor het idee van een Han Solo film. Ik ben verzot op Han Solo en de vertolking van Harrison Ford was geniaal in zijn karakterisering en briljante in zijn eenvoud, en ik weet niet of veel fans de 'echte' achtergrond van deze figuur willen kennen. Zoals David Lynch zei; "when you talk about things, a big thing becomes smaller". Ik heb mijn idee waar Han Solo vandaan komt, hoe hij de figuur is geworden die we in de eerste Star Wars films hebben gezien. Ik ken niemand die echt staat te wachten op een Han Solo origin story. Origin stories leveren zelfs meestal belabberde films op. Komt daar nog bij dat de nieuwe hoofdacteur ons niet meteen vertrouwen inboezemt.

    hans_solo_movie.jpg
    © Walt Disney Studios Motion Pictures

    Dit gezegd zijnde had ik een beetje hoop op iets NIEUWS met regisseurs als Lord en Miller (21 & 22 Jump Street, The LEGO Movie). Dit is nu helemaal van de baan. De meest voor de hand liggende reden voor hun ontslag is dat de studio niet overweg kon met hun manier van werken. Bizar dat ze hen dan hebben aangeworven voor deze film, want Jump Street was om te lachen en komedie is nu eenmaal hun sterke kant. Het was voornamelijk Kathleen Kennedy, producer en hoofd van Lucasfilm, die moeite had met de geïmproviseerde manier van werken. Dit was geen zaak van "creative differences", zoveel is duidelijk. Kathleen had +100 miljoen dollar betaald en wou deze potentiële nieuwe franchise niet laten gijzelen door twee jonge diva's. Dus moest er vanuit verschillende hoeken worden gedraaid zodat de monteur (Pietro Scalia) keuzes had, iets wat niet geheel volgens het principe was van de twee cineasten.

    En het ene probleem bracht het andere met zich. Een regisseur waant zich vaak de baas op een set - en dat is vaak ook in het belang van de film, gezien zijn visie de uiteindelijke film zal vorm geven. Maar in essentie is een producer de baas, en de conflicten tussen regisseurs en producers zijn schering en inslag, zeker wanneer producers zich gaan bezig houden met het "creatieve aspect van de opnames. Naast Kennedy was er nog een haan in het kippenhok, met name scenarist Lawrence Kasdan. Lawrence heeft het personage geschreven! Hij kent beter dan wie dan ook Han Solo. En eigenlijk had dit zijn laatste film moeten worden en zou hij zijn zoon Jon Kasdan - die ook heeft meegeschreven aan deze film - een duwtje in de rug geven. Maar dat kon enkel wanneer de film een succes zou zijn, en wanneer Lord en Miller afstand begonnen nemen van het script "om hun eigen ding te doen", kwam er heel wat nervositeit.

    Kathleen is wel degelijk verantwoordelijk voor de keuze van deze "screwball comedy"-regisseurs, en het is altijd wel een beetje vervelend om regisseurs op het quasi einde van de productie te dwarsbomen, maar ze kon niet anders toe Lucasfilm eigenlijk niet helemaal overtuigd bleek te zijn van de daily's en met name de vertolking van Alden Ehrenreich. Ehrenreich had eerder al zijn beklag gedaan bij Kathleen en was niet zeker over de richting waar Lord en Miller naar toe wilden, wel de juiste was voor het personage. Dit zou Ehrenreich's doorbraak rol kunnen zijn of het einde van zijn filmcarrière, dus zat hij ook met angstzweet. En nu de studio ook niet overtuigd was, heeft ze meteen een acteurscoach laten opdraven (waarschijnlijk omdat niemand haar achteraf kan verwijten dat ze het schip heeft laten zinken zonder redding te bieden. Een acteurscoach op de set brengen is tevens ook een ondermijning van de creatieve controle van een regisseur op de set. Het ging van kwaad naar erger en Lord en Miller bleven geïsoleerd, zowel op de set als in de media. Hun versie van de feiten weet niemand.

