De FilmBlog

Wanneer een Vlaamse film goed scoort aan de box-office of hij wordt bekroond met een prijs, dan zijn de distributeurs er als de kippen bij om het nieuws in de media te verspreiden. Doet de film het echter minder goed, dan worden de lippen stevig op mekaar gehouden. Noordzee, Texas (2011) van Bavo Defurne heeft bijvoorbeeld geen potten gebroken in Vlaanderen en had na 2 weken nog maar 5'381 bezoekers. Daarmee compenseer je nog ruim niet de subsidie van € 72.400 die de regisseur van het VAF kreeg voor nog maar de ontwikkeling van het scenario.

Let wel, Vlaamse films hebben die media-aandacht nodig, maar wanneer je alleen de goede resultaten voorschotelt en laat uitschijnen dat een filmprijs uit een ver filmfestival in Rusland evenwaardig is aan en prijs op Cannes, dan krijg je een averechts effect van datgene wat je wil bekomen. Op termijn zal niemand nog geloof hechten aan de informatie.

En de laatste stoot van de distributeurs van Code 37 (2011) doet hier zelfs nog een schepje bovenop, door carrément de waarheid te verdraaien. Het VAF pakte zo recent nog uit met de headline Code 37 klopt Kuifje in de Vlaamse bioscopen, wat werd opgepikt door de Standaard, Focus Knack, Het Laatste Nieuws en ga zomaar verder en die op hun beurt alles nog wat gingen aandikken. Wat blijkt nu: Kuifje deed het 3 keer beter dan Code 37! Het VAF, die nota bene de cijfers bij wijze van spreken, dagelijks op hun bureau krijgen, maakt hier toch wel een pijnlijke uitschuiver door niet het gehele "nationale" plaatje kenbaar te maken en brengt hierdoor een andere filmproductie tevens ook voor een stuk in diskrediet.

Het persbericht van Sony loog er niet om. "Duizend bommen en granaten! Teneinde de "doemsfeer" die rond de cijfers van de release van The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn (2011) (2011) her en der verspreid werden toch even recht te zetten. Tintin is de 2e grootste Opener van het Jaar 2011(Na Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 (2011)) TINTIN telde na het weekend : 237.000 bezoekers, Code 37: 79. 000 bezoekers. Een rekensommetje is snel gemaakt: Tintin doet het 3x beter dan Code 37. Wij wensen Kuifje en Bobbie nog veel succes!"

Dat Code 37 veel volk zal trekken verbaasde ons echter niet. Een Plop/Mega Mindy-film haalt ook heel veel bezoekers, maar dat is nu eenmaal niet het cinefiel publiek die wordt aangesproken dan wel de tv-kijkers die als afwisseling hun serie eens op het witte doek willen zien. Het publiek van Code 37 is niet noodzakelijk hetzelfde publiek als deze van Rundskop (2010). En als je dan toch wil promotie maken, doe het dan voor films die het kunnen gebruiken, met name een Hasta la Vista (2011) of Het Varken van Madonna (2011). Momenteel worden we nu toch opgezadeld met tv-spotjes van Code 37 op tv. Daarnaast zitten de acteurs Geert Van Rampelberg, Gilles De Schrijver, Veerle Baetens en Ben Segers in veel betere films dit jaar. Hopelijk is er een stormloop voor deze filmproducties.

Deze sequel is er in stroomversnelling gekomen, ook al was Sherlock Holmes (2009) niet meteen een geniale prent. Maar we moeten Guy Ritchie toch een pluim op zijn hoed steken. Hij is er in geslaagd om Sherlock Holmes vanonder het stof te halen en hem weer compleet hedendaags te maken, met een potentieel voor nog meer vervolgfilms.

Maar de reden waarom deze Sherlock Holmes: A Game of Shadows (2011) in een stroomversnelling kwam, heeft uiteraard alles te maken met de gigantische recette van 524 miljoen dollar. Het werd tevens de meest succesvolle prent van Guy Ritchie, en uiteraard zag hij ook wel een vervolg zitten, tezamen met zijn twee hoofdacteurs die elk een flink ereloon krijgen om hun rol te hervatten. Het bedrag die wordt genoemd is 15 miljoen dollar, wat zowat neerkomt op het gehele productiebudget van de Amerikaanse remake van Loft (2013). En dat is voor beide acteurs een nieuw recordbedrag.

