De FilmBlog

Er zijn nog zekerheden in het leven: zo is het studentenleven op Amerikaanse universiteiten echt geen lachertje. Hoe kan je je rustig concentreren op je studie als er op de campus gemaskerde creeps rondlopen (bv. Scream), het lerarenkorps bezeten wordt door buitenaardse organismen (als in The Faculty), of je je kamer moet delen met een kamergenote from hell zoals in The Roommate (2011)? Potentieel voor een spannende film denk je dan, maar The Roommate blijkt vooral ongeïnspireerd en dodelijk saai.

Korte inhoud: De charmante Sara Matthews (Minka Kelly) uit Des Moines begint met frisse moed aan haar opleiding aan de universiteit van Los Angeles. Ze hoopt modeontwerpster te worden, maar wil tegelijk ook genieten van haar studentenleven, en dus belandt ze al snel op een frat party. Daar ontmoet ze drummer Stephen (Cam Gigandet) met wie ze een leuke avond beleeft. Lichtjes aangeschoten keert ze terug naar haar studentenkamer waar ondertussen ook haar roommate Rebecca Evans (Leighton Meester) haar intrek heeft genomen.

Deze wil meteen een goede indruk maken op Sara en de twee worden de beste vriendinnen. Maar al snel blijkt dat Rebecca ze niet alle vijf op een rijtje heeft, zo duikt ze plots op met het halssnoer van Sara’s overleden zus rond haar nek. De eerste die aan de lijve ondervindt dat Rebecca psychisch toch niet helemaal stabiel is, is Sara’s vriendin Tracy Morgan (Aly Michalka) die met Rebecca een nare ontmoeting heeft in de douche. En wat aanvankelijk begon als subtiele manipulaties ontspoort al snel in pure pesterijen en meer.

The Roommate wordt verkocht als een remake van Single White Female (1992) waarin Jennifer Jason Leigh een verregaande obsessie ontwikkelde voor Bridget Fonda. Toch is The Roommate geen exacte kopie van de film van Barbet Schroeder. Het basisgegeven is hetzelfde — twee vrouwen delen een appartement/studentenkamer en de ene raakt een beetje te hard in de ban van de andere —, maar de setting is veranderd van New York naar Los Angeles, en alle actie vindt nu plaats op de universiteitscampus.

De opzet van The Roommate is dus zeker niet origineel (Single White Female ging zelf ook al de mosterd halen bij Fatal Attraction), maar mits een beetje moeite had hier toch wel een aardige thriller ingezeten. Het grote probleem van The Roommate is echter zijn voorspelbaarheid. Vaak kan je al lang op voorhand voorspellen wat er gaat gebeuren en hoe de personages gaan reageren.

Deze personages hebben dan ook nog eens volstrekt geen diepgang en het kan je eigenlijk niet eens schelen of ze het er levend vanaf brengen of niet. Leighton Meester en Minka Kelly zijn wel mooie gezichtjes om naar te kijken, maar daar houdt het ook bij op. Hun acteerwerk is behoorlijk vlak en kleurloos, maar, toegegeven, ze krijgen ook wel heel weinig materiaal om iets deftig van hun rol te maken.

Meester en Kelly lijken bovendien nog eens zo hard op elkaar dat het echt geen schande is dat je ze wel eens door elkaar haalt. De doelgroep van The Roommate weet natuurlijk dat Meester Blair Waldorf is uit “Gossip Girl” en Kelly Gaby uit "Parenthood"). En om er helemaal een feest van herkenning voor het puberpubliek van te maken, duiken ook Nina Dobrev ("The Vampire Diaries"), Danneel Ackles ("One Tree Hill") en Matt Lanter (“90210”) op in bijrollen. De Titanic-generatie moet het stellen met Billy Zane, die Sara’s overspelige professor speelt.

Het is vooral de Deense regisseur Christian E. Christiansen, nochtans in 2008 genomineerd voor een Oscar voor beste kortfilm, die volledig in de mist gaat. Zijn regie is inspiratieloos en de man heeft totaal geen gevoel voor suspense en psychologie. Christiansen doet ook bitter weinig met zijn twee hoofdrolspelers die bij momenten als twee druppels water op elkaar lijken. Daar had toch veel meer in gezeten dan het verplichte nummertje haar kleuren helemaal aan het einde van de film.

Ook het scenario is volstrekt onorigineel en met een paar keywords van de imdb kan ieder van ons een veel spannender verhaal schrijven dan dat Sonny Mallhi, Chris Bylsma, Nick Bylsma en Richard Robertson nu hebben gedaan (tip: roommate, betrayal, jealousy, lesbian kiss, dead cat, medication).

Als dit de Single White Female voor deze generatie is, raad ik toch deze generatie toch aan eerst de film uit 1992 te bekijken. Ook verre van een perfecte film, maar met toch iets meer pit en originaliteit. The Roommate is daarentegen vooral inspiratieloos en slaapverwekkend.