    Tot overmaat van ramp gaat Lucasfilm de jonge cineasten vervangen door een oudere regisseur, met name Ron F'ing Howard (63). De man die ooit in een ver verleden goede films maakte (Cocoon, Willow, Backdraft, Apollo 13, A Beautiful Mind, Cinderella Man) maar de laatste tijd niets meer in mekaar steekt waar je nog geld wil voor uitgeven (The Da Vinci Code, Angels & Demons, The Dilemma, In the Heart of the Sea, Inferno ). En ik begrijp volledig de keuze van de studio om een generatie-genoot van Kasdan (68) aan boord te brengen, alsook een studio-regisseur die dit project naar een veilige haven kan brengen. Ik denk tevens dat George Lucas wel eens achter de keuze van Ron Howard zou zitten. Maar deze film zit al in een VER GEVORDERD STADIUM. De opnames zijn immers begonnen in februari van 2017! Wat gaat Ron Howard nog kunnen doen? Hij zal tevens moeten werken met een cast die hij niet heeft gekozen (Emilia Clarke, Woody Harrelson, Phoebe Waller-Bridge, Donald Glover, Thandie Newton en Michael Kenneth Williams)! De studio dacht waarschijnlijk, de naam van Kasdan moet op de affiche blijven dus laten we heb tevreden stellen en een ronkende naam als Ron Howard zal ook wel volk trekken. Mijn hoop is verdwenen als sneeuw voor de zon.

    Conclusie, ofwel is de film uitstekend, en Lord en Miller zullen zichzelf weer opnieuw mogen bewijzen met kleinere budgetten. Ofwel is de film teleurstellend en dan zal 'the blame game' uitbarsten. Wat heel wat fans zullen zich dan afvragen waarom Lord en Miller hun visie niet konden verwezenlijken. Dit is hier een project die relevant kan zijn - voor zowel een jonger publiek als een iets oudere generatie - indien de makers iets onverwachts brengen. Harrison Ford komt niet terug en ik wil geen cosplay film met Alden Ehrenreich die Harrison Ford probeert te imiteren. Toch onderschat ik Ron Howard niet. Hij is iemand die zich kan heruitvinden. Kijk maar naar het schitterende Rush (2013). De releasedatum van mei 2018 zullen ze wel op hun buik kunnen schrijven want de reshoots zouden wel eens kunnen uitlopen tot eind 2017.

    ***Related Posts***
    13/09/2017: Is J.J. Abrams wel de juiste keuze voor Star Wars episode IX?
    12/09/2017: Kathleen Kennedy ontslaat Colin Trevorrow
    13/12/2016: Kathleen Kennedy ontslaat Rogue One regisseur Gareth Edwards

  • La La Land (2016) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    De Oscar-film van 2017 - die net niet met de hoofdprijs ging lopen - is uit op DVD en Blu-ray. De musical La La Land (2016) won wél 6 Oscarbeeldjes, inclusief Beste Regie die ging naar Damien Chazelle, die ook al indruk kon maken met Whiplash (2014).

    la_la_land_2016_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Mia (Emma Stone) is een serveerster met de droom om actrice te worden, maar ondanks de onnoemelijk veel audities die ze doet, krijgt ze maar geen rol te pakken. Jazzmuzikant Sebastian (Ryan Gosling) droomt van een eigen club. Ze ontmoeten elkaar een paar keer toevallig en worden smoorverliefd op mekaar. We zien dat ze elkaars dromen stimuleren, maar hun succes drijft hen ook uiteindelijk uit mekaar. Het verhaal springt vijf jaar vooruit. Mia is nu getrouwd met een andere man en heeft een dochtertje. Toevallig komen Mia en haar man langs een jazzclub en gaan er naar binnen. Sebastian blijkt er op te treden, in wat zijn club blijkt te zijn. Wat volgt is een droomscène, waarin Mia en Sebastian met elkaar verder zijn gegaan...

