De FilmBlog

Eind 2008 was ere en gerucht dat Will Smith & Steven Spielberg alles in het werk zouden zetten om van de Zuid-Koreaanse Oldboy (2003) een Amerikaanse remake te maken. De film van Chan-Wook Park had indruk gemaakt, en dat mede door de sterke vertolking van Min-Sik Choi.

Korte inhoud: Zonder te weten waarom, wordt Oh Dae-su vijftien jaar lang vastgehouden in een kleine kamer. Hij heeft geen contact met de buitenwereld en is de waanzin nabij. Op een dag wordt hij wakker op het dak van een appartementsgebouw; hij is zonder enige waarschuwing weer vrijgelaten. Vastberaden gaat Dae-su op zoek naar de reden van zijn gevangenschap. Maar als hij hoort dat zijn vrouw tijdens zijn afwezigheid werd vermoord, zweert hij wraak.

Maar het ziet er naar uit dat Oldboy (2012) een nieuwe filmploeg heeft gevonden. Het is Spike Lee die de remake in beeld zal brengen, en dan nog wel met John Brolin in de hoofdrol, een acteur die niet meer is weg te branden van het witte doek.

Ik ga niet opnieuw van leer gaan tegen de zinloze remake-rage. Het is gewoon ingebakken in het Hollywood systeem, waar ook Vlaamse films wee te maken hebben (cf. Loft) . De meeste Amerikaanse remakes brengen geen meerwaarde aan het origineel en bestaan louter omdat bepaalde mensen geen zin hebben om ondertitels te lezen. Maar af en toe is de remake beter dan het origineel, maar dat zijn meer de uitzonderingen die de regel bewijzen. Wat betreft deze Oldboy, ik denk dat Spike Lee de geknipte regisseur is. Spike staat bekend voor zijn visueel interessante en vernieuwende benaderingen en zijn aanleg als verhalenverteller. Maar ook Josh Brolin weet hoe hij een briljante vertolking moet neerzetten. Ook al blijft het origineel een briljante film, deze remake hoeft niet noodzakelijk verworpen worden.

De scenarist van dienst wordt Mark Protosevich, bekend van Thor, I Am Legend en The Cell. Over de slechterik in het verhaal doen vele geruchten de ronde, maar volgens de laatste berichten zou Christian Bale in aanmerking komen voor de rol, hoewel Bale nog moet zien hoe de productie van de nieuwe Batman-film zal lopen. Wie de rol van de dochter zal spelen van het hoofdpersonage is op dit ogenblik nog niet bekend.

***Related Post***
08/11/2008: Will Smith & Steven Spielberg mikken op Oldboy remake

Vreemd genoeg was ik deze Top 10 van de Slechtste films uit 2010 compleet vergeten, maar op aanvraag van een aantal bezoekers ga ik deze met wat vertraging dan toch publiceren. Zoals ik bij mijn Top 10 van de Beste Films al liet weten is 2010 mij niet zo goed bevallen. Voor mij zaten er meer teleurstellingen in dan leuke verrassingen. Het is dan ook niet simpel om een keuze te maken welke films nu al dan niet in deze ‘list of shame’ moeten komen. Er zijn namelijk veel potentiële kandidaten. Maar kiezen is verliezen en ik verwacht dan ook dat er hier en daar mensen zullen zijn die andere films liever hadden willen zien. Jullie kunnen deze in ieder geval kenbaar maken in de reacties. Maar veel van die films stonden al in mijn Films om te mijden in 2010.

Eén van de slechtste films van het voorbije jaar was Birdemic: Shock and Terror (2010). Maar ik heb de film echter niet opgenomen in deze lijst, om de simpele reden dat niemand iets had verwacht van de Vietnamese regisseur James Nguyen die misschien maar een paar honderd euro had om The Birds (1963) van Hitchcock te verkrachten. Ook een dwaze film als Furry Vengeance (2010) zit er niet in, omdat deze film uiteindelijk gemaakt is voor pubers en deze wel zijn publiek heeft bereikt. Zelfs Vampires Suck (2010) heb ik vermeden, omdat er nu films zijn die echt wel de bedoeling hebben om slecht te zijn. Wat mij meer interesseert voor deze Top 10, zijn films die de middelen hadden (acteurs, geld, talent, ...) om een sterke of ontspannende film te maken, maar uiteindelijk een beschamende prent hebben afgeleverd.