Binnenkort zullen de echte horrorfans nog eens kunnen huiveren met The Woman (2011), een verfilming van een nieuw Jack Ketchum verhaal, de horror-auteur die verantwoordelijk is voor het lugubere boek Offspring, een werk die meteen op de zwarte lijst werd gezet van boeken die niet bestemd waren voor massa-consumptie.

En het ziet er naar uit dat ze eindelijk met Lucky McKee (May, Red, The Woods) een min-of-meer talentvolle regisseur hebben gevonden, iets wat bij de vorige Ketchum verfilmingen vaak ontbrak.

Korte inhoud: Familieman en advocaat Christopher Cleek (Sean Bridgers) zal al het mogelijke moeten doen om z'n gezin te beschermen wanneer hij in contact komt met een wilde vrouw (Pollyanna McIntosh) die in de bossen rondom hun afgelegen buitenverblijf leeft. Cleek en z'n gezin ontdekken aan de hand van een reeks schrijnende ontmoetingen dat er meer aan de hand is met deze vrouw dan op het eerste gezicht lijkt, en dat de duivel soms een knap gezicht kan hebben.

Na het zien van de trailer ben ik hoopvol dat deze horrorprent niet zal ontgoochelen. Ook de casting van de film zit goed. Geen grote namen, maar zichtbaar wel acteurs die met emotie en drama overweg kunnen en niet vervallen in de karikatuur en de hysterie. Het is een slasher-gore film, maar dat wil niet zeggen dat het acteursspel van geen tel is. En met deze exploitation film hebben ze het duidelijk aan het rechte eind, en zoiets kan alleen maar de kijkervaring bevorderen. Zo zien we de favoriete actrice van McKee, Angela Bettis in de rol van de moeder, naast Sean Bridgers en Lauren Ashley Carter. Ook scream Queen Carlee Baker is van de partij.

Dit verhaal van Ketchum is eigenlijk een vervolg op zijn vorige boeken Off Season en Off Spring, ook al denk ik niet dat je de vorige werken moet gelezen hebben om deze film te kunnen volgen. Dit is in ieder geval het derde boek uit de Dead River series. Actrice Pollyanna McIntosh heeft trouwens de rol die ze speelde in Offspring (2009) hervat in deze film. De continuïteit is dus wel bewaard. Maar ik raad jullie aan het boek te lezen in plaats van de film, die zoals ik al had voorspeld in een eerder commentaar, nauwelijks het bekijken waard is.

The Woman gaat vanaf 14 oktober 2011 in de States in première en hopelijk wordt de film goed ontvangen dat we misschien hier in ons land de film ook mogen verwelkomen. Anders zal het DVD worden vrees ik.

***Related Post***
20/07/2008: Offspring van Jack Ketchum verfilmd

Ook al had deze prent met 30 minuten minder (duurtijd 130 min) een veel betere film kunnen zijn heb ik toch ten volle kunnen genieten van Fast Five (2011), het 5de deel in de Fast & Furious collectie. De regie is in handen van Justin Lin, die ook de vorige twee films heeft ingeblikt, en de man weet als geen andere hoe je een auto-race op een sexy manier in beeld moet brengen.

Korte inhoud: Nadat ex-agent Brian O'Connor (Paul Walker) en Mia Toretto (Jordana Brewster) Dom Toretto (Vin Diesel) hebben helpen ontsnappen uit de gevangenis, zijn ze op de vlucht voor de politie. Als ze uiteindelijk in Rio de Janeiro belanden moeten ze, om hun vrijheid terug te krijgen, nog één klus aannemen. Ze worden echter op de hielen gezeten door FBI-agent Luke Hobbs (Dwayne Johnson), die alles op alles zet om Dom, Brian, Mia en hun team op te pakken. En bij hun manoeuvres komen ze tevens ook in aanvaring met de machtigste druglord uit de streek, Hernan Reyes (Joaquim de Almeida).

En bij de crewleden zien we opnieuw Han Lue Sung Kang, Vince (Matt Schulze), Tej Parker (Ludacris), alsook de knappe Israelische babe Gal Gadot en de Spaanse furie Elsa Pataky.

Hun verhaallijnen worden echter wel wat verwarrend, want zo moeten we van de veronderstelling uitgaan dat het 4de deel Fast and the Furious (2009) en dit 5de deel, eigenlijk prequels zijn op het 3de deel The Fast and the Furious: Tokyo Drift (2006). Bijgevolg heb je een verklaring voor het opduiken van Han Lue in deel 4 en 5. Er is echter wel een klein probleempje met het personage van Letty (Michelle Rodriguez) die *** begin spoiler*** nadat ze vermoord en begraven werd in deel 4 dan terug op het einde van deel 5 opduikt en blijkbaar ook op de credits zou staan in The Fast and the Furious 6 (2013) ***end spoiler***. Maar de klemtoon komt toch iets meer te liggen op de 'familie', zeker nadat Mia al van bij het begin van de film te kennen geeft dat ze in verwachting is.