    Of je nu een fan bent of niet van musicals kan je er niet omheen dat dit toch wel een knap staaltje nostalgische cinema is met briljante vertolkingen van de gehele cast. Het is echt jaren geleden dat ik nog echt van een musical heb genoten. Misschien Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street (2007), maar dat is ondertussen ook al 10 jaar geleden. Maar een film die 14 Oscar-nominaties binnen haalt kan niet slecht zijn. Chazelle heeft een muziek-achtergrond, vandaar ook zijn vakkundige regie in Whiplash, en hier zien we ook dat hij de muzieknummers en de choreografie volledig onder controle heeft.

    la_la_land_ryan_gosling.jpgla_la_land_2016_pic001.jpgla_la_land_emma_stone.jpg
    © Belga Home Video

    De film ziet er beeldig uit en de set-decoratie heeft bijzonder knap werk geleverd. Het is wel degelijk een musical en dus krijg je niet dezelfde diepgang als bij een drama. En dat hoeft ook niet. Dergelijke films moeten er ook zijn. Desondanks vond ik het verhaal op zich bij momenten wel wat vervelend. Ik ging er misschien iets meer van genoten hebben mocht het verhaal iets strakker in mekaar zitten en een half uur korter. Er is op narratief vlak niet voldoende materiaal voor een film van meer dan 2 uur. Op het einde voel je dat de regisseur zelfs zijn materiaal wat aan het uitrekken is. Maar begrijp me niet verkeerd, het einde knoopt perfect alle verhaallijntjes aan mekaar en laat zich niet vangen door een al te voor de hand liggend einde. Toch kan ik me niet van de indruk ontdoen dat Chazelle niet wist wanneer hij alles moest eindigen. En ik kan het hem niet kwalijk nemen want hij en de filmploeg moeten van deze productie echt genoten hebben.

    Ik was vooral onder de indruk van Gosling, die toch wat piano heeft geleerd voor deze prent en Stone die ook wel goed kan zingen. Chazelle heeft op zijn beurt het musical genre een nieuw elan gegeven. Het is een stijlvolle en aangename prent om te zien. Misschien niet meteen met het meest uitdagende verhaal, maar een publiek die houdt van romantiek en muzikale nummers zal hier zeker met volle teugen van genieten.

    Op 25 mei is de DVD en Blu-ray van La La Land uitgekomen met een pak extraatjes, gaande van making of filmpjes, een blik op de muzieknummers en de productie design van de film. Spijtig genoeg geen audio-commentaar van de regisseur.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 22 juni 2017

     

    *** La La Land trailer ***

    Categories: Review 1 comment
  • Underworld: Blood Wars (2016) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Ik was toch even de tel kwijt maar Underworld: Blood Wars (2016) is ondertussen de 5de film in de Underworld franchise, en het is financieel de meest verlieslatende. Bijgevolg zal dit waarschijnlijk de laatste Underworld film zijn, ook al zei producer Len Wiseman dat voor zijn vrouw nog een zesde film zou volgen.

    underworld_blood_wars_2016_ultra_hd.jpg

    Het was tevens het regiedebuut van Anna Foerster, die bij deze een slechte beurt heeft gemaakt en nu niet zeker weet of Source Code 2 nog van de grond zal komen met haar als regisseuse.

    Korte inhoud: 'Underworld: Blood Wars' volgt vampierenstrijdster Selene (Kate Beckinsale) die aanvallen moet zien te weren van zowel de clan van Lycan onder leiding van Marius (Tobias Menzies) als de factie die haar verraden heeft. Met haar bondgenoten David (Theo James) en zijn vader Thomas (Charles Dance) moet ze de eeuwige oorlog tussen Lycan en vampieren zien te stoppen. Zelfs als dat betekent dat ze hiervoor het ultieme offer moet brengen.

    Je moet al een grote fan zijn van de franchise om hiervan te kunnen genieten. Deze franchise staat al zo droog als een Martini en ik heb het zowat gehad om Kate Beckinsale te zien vechten tegen de Lycans en de Vampieren. Deze Underworld films hebben zo goed als geen verhaallijn, om de karakters geven wij geen moer, en de actie sequenties zijn banaal en vervelend. Beckinsale heeft nochtans talent en het is pijnlijk om te zien dat ze haar carrière zo aan het vergooien is met deze troep. Ik zie ze zelf liever opduiken in een Jane Austen film zoals Love & Friendship (2016).