10. The Romantics (2010) Galt Niederhoffer

Met The Romantics probeert Katie Holmes hopeloos te bewijzen dat ze meer is dan gewoon de vrouw van Tom Cruise, maar met deze onaannemelijke vertolking heeft ze in ieder geval niemand kunnen overtuigen. Maar ook de rest van de cast staat er wat verloren bij. Anna Paquin, Candice Bergen, Malin Akerman, Josh Duhamel en Adam Brody zijn op zich geen slechte acteurs, maar je merkt dat ze hier geen bevlogen acteerprestatie opwekken. De personages waren compleet oninteressant en hun confrontaties zijn van een stuitende banaliteit. Met de bewegende schouder-camera en de snelle woordenwisseling wil de film de indruk wekken dat het in het indy circuit wil spelen, maar wijkt hiervoor te weinig af van de romcom formule.

9. Jonah Hex (2010) Jimmy Hayward

Regisseur Jimmy Hayward heeft van Jonah Hex één van de zwakste comic-adaptatie gemaakt van de laatste 10 jaar. Alles in deze film is verkeer op één uitzondering na, en dat is het acteerwerk van Josh Brolin die klaarblijkelijk geen aanwijzingen nodig had van een inspiratieloze pseudo-filmmaker die hier waarschijnlijk zijn natte droom heeft willen waar maken door Megan Fox te casten. De film duurt amper 82 minuten en dat is al een eeuwigheid.

8. Killers (2010) Robert Luketic

Killers is een Ashton Kutcher romcom. Need I say more? De film werd geregisseerd door Robert Luketic die het strakke 21 (2008) drama regisseerde, maar compleet de pedalen verloor met zijn The Ugly Truth (2009). De actrice uit die laatste film, Katherine Heigl moet wel een indruk hebben nagelaten, want hier dook ze opnieuw op in een gelijkaardige prent. En zoals ik eerder had verwacht heeft Tom Selleck de film niet kunnen redden van de ondergang. De film probeert grappig en cool te zijn, maar slaagt daar nooit in.

7. Saw 7 (2010) Kevin Greutert

Als je het mag geloven zou Saw 7 / Saw 3D de 'final chaper' zijn, maar zoiets hebben ze ons eerder verkocht met de The Final Destination die uiteindelijk verder werd gezet met Final Destination 5. Maar deze Saw franchise lijdt al een tijdje aan een ver gevorderd stadium van lethargie. Laten we hopen dat ze deze Jigsaw puzzle nooit meer in elkaar wordt gestoken.

6. My Soul to Take (2010) Wes Craven

My Soul to Take is meteen de zwakste Wes Craven film uit zijn gehele carrier, en het is me een stinker. Het is een verwarrende en verschrikkelijk saaie thriller, ook al was er materiaal genoeg om een deftige film te maken. Maar Craven weet niet wat hij met zijn karakters moet aanvangen en was waarschijnlijk gaandeweg de shooting bewust van de vele zwaktes van het script. Spijtig genoeg was het iets te laat om er nog veel aan te doen. Was dit gemaakt door een waardeloze debutant, dan had ik er niet zo heel veel ophef over gemaakt. Maar dit is Wes Craven begod!

5. Season of the Witch (2010) Dominic Sena

Jullie moeten niet zeggen dat jullie niet gewaarschuwd waren. Season of the Witch had alle ingrediënten van een potentieel treinongeluk. Om te beginnen was er de aanwezigheid van Nicolas Cage, die zowel verantwoordelijk is voor uitstekende films, maar nog meer van films die gewoon verwerpelijk zijn (vooral de laatste jaren). Hij wordt vergezeld door Ron Perlman die meteen de meest fijnzinnige acteur is. De regie van de film is in handen van de videoclip maker Dominic Sena, die voornamelijk bekend staat voor zijn visueel luchtige aanpak (Gone in Sixty Seconds, Swordfish) , maar op dramatisch vlak vaak het noorden verliest (Whiteout). En het fantastische genre met ridders en tovenaars heeft al meer miskleunen gebaard dan geslaagde films, en mocht je nog twijfelen aan de ver overschreden vervaldatumgeur van deze prent, was er nog de oerslechte trailer en het feit dat de film een slechte beurt maakte in de States .