Toch is dit voor mij tot nu toe de beste film uit de franchise. Er zijn echter wat minder babes als in de vorige vehikels, maar deze Fast Five biedt heel wat meer vuurwerk met snelle actie-scènes en stoere personages. Je zit van begin tot eind op het puntje van je stoel met nauwelijks de tijd om op adem te komen. Qua intrige beperkt het plot zich tot een partijtje 'spieren rollen' en 'afstand plassen'. Maar uiteindelijk blijft het wel in de lijn van de vorige films. Maar de kers op de taart is de confrontatie tussen Vin Diesel en Dwayne Johnson en het hoogtepunt is een roof van een koffer van 27 m³ die met twee wagen over de straten van Rio wordt geslepen, en alles wat op zijn pad komt te staan met de grond gelijk maakt. Een scène die veel geld moet hebben gekost, maar het is zeker wel de moeite. Wat ook de moeite is zijn de locaties. Een achtervolging in de straten van L.A. hebben we al zoveel gezien, maar hier zien we alle hoeken en kanten van Rio, en komen we op plaatsen waar we nog nooit zijn geweest. Ook de achtervolging tussen de Favelas is te gek. Al deze locaties zorgen voor een frisse filmervaring.

Qua heist-movies mag deze er zeker zijn. Het is visueel verbluffend en de adrenaline opstootjes zijn vrijwel continue. Qua verstand-op-nul-popcorn-films behoort deze tot de beste in zijn soort. Het is een bombastisch spektakel van snelheid, geweld en intensiteit die zich nauwelijks schaamt voor zijn bedenkelijke boodschap. Maar goed, er wordt wel niet gedronken achter het stuur en dat is op zich ook wel een pluspunt. Mochten ze nu en dan eens een gordel dragen, dan zou het nog beter zijn. En ja, auto-liefhebbers zullen aan deze Fast Five een vette kluif hebben, met ondermeer de blauwe 2007 Porsche GT3 RS, de 1966 Ford GT40, de 1972 Nissan Skyline, de stoere Gurkha LAPV, de 2010 Subaru_STi, de mega-coole 2011 Dodge Charger Police Interceptors en de zwarte 2010 Dodge Charger SRT.

Universal heeft voor de blu-ray editie de fans dubbel en dik verwend, net zoals ze dit ook al deden voor de Fast and Furious trilogy editie, met de commentaar van de regisseur over de gehele prent, alsook interessante making-off video's en wat bloopers en deleted scenes. Een aanrader voor actie fans en auto-geeks.

***Related Posts***
02/05/2011: Fast Five plundert de box-office
07/02/2011: Dwayne Johnson in vendetta-stijl in Faster
02/04/2009: Fast and Furious blu-ray tripack
26/08/2008: Fast & Furious teaser trailer
13/06/2005: Fast and Furious 3 in de startblokken

Wie had gedacht dat Johnny Depp, 's werelds meest lucratieve filmster nog eens ging opdraven in een iet of wat bescheiden filmproject als The Rum Diary (2011) ? Nadat de topacteur jaar na jaar blind bleef kiezen voor commerciële superproducties als Pirates of the Caribbean quadrilogy of Alice in Wonderland in plaats van ambitieuze, karaktergedreven acteurfilms (met een script dat in meer dan 1 dag werd geschreven) is het eindelijk zover.

De reden is simpel: Depp is een die-hard fan van topauteur en seniele gek Hunter S. Thompson (het brein achter The Rum Diary) en kroop 13 jaar eerder al in de huid van één van diens geschifte personages. Die eerste samenwerking mondde uit in de tijdloze culthit: Fear and Loathing in Las Vegas (1998) van de excentrieke regisseur Terry Gilliam. De haast onherkenbare (halfkale) Depp verbaasde vriend en vijand door te versmelten met zijn personage en op indrukwekkende wijze een trippende drugsverslaafde reporter te spelen.

Korte inhoud: Freelance journalist Paul Kemp (Johnny Depp) weet dat hij keuzes moet maken voor zijn leven en carrière, maar schuift dat moment zo ver mogelijk voor zich uit. Hij besluit naar zonnig Puerto Rico te vertrekken, om daar bij 'The San Juan Star' te gaan werken. Paul's nieuwe, ietwat vreemde collega’s maken hem wegwijs in de wondere wereld waarover de krant dagelijks de kolommen vult. Bij gebrek aan nieuws op het ongeorganiseerde eiland komt dat er vooral op neer dat ze hun dagen slijten op het terras van hun favoriete bar. Paul kan het al snel zo goed vinden met collega Bob Sala (Michael Rispoli) dat ze huisgenoten worden. Maar dan raken ze verwikkeld in een dubieus ontwikkelingsplan van de rijke Amerikaan Sanderson (Aaron Eckhart). Dat Sanderson een bloedmooie vriendin (Amber Heard) heeft maakt het voor Kemp niet makkelijker. Haar verschijning maakt een onuitwisbare indruk op Paul's troebele geest en zet hem er zelfs toe aan eindelijk eens een richting te kiezen.

