De FilmBlog

Jeroen, Karen, Joris, Simon, Noa en mezelf wensen alle filmgeeks een geweldig 2012. Het belooft in ieder geval een jaar te worden met heel wat kleppers. Bedankt aan alle trouwe lezers en we hopen dat we jullie nog kunnen verrassen met heel wat leuke filmartikels, top 10 lijstjes en uiteraard de occasionele filmquiz met zijn felbegeerde filmprijzen.

En wat beter om het jaar af te sluiten met een speech, en dan nog wel van filmicoon Charlie Chaplin uit The Great Dictator (1940). Woorden die vandaag de dag nog steeds een weerklank hebben. Tot volgend jaar !

Debuutfilms zijn altijd iets om naar uit te kijken. Neem nu Tyrannosaur (2011) van Paddy Considine, een grimmig verhaal over een eenzame, gewelddadige alcoholist die verlossing vindt bij een christelijke winkelbediende. Wat dat dan weer te maken heeft met 'Tyrannosaur' intrigeert mij, en bijgevolg ben ik meteen benieuwd naar deze prent.

Korte inhoud: Joseph (Peter Mullan) wordt geplaagd door zijn drang naar geweld en eindeloze woede, zelfdestructie lijkt het enige doel te zijn. Tot hij op een dag de liefdadigheidswinkel van de christelijke Hannah (Olivia Colman) binnenvlucht. Terwijl de twee nader tot elkaar komen, blijkt dat Hannah zelf ook een geheim met zich meedraagt. Een geheim dat verwoestende gevolgen op beide levens zal hebben.

Je zou de film kunnen omschrijven als een sociaal drama, een beetje als een film van de gebroeders Dardenne maar dan in een Brits kleedje. Het is dan ook niet te verwonderen dat deze prent al in verschillende Europese filmfestivals in de prijzen is gevallen, alsook de award voor beste regie en de juryprijs op het filmfestival van Sundance.

We bevinden ons aan de onderkant van de sociale ladder in een grijze, industriestad, een beetje zoals Charleroi, waar werkeloosheid een alledaags feit is. Aan elke hoek van de straat lonkt er gevaar, en alcoholisme, drugsmisbruik en geweld is er schering en inslag. Het hoofdpersonage grijpt na de dood van zijn vrouw naar de fles en groeit al snel uit tot een agressieveling waar iedereen liever uit de buurt van blijft. Iedereen, met uitzondering van Hannah. Een extravert type die rust vind bij een stille, brave vrouw, het lijk een filmcliché te zijn (cf. Rocky), maar iets dat werkt.

Of de film zo sterk zal zijn als een Dardenne-drama, valt nog te bezien, maar de trailer lijkt in ieder geval sterk genoeg om mij aan te sporen Tyrannosaur te gaan bekijken. Ik denk niet dat deze film een boodschap heeft, buiten de grauwheid van het bestaan van de twee personages. Ik voorspel wel dat je er niet vrolijk zal worden, maar het zal je des te meer in verroering brengen. Er is op dit moment nog geen releasedatum bekend voor België.

Het is bijna voorbij, maar ik heb van 2011 genoten, ook al waren er niet meteen véél hoogvliegers. Toch een filmjaar met heel wat verrassingen, en naar goede oude traditie komen de beste films op het einde van de rit. Vorig jaar waren er zo 3 films die aan mijn lijstje ontbraken, maar op dit ogenblik had ik ze dus nog niet gezien. En dit jaar is het niet anders. Nope, ik heb niet ALLE films uit 2011 gezien, maar toch wel een behoorlijk aantal, en voldoende veel om een top 10 lijstje met De Beste en Zwakste Films van 2011 samen te stellen.

Films die net uit mijn top 10 van beste films vielen zijn Carnage (2011) van Roman Polanski, Rise of the Planet of the Apes (2011) van Rupert Wyatt, La Piel Que Habito (2011) van Pedro Almodovar, Rundskop (2011) van Michael R. Roskam en The Help (2011) van Tate Taylor. Onderaan de ladder heb ik getwijfeld om The Hangover part II (2011) een plaats te geven in de 'Hall of Shame', maar er waren andere kandidaten die zelfs nog zwakker deden. Ook I Am Number Four (2011) heeft net de dans ontsnapt, ook al stonk deze prent van mijlenver, en Jack and Jill (2011) vond ik zelfs de vermelding in een top-lijstje niet waard. Maar uiteraard zullen er nog wel films zijn die ik uit het oog heb verloren, maar dat zal ik wel lezen in de commentaren.

10. Fast Five (2011) Justin Lin

Ik had niet veel verwacht van nog een nieuwe Fast & Furious film. Wie wel trouwens? Maar dan kwamen ze met deze testosteron-rollercoaster, die volledig immuun is tegen alle wetten der fysica en zichzelf tevreden stelt met snelle car-races, mooie vrouwen en spierbundels. Het is misschien niet de beste film van het jaar, laat staan dat het verhaal de moeite is om na te vertellen, maar wat was dat voor een plezierrit. Fast Five is meteen ook de beste F&F film uit de reeks, en zo zie je dat de zoveelste sequel van een film niet noodzakelijk als verwerpelijk moet beschouwd worden.

9. Hugo (2011) Martin Scorsese

Hugo was een aangename verrassing en dan nog wel voor het eerste 3D project van Scorsese. In ieder geval mocht deze knappe familiefilm niet ontbreken aan deze lijst. Het is 3D-cinema zoals ik het graag zie, en reikt met kop en schouders boven frivoliteiten als Avatar (2009). Hugo is de film die je kan aanraden aan iemand die wil kennis maken met de techniek, en hopelijk zullen ze er nu mee ophouden. Ook Ben Kingsley komt terug op de voorgrond met een geweldige prestatie, maar de show wordt hier toch wel gestolen door de regisseur.

8. The Artist (2011) Michel Hazanavicius

Film-experimenten leveren ook zelden geslaagde films op, maar The Artist is hier wel een uitzondering op. Het is een feilloze recreatie van een stille film met een geweldige Jean Dujardin en Bérénice Bejo in de hoofdrol. Zonder enige twijfel de meest originele prent van 2011 die zeker wel een impact zal hebben op de komende Oscar-uitreiking in 2012. Ultiem vermaak uit de jaren stillekes.

7. Tinker Tailor Soldier Spy (2011) Tomas Alfredson

Ik had noch het boek gelezen of de tv-serie gezien, en werd dus voor de eerste keer blootgesteld aan de geneugten van een echte misdaad intrige met een ingenieus labyrint-plot. Het verhaal van Tinker Tailor Soldier Spy (2011) speelt zich af in het Londen van de jaren 70, in een verscholen draaikolk van spanningen tussen het kapitalistische Westen en de communistische Sovjet-Unie. Complotten worden gevormd, informatie doorgespeeld en gestolen, mensen worden verraden en nu en dan vallen er zelfs slachtoffers. En in een spionage-thriller van 127 minuten waar de dialogen, en niet de actie, de plot uitbouwen zijn talentvolle acteurs van cruciaal belang. En dit is hier zeker het geval. De acteurs weten dat ze de film niet mogen verzuipen in ellenlange expositie, maar verwennen de toeschouwer met geraffineerde vertolkingen. Je krijgt zelfs kippenvel wanneer Gary Oldman op een gegeven moment een monoloog opvoert.

