• Mother! (2017) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Een andere Blu-ray die volgende week woensdag (24/01) uitgebracht wordt is deze van Mother! (2017). Ik ben een enorme fan van het werk van Darren Aronofsky. Het is één van de meest tallentvolle filmmakers in Hollywood, ook al zijn het vaak films waar je niet meteen opgewekt van wordt. Het lijkt wel de bedoeling van de man om ons te brengen aan de rand van de afgrond om ons vervolgens een duwtje in de rug te geven op het einde. Van ontspanning kan je niet meteen spreken, maar het is en blijft fascinerende cinema.

    mother_2017_poster02.jpg

    Met zijn debuutfilm Pi (1998) kregen we een soort Lynchiaanse thriller in de claustrofobische wereld van het hoofdpersonage. Met Requiem for a Dream (2000) daalden we af in de hel van de verslaving. In The Wrestler (2008) zagen we een masochistische en existentiële exploratie van een man op de rand van de zelfdestructie en in Black Swan (2010) zien we een gedreven vrouw die zichzelf wegcijfert in de obsessie van haar kunst. Uiteraard waren het niet allemaal meesterwerkjes, zoals het teleurstellende Noah (2014) of het melo-drama The Fountain (2006). En ik had goede hoop dat Mother! een geniale prent zou zijn, zeker na de vele positieve reacties in de States. Spijtig genoeg was het voor mij toch wel iets van een teleurstelling, zeker met de hoge verwachtingen en de Rosemary's Baby referenties.

    Korte inhoud: 'Mother' volgt een stel (Jennifer Lawrence en Javier Bardem) dat een rustig bestaan leidt. Als er op een dag onuitgenodigde gasten hun huis binnenkomen, wordt dat bestaan ernstig verstoord. Het gevolg is dat de relatie van het stel danig op de proef wordt gesteld.

    Het probleem met Aronofsky is dat hij soms blijft vaststeken op een idee en eigenlijk niet meteen de noodzaak ziet om dat idee beter uit te werken. Daar waar Nolan graag speelt met een a-chronologische structuur om het publiek op het puntje van zijn stoel te houden, zien we dat Aronofsky meer kiest voor de crescendo-methode. Een karakter is kwaad, meer kwaad, nog kwader, wordt woest, hysterie en ontploft uiteindelijk (vandaar waarschijnlijk de reden van het uitroepteken in de titel). Dat is zowat de dramatische curve van de personages. In principe verandert er niet zo gek veel met hun intenties en gevoelens, het is gewoon de temperatuur die stijgt. En op zich hoeft dit niet slecht te zijn indien de karakters ons dermate kunnen boeien, en dat is nu net het probleem van Mother!. Ik weet NIKS over Mother. De originele titel was Day 6 - wel dàt is voor mij al een heel stuk logischer.

    De film begint met de close-up van het gezicht van een vrouw. Ze staat in brand en haar vel begint van haar gezicht weg te smelten en haar ogen staan op springen. Daarna bevinden we ons in een slaapkamer waarin Mother (Lawrence) ontwaakt. Op dit ogenblik weten we niet of ze dit heeft gedroomd, of dat het een gebeurtenis is uit het verleden of de toekomst. Mother gaat naar beneden en zoekt naar Hem (Bardem). Blijkbaar was hij gaan wandelen voor wat frisse lucht om zo zijn creatieve schrijversgeest aan te scherpen. Later komen we te weten dat hij alles heeft verloren in een brand, en dat Mother er alles heeft voor gedaan om zijn huis opnieuw op te knappen zoals het was en voor hem te zorgen. Het enige wat is overgebleven is een kristal, die hij bewaart in zijn bureau, en die voor Hem van immense emotionele waarde is.

    Ondertussen zit de 16mm camera (een formaat waar de regisseur verzot op is) constant in close-up mode op Mother zodat we niets missen van haar acteerwerk in elk korrelig detail, ook al zien we uiteindelijk niet zo heel veel variatie in haar vertolking. Soms raakt ze emotioneel wanneer ze een kloppend hart voelt in de muren, of vindt ze een geheime doorgang in de kelder die ze niet verder inspecteert. Het enige acteerwerk van belang komt van de nevenpersonages, en dan denk ik aan het koppel, Man (Ed Harris) en Vrouw (Michelle Pfeiffer) die iets meer reliëf brengen. Het acteerwerk voor de rest komt niet altijd even overtuigend over, maar misschien heeft dit ook voor een groot stuk te maken met de magere en repetitieve dialogen of het feit dat je al snel het gevoel krijgt naar een toneelstuk te kijken die verre van de realiteit staat. In de film wordt de moeder ook niet gezien als "een moeder", maar eerder als een "bron van inspiratie", een volgzaam wezen die naar de pijpen van haar man danst.