4. Twelve (2010) Joel Schumacher

En Joel Schumacher lijkt hetzelfde pad op te gaan als Wes Craven, en brengt met Twelve een nieuw dieptepunt in zijn carrière. Misschien niet zijn meest verderfelijke film, maar Schumacher is dan ook al veel lager gevallen dan Craven. Het verschil met My Soul to Take is dat deze prent niet alleen verwerpelijk is, maar ook nog eens ten onder gaat aan zijn eigen opgeblazen pretenties. En wat is de bedoeling met die voice-over stem? Ok, Kiefer Sutherland creëerde een dreigende onzichtbare tegenspeler in Phone Booth (2002), maar hier werkt de stem gewoon op de zenuwen. Deze prent is nog geen 12 op 100 waard.

3. Dylan Dog: Dead of Night (2010) Kevin Munroe

Onze Superman Brandon Routh is laag gevallen met deze Dylan Dog: Dead of Night, de tweede comic-adaptatie uit 2010 die het bekijken nauwelijks waard is. Het is het soort film dat goed zou passen op het Studio 100 kanaal, maar is zeker niet bestemd voor diffusie in de bioscoop. Ook al moesten er geen vampieren / weerwolf films en series zijn gemaakt de laatste jaren, dan nog blijft deze prent oeverloos vervelend. De Canadees Kevin Munroe zal met deze flop waarschijnlijk een punt zetten achter zijn regie-carrière.

2. Grown Ups (2010) Dennis Dugan

Grown Ups is troep die waarschijnlijk werd bedacht door een paar mannen in hun mid-life crisis die op een zondagnamiddag uit verveling in-joke grapjes bedachten, en eens wilden zien of ze hier ook geld mee konden maken. Spijtig genoeg is dit flauw excuus voor een film nauwelijks grappig en allesbehalve voor 'grown ups'. Dit is een nieuw dieptepunt in de neerwaartse Adam Sandler spiraal, die samen met Eddie Murphy wil weten hoe laag je kan vallen in het komedie-genre.

1. The Last Airbender (2010) M. Night Shyamalan

The Last Airbender is zo slecht dat deze wel eens Battlefield Earth (2000) de troon kan stoten als meest verderfelijke big budget Hollywood prent van de laatste 25 jaar. Vroeger had je niet te klagen over het acteerwerk in de Shyamalan films. Het mocht er nauwelijks aan mankeren met ervaren rotten als Bruce Willis, Mel Gibson, Joaquin Phoenix, Adrien Brody, William Hurt,… Maar in deze The Last Airbender probeert de regisseur te bewijzen aan iedereen dat hij het ook kan met onervaren acteurs. Een enorme gok met een productiebudget van maar liefst 150 miljoen dollar. Spijtig genoeg blinkt de film uit met houterig acteerwerk. Komt daar nog bij het vreemde montagewerk, walgelijke speciale effecten met amateuristische 3D en een ridicuul en vervelend verhaaltje, en dit zou wel eens The Last Shyamalan kunnen worden…

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

De Belgische films zijn in trek in het buitenland. Zo viel The Devil's Double (2011) heel verrassend in de prijzen, maar nu ook zien we Hasta la Vista! (2011) (Come As You Are) van Geoffrey Enthoven bekroond worden op het 35e Wereldfilmfestival van Montréal. De film nam beslag op 3 prijzen: de hoofdprijs van het Festival (le Grand Prix des Amériques), alsook de Prijs van het Publiek en een speciale vermelding van de Oecumenische Jury.

Het zag er dus naar uit dat de Orkaan Irene een maatje te klein was voor het Vlaamse geweld en deze zich dan ook heel bescheiden opstelde tijdens de uitreiking. Regisseur Geoffrey Enthoven, acteur Gilles De Schryver, scenarist Pierre De Clercq en producent Mariano Vanhoof (Fobic Films) waren ter plaatse om de prijzen in ontvangst te nemen. Maar ook Noordzee, Texas (2011) ging niet met lege handen naar huis, want de film van Bavo Defurne - die in eigen land rampzalig weinig bezoekers trok - won de Zilveren Zenith voor Speelfilmdebuut en de Fipresci internationale persprijs in de Wereldcompetitie voor Eerste Films.