Het zijn opportuniteiten als deze die Johnny Depp onsterfelijk maakte in Hollywood, al heeft hij dus al veel van dat imago verloren door (zoals de meeste A-listers de laatste 10 jaar) in zielloze, commerciële rotzooi op te draven. De inmiddels 51-jarige Depp staat op een keerpunt in zijn carrière: hij zal niet eeuwig zijn jeugdige look kunnen behouden en deze gewaagde keuze lijkt daarom de ideale kans om terug naar zijn roots te keren en zijn fans (en tegenstanders) opnieuw te tonen waarom hij zo aanbeden wordt. Johnny zit al wat langer in een positief elan: in de lichtjes fantastische animatiefilm Rango (2011) leverde hij uitstekend stemmenwerk en spatte zijn charisma van het scherm.

Schrijver Hunter S. Thompson is al sinds de 60’ties de schepper van de meest bizarre, chaotische doch populaire verhalen. The Rum Diary was zijn eerste geschreven boek, dat onuitgegeven bleef tot 1998, terwijl het al in 1960 klaar was. Dat zijn boeken voornamelijk handelen over drank, drugs en vrouwen is nooit nefast geweest voor de kwaliteit ervan. De absurde plots & het enorm energieke verteltempo zorgden ervoor dat de lezers diep in Hunter’s geschifte wereld doken en zijn waanzin nooit meer loslieten.

De trailer voor deze verfilming lijkt op het eerste zicht het universum van Thompson mooi te vertalen naar het grote scherp. Depp speelt op bekend terrein, en de regisseur van dienst, Bruce Robinson, heeft reeds bewezen dat hij barst van het talent. Depp’s rol heeft opvallend veel gelijkenissen met zijn rol in Fear And Loathing in Las Vegas: Raoul Duke. Het is dus niet meer dan logisch dat hij opnieuw met vol vertrouwen dergelijk fijn personage vertolkt. De nooit te doorgronden Hunter S. Thompson is helaas in 2005 overleden en kan nu spijtig genoeg The Rum Diary niet meer ervaren. Laat ons hopen dat deze film hem de erkenning brengt die hij verdient. De film komt bij ons uit op 30 november 2011.

Jonathan Nolan kwam op een geweldig idee voor een kortfilm genaamd Memento Mori (part 1, part 2 & part 3), waarin het hoofdpersonage te maken zou hebben met het verlies van zijn korte geheugen (bekend als anterograde amnesie). In deze film horen we een voice die het verhaal vertelt van Earl die ontwaakt in een witte kamer, omringd door notities, en elke dag opnieuw probeert uit te zoeken hoe hij daar is terecht gekomen. Hij heeft ook verschillende tatoeages op zijn lichaam. Zijn vrouw zou verkracht en vermoord zijn, en ondanks zijn probleem wil hij achterhalen wat er precies is gebeurd. Samen met zijn broer Christopher Nolan besloten ze er een volwaardige psychologische thriller van te maken. En toen kwam er Memento (2000).

Korte inhoud: Verzekeringsagent Leonard Shelby (Guy Pearce) heeft door de moord op zijn vrouw een beschadigd kortetermijngeheugen opgelopen, maar is vastbesloten de dader te vinden en te doden. Daartoe moet hij alle informatie die hij tegenkomt zo snel mogelijk opschrijven en foto's maken van mensen waarvan hij denkt dat ze iets met de zaak te maken hebben. Om iedere ochtend aan zijn missie herinnerd te worden, heeft hij op zijn lichaam tatoeages met krachtige spreuken als 'vind hem en dood hem' aangebracht. Leonard ontleent zijn identiteit alleen aan zijn daden, niet aan zijn herinneringen. Dat verschrikkelijke lot probeert hij te ontkennen door als een machine door het leven te razen, van hotel naar hotel reizend, op zoek naar wraak. Tijdens zijn zoektocht maakt hij kennis met de mysterieuze femme fatale Natalie (Carrie-Anne Moss) en Teddy Gammell (Joe Pantoliano), die hem willen helpen of listig gebruik maken van zijn beperking.

Memento kenmerkt zich door de omgedraaide chronologie van gebeurtenissen, net zoals later ook de thriller Irréversible (2002) werd opgebouwd. Het verhaal begint dus met het einde van Leonards zoektocht naar de dader, en laat vervolgens alle scènes van het eind tot het begin zien. Als het laatste puzzelstukje op zijn plaats valt is het verhaal pas in zijn totaliteit te vatten. Als enige afwijking op deze structuur is de chronologische opbouw van de flashbacks, gefilmd in zwart-wit, over een andere man met geheugenverlies. Leonard herinnert deze man nog van voor de moord op zijn vrouw. De ironie van het leven heeft er nu voor gezorgd dat Leonard nu ook met zijn geheugen last heeft.