6. Warrior (2011) Gavin O'Connor

Ik heb het normaal niet zo voor vecht-films, maar deze Warrior heeft me al evenveel kunnen bekoren als The Fighter, en dat allemaal door het scenario die zich niet tevreden stelt met karikaturen, en acteurs die de ziel uit hun lijf spelen. De plotpunten zijn herkenbaar en je weet snel naar waar deze prent naar toe wil, en toch blijf je op het puntje van je stoel. Ik kan me op dit moment geen betere MMA film voor de geest halen.

5. Midnight in Paris (2011) Woody Allen

Dit jaar zijn er geen Pixar films in mijn Top 10, maar wel een romcom. Midnight in Paris was één van de meest verfrissende komedies van 2011. Net zoals Polanski of Scorsese, is ook Woody Allen nog helemaal niet uitverteld. Maar ook Owen Wilson laat hier één van zijn meest interessante vertolkingen zien. De kracht van Midnight in Paris is de manier hoe het de spot kan drijven met de teleurstellingen van de mens, met zijn ongebreidelde verlangen naar betere tijden. Hartverwarmende en buitengewoon verrassende prent.

4. Mission: Impossible – Ghost Protocol (2011) Brad Bird

De perfecte actieprent van 2011 is Mission: Impossible – Ghost Protocol, van de Pixar-regisseur Brad Bird, tevens zijn eerste live-action film. De film heeft misschien iets minder charisma als de opkomende nieuwe Dark Knight film, maar het brengt al evenveel vuurwerk, stunts en heroïsme om van te rillen. Het verhaal is nog steeds 'impossible', maar net zoals Fast Five hebben de makers de franchise tot de essentie kunnen herleiden en deze tot de perfectie gebracht. Ook Tom Cruise bewijst nog maar eens dat hij nog steeds een geniaal acteur blijkt te zijn, die zijn personage nog steeds voldoende kan stofferen om er een intrigerend figuur van te maken. Zelfs al duurt deze film meer dan twee uur, de adrenaline blijft pompen in onze aderen vanaf de begincredits tot lang na de eindcredits.

3. Moneyball (2011) Bennett Miller

Ook al had ik er meer van verwacht heeft Moneyball me kunnen bekoren met een uitstekende Brad Pitt in de hoofdrol, waarvoor hij waarschijnlijk zal beloond worden op de komende Oscar-uitreiking (Tenzij George Clooney de eer wegkaapt, gezien hij zowat de chouchou blijft van The Academy). En ook al ben je geen fan van baseball, mensen die fan zijn van een goed verhaal zullen hier met volle teugen van genieten. Gebaseerd op een waar gebeurd verhaal, werd alles verrijkt met sterke vertolkingen en een slim verhaal van de hand van Steven Zaillian en Aaron Sorkin (The Social Network). Een sportfilm die in tegenstelling tot zijn soortgenoten, niet de prestatie, dan wel de strategie op het voorplan plaatst. Iets wat alles een stuk interessanter maakt. Sterke plot + relevante inhoud + fijne dialogen en karakters + knappe vertolkingen en strakke regie + hoge ontspanningswaarde + film die blijft hangen = mijn nummer één.

2. The Girl with the Dragon Tattoo (2011) David Fincher

Wie had ooit kunnen denken dat een Hollywood remake van een geslaagde, twee jaar oude, Zweedse prent, mij zo kon omver blazen. The Girl with the Dragon Tattoo is op vele vlakken een betere film dan het origineel. En de troef van deze prent is dat je het niet gaat beschouwen als remake, dan wel als een andere adaptatie van eenzelfde boek. David Fincher voelt zich in ieder geval kiplekker met het aangereikte materiaal. En desondanks de grauwe natuur van de film, ziet Zweden er heel elegant en rustgevend uit. Maar het is een rust die ons ook wel onwennig maakt. Achter het mooie plaatje schuilt een wereld van verderf en terreur. En toch is het niet Fincher’s beste film, maar dat heeft dan weer te maken met het respect die hij had voor het bronmateriaal en hij er geen persoonlijke film wou van maken. Het is een keuze die je als regisseur moet maken, en deze is zeker wel een verdienstelijke. Maar misschien nog belangrijker dan de regisseur, zijn de acteurs die stuk voor stuk krachtige vertolkingen neerzetten. Een brutale en hard prent, die een tijdlang zal blijven nazinderen.

1. Drive (2011) Nicolas Winding Refn

Ook al heeft de schrijver James Sallis voor zijn Drive wel heel veel inspiratie gezocht bij Thief (1981) van Michael Mann, blijft het een schitterende prent, en dit dankzij de ingetogen en efficiënte filmstijl van regisseur Nicolas Winding Refn, en de ontroerende vertolkingen van Carey Mulligan en de nieuwe James Dean, Ryan Gosling. De intelligente actiefilms zijn schaars, en Drive slaagt er wonderwel in op de adrenaline-opstootjes te doseren met levenskwesties over het lot en boetedoening. Arthouse of mainstream thriller? Deze prent kan je gewoon niet in een hokje duwen. In ieder geval is dit voor mij dé beste en meest verrassende film van het jaar.

10. Green Lantern (2011) Martin Campbell

Het grootste struikelblok bij Green Lantern was misschien wel het bronmateriaal. Het basisconcept van de strip is eigenlijk wel wat LAME: Elke Green Lantern beschikt over een zogenaamde Power Ring, waarmee ze met hun verbeeldingskracht wapens, voorwerpen of structuren kunnen materialiseren. Deze ringen zijn gemaakt met zeer geavanceerde buitenaardse technologie. Een ring moet dan ook om de 24 uur worden bijgeladen (wtf?!) met behulp van een lantaarnvormig apparaat (whaaa??). Misschien hadden de makers toch iets dieper moeten graven in de verschillende Green Lantern comics, en er het beste uit gedestilleerd. Want wat nu voor ligt overtuigde mij niet. Ook al valt er op de vertolking van Reynolds niets op aan te merken, hebben we als toeschouwer geen voeling met hem.

9. Sucker Punch (2011) Zack Snyder

Visueel verbluffend en de trailer was veelbelovend, maar wat voor een zooitje was Sucker Punch. En begrijp me niet verkeerd, aan de film heeft heel wat talent gewerkt, maar net daarom verdient hij ook zijn plaats in deze list of shame. Dit rot scenario was een flauw excuus om een lange videoclip te draaien met een verzameling van fetish-scènes. Ook Kill Bill heeft zich laten gaan in een visuele manga-stijl; maar die film had tenminste nog een verhaal, en personages die de moeite waren om te volgen. En wat nog erger is, met al de aanwezige erotische spanning in deze prent is dit één van de saaiste films van 2011. Onvergefelijk!