    Het script werd geschreven door Cory Goodman, die ook al verantwoordelijk was voor die afschuwelijk slechte The Last Witch Hunter (2015) die zwaar flopte ondanks de aanwezigheid van blockbuster-kanon Vin Diesel.

    underworld_blood_wars_2016_pic01.jpgunderworld_blood_wars_2016_pic02.jpgunderworld_blood_wars_2016_pic03.jpg
    © 2017 Lakeshore Entertainment Group LLC. All Rights Reserved

    Het beste wat ik kan zeggen over deze prent is dat het zowat in dezelfde lijn blijft als de voorgaande films. De reden waarom deze film zwaar onderuit wordt gehaald door de pers is omdat er eigenlijk niets nieuws te zien is. En laten we eerlijk zijn, de vorige films waren ook al geen pareltjes. Alle Underworld films scoorden niet hoger dan 31% op Rotten Tomatoes. Het waren financiële redenen waarom deze films werden gemaakt. Creatieve overwegingen waren van geen tel meer. De franchise had een zekere 'stijl' maar dat was ook het enige waardevolle. Deze week zijn de DVD en Blu-ray van Underworld: Blood Wars uitgebracht, met een pak making of filmpjes en geen audio-commentaar.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 21 juni 2017

     

    *** Underworld: Blood Wars trailer ***

  • The Founder (2016) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Ik heb meestal wel gemengde gevoelens bij biopics. Het personage moet al verrassend veel hebben meegemaakt om echt mijn aandacht 2 uur lang te kunnen vasthouden, en dat is bij veel biopics niet het geval. De ongeschreven regel van een biopic is dat je niet teveel afwijkt van de waar gebeurde feiten, en dat leidt af en toe tot vervelende verhaaltjes zonder grote emotionele evolutie.

    the_founder_2016_blu-ray.jpg

    Heel af en toe kunnen ze ook verrassend uit de hoek komen, en dat is zeker wel het geval met deze The Founder (2016) van John Lee Hancock (Saving Mr. Banks, The Blind Side).

    Korte inhoud: Ray Kroc (Michael Keaton) is een mislukte deur-aan-deurverkoper van milkshakemachines. Op de rand van zijn eigen faillissement ontmoet hij de twee broers Mac (John Carroll Lynch) en Dick McDonald (Nick Offerman) die een succesvol hamburgerrestaurant runnen in het zuiden van Californië. De basis van hun succes: een revolutionair en razendsnel productieproces. De ambitieuze Ray Kroc laat de twee dromen van een enorme franchise: McDonald's! Maar als Kroc aan boord stapt van het bedrijf komen de broers erachter dat Kroc hele andere plannen heeft met de onderneming…

    The Founder brengt eigenlijk wel een fascinerend verhaal waarvan ik niet op de hoogte was. Toch denk ik dat deze prent wel een beetje kwaad bloed zal zetten want het hoofdpersonage in kwestie is niet echt een aangename kerel, en een beetje zoals in Steve Jobs (2015) zien we hoe de man van een simpel restaurant een fastfood imperium uit de grond stampt. Het schept een beeld van een man die tot alles in staat is om zijn doel te bereiken. Een goede verstandhouding met mensen en ethiek moet in vele gevallen dan even wijken voor de grote expansiedrang.

    De film heeft niet echt indruk kunnen maken tijdens zijn release, maar toch zet Keaton hier een solide rol neer. Kroc is niet meteen een personage die ons zal inspireren, maar het is wel verrassend om hem bezig te zien. Fans van brutaal eerlijke biopics zullen hier van kunnen genieten. In tegenstelling tot een film als The Social Network (2010) zijn het niet de dialogen die het verhaal vooruit stuwen, of de slimme montage, en dat was het enige minpuntje. The Founder is tergend traag.

    the_founder_2016_pic01.jpgthe_founder_2016_pic02.jpg
    © Remain in Light

    Tijdens de montage hebben ze de kans gemist om eens goed de schaar te zetten in bepaalde scènes, want dit had een nog betere film kunenn zijn. Toch is McDonald's een referentie en heel wat mensen zullen wel interesse hebben om te weten wie de man is achter één van de grootste bedrijven op deze planeet. En ik vermoed dat McDonald's ook wel opgezet zal zijn met dit verhaal want dit is een mooie promocampagne. De DVD en Blu-ray van The Founder is vanaf deze maand beschikbaar .