De omgekeerde chronologie is niet zomaar een gimmick, maar help de kijker om zich te identificeren met het hoofdpersonages, die het leven ook maar in flarden te zien krijgt en niet altijd weet wat de verbanden zijn tussen de personages en de gebeurtenissen. Je verduurt dezelfde onzekerheid en bent onderworpen aan dezelfde fragmentarische kennis als die van Leonard. Op een gegeven moment begin je niet alleen te twijfelen aan de andere mensen om je heen, maar ook aan jezelf. Iedereen heeft immers de natuurlijke neiging om zak te gaan interpreteren en het geheugen is misschien ook maar een verzameling van persoonlijke interpretaties. En het zalige plot in Memento zet dat enkel maar in de verf. Je moet moderne film noir (post noir) dus ook absoluut een paar keer zien om te zien welke puzzelstukjes je allemaal over het hoofd hebt gezien

Maar je wordt niet alleen in het verhaal gezogen door het plot, maar tevens door sterk acteerwerk van de drie hoofdpersonages (Guy Pearce, Carrie-Anne Moss en Joe Pantoliano), de uitstekende montage van Dody Dorn en de strakke regie van Christopher Nolan die met de tweede langspeelfilm begint aan zijn onfeilbaar regie-parcours (Batman Begins, The Prestige, Insomnia, The Dark Knight, Inception). Met weinig middelen in mekaar gestoken (5 miljoen dollar en 25 opname dagen), maar des te meer overtuigend als film die het thriller-genre op zijn kop zet. En in een periode waarin Hollywood ons om de oren slaat met remakes, prequels en sequels zijn dergelijke originele films een rariteit.

Memento kreeg in 2002 twee oscarnominaties (beste scipt en beste montage), maar kon er spijtig genoeg geen verzilveren. De blu-ray van de film wordt door Universal uitgebracht op 29 september 2011, spijtig genoeg zonder extras. Maar de film op zich volstaat zeker om deze uitgave binnen te halen in 1080p kwaliteit. Het is een uitstekende prent die weinig steken laat vallen, ook al is het plot zo ingewikkeld dat foutjes bijna niet uit te sluiten zijn.

En na al die jaren van campagnes om bioscoopbezoekers erop attent te maken dat ze hun gsm op stil moeten zetten wanneer de film begint, was het gisteren weer zover. Het begint met een veel te familiair gsm deuntje en daarna zit je 2 minuten lang mee te luisteren naar een domme geit die haar vriendin aan de andere kant van de zendmast met onbenulligheden opzadelt, terwijl ze nietsvermoedend drie kwart van de mensen rondom haar aanzet tot woede uitbarstingen en drieste agressie. Het korte filmpje met Rowan Atkinson die ze na de filmtrailers lieten zien, en waar hij iedereen erop attent maakt hun gsm af te leggen, heeft blijkbaar niet geholpen. Misschien moeten ze maar meer drastische methoden gebruiken (1) met stoorzenders die gsm signalen blokkeren of (2) gewoon de gsm/sms gebruikers uit de zaal zetten.

En in de States is er zo'n bioscoop-uitbater, Alamo Drafthouse, die de daad bij het woord heeft genomen en mensen die zitten te sms’en of bellen tijdens de film, gewoon uit de zaal verwijdert. En dat is natuurlijk niet naar de zin van diegene die hardnekkig blijven volharden in de boosheid. Eén van hen was zodanig op de tenen getrapt dat ze het management van de bioscoop een berichtje achterliet op hun voice-mail. Die vonden het berichtje zo leuk dat ze het in een commercial goten en hun bij aanvang van elke R-rated film lieten zien. Priceless !

***Related Post***
23/10/2005: Top 10 Bioscoop-irritaties

Tien jaar gelden was er de kortfilm Isabelle (2001), die in de States een prijs won, en nu is er de filmversie Isabelle (2011) in regie van Ben Sombogaart (De Storm, De Tweeling) en nog steeds gebaseerd op de roman van Tessa de Loo. Een psychologische thriller uit Nederland met wat Vlaamse accenten.

Korte inhoud: Wanneer de mismaakte kunstenares Jeanne (Tineke Caels), gedreven door jaloezie, de mooie en gevierde filmactrice Isabelle (Halina Reijn) ontvoert die met haar ouders (gespeeld door Monique van de Ven en Edwin de Vries) even rust zocht in een vakantiehuisje in de Belgische Ardennen, ontstaat tussen de twee vrouwen een bloedstollende psychologische strijd op leven en dood. Jeanne wil Isabelle laten verhongeren om een schilderij te maken van de aftakeling van de mens. Ondertussen probeert Bernard (Wim Opbrouck), een onderwijzer in het dorp en groot fan van Isabelle, haar op het spoort te komen.