    mother_2017_pic01.jpgmother_2017_pic02.jpgmother_2017_pic03.jpg
    © Paramount Pictures and Protozoa Pictures

    Ik kan deze review niet verder vertellen zonder *** spoilers*** dus jullie kunnen misschien hier stoppen met lezen. Halverwege het verhaal begint alles steeds meer hectisch te worden met een uit de hand gelopen familiedrama met een broedermoord (Brian Gleeson en Domhnall Gleeson) die lichtelijk geïnspireerd lijkt op het Cain en Abel verhaal uit het Genesis bijbelboek, om nadien de schrijver te zien ontpoppen als een soort Messias die het rouwende gezin opvangt. Op dit moment verliest je als kijker een beetje de band met het verhaal, want je voelt aan dat deze film uiteindelijk niet draait rond de ‘moeder’ dan wel rond de schrijver, of nog de artiest, of nog … de filmmaker Aronofsky, die zijn kunst maakt onbaatzuchtig, meedogenloos en los van de bekommernissen van zijn omgeving of zelfs zijn zwangere vrouw. Wanneer de rust een beetje terugkeert is deze van korte duur want blijkbaar heeft zijn werk de wereld beroerd en het volk stroomt toe als dieren naar de Ark van Noah. En dan komen we uiteindelijk terecht in de apocalyptische climax waarin het huis een soort universum is van menselijke lusten, agressie en offers. Toegeven, enkel deze scène is zijn ticketprijs al waard. *** end spoilers ***.

    Mother! is geen slechte film, ook al blijf ik achter met leegte. Daar waar je met een film als Black Swan een dieper inzicht krijgt in de offers die een danseres moet maken om uit te blinken in haar kunst, heb je hier een film die uiteindelijk een soort zelfverheerlijking en tezelfdertijd zelfkritiek is van een kunstenaar, volgepakt met religieuze symboliek, om alles meer gewicht te geven. Een theoretische en bij momenten steriele benadering van iets wat een boeiend drama had kunnen zijn met ‘echte’ personages. Een film bestemd voor de film recensenten, voor zij die "iets nieuws" willen zien en getrouwde koppels wiens relatie in een sleur zit. Eigenlijk moet je deze film zien als een gitzwarte komedies met een overdosis aan religieuze en cinematografische referenties. Het is compleet geschift, en misschien zal deze prent met de tijd wel blijven nazinderen.

    Mother! verschijnt op woensdag 24 januari 2018 op DVD en Blu-ray. Er staan wel wat extraatjes op de schijf zoals een blik op de make-up van de film of een algemene making of van hoe de film is gemaakt, ook al ontbrak het mij wel aan de audio-commentaar van de regisseur.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 20 januari 2018

     

    *** Mother! trailer ***

  • It (2017) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Volgende week woensdag (24 januari 2018) komt één van de meest succesvolle horrorfilms ooit op DVD en Blu-ray, met name de Stephen King verfilming It (2017). Het leek op het juiste moment te vallen, naast het tweede seizoen van de succesvolle serie "Stranger Things" die ook al draaide rond tieners.

    it_2017_poster02.jpg

    Korte inhoud: 'It' volgt een groep kinderen, beter bekend als de 'Losers club', in het kleine stadje Derry, Maine. Op een dag wordt het stadje geterroriseerd door het bloeddorstigste monster It dat het elke 27 jaar op de kinderen voorzien heeft. Dit monster, dat de vorm van een clown genaamd Pennywise (Bill Skarsgård) aanneemt, komt lijnrecht tegenover het groepje kinderen te staan dat er alles aan zal moeten doen om hem te verdrijven.