8. The Tree of Life (2011) Terrence Malick

En de film die zelfs nog meer talent heeft achter de camera en nog dieper zinkt is The Tree of Life. Door sommigen geprezen als een geniale film, door nuchtere mensen beschouwd als een klucht. Als fan van Terrence Malick vond ik dit misschien één van mijn grootste teleurstellingen van 2011. Het had er alle schijn van dat de regisseur, net zoals bij Sucker Punch, een film wou maken waar hij zin in had zonder stil te staan bij zijn publiek...laat staan zijn eigen acteurs die nauwelijks wisten wat ze op de set deden (cf. reactie van Sean Penn). Het lijkt bij momenten wel op een studentenfilm die zichzelf heeft vast gereden tijdens een spirituele trip. Maakt mij niet veel uit dat de film de Gouden Palm op Cannes heeft gewonnen. Hun vorige winner, Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives (2010), was nu ook niet meteen de beste film van 2010. Dit hebben gezegd verdient de cameraman een Oscar voor beste fotografie.

7. Cowboys & Aliens (2011) Jon Favreau

Cowboys & Aliens is gewoon niet goed. Het verhaal – die door maar liefst 8 scenaristen (!) werd neergepend hangt met haken en ogen aan elkaar, staat bol van de clichés (cf. Ford die een mes geeft aan een jongen en die dit mes dan gebruikt om een alien mee te "prikken", de scène waarin een barman voor schut wordt gezet door een foute cowboy met triggerfinger,...) en is ronduit bespottelijk (cf. de aliens zoeken naar goud - maar nemen nog even de tijd om mensen te kidnappen, … whatever). De acteurs (Ford, Wilde, Craig) zijn compleet verkeerd gecast en lopen er ook in rond als kartonnen borden, zonder echt te weten van welk hout pijlen te maken. En de enige pijlen in deze science-fiction western komen van een bende Indianen - Cowboys and aliens AND Indians dus - die halverwege het verhaal op vrij nutteloze wijze hun intrede maken. In de film zegt Craig op een gegeven moment "They came here for the Gold", waarop Ford antwoordt "Gold? That’s ridiculous. What are they gonna do with it? Spend it? " Een sentiment die waarschijnlijk gedeeld wordt door de gemiddelde bioscoopbezoeker.

6.World Invasion: Battle Los Angeles (2011) Jonathan Liebesman

Spijtig voor de uren die het speciale effecten team heeft gesleten aan World Invasion: Battle Los Angeles, maar het is een kandidaat voor de Razzie Awards van volgend jaar. De film is één groot cliché: over de efficiënte Amerikaanse oorlogsmachine, de militaire helden die alles in het werk stellen om de bevolking te beschermen en de moordlustige aliens die alles met de grond gelijk willen maken en de wereld koloniseren. Koloniseren? Wat? Blijkbaar zijn ze uit op onze water reserves. Hoe weten we dat? Wel, CNN staat in voor de invulling van het verhaal, en het toedekken van de hiaten. En CNN was voor mij de 'enige echte held' in het verhaal, want zij slagen erin om desondanks de verschroeide en platgebombardeerde aardbol toch nog een mooie uitzending te maken met journalisten ter plaatse en statistieken over het waterpeil die blijkbaar zou gedaald zijn.

5. Conan the Barbarian (2011) Marcus Nispel

Indien jullie gek zijn van goedkope 3D effecten, halfgare dialogen, levenloze karakters en hersenloos stoot- en hakwerk, is deze Conan the Barbarian voor u bestemd. Nispel vangt niets nieuws aan met het gegeven en lijkt weinig interesse te hebben om zijn acteurs beter te coachen. Alle vertolkingen in de film zijn beschamend zwak en is de chemistry vrijwel onbestaand tussen Jason Momoa en Rachel Nichols. En dat zijn van die zaken, zelfs in een barbarenfilm, die een film om zeep kunnen helpen. Maar deze versie laat ons onberoerd. We voelen weinig voor Conan en de moord op de ouders heeft zo goed als geen impact. Kon ook niet anders als je weet dat ze achter de camera meer geïnteresseerd waren in de visuele effecten en de 3D-shots. Maar het probleem van de film ligt hem uiteindelijk niet in de 3D, dan wel is het zwak script en de ongeïnspireerde regie.

4. PotC: On Strangers Tides (2011) Rob Marshall

De meest irrelevante en zinloze sequelfilm van het jaar is Pirates of the Caribbean: On Strangers Tides . Het is ook compleet onduidelijk wat de relatie uiteindelijk is tussen Johnny Depp en Penélope Cruz. Soms hebben ze een haat-relatie, soms blijken ze elkaar niet te kunnen missen, soms wantrouwen ze elkaar, soms is er gewoon liefde, soms lijken ze elkaar nauwelijks te kennen. Zou dit geen gevolg zijn van het versnipperde script, die door een 4tal scenaristen met lijm en plakband aan mekaar is geplakt? Maar regisseur Rob Marshall kan je uiteindelijk niets verwijten. Hij heeft gedaan wat iedere filmkenner al maanden van tevoren had kunnen voorspellen: slapstick humor brengen met idiote choreografieën en cartoony actie-sequenties - geheel in de lijn van zijn vorige films. Deze PotC 4 kan enkel gesmaakt worden door kijkers die niet veeleisend zijn; zoals pubers.

3. The Smurfs (2011) Raja Gosnell

Het was meteen duidelijk dat The Smurfs (2011) niet aan mij besteed was. Ik had immers de puberjaren met succes volbracht en de makers van deze prent hadden niet meteen de interesse om een film te maken voor +16 jarigen. Maar dat zal Hollywood een zorg wezen, want zij mikken immers op deze impulsieve Teletubbie-consumenten. Toch is het een vrij smaakloze prent met enkel Hank Azaria die nu en dan een glimlach kan opwekken. Een recyclage van Alvin and the Chipmunks (2007), zonder enige toegevoegde waarde. Het pathetische is dat er nu ook nog een sequel in de maak is.

2. Season of the Witch (2011) Dominic Sena

Jullie dachten toch niet dat Nicolas Cage kon ontsnappen aan de lijst? Zijn meest opmerkelijke bijdrage is toch wel Season of the Witch. Er zitten (los van Ron Perlman en Christopher Lee) meer overtuigende vertolkingen in De Leeuw van Vlaanderen (1985) dan in deze gehele film. Maar ook al is het acteerwerk vaak om van te schaterlachen, die cgi in deze prent was gewoon ronduit lachwekkend. Mocht je niet beter weten zou je denken dat je naar een Uwe Boll film aan het kijken bent. Season of the Witch kwam uit in het prille begin van 2011, maar toen wist ik al dat deze film stand zou houden in mijn Top 10.