Korte inhoud: Een jaar na de avonturen uit het eerste deel zal privédetective Sherlock Holmes (Robert Downey Jr.) wederom zijn krachten moeten bundelen met zijn loyale assistent, huisgenoot en vriend Dr. John Watson (Jude Law). Ze moeten het opnemen tegen de mysterieuze Professor Moriarty (Jared Harris), een crimineel meesterbrein dat van plan is om voor de ondergang van Groot Brittanië te zorgen. Holmes en Watson worden bijgestaan door Mycroft Holmes (Stephen Fry), de oudere, maar niet minder briljante broer van Sherlock, die voor de Britse regering werkt. Daarnaast krijgen ze vrouwelijke hulp uit een onverwachte hoek, alleen is dit niet van hun oude bekende Irene Adler...

Wees gerust, er zit ook wat vrouwelijk geweld in de film. Zo komt Rachel McAdams terug als Irene Adler en Kelly Reilly als Mary Morstan. We zien ook Noomi Rapace opduiken die Lisbeth Salander speelde in de Millennium films en binnenkort tezien zal zijn in de science fiction film Prometheus (2013).

Alle ogen zullen echter niet gericht zijn op de boezems van bovenstaande dames, maar wel naar de vertolking van de aartsrivaal van Sherlock Holmes. Professor Moriarty is een figuur die het leven van de detective op stelten kan zetten, want de man is al zo slim als Sherlock zelf. Ook al heeft Arthur Conan Doyle hem slechts twee keer opgevoerd in zijn oeuvre blijft hij tot de verbeelding spreken, net zoals Darth Vader in Star Wars of The Joker in de Batman films. De rol van Moriarty wordt hier vertolkt door Jared Harris, die we vooral kennen van zijn rollen in diverse tv-series (Fringe, The Riches). Spijtig dat ze Brad Pitt, Gary Oldman, Daniel Day-Lewis, Sean Penn of Javier Bardem, die elk in aanmerking kwamen voor de rol, niet hebben kunnen overtuigen. Jared Harris is geen slecht acteur, maar ik word er niet wild van.

De trailer van de film belooft veel van hetzelfde. Dus als jullie hebben genoten van de eerste film, zal deze sequel wel in de smaak vallen. Het ziet er tevens uit dat zowel de makers als de acteurs er heel veel zin in hadden. Toch zit er zo’n een Wild Wild West (1999) kantje aan (iet meer mainstream, iets dommer en cheesier), wat me toch wat zorgen baart, en mannen in vrouwenkleren hebben zelden goede films opgeleverd. De film komt op 28 december 2011 bij ons in de zalen.

Het is inmiddels 18 jaar geleden dat de vermaarde, hyper-getalenteerde River Phoenix overleed ten gevolge van een overdosis drugs. Dit gebeurde buiten op straat, voor de nachtclub The Viper Room ( pic) in West-Hollywood, waarvan Johnny Depp eigenaar was. River had inmiddels meegespeeld in een 15-tal films waaronder Indiana Jones and the Last Crusade (1989) en My own Private Idaho (1991).

De weken voor zijn dood was River bezig met een ambitieuze thriller Dark Blood (1993). De film werd geregisseerd door de Franse cineast George Sluizer, een eerder ondermaatse regisseur die zich niet bezighield met blockbuster films. De film zou uiteindelijk gaan over een jongen genaamd Boy, die woont in een nucleaire testzone en hiervan de gevolgen ondervind. Zijn mede acteurs waren Jonathan Pryce en Judy Davis. Gezien de onverwachte dood van River Phoenix drie weken vóór het einde van de shoot, werd de uiteindelijk film niet afgewerkt.

Sluizer heeft de film 18 jaar laten liggen, tot hij op een dag de ingeving kreeg om de laatste hand eraan te leggen en de film uit te brengen. Hij heeft het meeste ongewijzigd gelaten doch de meest merkwaardige wijziging is dat hij Rivers broer Joaquin Phoenix heeft gecast om een rol te spelen. En het is het Nederlandse productiehuis Eyeworks (Vermist, Oud België) die de productie op zich zullen nemen. De releasedatum is gepland ergens midden 2012.