    De originele It (1990) (net 27 jaar geleden - zal wel geen toeval zijn) was eigenlijk een wat vervelende en weinig inspirerende tv-adaptatie, maar deze nieuwe adaptatie is echt een horrorfilm die verdomd goed in mekaar steekt. Meer nog, het één van de betere horrorfilms van de laatste 5 jaar, en dat heeft voor een groot stuk te maken met de feilloze regie van het nieuwe horror-icoon Andy Muschietti die eerder al indruk maakte met de horrorprent Mama (2013). Hij weet als geen ander een perfecte balans te brengen tussen het coming-of-age drama en de onversneden Stephen King gruwel, en respecteert volledig de ziel van de auteur van het boek. Er zijn al heel wat Stephen King verfilmen geweest die niet om aan te zien zijn (The Mangler, Graveyard Shift, Silver Bullet, Cat's Eye, Needful Things, Dreamcatcher,...), maar deze film mag gerust in het rijtje komen van de geslaagde adaptaties (The Shining, Carrie, The Dead Zone, The Shawshank Redemption, Misery).

    En zoals zo vaak zijn de vertolkingen van de acteurs datgene wat een kijker in het verhaal kan meesleuren. En hier was het geen evidente zaak, want het eerste gedeelte draait rond pubers. En in deze film heeft elk kind, net zoals in The Goonies (1985) of die andere Stephen King film Stand by Me (1986), een eigen persoonlijkheid en karaktertrek. En wat opviel is dat scenarist Gary Dauberman deze film ook in de jaren 80 heeft gezet en dus niet in de jaren 50 zoals in het boek, een juiste beslissing wat mij betreft.

    Elk van de acteurs laat geen enkele steek vallen, te beginnen bij de hoofdacteur Jaeden Lieberher in de rol van Bill, die fysiek en psychologisch nog steeds het zware verlies draagt van zijn jongere broertje Georgie (Jackson Robert Scott). Dit wordt nog eens extra in de verf gezet door het feit dat zijn personage stottert. Toch ontpopt hij zich al vrij snel tot de leider van de "Losers Club". Daarnaast hebben we de slimme en over-voorzichtige Eddie Kaspbrak, gespeeld door Jack Dylan Grazer. Hij is stukken minder heldhaftig als Bill en biedt een perfect tegengewicht. Richie Tozier gespeeld door Finn Wolfhard is de grappigste van de bende en hij zorgt voor heel wat comic relief, en deze komt nooit gedwongen over.

    it_2017_pic03.jpgit_2017_pic02.jpgit_2017_pic01.jpg
    © 2017 20th Century Fox, All rights reserved.

    Het iets dikkere jongetje die al een tijd lang bezig is met het onderzoek naar de mysterieuze verdwijning van kinderen in hun stadje is Ben Hanscom, gespeeld door Jeremy Ray Taylor. En dan zijn er nog het zwarte jongetje Mike Hanlon (Chosen Jacobs) en het joodse jongetje Stanley Uris (Wyatt Oleff). Het enige meisje van de bende werd briljant vertolkt door Sophia Lillis. Bill heeft meteen een oogje op haar en hun flirt lijkt bijzonder veel op de flirt in The Goonies tussen Sean Astin en Kerri Green.

    Zelfs de villains in deze film zijn zo goed gecast. Kwajongen Henry Bowers gespeeld door Nicholas Hamilton leek bij momenten als de jongere bully versie van Kiefer Sutherland. En uiteraard is er de vertolking van Bill Skarsgård als de killer clown die enige tijd zal blijven nazinderen. Ik hoop in ieder geval dat hij zal terugkomen en dat ze geen oudere versie van hem nemen voor de volwassen-cast. Pennywise had eerst vertolkt moeten worden door Will Poulter (Revenant, Maze Runner) onder de regie van Cary Fukunaga (True Detective s1), maar hij clashte met de studio over "creatieve meningsverschillen" en werd vervolgens vervangen. Uiteindelijk bracht deze switch enkel maar positieve zaken, want Bill Skarsgård was geknipt voor de rol met zijn 1m91 van lengte en zijn oogbollen die net iets uit elkaar staan. Het was tevens geen gemakkelijke taak om in de voetsporen te treden van de vorige Pennywise gespeeld door Tim Curry.

    it_2017_pic05.jpgit_2017_pic04.jpgit_2017_pic06.jpg
    © 2017 20th Century Fox, All rights reserved.

    Het is een R-rated film, en kinderen worden in deze film zwaar mishandeld of vermoord. En toch is het nooit echt gory. Daar ligt het verschil tussen een regisseur als Andy Muschietti, die in tegenstelling tot bijvoorbeeld een Eli Roth, kiest voor subtiliteit en vaak is deze terreur des te doeltreffender. Er zijn dan ook een paar horror-scènes die in het boek stonden verwijderd uit de filmversie (zoals het kind wiens rug breekt en in het toilet wordt getrokken). Toch is deze adaptatie meer schrikwekkender dan de vorige. Het is wat mij betreft nu al uitkijken naar deel 2.