1. New Year's Eve (2011) Garry Marshall

En ik dacht dat Jan Verheyen de ultieme rotzooi feelgood-romcom-emsemble-film had gemaakt met zijn Zot van A. (2010), maar New Year’s Eve van Garry Marshall stinkt nog een stukje erger en spant hiermee de kroon van meest verderfelijke schijtfilm van 2011. Welk kieken bij New Line vond het een goed idee om een scenario van Katherine Fugate te gaan verfilmen? Was haar Valentine’s Day (2010) al niet voldoende qua afgang?! Straks bederft ze ook nog eens Halloween voor ons!

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

Na het zien van de smaakmakende trailers en promo clips voor Mission: Impossible – Ghost Protocol (2011) waagde ik het erop om nog eens een hersenloze (?) popcornprent te gaan bekijken. Dit met een open geest en positieve ingesteldheid, zonder vooroordelen.

Tot mijn verbazing werd het een zéér geslaagde ervaring. Meer zelfs, de film overtrof alle verwachtingen. Ik wist dat cineast Brad Bird tot op heden garant stond voor kwaliteit, hij stond immers aan het roer van het bejubelde Ratatouille (2007) en het al even indrukwekkende The Incredibles (2004), beiden topanimatiefilms uit de Pixar stal.

Korte inhoud: Wanneer door terroristische aanslag het Kremlin met de grond gelijk wordt gemaakt, activeert de Verenigde Staten "Ghost Protocol" en ontmanteld het volledige Mission: Impossible team. Ethan Hunt (Tom Cruise) en zijn collega’s zijn verantwoordelijk gesteld voor de aanval, maar worden toegestaan te ontsnappen als deel van het plan om hen de gelegenheid te geven om buiten hun bureau op te treden. Hunt wordt gewaarschuwd dat indien een lid van zijn team gevangen wordt genomen, zij zullen beschuldigd worden zoals terroristen die een nucleaire aanval plannen. Hij wordt gedwongen om met FBI agent Brandt (Jeremy Renner) te werken, die veel meer over Hunt’s verleden weet dan Hunt zelf.

Net daarom baarde het me zorgen dat Bird, - die absoluut geen ervaring kent buiten het animatiegenre - werd aangesteld om het alweer vierde deel in de Mission: Impossible franchise te gaan regisseren. Een gewaagde gok van Paramount Studios, maar wel de juiste beslissing achteraf bekeken. Bird kan verbazend genoeg dezelfde kwaliteiten die hij realiseerde bij animatie, overbrengen naar een live-action film. Humor, actie, sensatie en een boeiend verhaal worden mooi tot een stevig en vooral stijlvol geheel verweven. De grootste verdienste van Bird is dat hij het project kan laten balanceren tussen het ridicule en het spectaculaire. Vele actiescènes zijn redelijk absurd, maar werken toch feilloos. De cineast legt de lat op alle vlakken tevens nog hoger dan bij de vorige 3 delen. Er is nog meer actie en spektakel zonder al te veel over-the-top te gaan. Ook opteert hij meer dan bij de vorige drie films voor een dosis humor, slim verspreid over de ruim 2 uur durende attractie. Dit maakt de film nog een stuk meer ontspannend, en brengt een zekere luchtigheid aan de intense kijkervaring.

Ook de cast doet het uitmuntend. Het door Tom Cruise geleidde IMF team is perfect op elkaar afgestemd, dit ten verdienste van de acteurs die vol passie te werk gaan. Cruise is helemaal terug in vorm als agent Ethan Hunt. Hij speelt zoals vanouds vol vertrouwen en is energiek als nooit te voren, alsof hij terug een jonge twintiger is. Er zit evenveel vuur in als bij Top Gun of The Color of Money. Bovendien heeft Cruise de beste fysiek van zijn leven en doet hij naar goede gewoonte bijna alle stunts gewoon zelf. Hij is niet te onderschatten: Er schuilt veel meer achter de zogenaamd gekke dwerg uit de Scientology sekte. Hij is een steengoed acteur met genoeg charisma om monsterproducties als deze te dragen.

Hij wordt hierbij wel bijgestaan door - hoofdzakelijk - nieuwkomer Jeremy Renner. Deze is uitstekend als agent Brandt. Hij speelt zowat het equivalent van Ethan Hunt in de film en zorgt mee voor de nodige panache. De minder bekende Paula Patton als agent Jane Carter is in mijn ogen de meest sexy femme fatale van het laatste decennium (naast een absurd hoge sexappeal kan ze ook zeer goed acteren) en Simon Pegg is zeer amusant (zonder geforceerd over te komen) als de knullige hacker van het team.

De chemie tussen het viertal en hun samenspel tegen terroristenleider Hendrickx (een uitstekende Michael Nyqvist) is een enorme troef, die de soms zwakke schakels (al zijn het er niet bijster veel) uit het plot weten te verdoezelen. Iedereen voelt zich in zijn nopjes en alle scènes voelen natuurlijk aan. Brad Bird heeft duidelijk een sterke indruk nagelaten tijdens de productie. De in-your-face product placement van Apple en BMW stoort door het hoge niveau daarom niet en de soms ongeloofwaardige absurditeiten worden met een lach onthaald. Dit is één brok pure fun en adrenaline.

Mission: Impossible 4 - Ghost Protol is niet alleen een geslaagde opvolger van J.J. Abrahams fraaie derde deel, het is simpelweg de beste in de hele franchise. M:I 4 overstijgt warempel het eerste deel. IMF baas Tom Wilkinson is de evenknie van Anthony Hopkins, Tom Cruise zet een nòg sterkere Ethan Hunt neer en de actie is nog velen malen spectaculairder dan in de vorige hoofdstukken. De CGI wordt slim en niet overdadig gebruikt, de actiescènes zijn zeer duidelijk en gedetailleerd (geen shaky cam!). Brad Bird geeft de concurrentie het nakijken: Eat this Michael Bay!

De verhaallijn – ookal is ze niet schokkend origineel – weet te boeien, en er zijn genoeg leuke plotwendingen om gefixeerd te blijven. De kracht van deze film blijft dus de fenomenale actie op verschillende prachtige locaties. Er werd onder andere gefilmd in Dubai, Moskou en Mumbai. Kroon op het werk is de volledig in IMAX geschoten actiesequentie op de Burj Khalifa. Dit is zeer de moeite waard: een beklijvend stukje cinema toont zich, want je zit – net als de rest van de film – op het puntje van je stoel wanneer je Tom Cruise dit hoogste gebouw ter wereld ziet beklimmen. De beeldkwaliteit overtreft zelfs The Dark Knight (2008), ook al een staaltje van wat de IMAX technologie in zijn mars heeft.

Deze M:I 4 geeft echt waar voor je geld. Het is samen met Rise of the Planet of the Apes (2011) de meest entertainende blockbuster van het jaar: Een commerciële superproductie die uitzonderlijk volledig het bekijken waard is. Creativiteit, stijl en inventiviteit wordt erg hoog in het vaandel gedragen. Allemaal de verdienste van Brad Bird. Wat Christopher Nolan voor Batman betekende, hoe Nicolas Winding Refn met Drive (2011) een simpel verhaal tot kunst kon verheven, zo laat Brad Bird nu Mission: Impossible compleet herleven.