Korte inhoud: Drie jonge gasten, Lars (Gilles De Schrijver), Philip (Robrecht Vanden Thoren) en Jozef (Tom Audenaert), houden van wijn en vrouwen. Het eerste proeven ze met plezier, maar het tweede hebben ze nog nooit mogen smaken. Onder het mom van een wijntour reizen de drie naar Spanje om eindelijk van de grond te gaan. Niets zal hen tegenhouden. Zeker niet het feit dat de eerste blind is, de tweede in een rolstoel zit en de derde volledig verlamd is.

Het verhaal van Hasta la Vista is geïnspireerd op het leven van Asta Philpot, een fysiek gehandicapte Amerikaan die ijverde voor mensen met een handicap en hun seksuele rechten. Philpot was het onderwerp van de Britse documentaire For One Night Only en was gastspreker in verschillende talkshows, waaronder de wereldbekende show van Oprah Winfrey.

Geoffrey Enthoven (Les Enfants de l'Amour, Vidange Perdue, Happy Together, Meisjes) stapt met zijn 5de langspeelfilm Hasta la Vista in de voetsporen van Hans Van Nuffel die met zijn sterke debuutfilm Adem (2010) ook al de hoofdprijs in Montreal afschoot, alsook Nic Balthazar een paar jaar geleden met zijn Ben X (2007).

Bij ons opent Hasta la Vista op 2 september het 5e Filmfestival Oostende om vervolgens vanaf 14 september in alle Vlaamse bioscopen verdeeld te worden door Kinepolis Film Distribution (KFD). Ik zou zeggen, allen daarheen want deze film lijkt me zeer de moeite te zijn.

Ik ben verzot op westernfilms, en de laatste jaren zijn we behoorlijk verwend geweest met films als True Grit (2010), 3:10 to Yuma (2007), Appaloosa (2008) of zelfs The Proposition (2005).

En binnenkort komt er opnieuw een film in de zalen, en dan nog wel het verhaal van de 'oude' Butch Cassidy en in mindere mate dat van Sundance Kid in Blackthorn (2011).

Korte inhoud: Na zijn vlucht uit de Verenigde Staten werd aangenomen dat Butch Cassidy (Sam Shepard) in Bolivia in 1908 is overleden. De waarheid is dat hij zich 20 jaar heeft schuilgehouden onder de naam James Blackthorn. Hij vindt het nu tijd terug te keren naar de Verenigde Staten om zijn zoon, die hij al die tijd niet heeft gezien, te ontmoeten. Voordat zijn reis begint, ontmoet hij de Spaanse ingenieur Eduardo Apodaca (Eduardo Noriega) en ze besluiten samen op te trekken, op weg naar hun laatste avontuur.

Het verhaal speelt zich dus af na Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969), maar zal af en toe nog wel eens terugblikken in een flash-back naar de periode waar Cassidy en Sundance Kid heel wat banken en treinen onveilig maakten. En wie de Paul Newman en Robert Redford film heeft gezien weet dat beide mannen op het einde van de film werden gedood. Maar deze prent trekt hier zich niet veel van aan. Blackthorn werd geregisseerd door Mateo Gil, en het script is afkomstig van Miguel Barros.

Het is eerder een klassieke western, en heeft weinig te maken met die popcorn westerns zoals Cowboy & Aliens (2011) en The Quick and the Dead (1995). Wie dus hoopt op veel visueel vertier zal dus wel wat ontgoocheld uit de bioscoopzaal komen, maar diegene doe voldoening vinden in diepgravend drama en sterke karakters zullen aan deze film waarschijnlijk wel een vette kluif hebben. Er is op dit ogenblik nog geen releasedatum voor België bekend gemaakt, maar deze zou toch nog ergens dit jaar moeten uitkomen.

Was Dino De Laurentiis nog in leven, dan ben ik niet zeker dat hij tevreden zou zijn met de nieuwe Conan the Barbarian (2011). Het origineel was een echte 80'ties barbaren film van de pulp-fiction auteur Robert E. Howard, die de carrière van Arnold Schwarzenegger gestalte gaf. Deze remake zal waarschijnlijk binnen een paar maanden compleet vergeten zijn.