Het is niet de eerste keer in de filmgeschiedenis dat een film het plotse overlijden van een acteur moet opvangen. Het meest bekende voorbeeld is Crow (1994) waarin acteur Brandon Lee een per ongeluk werd beschoten met een echte kogel van een prop-gun. Een digitale Brandon Lee werd gebruikt om de overgebleven scènes in te vullen. Ook zijn vader Bruce Lee onderging hetzelfde lot, en hij werd op een wat klunzige manier vervangen door de een dubbelganger in Game of Death (1978). Meer recent hadden we ook nog de digitale Oliver Reed in Gladiator (2000) en The Imaginarium of Doctor Parnassus (2008) waarin de rol van de overleden Heath Ledger werd verdeeld onder verschillende acteurs (Johnny Depp, Colin Farrell, Jude Law)

Maar voor deze Dark Blood zou men dus kiezen voor een nieuwe acteur, en wie beter dan de talentvolle broer. Ik hoop maar dat de regisseur rekening houdt met de waardigheid en het talent van River en dat dit niet de zoveelste cash-grab is die men probeert uit te voeren in het verziekte Hollywood ten koste van, helaas te vroeg, overleden talenten.

*** River Phoenix high quality picture gallery ***

De documentaire Senna (2010) van Asif Kapadia werd op het 38e Filmfestival Gent beloond met de Port of Ghent Publieksprijs. De documentaire kreeg van het festivalpubliek de hoogste waardering (4,77 op 5). De Canvas Publieksprijs, uit een selectie van vijf films met het Canvas-label, gaat naar We Need To Talk About Kevin (2011) van Lynne Ramsay. De winnende film wordt aangekocht door de aankoopdienst van de VRT voor uitzending. Met 133.000 bezoekers blijkt de 38ste editie van het festival nog succesvoller dan vorig jaar.

De briljante documentaire Senna vertelt het verhaal van Ayrton Senna, de legendarische F1-piloot die in 1994 om het leven kwam tijdens de Grand Prix van San Marino. De Braziliaanse racepiloot groeide uit tot een mythe. De film overloopt Senna's carrière, waarbij alle fysieke en geestelijke overwinningen op en naast de racetrack aan bod komen. Ayrton Senna stond bekend als een zeer religieus man wiens rotsvast geloof hem vaak aanzette tot roekeloos rijgedrag, wat hem weliswaar heel wat wereldtitels opleverde. Tussen 1984 en 1994 werd snelheidsduivel Senna drie maal wereldkampioen. Dit gebeurde tijdens wedstrijden waarin ook zijn vroegere teamgenoot en latere rivaal Alain Prost een belangrijke rol speelde.

De documentaire gaat o.a. dieper in op de bijzondere relatie tussen F1-legendes Senna en Prost. Senna is een documentaire die ook niet-sportliefhebbers zal weten te boeien. Meer dan een steriel overzicht van de carrière van een sportman, leest de film als een ontroerend en bij momenten episch verhaal over een man die gebeten was door snelheid en naar eigen zeggen werd “gestuurd door een hogere macht”. Voor de fans brengt Universal de film op 3 november ook op DVD!

Senna haalde het nipt van de documentaire Sing Your Song (2011) die een score van 4,74 haalde en The Help (2011) van Tate Taylor die 4,70 op 5 haalde. In totaal brachten 13.643 festivalbezoekers hun stem uit via het afscheurstrookje op hun ticket.

Naast de Port of Ghent Publieksprijs maakt het festival ook de Canvas Publieksprijs bekend. Jaarlijks maakt Canvas haar keuze uit het festivalprogramma. Dit jaar kregen de films Beyond (2010), The Invader (2011), Poulet Aux Prunes (2011), She Monkeys (2011) en We Need To Talk About Kevin het Canvas-label mee. Van de geselecteerde films kende het festivalpubliek We Need To Talk About Kevin van Lynne Ramsay de hoogste quotering toe. De winnende film wordt aangekocht door de aankoopdienst van de VRT voor uitzending.

*** Senna - you tube trailer ***

En tussendoor de overdosis aan filmreviews die nog in de pijplijn zitten wil ik nog even ruimte maken voor deze trailer van London Boulevard (2010). Er is dan uiteindelijk geen Bodyguard-achtige film gekomen met Rihanna, maar nu is er wel iets gelijkaardigs met Keira Knightley en Colin Farrell in de hoofdrollen.