Het meest indrukwekkende aan de film is dat actrice Halina Reijn een Christian Bale’ke heeft gedaan voor haar rol, en net zoals in The Machinist (2004) tot op het bot is vermagerd met maar liefst 20 kg. Deze 36 jarige actrice transformeert van een sexy bikini babe in een uitgemergeld wrak. Het spijtige aan de film is dat alles niet altijd even overtuigend in beeld werd gebracht. De ontvoering komt bijvoorbeeld nogal vreemd over en de vertolkingen van de acteurs zijn er soms wel een beetje over, om nog te zwijgen over de fake make-up van Tineke Caels.

Uiteindelijk krijgen we een boeiende confrontatie tussen twee individuen in een soort ondergrondse huis clos. Het is een psychologisch spel tussen twee vrouwen die ondanks de verschrikkelijke omstandigheden toch naar elkaar groeien. De acteurs krijgen voldoende ruimte om hun personage uit te werken, en vervelend wordt de film nooit. Af en toe krijgen we een intermezzo van al dat psychologische geweld en zien we de lokale onderwijzer een obsessie ontwikkelen voor Isabelle en haar verdwijning. Deze subplot wordt echter ontsierd door scènes in een café waar de barman nu niet meteen de vertolking van zijn leven neerzet.

En gezien al die Vlaamse acteurs denk ik wel dat er ook wat Vlaams geld in deze productie zit, en dat we gerust kunnen spreken van een Bekgisch/Nederlandse productie. Naast Wim Opbrouck, zien we ook nog een rol voor Barbara Sarafian en Michel van Dousselaere.

Steven Spielberg heeft besloten zijn presidentsfilms Lincoln (2012) over de komende verkiezingen van op 17 december 2012 te hevelen. De regisseur, die al jaren de Democratische partij steunt, wil met zijn verhaal over de tweede verkiezingsstrijd van de negentiende-eeuwse Republikeinse president de komende verkiezingen niet beïnvloeden, zei hij onlangs in de Amerikaanse krant.

Korte inhoud: Lincoln gaat over de strijd van Abraham Lincoln tegen de zuidelijke staten van Amerika die zich verzetten tegen de afschaffing van de slavernij. Zijn verkiezing tot president leidde in 1861 tot het uitbreken van de Amerikaanse Burgeroorlog, die vier jaar duurde. Lincoln werd in 1865 vermoord.

Er ligt al wat stof op het project, gezien er al sprake om de film te produceren in 2005, toen nog met Liam Neeson in de rol van Lincoln, maar ondertussen is het Daniel Day-Lewis geworden, die zijn presidentsrol zal vertolken naast Joseph Gordon-Levitt, Tommy Lee Jones, David Strathairn en Sally Field. Het scenario werd geschreven door Tony Kushner (Munich).

Maar ondertussen krijgen we een andere biopic op ons bord, met name J. Edgar (2011) van regisseur Clint Eastwood. Niet over een president maar wel over de FBI directeur J. Edgar Hoover. Hoover geldt als omstreden, aan de ene kant bouwde hij de FBI uit tot een grote professionele organisatie, aan de andere kant had hij een grote persoonlijke macht opgebouwd waaraan zelfs de Amerikaanse presidenten niet zomaar voorbij konden gaan. De presidenten Truman, Eisenhower, Kennedy en Nixon hebben allen serieus overwogen Hoover te ontslaan, (Nixon zelfs twee keer), maar steeds bleek Hoovers positie om allerlei redenen te sterk. Na zijn dood werd daarom de maximumtermijn voor de functie van directeur van het FBI gesteld op tien jaar.

Korte inhoud: De film vertelt het verhaal van de voormalige directeur van de FBI, J. Edgar Hoover (Leonardo DiCaprio). De focus wordt gelegd op de schandalen in zijn carrière en zijn controversiële privéleven. Helen Gandy (Naomi Watts), de vrouw die 54 jaar lang zijn secretaresse was, had een aanzienlijke invloed op de directeur en was, naar het schijnt, op de hoogte van zijn geheimen. En geheimen had hij zeker. Zo had Hoover onder andere jarenlang een geheime relatie met zijn mannelijke assistent Clyde Tolson (Armie Hammer).

De biografische film wordt uitgebracht door Warner Bros. Pictures en is gebaseerd op een scenario van Dustin Lance Black (Milk, What's Wrong with Virginia). In de film zien we ook nog een rol voor Josh Lucas en Judi Dench. J. Edgar komt bij ons uit op 11 januari 2012.

***Related Post***
07/04/2005: Lincoln verfilming voor Steven Spielberg

Zowel Tobey Maguire (34) als Jake Gyllenhaal (29) zijn alom bekend. Het zijn beide gerespecteerde acteurs die hun carrière gestalte gaven door hun deelname aan (voornamelijk) indrukwekkende indie-films, zoals The Ice Storm en Donnie Darko). Terwijl Maguire de eerder ontspoorde jongere vertolkte in The Cider House Rules, trad Gyllenhaal in hetzelfde spoor met The Good Girl. Later doken beiden op als homoseksuele mannen in literaire adaptaties (de ene in Wonder Boys de andere in Ang Lee’s Brokeback Mountain (2005).