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 20 juni 2017

     

    *** The Founder trailer ***

  • Orphan Black seizoen 3 (2013-) **** DVD recensie

    Pin it!

    Een serie waarover op deze website nog niets is geschreven, is het originele Canadese "Orphan Black" (2013-) waarvan ondertussen het vijfde en laatste seizoen is begonnen op Netflix. De serie draait rond outsider Sarah Manning die toevallig een vrouw voor een trein ziet springen en daardoor in een samenzwering beland. De gestorven vrouw lijkt als twee druppels water op Sarah, die later ontdekt dat ze klonen zijn. Op dvd verschijnt nu het derde seizoen waarin Sarah en haar zussen tegenover de mannelijke klonen van project Castor komen te staan.

    orphan_black_dvd.jpg

    Korte inhoud: Op het einde van het tweede seizoen kwamen Sarah en haar zussen Helena, Cosima en Alison (Tatiana Maslany) tot de schokkende ontdekking dat er naast project Leda – waarin zijzelf werden gekloond – ook een mannelijk deel van het experiment bestond, namelijk project Castor. Dit nieuws brengt een nieuw gegeven in hun al onzekere leven. Wie zijn immers deze mannelijke klonen en, vooral, waarvoor zijn ze gecreëerd?

    De Castor-klonen (Ari Millen) zetten de jacht in op de vrouwelijke klonen omdat ze origineel DNA willen om verder mee te experimenteren. Ondertussen is de zwangere Helena gekidnapt en wordt ze gevangen gehouden in een afgelegen militair domein in de woestijn. Daar begint Helena te ijlen en ziet ze een pratende schorpioen. Ze wordt er geregeld onderzocht door een nieuwe vijand van de klonen.

    Terwijl Sarah naar Helena op zoek gaat, loopt ze ook in de val en ze belandt bij Helena. Haar lange afwezigheid doet alarmbellen afgaan bij haar pleegbroer Felix (Jordan Gavaris) en Siobhan Sadler (Maria Doyle Kennedy), die naar haar op zoek gaan. Ondertussen probeert Cosima wanhopig om meer te weten te komen over de biologie van de Castors om haar eigen ziekte te begrijpen en genezen. Alison en haar man Donnie (Kristian Bruun) hebben dan weer een drugshandeltje opgezet en moeten afrekenen met dealer Jason Kellerman (Justin Chatwin).

    Dé hoofdreden waarom “Orphan Black" zo goed is, is Tatiana Maslany. De Canadese actrice speelt immers alle vrouwelijke klonen zelf. Een heuse tour de force want alle klonen hebben hun volstrekt unieke karakter en manier van doen. Van de Britse loner Sarah Manning, tot neurotisch soccermom Alison Hendrix, over de creepy Oekraïense Helena, tot de lesbische wetenschapster Cosima, Maslany speelt het allemaal met dezelfde naturel en overgave en elk van de klonen heeft hun eigen accent en hun eigen merkwaardige maniertjes.

    Het is wat mij betreft niet meer dan terecht dat Maslany in 2014 werd genomineerd voor een Golden Globe voor beste actrice in een dramaserie. Het beeldje moest ze uiteindelijk aan Robin Wright laten voor “House of Cards", maar hopelijk krijgt Maslany voor het laatste seizoen van “Orphan Black" eindelijk een opperste bekroning. Het vergt niet alleen een enorm acteertalent om de helft van de cast voor je rekening te nemen, maar ook logistiek aangezien elke scène waarin de “clones" met elkaar in interactie gaan, twee keer moet worden opgenomen.

    Een andere grote troef van “Orphan Black" zijn de originele scenario’s. Het valt meteen al op dat “Orphan Black" geen simpele serie is. Door het gegeven van klonen, het bestaan van verschillende schimmige organisaties of het goochelen met rare termen (DYAD, Castor, Leda e.d.) kan de kijker snel in verwarring gebracht worden. Het is de verdienste van de schrijvers dat dit niet gebeurt en dat nieuwe informatie met mondjesmaat wordt voorgeschoteld en je telkens de tijd krijgt om die nieuwe informatie te verwerken in het grote geheel.