Korte inhoud: Mitchel (Farrell) is een net vrijgelaten crimineel. Hij wil het criminele milieu graag achter zich laten. Dat lijkt te lukken als hij een baan aangeboden krijgt waarbij hij Charlotte (Knightley), een geïsoleerd levende jonge actrice, moet beschermen. Maar zijn verkeerde vrienden uit het verleden blijven maar bij hem aankloppen, en slepen hem mee in hun criminele activiteiten die steeds verder uit de hand lopen. Het is net simpel om een klus te weigeren van de machtige gangsterbaas Gant (Ray Winstone). En terwijl de klussen zich opstapelen, groeit Mitchel ook steeds dichter naar Charlotte toe.

We hebben hier te maken met de debuutfilm van William Monahan, die actief was als scenarist voor heel wat opvallende Hollywood toppers, zoals Body of Lies (2008), Edge of Darkness (2009), The Departed (2006) en Kingdom of Heaven (2005). De filmstijl die hij hier hanteert lijkt wel voor een stuk geïnspireerd op het werk van Matthew Vaughn (Layer Cake) en Guy Ritchie (Snatch).

Die twee acteurs zijn voor het metier geboren en het zal dus zeker wel genieten zijn om die twee knappe mensen in actie te zien. Hopelijk komen ze niet te koel en eenzijdig over. Toch lijkt het verhaal allesbehalve origineel te zijn: "ex-gevangene probeert op het rechte pad te komen, ontmoet vrouw, zijn verleden komt terug en nu dreigt hij alles te verliezen en moet hij keuzes maken". Het klinkt heel bekend in de oren, misschien iets te bekend. De voorspelbaarheid zal wel om de hoek komen kijken.

In de bijrollen zien we nog David Thewlis als de gedrogeerde thuisgenoot en Ben Chaplin als de onhandige en onbedoeld grappige Billy. We zien ook Anna Friel als de wat labiele zus van Mitchel, en Eddie Marsan in een kleinere brijrol.

Scenaristen die goeie filmmakers worden, je kunt ze op één hand tellen, dit in tegenstelling tot mensen die uit de montage of de visuele effecten sector komen. Een scenarist werkt meestal in afzondering, terwijl een regisseur op een set sfeer moet maken, zijn visie met kadrages uitbeelden en met een gezonde dosis psychologie zijn acteurs helpen met hun vertolking. Hier speelt Monahan een beetje op ‘safe’ door ervaren acteurs te casten, maar ook talentvolle acteurs hebben begeleiding nodig, wil je een goede film afleveren. Anderzijds is er ook geen kijk meer van een regisseur op het werk van een scenarist, maar is de scenarist nu ook regisseur. Bijgevolg kan het wel eens gebeuren dat het verhaal gewoon niet werkt en dat de beelden te weinig vertellen in tegenstelling tot het sprekende woord. Dat de fotografie wel 'ok' zal zijn, is tegenwoordig geen verdienste meer. Maar je moet met je "mooie beelden" ook iets kunnen vertellen dat enigszins de banaliteit kan overstijgen. Of Monahan aan de hielen van Guy Ritchie of Matthew Vaughn zal komen is nog maar de vraag. Hij heeft in ieder geval reeds een geslaagde soundtrack op zijn film kunnen plakken, waarvan hier een voorsmaakje.

"With great power, comes great responsibility" dit is niet alleen het devies van heel wat Marvel Comics, maar deze lijfspreuk wordt in Chronicle (2012), de debuutfilm van Josh Trank, pas echt concreet. Net zoals films als The Blair Witch Project en Cloverfield gaat het opnieuw om een 'found footage' film, m.a.w. een film die is samengesteld door beelden die door de personages werd gemaakt, om dan uiteindelijk gemonteerd te worden tot een film.

Korte inhoud: Drie doodnormale middelbare scholieren (Michael B. Jordan, Dane DeHaan, Alex Russell) doen een ongelooflijke ontdekking. Ze vinden in het bos een mysterieuze substantie waar ze aan bloot gesteld worden en waardoor ze superkrachten ontwikkelen. Als ze leren om de superkrachten onder controle te houden en ze te gebruiken in hun voordeel, beginnen hun levens uit de hand te lopen en hun duistere kanten naar boven te komen.