    Op de Blu-ray van It vinden we heel wat making of filmpjes alsook deleted scenes. Spijtig genoeg geen audio-commentaar van de regisseur.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 7 september 2017

     

    *** It trailer ***

  • The Beguiled (2017) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het is geleden sinds The Bling Ring (2014) dat we nog iets van Sofia Coppola hadden gezien en hier is ze terug met een thriller vermomd als een kostuumdrama, genaamd The Beguiled (2017)? De film komt morgen uit op DVD en Blu-ray.

    the_beguiled_2017_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Drie jaar na de zinloze Amerikaanse Burgeroorlog, in 1864, staat het vervallen herenhuis van Miss Martha Farnsworth's Seminarie voor jonge dames nog steeds op zijn fundamenten. Het is bezet door de matriarch, een leraar en vijf studenten in het met mos bedekte Virginia. Wanneer een jonge student echter op korporaal John McBurney (Colin Farrell) stuit, een gewonde deserteur van de Unie die op de rand van de dood staat, zal het wankele evenwicht die er was verstoord worden, omdat de aarzelende directrice (Nicole Kidman) besluit hem van zijn blessure te genezen. Eén man in een huis vol met vrouwen creëert spanningen. Beetje bij beetje, als de ongewenste gast een ongemakkelijke seksuele opwinding opwekt bij de vrouwen van het afgezonderde internaat, duurt het niet lang alvorens er een concurrentie strijd ontstaat om de gunst van de verleidelijke man. Ongetwijfeld is deze knappe duivel een manipulator, maar blijven de dames voor altijd verleid door zijn charme?

    De posters van de film lieten vermoeden dat het een soort Jane Austin prent zou worden met vrouwen die bezig zijn met het zoeken naar hun ideale prins, maar dit is het dus niet, ondanks het feit dat deze prent voldoende gevoeligheid en drama aan de dag legt voor een atmosferische periodefilm. Sofia heeft gekozen voor een zekere ingetogenheid die toch wel op ons gemoed werkt en ons meesleurt in deze vrouwencommune. Uiteraard helpen de sterke vertolkingen van de nonchalante Farrell, de gelaagde vertolking van Kidman, of nog deze van Kirsten Dunst, Elle Fanning en Oona Laurence om ons te blijven boeien. Het drama intensifieert naar mate het vordert en dat is deels te danken aan de interessante complexiteit van de plot en de karakters.

    The Beguiled zet zijn premisse op een subtiele en effectieve manier in, introduceert het vredige leven van zijn personages vooraleer er een dilemma wordt ingeroepen die iedereen zal testen. Coppola spint ondertussen een web van intrige die ons op een onvoorspelbare manier zal verstrengelen. Mijn grootste teleurstelling kwam toch naar het einde toe, want gaandeweg in het verhaal werden mijn verwachtingen hoger en hoger. Anderzijds kan je het niet gaan vergelijken met "Big Little Lies" waar de vrouwen wél samenwerkten in tegenstelling tot deze film waarin we meer een samenloop van omstandigheden hebben. De film heeft in ieder geval genoeg drama en intensiteit tijdens de eerste helft om zowat iedereen tevreden te stellen, maar door te hard te proberen om voor een meer fantastisch element te gaan, verliest de film ook veel van zijn dramatische textuur. De film werd tevens opgenomen in een ratio van 1.66:1 in plaats van het traditionele 16/9 of de scope ratio 2.35:1. De reden was dat Sofia een meer claustrofobisch gevoel wou creëren en dat is haar gelukt.

    the_beguiled_colin_farrell.jpgthe_beguiled_nicole-kidman.jpgthe_beguiled_elle-fanning.jpg
    © 2017 Universal Pictures International Belgium

    De film werd opgenomen in een recordtijd van 26 dagen voor een productiebudget van 10 miljoen dollar, maar werd spijtig genoeg iets van een teleurstelling in de bioscoop met een wereldwijde recette van 27 miljoen dollar. Voor deze film won Sofia Coppola de prijs van Beste Regisseur op het Filmfestival van Cannes in 2017. Het was de eerste keer in 50 jaar dat een vrouw de prijs won, en pas de tweede keer in het algemeen. De film is geen remake van The Beguiled (1971) met Clint Eastwood, ook al is het wel degelijk gebaseerd op het werk van Thomas Cullinan. Het grootste verschil met deze twee films los van de periode waarin het zich afspeelt, is dat de versie van Coppola verteld wordt vanuit het perspectief van de vrouwen en had ook geen penthouse-vibe als bij de film uit de jaren 70. Meer nog, Coppola heeft er een auteursfilm van gemaakt.