    Daarvoor dient bijvoorbeeld het duo Alison Hendrix en haar man Donnie. De soccer mom onder de klonen die zich steeds weer in nauwe schoentjes weet te wringen, maar met een hoop humor erin slaagt zich overeind te houden. Zo vermoordt Alison in het tweede seizoen ‘per ongeluk’ een belangrijke wetenschapper die ze samen met Donnie begraaft onder hun garagevloer. Alison en Donnie hebben wel een deel in het grotere kloongeheel, maar hun scènes staan hier meestal toch los van en bieden zo het nodige comic relief.

    orphan_black_pic01.jpgorphan_black_pic02.jpgorphan_black_pic03.jpg
    © Dutch FilmWorks Home Entertainment

    Fundamenteel is het grootste thema van de serie het verschil tussen ‘nature’ en ‘nurture’. Alle vrouwelijke klonen hebben dezelfde genetische samenstelling, maar zijn door hun opvoeding opgegroeid tot verschillende individuën. De mannelijke klonen zijn dan weer grotendeels op dezelfde militaire manier opgevoed. Hoewel “Ophan Black" in de eerste plaats topentertainment is, biedt het zo voer om over na te denken.

    In het derde seizoen ligt de klemtoon vooral op het hebben van familie en sterke vriendschappelijke banden. Sarah en Helena leggen hun wantrouwige relatie bij en aanvaarden dat ze zussen zijn, Sarah wordt verraden door haar ‘moeder’ Siobhan, Cosima herstelt van de breuk met Delphine en ontmoet een nieuwe liefde, Alison en Donnie versterken hun band…

    Meer dan ooit draait het om wat de personages in extreme omstandigheden zouden doen om hun geliefde te beschermen. Hiermee bieden de tien afleveringen van het derde seizoen een mooie aanvulling op en natuurlijk evolutie van de eerste twee seizoenen. "Orphan Black" blijft zo een van de betere series die er vandaag gemaakt worden.

    Ondanks het feit dat er op de Engelstalige dvd’s een hele hoop extra’s staan, zijn deze voor de Nederlandstalige uitgave gewist. Jammer want “Orphan Black" is een boeiende serie en meer achtergrondinformatie, een blik achter de schermen of hoe het technisch verloopt wanneer één actrice alle hoofdpersonages speelt, was wel interessant geweest.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 17 juni 2017

     

    *** Orphan Black seizoen 3 trailer ***

  • A Cure for Wellness (2016) **½ DVD recensie

    Pin it!

    Een paar maanden geleden had ik het nog over de trailer van A Cure for Wellness (2016), volgende week komt deze film uit op DVD. Dit had een David Fincher film kunnen zijn, met dit verschil dat Fincher wel betere scenaristen weet te vinden.

    a_cure_for_wellness_2016_poster02.jpg

    Korte inhoud: Lockhart (Dane DeHaan) is een jonge man die voor zijn bedrijf afreist naar de Zwitserse Alpen om zijn CEO Pembroke (Harry Groener) terug te halen uit een hydrotherapeutisch instituut. Daar aangekomen blijkt dat zijn baas verdwenen is en ontmoet hij de mysterieuze Hannah (Mia Goth). Gedwongen tot een langer verblijf na een auto-ongeval, wordt hij opgevangen door dokter Volmer (Jason Isaacs) die hem een speciale therapie voorstelt, maar al snel komt hij erachter dat deze therapie niet zo idyllisch is alsof wordt voorgeschoteld.

    Alles zag er veelbelovend uit en het was onmogelijk om niet onder de indruk te zijn van de trailers. Regisseur Gore Verbinski weet hoe jij een visueel indrukwekkend spektakel moet maken en met zijn Pirates of the Caribbean films is hij ook wel vertrouwd met het concept van 'water'. En het gebruik van water is zowat de rode draad doorheen deze film. Reeds bij aanvang van het verhaal waarbij een werknemer van een groot bedrijf een hartaanval krijgt en een water-reservoir omver slaat, tot de Spa in Zwitserland die zich bezig houdt met hydrotherapeutische sessies. Water is dus omnipresent in deze prent.