Ik had het verhaaltje met het bos er misschien wel uitgelaten, maar de premisse van jongeren die plots superkrachten ontwikkelen en niet kunnen inschatten wat de gevolgen zijn, vind ik wel een leuk concept voor een film. Het is tevens niet de typische Hollywood blockbuster, wat mooi meegenomen is. Er kan dus ruimte zijn voor alternatieve verhaallijnen en situaties, wat alles minder voorspelbaar zal maken.

Cannibal Holocaust (1980) heeft het 'found footage' genre ingeluid op een vrij experimentele manier, C’est Arrivé Près de Chez Vous (1992) gebruikte de techniek op een uiterst efficiënte manier in de zwarte komedie, The Blair Witch Project (1999) introduceerde de techniek in het horror-genre, Paranormal Activity (2007) ging de home-video toer op en Cloverfield (2008) ging dan weer spelen met de monster-film. Deze Chronicle verkent dan weer een compleet nieuw terrein, met name de superhero-film.

Ik kijk in ieder geval uit naar deze prent. Hopelijk ondervinden ze niet al teveel hinder van die andere Chronicle (2012) van Jay Alaimo met niemand minder dan Milla Jovovich, Ben Foster, Ryan Phillippe, Justin Long en Vincent D'Onofrio. Dit wordt een misdaad thriller die waarschijnlijk met evenveel middelen is gemaakt (een kleine 10 miljoen dollar). Het meest idiote van het gehele zaakje is dat beide Chronicle films nog eens op dezelfde datum worden uitgebracht in de States, op 3 februari 2012. Ofwel hebben ze zich hier vreselijk in vergist, ofwel zal dit voor heel wat verwarring zorgen aan de kassa.

De afsluiter van de focus festivaldag, op het Filmfestival van Gent was een ferme brok. Geen tijd dus voor iets meer luchtig. Ondanks de titel van de film: We Need to Talk about Kevin (2011) is dit een vrij zwaar psychologisch drama van de relatief onbekende Lynne Ramsay en met de topactrice die haar tweede carrière beleeft Tilda Swinton. Lynne Ramsay verfilmde de roman van de Amerikaanse schrijfster Lionel Shriver op uitstekende intrigerende wijze.

Korte inhoud: Net voor zijn zestiende verjaardag veroorzaakt Kevin (Ezra Miller) een drama op school. Voor zijn moeder Eva (Tilda Swinton) is dat de ultieme nachtmerrie. Of is het een bloederig orgelpunt van iets dat al van jongs af aan bij Kevin ingebakken zat? Eva breekt zich het hoofd over wat er verkeerd liep. Had ze de voortekenen, met onder meer Kevin’s obsessies, niet beter moeten onderkennen en opvangen? En vooral: hoe moet het nu verder als moeder van een zoon die door de maatschappij als een monster wordt beschouwd?

De achtergrond van de film is een vreselijke misdaad die Kevin, de zoon van Eva heeft begaan. De feiten zijn al een tijdje geleden gebeurd, maar Eva moet nog dagelijks met de gevolgen leven en wordt constant geconfronteerd met het feit dat zij de moeder is van een misdadiger. Vreselijk actueel. De film oordeelt noch veroordeelt, en ook de kijkers krijgen daar de kans niet toe. We volgen het leven van Eva die zich voorttrekt en bezint over haar rol als moeder.

Aan de hand van flashbacks wordt haar leven met Kevin gereconstrueerd en krijgen we te zien hoe Kevin was als kind. Ligt daar de oorzaak? Waar ging het fout? Daar geeft We Need to Talk about Kevin geen antwoorden op. Eva als moeder en haar gevoelens staan centraal. Ze is moeder. Van een zoon. Van een monster. Als moeder heeft ze haar zoon lief. Of niet? Als moeder haat ze de misdadiger, maar toch is het haar zoon.

Deze dubieuze gevoelens en gedachten worden op voortreffelijke wijze in de verf gezet. Met soms vrij verzadigde kleuren, scherpe beelden, knap in mekaar gestoken scènes die het psychologisch gehalte versterken. Het gaat niet zover dat we verzeild geraken in The Omen-achtige toestanden, in tegendeel. Maar toch voel je hoe Kevin in feite als van jongs af aan geen normaal functionerend kind was en de onderhuidse spanning wordt in bepaalde scènes knap weergegeven.