    Is de film Oscar-materiaal? Wel, ik heb er van genoten en ik denk dat een nominatie voor Coppola voor Beste Regie niet misplaatst zou zijn, toch denk ik niet dat het Beste Film zal winnen mocht het al genomineerd zijn in deze categorie, daarvoor zijn de dialogen net iets te zwak en uiteindelijk doet het verhaal niet veel meer dan wat al gezegd werd in de vorige film-adaptatie. Op de Blu-ray staat spijtig genoeg geen audio-commentaar, wel een tweetal making of filmpjes.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 16 januari 2018

     

    *** The Beguiled trailer ***

  • Wanneer zal The Walking Dead eindelijk uitsterven?

    Pin it!

    Vorige week heeft AMC aangekondigd dat "The Walking Dead", de populaire televisieshow over stinkende bebaarde mannen en de rottende zombies die hen willen opeten, wordt vernieuwd voor een negende seizoen. Eigenlijk gaat deze serie al lang niet meer over zombies, maar is het vooral stinkende bebaarde mannen die achterna worden gezeten door andere mannen met lederen jackets en baseball bats. Wat ooit een topserie was, is zowat de laatste seizoenen verwaterd in een cliché post-apocalyptisch avontuurtje van geen belang.

    the_walking_dead_poster.jpg

    Het was dan ook niet verwonderlijk dat de kijkcijfers erop achteruit gingen. In een artikel op Vulture is er zelfs sprake van een 25% terugval. Toch zijn de makers niet van plan de handdoek in de ring te gooien en willen nog één keertje sterk uitpakken met hun goud haantje die zijn veren lijkt te verliezen. Het huidige 8ste seizoen haalt ondertussen bijzonder slechte ratings en de show is nog maar half onderweg.

    Komen er dan grote wijzigingen in het management? Wel eigenlijk niet, want de personen die al invloed hadden op de reeks krijgen nu bonus. Scott M. Gimple, die sinds 2013 de showrunner van The Walking Dead was, wordt nu Chief Creative Officer en krijgt toezicht op het hele Walking Dead-universum, terwijl schrijver en co-uitvoerend producent Angela Kang wordt gepromoveerd tot de showrunner's chair. De bedoeling van het netwerk is duidelijk, ze willen kost wat kost de franchise openplooien met spin-offs en game-adaptaties, dus mag de show niet gaan slabakken.

    Ik heb het 8ste seizoen beginnen zien maar het is pijnlijk slecht. Ik kan me niet herinneren dat de serie "Lost" ooit zo slecht werd. Op z’n minst was het meer coherent. TWD slaat nergens op. Ze blijven de gimmick herhalen van: zoek naar een veilige plek, iemand verneukt de boel of een buitenstaander komt hen het leven zuur maken en ze moeten opnieuw opzoek naar een nieuwe plek. Indien AMC tevreden is met recyclage zouden ze wel eens een nieuw seizoen kunnen beginnen met nauwelijks een handvol kijkers.

    Categories: TV-series 4 comments
  • De tijd is rijp voor een Black Widow standalone film

    Pin it!

    Total Film

    De kogel is door de kerk en Scarlett Johansson krijgt daadwerkelijk eigen Marvel-film waarin haar personage Black Widow de hoofdfiguur is. Marvel Studios werkt momenteel aan de spin-off van Captain America, dat was te lezen op Vanity Fair. De actrice speelde Black Window in een 6-tal films van Captain America tot Avengers, en de filmbonzen overwegen nu serieus om verder te gaan met een spin-off met Black Widow als hoofdrolspeler, na het succes van films met actie-heldinnen (cf. Wonder Woman).

    black_widow_the_avengers_age_of_ultron.jpg
    Scarlett Johansson in Avengers: Age of Ultron © 2015 Marvel Studios

    Marvel-baas Kevin Feige heeft Jac Schaeffer al gevraagd het script te schrijven, nadat Nicole Perlman al een treatment had geschreven. De keuze was snel gemaakt na gesprekken met verschillende scenarioschrijvers, waarbij Scarlett ook aanwezig was. Schaeffer maakte snel naam in Hollywood nadat hij het Black List-script voor The Shower had geschreven, een sci-fi-komedie over een buitenaardse invasie die plaatsvindt tijdens een babyshower. Schaeffer heeft ook gewerkt aan Nasty Women (2018), een nieuwe vrouwelijke versie van de comedy Dirty Rotten Scoundrels (1988) van Steve Martin en Michael Caine.