Er zijn na de lovende reacties wereldwijd trouwens plannen om een opkomend 5de deel in een stroomversnelling te stuwen. Al ben ik tegen luie cash-grabs op gemaakte successen, toch mag er voor mijn part nog een nieuw deel komen. Dit dan wel geregisseerd door opnieuw een fris talent zoals bovenstaande. Jonge belofte Duncan Jones (Moon, Source Code) lijkt mij de ideale keuze. Mission: Impossible - Ghost Protocol is elke eurocent van je dure cinematicket waard. Verstand op nul, en genieten maar…

***Related Posts***
17/12/2011: Mission: Impossible extreme blu-ray trilogy
29/06/2011: Mission: Impossible - Ghost Protocol trailer
02/09/2010: Drie mooie kandidates voor M:I 4
09/08/2010: Cruise ondergaat loonsverlaging
26/03/2010: Pixar regisseur maakt M:I 4
01/05/2008: M:I 4 voor Tom Cruise
21/09/2006: Paramount wil Tom Cruise vervangen door Brad Pitt in M:I 4
31/03/2006: M:I 3 spuwt vuur

Hoe is het mogelijk dat we de trailer van The Hobbit: An Unexpected Journey (2012) hier nog niet hebben besproken. Zou het niet kunnen dat deze parel een beetje werd overschaduwd door die van Prometheus (2012), The Dark Knight Rises (2012) en Wrath of the Titans (2012)? Misschien hadden ze de release van de trailer een paar weken moeten uitstellen...

Korte inhoud: Bilbo Balings (Martin Freeman) is een simpele hobbit die een rustig leventje leidt in de Gouw in Midden-aarde. Zijn gemakkelijke bestaan komt echter abrupt ten einde wanneer op een dag de tovenaar Gandalf (Ian McKellen) op zijn deur klopt en een groep dwergen meebrengt. Zij weten Bilbo te overtuigen om een tocht te ondernemen waarbij hij oog in oog zal komen te staan met de draak Smaug (Benedict Cumberbatch), die lang geleden een schat heeft gestolen van de Dwergen. De enorme gevaren die een dergelijke toch met zich meebrengt, zijn de onervaren Bilbo echter onbekend. Voor hij het weet, is hij op avontuur en komt hij in aanraking met trollen, wolven, reusachtige spinnen, aardmannen en niet te vergeten de draak Smaug zelf.

En ja, mocht het nog niet duidelijk zijn: alles zal draaien rond de hobbits, en speelt zich af voor de gebeurtenissen uit Lord of the Rings. In tegenstelling tot de teaser van The Dark Knight Rises, verklapt deze trailer toch "iets" meer van het verhaal en de locaties. Het begin ervan bespeelt de nostalgische snaar met een terugblik naar de relatie tussen Bilbo (Ian Holm) en Frodo (Elijah Wood). En dan krijgen we een karrenvracht van nieuwe karakters te zien, die zich allemaal klaar maken voor een nieuwe tocht naar een gestolen schat.

De sfeer die Peter Jackson heeft gecreëerd zit goed, de beelden zijn wederom indrukwekkend, maar inhoudelijk blijft alles nog een beetje op de vlakte. Zo krijgen we nog geen kiekje van de draak, en is de actie ook tot een minimum beperkt. Toch heb ik niet de indruk dat de eerste prequel zal bestaan uit een veel te lange omschrijving van de levensstijl van de Hobbits, zoals dat wel het geval was in de boeken van J.R.R. Tolkien. Ook Galadriel (Cate Blanchett) is opnieuw van de partij, en uiteraard Gollum (Andy Serkis). Er is geen Aragorn te bespeuren, maar wel Thorin Oakenshield (Richard Armitage) wiens naam al laat vermoeden wat zijn taak zal zijn.

Wie we nog niet hebben gezien in de nieuwe trailer is de 90-jarige Christopher Lee als Saruman, alsook Legolas (Orlando Bloom), Tauriel (Evangeline Lilly), Master of Laketown (Stephen Fry) en Elrond (Hugo Weaving).

Wat me tevreden stelt is dat de trailer volledig in de continuïteit blijft van de trilogie. Er is geen stijlbreuk, en het lijkt er wel op of dit effectief in dezelfde periode is gedraaid (ook al spreken we van een tussenpauze van 10 jaar). En het kleine onderonsje tussen Thorin en Gandalf is zalig, want het laat ons vermoeden dat het een reis wordt vol met onheilspellende verwikkelingen. Bon, en nu moeten we nog 1 vol jaar (!) wachten, alvorens het eerste deel in de zalen is.

*** Related Posts***
28/05/2011: Orlando Bloom en Leonard Nimoy in The Hobbit
04/11/2010: De financiering van The Hobbit
17/10/2010: The Hobbit films kosten 360 miljoen dollar
14/06/2010: Del Toro verlaat The Hobbit
28/09/2009: MGM op de rand van het faillissement
29/04/2008: Ian McKellen en Andy Serkis in The Hobbit 1 & 2
24/12/2007: Peter Jackson zal The Hobbit produceren
14/01/2007: Peter Jackson krijgt The Hobbit niet !
24/11/2006: The Hobbit met Peter Jackson of Sam Raimi?
31/10/2005: Five things that sucked about Lord of the Rings
21/12/2004: The Lord of the Ring prequel

En hier zijn dan ook de antwoorden op de Groenten uit Balen quiz, tevens onze eerste icon-filmquiz. En het was best wel leuk om alle antwoorden door te nemen, de ene al wat grappiger dan de andere. Maar er kunnen maar 10 goede antwoorden zijn; en hier heb je ze:

De antwoorden:
1. Hasta La Vista
2. Rundskop
3. Daens
4. C'est Arrivé Près de Chez Vous
5. Zware Jongens
6. Villa des Roses
7. Aanrijding in Moscou
8. Dagen Zonder Lief
9. Soeur Sourire
10. Ex-Drummer

En de 5 deelnemers die in de prijzen vallen en een duo-ticket winnen + cd met de filmmuziek zijn: S. De Bruyne, K. Opdebeeck, M. Hernalsteen, P. De Busser en T. Vandervelde. De prijzen zullen zo snel mogelijk verzonden worden. Proficiat aan de winnaar en blijf De FilmBlog volgen voor nog meer filmquizjes.

***Related Post***
15/12/11: Groenten uit Balen filmquiz

In de geschiedenis van De FilmBlog quizjes zijn er bij mijn weten nog nooit zoveel foutloze inzendingen geweest. Ofwel was de quiz te gemakkelijk, ofwel heeft een snoodaard ergens op een forum alle correcte antwoorden gezet. Hoe dan ook, niet alle inzendingen waren ook foutloos geschreven en ik heb dus ook streng geweest bij de verbetering. Maar deze keer kwam de schiftingsvraag toch wel van pas.