Een grote pluim voor Tilda Swinton alweer, die op onbegrip van haar omgeving stuit, niet in het minst van haar man die nooit thuis is en later niet van de mensen die haar beschouwen alsof ze de moeder van de duivel zelf is. Ze laat zich niettemin niet doen en zet een krachtig sterk, op zichzelf aangewezen, menselijk personage weer.

In de film is ook nog een rol weggelegd voor John C. Reilly, die binnenkort zal opduiken in de nieuwe Sacha Baron Cohen film The Dictator (2012), alsook in de nieuwe Roman Polanski prent Carnage (2011), om maar te zeggen dat de acteur zijn filmprojecten weet te kiezen. We Need to Talk about Kevin kan je momenteel gaan zien in de Vendôme en l’Aventure in Brussel.

De tweede film van de focus festivaldag, op het Filmfestival van Gent schiep toch wat verwachtingen. Het was namelijk de eerste western van de bekende indie-cineaste Kelly Reichardt (Old Joy, Wendy and Lucy). Haar films zijn minimalistisch en poëtische sfeerscheppingen, had ik vernomen, waarin de natuur een centrale rol speelt. Ik heb helaas nog nooit iets van haar gezien.

Meek's Cutoff (2010) is heel minimalistisch portret. Niet alleen qua stillevens, lange weidse shots en de uitermate beperkte dialogen, het geheel schept een neerslachtige noodlottige sfeer. Je waant je deels in een natuurdocumentaire en deels in een apocalyptisch straatje zonder eind. Letterlijk! We zien enkele gammele huifkarren voortgetrokken door Ossen door de droge winderige woeste prairie tsjokken met al even lusteloze personages. Het zijn enkele gezinnen die blijkbaar op weg zijn.

Korte inhoud: In het jaar 1845, in de eerste dagen van de Oregon Trail (3400 km lange route die begin 19e eeuw gebruikt werd door de Amerikaanse pioniers), neemt een groep van drie families de bergbewoner Stephen Meek (Bruce Greenwood) in de arm om hen over de Cascade Mountains te gidsen. Meek beweert een binnenweg te kennen en leidt de groep langs een onbekende weg over de woestijnachtige hoogvlakte om uiteindelijk te verdwalen in de droge rotsachtige woestenij. De komende dagen zullen de emigranten geplaagd worden door honger, dorst en hun gebrek aan vertrouwen in elkaars overlevingsinstinct. Wanneer ze een indiaan tegenkomen moet de groep kiezen tussen een onbetrouwbare gids en een man die altijd al hun natuurlijke vijand is geweest.

Langzaamaan wordt duidelijk dat hun gids, de cowboy Meek, hen langs een route heeft geleid waar iedereen het noorden kwijt is. De hoofdzorg van de groep is water vinden en vruchtbaar land en dat zorgt voor de meeste angsten en discussies; Hoe lang gaan ze nog door, eindeloos het huifkarren voorttrekken, hout sprokkelen, spaarzaam zijn met al hun voorraden, ongelukken met hun materiaal en het voor zich houden van hun meest persoonlijke gevoelens. Wanneer opeens uit het niets een Indiaan opduikt, krijgen hun angsten een concrete vorm.

In die zin is deze film heel symbolisch voor het hedendaagse westen dat arrogant denkt de wijsheid in pacht te hebben en geconfronteerd met het onbekende, de abstracte vijand of tegenstander die opeens concreet wordt, een dubieuze houding aanneemt. De groep ervaart dezelfde tweestrijd. Moeten ze het lot in de handen leggen van de indiaan, de verpersoonlijking van al het kwaad dat hen in het grote onbekende bedreigt? Zal hij hen de dieperik inleiden of leidt hij hen naar hun bestemming?

Hoewel er dus echt niets, maar dan echt wel niets in deze film gebeurt, is de sfeerschepping erg geslaagd en ik denk dat deze film mits enig doorzettingsvermogen toch menig kijker zou kunnen overtuigen. Ook wel omdat een van de acteurs toch wel erg overtuigend een minimalistisch personage uitbeeldt. De bevallige Michelle Williams hoeft duidelijk niet veel tekst te hebben om toch een personage neer te zetten dat meteen opvalt en overtuigt. Ja, ik heb haar leren kennen in Dawson’s Creek- durf ik dit toegeven? - maar ze is de serie duidelijk ontgroeid. Ik ben alvast benieuwd naar Kelly Reichardt's ouder werk.