Als geen andere weten die twee mannen in ieder geval hoe ze een Hollywood film moet dragen. (Spider Man en The Day After Tomorrow). Maar ze hebben niet alleen hetzelfde parcours, ze trekken zelfs een beetje op mekaar. En nu zitten die twee sterren in Brothers (2009) van Jim Sheridan (hier de poster), en dan nog wel met een andere gerespecteerde actrice, Natalie Portman.

Korte inhoud: Brothers, is een remake van Brødre (2004) van Susanne Bier, vertelt het verhaal van twee broers: de succesvolle marinier Sam (Tobey Maguire) en vrijbuiter Tommy (Jake Gyllenhaal). Hun vader Hank (Sam Shepard), een eervol onderscheiden Vietnamveteraan, laat tijdens het afscheidsmaal van Sam voor de zoveelste keer openlijk blijken van welke van zijn twee onderling zo verschillende zoons hij meer houdt en dat is niet de sociale mislukkeling Tommy. Als Sam uiteindelijk op een missie in Afghanistan vermist wordt en er weinig hoop is dat hij levend terugkeert. Sam zit maandenlang gevangen in een hol onder de grond, ze worden daar door de Talibanstrijders alleen uit gehaald om te worden gefolterd of om voor de camera de Amerikaanse missie in Afghanistan te veroordelen. In de veronderstelling dat Sam dood is probeert Tommy het verlies van zijn broer op te vangen door de verantwoordelijkheid voor Grace (Natalie Portman) en de kinderen op zich te nemen. Tegen de verwachting in groeien Tommy en Grace steeds meer naar elkaar toe. En dan komt Sam terug...

Waar hebben we dat verhaaltje nog al eens gehoord. Oh ja, Pearl Harbor (2001). Net zoals elke Amerikaanse remake van een Europese of Aziatische film is alles gemaakt voor een mainstream doelpubliek. Maar de cruciale modificaties in de plot zijn echter geheel te rechtvaardigen, met iets minder 'emo' en net dat tikkeltje meer 'tragiek'. Het positieve aan deze prent is dat hij in tegenstelling tot heel wat andere films waar Amerikaanse militairen oprukken, niet al te fel begint te zwaaien met de Amerikaanse vlag, maar ruimte laat voor een herkenbaar menselijk drama.Het is een nederig verhaal over hoe grote gebeurtenissen het leven van gewone burgers overhoop kan halen.

Toch kent deze prent één groot tekort. Tussen Tobey Maguire en Natalie Portman is de chemistry compleet zoek. Er zijn zo goed als geen vonken tussen die twee; niets, nougabollen. en daardoor is het vaak ongeloofwaardig dat hij, om bij haar terug te keren, in gevangenschap zijn menselijke fatsoen prijsgeeft. Het heeft veel weg van een bedaard verstandshuwelijk, meer dan een passionele relatie tussen twee individuen die niet meer van elkaar kunnen blijven. De chemie tussen Natalie Portman en Jake Gyllenhaal zit wel een stuk beter, net de exacte dosering van gevoeligheid waardoor je kan inschatten hoe kwetsbaar de toenadering wel is. Ook tussen Tobey Maguire en Jake Gyllenhaal voel je een sterke band, hoewel de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat dit vooral te danken is aan Jake Gyllenhaal die opnieuw een prestatie van formaat levert met de prachtige vertolking van deze lastige rol. Tobey heeft wel in de tweede helft van de film iets meer dramatische scènes, maar het heeft allemaal wel een reukje van over-acting en ik bleef me afvragen waarom hij zo expressief moest overkomen (kijk zelf en je zult zien).

Sheridan heeft resoluut gekozen voor een visueel meer verzorgde, gepolijste film , in tegenstelling tot het op 'Dogma 95' geïnspireerde origineel. Hier is geen sprake meer van schokkende hand-held-camera of de zware korrel. Over het algemeen heeft Sheridan gewoon Brødre een facelift gegeven en in een meer fraaier omhulsel verpakt, met enkele bekende Hollywood-namen. Hollywood recycleert nu eenmaal beter dan wie ook. Wat Brothers toch de moeite maakt - ondanks het feit dat het origineel uiteindelijk maar 5 jaar oud is - is het puntige tegenstelling tussen de eenvoudige en rustige uitstraling van Sam en zijn familie en anderzijds zijn militaire carrière in een afgelegen land.

Eenmaal aan het thuisfront zie je hoe moeilijk hij het alledaagse leven ondergaat als de kwellingen die hij te verduren kreeg in gevangenschap. Hij voelt zich niet meer thuis en weet zich ook moeilijk aan te passen. Hij heeft gevochten voor vrede in een ver land, en daarvan getuigen de medailles op zijn militair uniform, maar eenmaal het uniform in de kleerkast beland, lijkt hij op zoek naar zichzelf. Toch is het niet de bedoeling dat Brothers de morele toer opgaat, maar eerder een spiegel voorschotelt waarin de personages zichzelf kunnen bekijken en zich de vraag stellen wat hier allemaal uit voortvloeit. Een aangrijpende prent die een gevoelige snaar bespeelt in de militaire machine. De film draait momenteel in de bioscoop.