De antwoorden:
1. Monsters (2010) (en niet: Monster)
2. Shutter Island (2009)
3. Blue Valentine (2010)
4. The New World (2005)
5. Where the Wild Things Are (2009)
6. Vanilla Sky (2001)
7. .45 (2006) (ook goed: 45 of Kaliber 45)
8. Colombiana (2011) (en niet: Columbiana)
9. Infernal Affairs (2009) (en niet: The Departed (2006))
10. Rise of the Planet of the Apes (2011)

Diegene die 10/10 heeft, Facebookfan van De FilmBlog en het dichtst bij het antwoord op de schiftingsvraag zat is : Mike Aerts. Hij zal binnenkort een blu-ray pakket ontvangen met Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 (2011), X-Men: First Class (2011) en Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides (2011). Proficiat aan de winnaar en blijf De FilmBlog volgen voor nog meer filmquizjes.

***Related Post***
01/12/11: De FilmBlog geeft een Blu-ray pakket weg

Tjah, ik ben eigenlijk wel super ontgoocheld in Cowboys & Aliens (2011) van Jon Favreau, en dat heeft waarschijnlijk ook wel iets te maken met mijn torenhoge verwachtingen na zijn geslaagde Iron Man (2008). Toch was ik op mijn hoede, want zijn sequel Iron Man 2 (2010) sloeg toch wel nergens op. Maar de trailer kon me vreemd genoeg wel boeien en de casting leek op het eerste gezicht wel knap...

Korte inhoud: In 1873 komt Jake Lonergan (Daniel Craig), die zich niks meer kan herinneren over zijn verleden, terecht in het woestijdstadje Absolution. De enige aanwijzing over zijn identiteit is een mysterieuze beugel om zijn hand. Jake komt er al snel achter dat het stadje vreemdelingen wantrouwt en niets doet zonder toestemming van Colonel Dolarhyde (Harrison Ford). Wanneer ze echter aangevallen worden door aliens en de dorpelingen één voor één ontvoerd worden door de buitenaardse wezens lijkt Jake, de vreemdeling die in eerste instantie niet welkom was in het stadje, de enige hoop op redding. Samen met de reizende Ella (Olivia Wilde) en Colonel Dolarhyde stelt hij een posse samen van dorpsbewoners, vogelvrij verklaarden en Apache indianen om te strijden tegen hun gemeenschappelijke vijand.

Universal en DreamWorks hebben nochtans zwaar gegokt op deze prent met een productiebudget van 170 miljoen dollar. Maar tot grote verwondering haalde de film met veel moeite nog maar net 100 miljoen dollar aan de Amerikaanse box-office. En tot overmaat van ramp hebben ze nu ook nog een miljoenen rechtzaak aan hun broek wegens plagiaat. Volgens diverse bronnen zou de comic-artist Steven John Busti claimen dat de comic van Scott Mitchell Rosenberg waarop de film is gebaseerd, eigenlijk een rip-off is van zijn vroeger uitgebrachte én tevens gelijknamige comic Cowboys and Aliens. Busti klaagt niet alleen Rosenberg aan, de CEO van Platinum Studios, maar ook Universal Studios en Dreamworks.

En het ziet er naar uit dat Busti het bij het rechte eind heeft. Bekijk dit plaatje uit de comic van Busti, en dit plaatje uit die van Rosenberg. Zoiets kan je geen toeval meer noemen. Komt daar nog eens bij dat Rosenberg naar alle waarschijnlijkheid de comic van Busti kende, gezien deze werd gepubliceerd in Comic Shop News #388 waar ook een artikel stond over Rosenberg, op dezelfde pagina dan nog wel. Ik vraag me af of Tom Arvis niet de volgende in de rij zal zijn die Rosenberg zal beschuldigen van plagiaat, want hij was toch ook al een tijdje bezig met aliens en cowboys. Maar nu, het idee hebben volstaat niet, kopiëren van plaatjes en specifieke verhaallijnen daarentegen wel.

Maar wat maakt het allemaal uit. De film is gewoon niet goed. Het verhaal – die door maar liefst 8 scenaristen (!) werd neergepend (Roberto Orci, Alex Kurtzman, Damon Lindelof, Mark Fergus, Hawk Ostby, Mark Fergus, Hawk Ostby, Steve Oedekerk), hangt met haken en ogen aan elkaar, staat bol van de clichés (cf. Ford die een mes geeft aan een jongen en die dit mes dan gebruikt om een alien mee te "prikken", de scène waarin een barman voor schut wordt gezet door een foute cowboy met triggerfinger,...) en is ronduit bespottelijk (cf. de aliens zoeken naar goud - maar nemen nog even de tijd om mensen te kidnappen, … whatever). De acteurs (Ford, Wilde, Craig) zijn compleet verkeerd gecast en lopen er ook in rond als kartonnen borden, zonder echt te weten van welk hout pijlen te maken. En de enige pijlen in deze science-fiction western komen van een bende Indianen - Cowboys and aliens AND Indians dus - die halverwege het verhaal op vrij nutteloze wijze hun intrede maken. De broederschap tussen cowboys en indianen die een gemeenschappelijke vijand hebben valt trouwens in herhaling, gezien dit gegeven bij verschillende bendes in de film aan bod komt, maar nauwelijks wordt uitgewerkt. In de film zegt Craig op een gegeven moment "They came here for the Gold", waarop Ford antwoordt "Gold? That’s ridiculous. What are they gonna do with it? Spend it? " Een sentiment die waarschijnlijk gedeeld wordt door de gemiddelde bioscoopbezoeker.

Soms kan je er vreemd genoeg van genieten. Er zitten een paar onbedoeld grappige scènes in de film, zoals die waarin Ford en Craig elkaar een paar kletsen geven (Craig krijgt trouwens om de haverklap een klap in het gezicht, wat op zich wel op te lachen is), of de scènes waar achterlijke dorpelingen met stokken en stenen naar de aliens werpen met hun geavanceerde en hoog-technologische schotels of cowboys die hun vijand te lijf gaan met hun six-shooters. De aliens in kwestie zagen er dan weer niet zo "ontwikkeld" uit, en leken trouwens op gorilla-achtige creaturen die net niet werden weerhouden voor de casting van Men in Black III (2012) (lees: iets te ridicuul). En als je over aliens praat kan je ook niet anders dan over de middelmatige tot ronduit slechte speciale effecten te spreken. Bij momenten leek het wel of ze de effecten hadden gemaakt op basis van prefab plugins van After Effects. District 9 (2009) had betere visuele effecten, en deze science-fiction werd gemaakt met nog geen 1/5 van het productiebudget van Cowboys & Aliens. Ik snap trouwens niet wat uitvoerend producent Steven Spielberg in deze treinramp kwam doen?! Hij had er toch al één met Super 8 (2011) (pun intended).