In de film zien we ook nog een rol voor Will Patton (Remember the Titans), Zoe Kazan (Revolutionary Road), Paul Dano (There Will Be Blood) en Shirley Henderson (Frozen). Het script is van de hand van Jonathan Raymond (Old Joy, Wendy and Lucy) en dit is de eerste langspeelfilm als Director of Photography van Chris Blauvelt. Het is op dit ogenblik nog niet bekend wanneer de film bij ons zal draaien, maar hopelijk ergens eind dit jaar.

Het Festival sloot zoals elk jaar opnieuw in schoonheid af met de muziek der groten. De vrij banale sportzaal ’t Kuipke werd omgetoverd tot muziek-arena voor 3000 toeschouwers met muziek van de Brussels Philharmonic onder leiding van Dirk Brossé. De 11e editie van de World Soundtrack Awards werd ingekleurd met de aanwezigheid van oscarwinnende componisten Hans Zimmer (Gladiator, Inception) en Elliot Goldenthal (Titus, Heat, Alien 3). Normaal had ook Howard Shore (Se7en, The Lord of the Rings) van de partij moeten zijn, maar hij kon zich onmogelijk vrijmaken ten gevolge van het drukke schema voor de opkomende The Hobbit (2012). Het concert had tevens een herdenkings-sfeertje voor de vermoorde PR-agente en consultant van het festival, Ronni Chasen.

De avond bestond uit twee delen. Het begon met wat uitreikingen van awards voor Beste publieks muziekscores, beste muzieksong en een ode aan componist Giorgio Moroder, en in het tweede gedeelte kwam de muziek van Howard Shore, Elliot Goldenthal en Hans Zimmer aan de beurt. Het beste van de avond zat echter in de tweede helft.

Alles begon wat moeizaam met muziek op een caleidoscopische kortfilm, d’Amour van de Belgische filmmaker Nicolas Provost die de SABAM Award For Best Young European Composer won. De muziek van Abel Korzeniowski (A Single Man, w.e.), die vorig jaar de World Soundtrack Discovery Award in ontvangst mocht nemen, bracht ons in blijde verwachting naar het opkomende W.E. (2011) project van Madonna. Alexandre Desplat werd voor de 3de keer verkozen tot Beste componist en de prijs voor Beste Song in een film werd voor de zoveelste keer uitgereikt aan Randy Newman voor Toy Story 3 (2010). Nu ja, de competitie was in deze categorie niet bijzonder groot.

Maar met de Lifetime Achievement Award voor de Italiaanse synthesizerpionier Giorgio Moroder liep het toch ietwat in mineur toen de organisatoren hadden beslist om twee populaire songs te brengen uit zijn oeuvre, die van "Take My Breath Away" uit Top Gun (1986) en" What a Feeling" uit Flashdance (1983), twee filmscores die een Oscar hadden opgeleverd, in plaats van muziekscores die onder begeleiding Brossé en de Brussels Philharmonic misschien voor meer vuurwerk konden zorgen. Het leek bij momenten dat ze het publiek tevreden wou stellen met alom bekende nummers. Kwam daar nog bij dat ze jazz zangers Sofie Verbruggen hadden gevraagd. Niet dat de dame een minder goede zangeres is, maar bij momenten had je de indruk dat ze maar niet boven het orkest uitkwam. Ik ben zelf geen grote van Natalia, maar deze zangeres had misschien met wat meer punch kunnen zingen. Uiteraard zou je dan met haar iets teveel aandacht wegnemen van de muziek, waarmee ik opnieuw concludeer dat ze misschien beter andere partituren hadden genomen ZONDER zangeres. Nadien heeft Brossé het zaakje toch iets recht getrokken met e muziek uit Midnight Express (1978), ook al vond ik de klassieke adaptatie van de elektronische muziekscore van Moroder toch geen voltreffer.