    Wat deze film ook zo indrukwekkend maakt is de production design van Eva Stewart. Een dame die al 4 keer werd genomineerd voor een Oscar en volgend jaar met deze film misschien wel een kans zal maken om opnieuw genomineerd te zijn. De film werd niet opgenomen in Zwitserland, maar wel in Duistland, en meer precies in Brandenburg waar ze het oude ziekenhuis van Beelitz-Heilstättenhebben hebben opgeknapt (een plek waar de Russen na de oorlog heel wat politieke dissidenten hebben omgebracht), alsook gedraaid in het Hohenzollern kasteel. Veel van de shots, met de laaghangende zon tussen de bomen, of die termen met zijn mooie tegeltjes, zijn om in te kaderen.

    En tot halverwege de film had ik echt wel het gevoel naar iets speciaals te zien met cult-allures. Maar nadien verloor de scenarist - net zoals zijn hoofdpersonage - de pedalen en zakte het gehele kaartenhuisje in mekaar. Je zou denken dat hij op bladzijde 80 van zijn script werd vervangen door een B-horror scenarist die het niet zo nauw nam met de logica van het verhaal. Ik kan hierover niet al teveel vertellen zonder te spoilen, maar om een voorbeeld te geven; de film heeft zowat 5 eindes. Elk van hen al even teleurstellend als de andere. De scenarist wou ook net iets teveel gaan vertellen en verloor zijn publiek in een verhaal die oeverloos lang begon te worden (146 minuten!). Na de film had ik maar liefst 3 plotwendingen in mijn hoofd die deze prent véél beter hadden gemaakt en ik begreep maar niet waarom ze noodgedwongen het ene cliché na het andere wilden "uitproberen".

    a_cure_for_wellness_2016_pic01.jpga_cure_for_wellness_2016_pic02.jpga_cure_for_wellness_2016_pic03.jpg
    © 20th Century Fox

    Desondanks het flauwe script en de bizarre en onlogische plotwendingen moet ik de film toch aanraden omwille van een aantal knappe scènes. Zo wordt ons hoofdpersonage ondergedompeld in een +/-7 meter hoge tank vol met water, voor een sensory-deprivation kuur. Een scène die niet zonder gevaar is om op te nemen want de hoofdacteur moest daadwerkelijk in zo'n watervat kruipen. Terwijl Lockhart in een soort droomfase lijkt te komen gebeuren er verschillende zaken. De opzichters bezigen zich in een soort pervers seksueel spelletje, terwijl Lockhart werd omring door palingen (die volledig in cgi werden gemaakt). Onderwater-scenes draaien kost tijd en dus veel geld, en enkel voor deze scene werd maar liefst 10 dagen gefilmd. Er zit ook een scène in de film waarin Lockhart een tube in zijn mond krijgt geduwd waarin kleine palingen in zijn strot worden gegoten. En uiteindelijk is er de tand-scène waarin Lockhart een boor krijgt tegen zijn snijtand. Samen met de efficiënte geluidseffecten (gebruik makend van fase neutralisering bij opname) is het één van de meest creepy scènes uit de film.

    A Cure for Wellness heeft een gigantische plotwending, maar de meeste onder ons zullen alles wel zien aankomen van ver. Het begint met een intrigerende gothische horror vibe, maar eindigt in melodrama en clichés waarvan de logica ver zoek is. Het einde van de film is zowat het domste wat jullie ooit hebben aanschouwd, en dat sinds Neil LaBute's versie van The Wicker Man (2006). De film duur ook nog eens 50 minuten te lang en de scènes worden niet alleen langdradig maar vallen ook pijnlijk in herhaling. Anderzijds is het met zijn bescheiden budget van 40 miljoen dollar (voor een Hollywood prent) een pareltje om naar te kijken, met een smaakvolle mix tussen mooie fotografie en verfijnde cgi.

    A Cure for Wellness komt bij ons spijtig genoeg niet uit op Blu-ray, enkel op DVD vanaf 21 juni 2017. En als er nu één film is die je moet zin in HiDef was het toch wel deze prent. De fotografie is misschien wel het meest bijzondere aan deze prent. Op de DVD staan verwijderde scènes, naast wat making of filmpjes.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 18 juni 2017

    ***Related Post***
    19/02/2017: Indrukwekkende A Cure for Wellness trailers

     

    *** A Cure for Wellness trailer ***