***Related Post***
14/08/2007: Things We Lost in the Fire van Susanne Bier

Regisseur Darren Aronofsky heeft met deze Requiem for a Dream (2000) zijn stempel gezet als regisseur waar rekening mee moet gehouden worden. Niet al zijn films waren voltreffers - cf. The Fountain (2006) -, maar van zijn vijf langspeelfilms die hij heeft gemaakt zijn vier films absolute toppers; met name Pi (1998), Requiem for a Dream, The Wrestler (2008) en Black Swan (2010).

Korte inhoud: De weduwe Sara Goldfarb (Ellen Burstyn) krijgt te horen dat ze uitgekozen is om in een spelshow mee te doen. Aangezien ze niet meer in haar favoriete jurk past, begint ze met dieetpillen, waar ze al snel aan verslaafd raakt. Sara’s zoon Harry (Jared Leto) en zijn vriend Tyrone (Marlon Wayans) zitten in de illegale drugshandel. Ze hoeven nog maar even door te gaan om genoeg geld te hebben verdiend om hun leven weer op orde te krijgen, maar dan wordt de aanvoer stopgezet en raken ze zelf steeds meer afhankelijk van hun product. Harry’s vriendin Marion (Jennifer Connelly) wil graag een eigen kledingwinkel waarin ze haar ontwerpen kan laten zien, maar haar drugsverslaving beheerst haar volledig. Alle vier personages hebben een beter leven voor ogen, maar uiteindelijk ontsporen hun levens op tragische wijze en verzeilen ze in een neerwaartse spiraal van angst, drugsgebruik, misdaad, prostitutie en uitzichtloosheid.

Als er één film is die de paranoia op een treffend manier in beeld weet te brengen is het toch wel deze film. Niet alleen de donkere en grauwe visuele stijl, de close-up schouder-camera's van de personages met groothoeklens (a.k.a. snorricam), de afwisseling van schreeuwerige kleuren, de versnelde, bloedstollende jump-cut en time-laps montage, de 2000 cuts (wat drie keer zoveel is in vergelijking met een gemiddelde film) maar ook de uitstekende vertolkingen van de acteurs blijven nazinderen. Uiteraard is ook veel te danken aan het uitstekende bronmateriaal van Hubert Selby Jr. (boek: Last Exit to Brooklyn). In tegenstelling tot Trainspotting (1996), die ook draait rond het gegeven van drugs, is in Requiem niet veel ruimte voor humor. Het is een film die naar de keel grijp en waar je niet vrolijk van zal worden. Je krijgt een ferme dreun te verwerken en wie weet, heeft deze prent al heel wat jongeren kunnen wakker schudden en alert gemaakt van de mogelijke gevolgen van drugverslaving. Tevens ook een sterke poster met close-up van Jared Leto's oog met grote pupil, wat dan weer verwijst naar het druggebruik.

Maar naast de schokkende hip hop montage maakt ook de onthutsende muziek van Clint Mansell van deze prent een overdonderend meesterwerkje. Het is net zoals het drama op het scherm niet meteen muziek die je vrolijk zal maken, en bepaalde nummers zijn zelfs ongelofelijk irriterend, maar het werkt perfect voor het verhaal. Geen plaats voor vrolijke pop-muziek zoals in Trainspotting maar wel lugubere klanken en psychedelische, minimalistische synthesizer muziek die volledig in de lijn liggen van een requiem, een gebed voor de zielenrust van de overledene. En met de personages die steeds dieper wegzakken in hun doffe ellende, wordt ook de muziek steeds killer en beangstigend.

De grenzen tussen realiteit en hallucinatie vervagen en Aronofsky sleurt ons in de ultieme nachtmerrie. Goede voornemens leiden naar foute plannen, die dan uiteindelijk uitmonden in ontsporingen en onherroepelijke fysieke en emotionele schade. En naarmate we het einde naderen is de film nog nauwelijks om aan te zien met electroshok-therapie, amputatie en seksploitation scènes. Je wordt verpletterd door de botte miserie, de agressieve muziek en montage, maar je blijft wel gekluisterd aan al die fascinerende beelden van Matthew Libatique. De film had meer nominaties moeten krijgen dan slechts die van Beste Actrice voor Ellen Burstyn, maar de concurrentie was dit jaar moordend met films van Steven Soderbergh, Ridley Scott, Ang Lee en Stephen Daldry.

Het is dus met veel enthousiasme dat Universal al gezorgd heeft voor een Requiem for a Dream blu-ray versie. Een film die zeker niet mag ontbreken in jullie collectie. Het is niet alleen een visueel knap staaltje cinema, maar het is vooral een film die lang na het zien ervan blijft nazinderen.