Maar de avond ging van een lauwe ontvangst tot een muzikaal orgasme. Goldenthal, Shore (van op afstand) en Zimmer brachten er een ode aan de overleden Ronni Chasen, met muziek van Titus met een voltallig zangkoor, Alien ³, Looking for Richard, Driving Miss Daisy en de kers op de taart was de muziek van Inception (2010), waarbij Hans Zimmer een aantal van zijn muzikanten had overgebracht om het orkest van Brossé te vervoegen. En het resultaat was om kippenvel van te krijgen. Het eindigde dan ook in een gepaste staande ovatie.

Net vorige week nog heb ik een review gepost van het matige Unknown (2011). Zoals geweten is Liam Neeson de laatste 5 jaar bezig met zich te focussen op weinig tot de verbeelding sprekende actiefilms van bedenkelijk niveau om toch in the picture te kunnen blijven.

Betreurenswaardig maar te begrijpen: De opportuniteiten voor intrigerende vertolkingen liggen namelijk niet voor het grijpen en bovendien kent de Ier weinig geluk. Hij moest het onlangs afleggen tegen Daniel Day Lewis voor de vertolking van Abraham Lincoln in Steven Spielberg’s opkomende superproductie: Lincoln (2012).

Ik was daarom aangenaam verrast wanneer ik mijn oog liet vallen op de teaser-trailer van The Grey (2012), de nieuwste van Joe Carnahan: de wisselvallige cineast die ons vorig jaar met het bespottelijke The A-Team (2010) om de oren sloeg en daarvoor schoot hij wat losse flodders in de lucht met Smokin’ Aces (2007). Zijn beste film tot nu toe blijft Narc (2002). Dit is zijn tweede samenwerking met Neeson en hopelijk ditmaal wél een schot in de roos.

Carnahan maakt abrupt een boog van 180° door nu verrassend uit te pakken met een sober, intrigerend actiedrama dat niet moet afhangen van de torenhoge budgetten, gestileerde actietaferelen en lawaaierige CGI effecten. The Grey lijkt een emotionele survivaltrip te gaan worden met een Liam Neeson in bloedvorm. De zeer geslaagde teaser zorgt voor enkele kippenvelmomenten en blijft nazinderen. Iets waar het gros van de spoileresque trailers de laatste jaren in falen. (Inception en The Dark Knight even buiten beschouwing gelaten)

Korte inhoud: The Grey volgt een groep gestrande oliewerkers die moeten vechten om te overleven nadat hun vliegtuig crasht in hartje Alaska. De groep trekt door het troosteloze, doodstille landschap op zoek naar enig teken van leven, maar moet onderweg afrekenen met barre koude en een groep hongerige wolven die hen terroriseert. Één voor één worden ze afmaakt. De overlevenden zijn gedwongen om als een team te fungeren en vernuftig om te springen met de schaarse kennis en hulpmiddelen die ze hebben. Ottway (Liam Neeson) put kracht uit het geloof dat hij zal herenigd worden met zijn geliefde en neemt het voortouw in hun overlevingstrijd. Hij zet zijn angsten opzij en gaat heldhaftig het gevecht aan met de wolven…

De opnames moeten een mentaal zeer zware klus geweest zijn voor Liam Neeson, die naast het trotseren van de zware koude enkele jaren geleden zijn vrouw verloor in een skiongeluk, en ook in het script wordt gescheiden van zijn geliefde. Een zeer persoonlijke film dus. Je voelt dit als kijker en bovendien geeft de teaser niet teveel weg, zodat je snakt naar meer. Het plaatje klopt volledig.

The Grey schotelt ons diepgang en emotie voor. Naast mooie shots van het kille Alaska, angstaanjagende droomsequenties en een beklemmende vliegtuigcrash zien we slechts één (weliswaar indrukwekkend) actiebeeld. De sobere aanpak werkt feilloos. Het sfeervolle, donkere kleurenpallet en de epische score krijg je er als bonus bovenop.

Producenten van dienst zijn Ridley en Tony Scott, de cast bestaat verder uit Dermot Mulroney, Frank Grillo en James Badge Dale. De film speelt zich weliswaar af in Alaska, maar werd opgenomen in Canada. The Grey krijgt bij ons zijn bioscooprelease op 1 februari 2012. Afwachten nog of de teaser zich even goed vertaalt over de gehele speelduur van de prent. Het ziet er alvast allemaal zeer veelbelovend uit…