    Scarlett liet eerder al weten een spin-off te zien zitten. Maar voor het zover is, is de actrice in mei weer te zien als Black Widow in Avengers: Infinity War (2018).In een interview met Total Film zei ze het volgende: "Ik heb er met Kevin Feige over gesproken. We zijn creatief echt compatibel. Ik denk dat we het er beiden over eens zijn dat de tijd rijp is voor een standalone verhaal met Black Widow. Nu is het gewoon een kwestie van timing voor zowel Marvel als ikzelf. Marvel heeft projecten genoeg om te ontwikkelen en kijken 4 jaar vooruit. Ik heb ook een heleboel dingen die ik wil doen. Als ik het zou doen, zou ik me volledig wijden om er iets fascinerend van te maken. Het zou de beste versie moeten zijn die een film mogelijk zou kunnen zijn. Anders zou ik er niet aan beginnen."

  • All the Money in the World alleen niet voor actrices

    Pin it!

    Voor regisseur Ridley Scott was het belangrijk om Kevin Spacey uit de film te werken en te vervangen door Charlie Plummer, omdat zijn All the Money in the World (2017) wel eens kan zou maken op een Oscar.

    all_the_money_in_the_world_controversie.jpg
    © 2017 The Searchers

    Maar het zit niet mee voor Ridley want nu blijk dat er een nieuw schandaal de kop opsteekt en ook dit schandaal heeft onrechtstreeks te maken met de #MeToo beweging, met name de ongelijkheid tussen man en vrouw. Naar verluidt verdiende Michelle Williams voor haar reshoots een schamele 1.000 dollar, wat een pak minder is dan haar mannelijke tegenspeler (die een veel kleinere rol had). Mark Wahlberg zou een slordige 1,5 miljoen dollar hebben opgestreken. En deze bom is MOORDEND op de vooravond van de stemming van The Academy voor de opkomende Oscars.

    Misschien hadden ze maar beter de kop van Kevin Spacey behouden want de film een flop is aan de box-office. De film moet 100 miljoen dollar opbrengen om nog maar break-even te zijn. Na twee weken haalt de film slechts 28 miljoen dollar wereldwijd. En wanneer men de resultaten van de Golden Globes bekijkt ziet het er ook award-gewijs niet al te rooskleurig uit voor de film.

    Update 14/01/2018: Mark Wahlberg zal dan toch zijn vergoeding van 1,5 miljoen dollar voor de reshoots doneren aan Time's Up, het fonds dat vrouwen juridisch steunt die het slachtoffer werden van seksuele intimidatie. Blijkbaar voelde hij de wind vanvoren na het uitlekken dat zijn tegenspeelster eigenlijk op een schandalige manier berooid werd. Op Twitter zei de acteur het volgende: "De voorbije dagen is mijn vergoeding voor de nieuwe opnames van 'All the Money in the World' een belangrijk gespreksonderwerp geworden. Ik steun de strijd voor een eerlijke verloning 100 procent en ik doneer bijgevolg de 1,5 miljoen dollar aan het Time's Up-fonds voor juridische steun, in naam van Michelle Williams." Beide acteurs worden vertegenwoordigd door het agentschap William Morris Endeavor (WME), dat ook nog eens 500.000 dollar zal storten in het fonds. Williams zelf was tevreden met de beslissing van Wahlberg en WME en sprak van "een van de meest onvergetelijke" dagen uit haar leven. "Maar dit gaat niet over mij. Mijn mede-actrices stonden aan mijn zijde en kwamen voor me op, mijn activistische vrienden leerden om mijn stem te gebruiken, en de machtigste mannen die de touwtjes in handen hebben, luisterden en handelden". Case closed voor de film? Eigenlijk niet, want het kwaad is al geschied. Het is een ultieme poging de kansen voor een Oscar nog uit de brand te slepen, ook al is die vogel reeds gaan vliegen.