Jon Favreau bevestigt met deze prent zijn status van one-hit-wonder. Al de foute scènes samen in deze mainstream science-fiction comic adaptatie zijn minstens 6 Razzies waard. Wat me nog meer stoorde aan deze prent was het gebrek aan "intentionele humor", en het gebrek aan vrouwen (buiten Olivia Wilde) met een rol van enig belang. Maar wat me nog het meest irriteerde was de leegte, de saaiheid en "pretentieuze serieus " waar deze prent voor staat. De film had trouwens veel beter geweest ZONDER ALIENS! Je had een interessant conflict tussen Ford en Craig, met een vrouw tussen beiden. Iets meer uitgewerkt had het nog een geslaagde western kunnen worden. De enige verdienste van deze film is dat ze een klaar en duidelijk antwoord verschaft waarom nog niemand eerder het western-genre met de science-fiction wou mengen: het werkt gewoon niet.

Op de blu-ray vinden jullie de audio-commentaar van de regisseur, en hier kan je duidelijk horen waar het allemaal fout is gelopen. Vanuit een didactisch oogpunt misschien één reden om deze schijf dan toch aan te schaffen. Andere redenen schieten mij niet zo te binnen. Of toch,… Olivia Wild. Ah, Olivia Wilde...

***Related Post***
18/11/2010: Cowboys and Aliens trailer

"When Gotham is ashes, you have my permission to die. " Bane's enige woorden in de langverwachte eerste trailer van The Dark Knight Rises (2012) maken indruk en zeggen veel over de weg die Christopher Nolan inslaat voor dit sluitstuk van zijn imponerende Batman-franchise. Hij zadelt Bruce Wayne (Christian Bale) op met een nog grotere dreiging dan The Joker’s waanzin en terreur. Er wordt bewust gekozen voor een nóg grotere zwartgalligheid door in deze finale te kiezen voor het letterlijk en figuurlijk 'breken' van Batman en zijn entourage.

Lijdzaam en kreupel ziet onze protagonist toe hoe Gotham - 8 jaar na de oproer van The Joker - door een ongezien, vernielzuchtig kwaad wordt geteisterd. Dat kwaad draagt de naam Bane (Tom Hardy): Een schrikwekkende wreedaard met een gevaarlijke combinatie van dikke bundels muscles & veel brains die na het probleemloos breken van Batman eigenhandig zorgt voor de ontsnapping van alle gevangenen uit Gotham City Jail (zeer waarschijnlijk Arkham Asylum).

De militaristisch getinte Bane met angstwekkend masker begint samen met een meute aartsgevaarlijke delinquenten een gestructureerde raid op Gotham en blaast met zijn 'doomsday device' in één ruk het ‘Gotham Rogue stadium’ aan flarden. De autoriteiten staan machteloos en de chaos is compleet. De gebroken beschermengel van Gotham City kijkt machteloos toe…

Kan hij mentaal en fysiek terugvechten tegen een kwaad dat hem zowel fysiek als mentaal compleet heeft kleingekregen? Bruce Wayne zal net als in Batman Begins een diepe lijdensweg moeten ondergaan om terug te vechten tegen het malicieuze, wetende dat hij meer dan ooit tevoren moeten tonen aan de bewoners van Gotham, zijn geliefden en zichzelf dat hij, The Dark Knight, symbool staat voor het licht in de duisternis. De verlossing van het kwaad… Zal hij herrijzen…

Ik weet dat deze trailer - net als de teaser - absoluut geen heldere kijk geeft op de inhoud en het plot, waardoor voor velen het lont uit het kruitvat wordt gehaald en aldus niet de wenselijke impact teweegbrengt. Het lijkt bizar, maar ik ben vrij zeker dat dit Nolan's intentie is. Bekijk het van zijn perspectief: deze treequel wordt ontegensprekelijk een publiekstrekker en een verzekerde boxoffice hit. De man heeft niets te verliezen, hij gooit immers na deel 3 de handdoek in de ring.

Hierdoor kan de uiteindelijk voorgeschotelde inhoud van deze derde act immers een veel diepere impact teweegbrengen bij de kijker. Geen revelaties in de trailers, des te meer in de plotwendingen van de eigenlijke film. Dit voedt de kijkervaring van het publiek en diept de emotionele impact van de gebeurtenissen verder uit. Bovenstaande is misschien de enige tactiek om dit derde deel te laten uitstijgen boven The Dark Knight (2008), iets wat vele fans verlangen van Christopher Nolan. Een bijna onbegonnen opdracht en een enorme druk op diens schouders. Maar zoals de man al meermaals bewees: alles kan beter.

Om mijn theorie te voeden: Wie kan het zich nog herinneren dat tijdens de 2e trailer van The Dark Knight er geen spoor was van Harvey Dent (aka Two Face)? toch was deze prominent aanwezig gedurende gans de film en bleek de sequel op Batman Begins (2005) achteraf veel meer dan een tweestrijd tussen Bats en The Joker. De trailers gaven maar een fractie weer van wat er in het uiteindelijke eindproduct tentoon werd gespreid. Het werd mede hierdoor zowel kritisch als commercieel één van de meest bejubelde blockbusters van dit decennium.

Ik benadruk nogmaals: onderschat Christopher Nolan niet. De man is een goochelaar als het aankomt op het misleiden en bespelen van zijn publiek. Hij is een bijna geniaal cineast en een gewiekste marketingjongen die het publiek steeds een stap voor is. Ditmaal speelt de jonge Brit het volgens mij (en velen delen mijn mening) noodgedwongen nog sluwer dan voorheen.

Even de noemenswaardigheden uit deze zwartgrauwe trailer samengevat:
1. We zien voor het eerst de verrukkelijke Anne Hathaway fungeren als ‘femme fatale’ Selina Kyle, haar dialoogvoering hint haar connectie met Bane en haar klederdracht lonkt naar haar alter ego, Catwoman 2. Batman’s nieuwe speeltje, De Batwing die doorheen de straten van Gotham City zweeft, ziet er overweldigend uit.
3. Het beruchte ‘Doomsday Device’ van Bane toont voor het eerst zijn apocalyptische krachten.
4. Korte flitsen van Joseph Gordon-Levitt als de flik John Blake, Gary Oldman als Jim Gordon en Française Marion Cotillard als Miranda Tate passeren vluchtig de revue. .
5. een zwaar gehavende Bruce Wayne kan niet onbesproken blijven uiteraard: Hij ziet er mentaal vermoeid uit en sukkelt vooruit met een wandelstok in de arm.
6. Een scène later ligt hij zwaar gewond naast een triomfantelijke Bane. Meerdere suggesties dus dat Bane Batman mentaal en fysiek heeft gekraakt.
7. De titel en het witte licht van het Batman logo verraden een herrijzenis van onze held die voor de grootste uitdaging van zijn leven staat

Een leuke vernoeming is trouwens ook de knipoog naar Robin, in de vorm van zijn kenteken tijdens de stadion scène. Je kan duidelijk zien dat één van de football-fans met de 'R' van 'Rogue' zwaait in de vorm van het Robin logo, gebruikt in comics van Batman’s sidekick in de jaren ’90. Nolan heeft echter herhaaldelijk benadrukt dat Robin geen deel zal uitmaken van dit Batman universum, dus Joseph Gordon-Levitt als gemaskerde wreker is 'not done'.

Ik vind persoonlijk dat de trailer er buitengewoon uniek uitziet (stijlvolle cinematografie, sobere dialoogvoering, gitzwarte sfeerschepping, een epische score van Hans Zimmer). Na herhaaldelijk bekijken heeft hij het merkwaardige effect dat de beelden steeds sterker overkomen en meer impact hebben. Het slotbeeld gaf me kippenvel.

Afsluitend meld ik graag dat de uitgegeven (en inmiddels gelekte) proloog van 6 minuten zeer de moeite waard is, en je een beter inzicht geeft in Bane’s personage alsook enkele adembenemende shots weggeeft van de symbolische destructie van Gotham’s donkere ridder. Ik hoop dat alle fans blijven vertrouwen op Christopher Nolan en konsoorten. Algemeen Positivisme en vertrouwen in toonaangevende individu’s (die ‘Waalse Joker’ die onze regering moet gaan leiden niet meegerekend) anno 2012 is wel opportuun nu het crisistijd is en Europa kapot gaat aan Economisch wanbeleid.

Hoop doet leven: The Dark Knight Rises wordt meer dan waarschijnlijk de meest geslaagde trilogie sinds The Lord of The Rings en zal ons een mooi afscheid bieden van een prachtige saga die een revolutie betekende in het comicbook genre. De film komt bij ons uit op 25 juli 2012.

Update: En volgens The Hollywood Reporter heeft The Dark Knight Rises een probleem met de verstaanbaarheid van de schurk Bane. Het vakblad meldt dat verschillende mensen na het vertonen van de eerste zes minuten van de film aangaven dat de slechterik vrijwel niet de verstaan is. Tom Hardy, die het personage van Bane vertolkt, mompelt nogal wat de verstaanbaarheid nu niet bepaald ten goede komt. De mensen bij Warner hebben al bij regisseur Christopher Nolan gevraagd om een nieuwe geluidsremix. Echter hij is hiertoe niet bereid en zou enkel nog maar kleinere aanpassingen voor ogen hebben. Wordt zeer waarschijnlijk nog wel vervolgd.

***Related Posts***
15/12/2011: Gitzwarte poster
21/07/2011: The Dark Knight Rises teaser trailer
02/12/2010: Komt The Joker terug in The Dark Knight Rises?
21/11/2010: Catwoman en Bane in The Dark Knight Rises?

Gezien de eerste Clash of the Titans (2010) abnormaal veel geld in het laatje heeft gebracht (bijna 500 miljoen dollar), kon het ook niet anders dat er een vervolg zou komen. En hier is dan Wrath of the Titans (2012), deze keer in regie van Jonathan Liebesman (The Texas Chainsaw Massacre: The Beginning, The Killing Room), de man die ons dit jaar niet echt kon overtuigen met zijn lawaaierige World Invasion: Battle Los Angeles (2011). Wel de decibels blijven even hoog, maar hopelijk klinkt alles minder vals dan zowel zijn vorige film als de eerste Clash of the Titans.

Korte inhoud: Tien jaar nadat hij in een heroïsch gevecht de monsterlijke Kraken heeft verslagen, probeert Perseus (Sam Worthington) – halfgod en zoon van Zeus (Liam Neeson) – een normaal leven te leiden als visserman. Ondertussen strijden goden en Giganten om de overheersing. De goden zijn verzwakt door een gebrek aan menselijke devotie en verliezen de controle over de gevangen Giganten en hun woeste leider Kronos, de vader van de heersende broers Zeus, Hades (Ralph Fiennes) en Poseidon (Danny Huston). Het triumviraat heeft hun vader lang geleden van de troon gestoten en hem aan zijn lot overgelaten in de Tartarus, een kerker diep in de onderwereld. Wanneer Hades en Ares (Édgar Ramírez), Zeus’ goddelijke zoon, een deal met Kronos sluiten om Zeus gevangen te nemen, neemt de macht van de Giganten toe en barst de hel op Aarde los. Samen met de krijgster Andromeda (Rosamund Pike), Argenor (Toby Kebbell), halfgod en zoon van Poseidon, en de gevallen god Hephaestus (Bill Nighy) trekt Perseus diep de onderwereld in om Zeus te redden, de Giganten te overwinnen en de mensheid te redden.

Bon, ik had het al niet voor de eerste film en zo te zien ga ik het ook niet hebben voor de tweede. Maar er is zeker wel een publiek voor, net zoals er een publiek is Transformers trilogie. Toch heb ik de indruk dat deze film misschien meer van een leuke joy ride zal worden dan de eerste film. De trailer ziet er in ieder geval beter uit dan de gehele eerste film. Ook al zijn de makers van de trailer niet bijster origineel geweest met de keuze om er Marilyn Manson muziek op te plakken (done this again, again and again). Tevens ook zielig dat ze het moeten hebben van een cover-nummer in plaats van een originele song. Ik hoop dat we na deze trailers de ‘Sweet Dream’ covers voor een lange periode kunnen opbergen in de done this, did that kast.

Gemma Arterton zit niet meer in de sequel. Ook het leukste personage uit de vorige film, Medusa, zit er spijtig niet meer in, maar werd vervangen door die kerel uit de Efteling. Zal wel leuk zijn het doelpubliek van 14-jarigen. De iets oudere bevolkingsgroep zal zich tevreden moeten stellen met een script bestaande uit cgi-scènes, neergepend door een bataljon van scenaristen (Dan Mazeau, David Johnson, Steven Knight, Greg Berlanti, Dan Mazeau, David Johnson) die blijkbaar elk hun favoriet mythologisch monster op papier mochten zetten. Anderzijds is er nog Rosamund Pike. Ze lijkt in de trailer wel een beetje verloren gelopen tussen de minotaurs, cyclopen en chimera's. Begrijpbaar. Moet niet eenvoudig zijn om te wandelen tussen green keys met tracking points.

Maar laten we even eerlijk zijn, zit er iets in die eerste peperdure beelden die je overtuigen om deze film in de bioscoop te gaan zien. Worthington is niet meteen mijn favoriete acteur, en de rest van de acteurs loopt er maar een beetje bij als figuranten in een ensemble-film. Van de muziek kon ik dus niet genieten (cf. die Marilyn Manson crap), en verhaalgewijs denk ik niet dat het een prioriteit was van de scenaristen. Komt daar nog de bedenkelijke reputatie van de regisseur en we hebben een visueel verbluffende drol die weliswaar voldoende geld zal opbrengen en niemand echt zal kunnen bekoren. Spijtig dat alle opbrengsten van deze film niet kunnen gaan naar de Music for Life actie, om de kindjes te helpen in de Derde Wereld met diarree.

***Related Posts***
13/08/2010: Clash of the Titans review
14/12/2009: Clash of the Titans lijkt popcornfilm voor teenagers
14/04/2009: Liam Neeson wordt Zeus
19/04/2007: Chash of the Titans in een nieuw kleedje