Korte inhoud: Conan (Jason Momoa) is de laatste van zijn volk. Hij zag zijn vader Corin (Ron Perlman) sterven en is vastbesloten om zijn vader te wreken. Hij zal iedereen doden die verantwoordelijk was voor de dood van zijn volk. Maar hij heeft een erg gevaarlijke vijand: de almachtige Khalar Sing (Stephen Lang) en zijn behekste dochter Marique (Rose McGowan). Maar Conan wordt dan weer bijgestaan door de dappere Tamara (Rachel Nichols).

De nieuwe Conan is Jason Momoa, de acteur uit de geweldige tv-serie "Game of Thrones". Spijtig voor hem is hij beland in een productie van videoclip maker Marcus Nispel (Friday the 13th, The Texas Chainsaw Massacre) die van deze prent een luidruchtige, potsierlijke vertoning heeft gemaakt met een teleurstellend en verlammend effect bij de toeschouwers. Het is enerzijds wel groots aangepakt maar anderzijds oppervlakkig en compleet overbodig.

Tenzij jullie uiteraard gek zijn van goedkope 3D effecten, halfgare dialogen, levenloze karakters en hersenloos stoot- en hakwerk, kan ik deze film eigenlijk niet aanraden. Maar Nispel vangt niets nieuws aan met het gegeven en lijkt weinig interesse te hebben om zijn acteurs beter te coachen. Alle vertolkingen in de film zijn beschamend zwak en is de chemistry vrijwel onbestaand tussen Momoa en Nichols. En dat zijn van die zaken, zelfs in een barbarenfilm, die een film om zeep kunnen helpen. En voor wie er mocht aan twijfelen, in de originele film was er wel degelijk een seksuele spanning tussen Schwarzenegger en Sandahl Bergman.

Bij het zien van deze remake besef je hoe knap het origineel van John Milius wel is. Die eerste scène waar de ouders van de jonge Conan worden vermoord blijft nog sterk in mijn geheugen - en dat zeker ook dankzij de sterke muziekscore van Basil Poledouris. Maar deze versie laat ons onberoerd. We voelen weinig voor Conan en de moord op de ouders heeft zo goed als geen impact. Kon ook niet anders als je weet dat ze achter de camera meer geïnteresseerd waren in de visuele effecten en de 3D-shots. Maar het probleem van de film ligt hem uiteindelijk niet in de 3D, dan wel is het zwak script en de ongeïnspireerde regie. Ik denk dat mijn spoof poster wel waarheid zal worden, ook al sluit ik tegenwoordig niets meer uit.

*** Conan the Barbarian trailer ***

***Related Posts***
20/06/2011: Conan the Barbarian trailer
28/07/2008: Red Sonja en Conan slijpen hun zwaarden
16/08/2007: Conan the Barbarian in nieuwe handen
27/08/2006: Top 10 Beste Slangen in Films
01/01/2006: Conan the Barbarian 3
16/07/2005: Conan the Barbarian will be back
15/10/2004: Komt Schwarzenegger terug voor Conan the Barbarian

Een paar maanden gelden werd duidelijk waarom er geen maanlandingen waren geweest sinds Apollo 17 in 1972. Volgens NASA zou het te wijten zijn aan gebrek aan fondsen en diverse besparingen van de Amerikaanse regering op de ruimtevaart. Maar is dat werkelijk zo, of zou er een andere reden zijn waarom het al langer is dan 40 jaar dat de mens zich waagde op het dichtstbijzijnde ruimte-object ? De science-fiction horrorfilm Apollo 18 (2011) denkt er in ieder geval anders over.

Korte inhoud: Apollo 18 is een film in documentaire-stijl over het "waargebeurde" verhaal van NASA's geheime achttiende vlucht met een Apollo raket naar de maan. De astronauten zijn geschokt wanneer ze buitenaards leven ontdekken tijdens hun missie. Hierna besluit de Amerikaanse overheid de missie geheim te houden voor de buitenwereld.

Net zoals in Blair Witch gaat het over een found-footage film waarbij filmmateriaal wordt gevonden over deze geheime missie…en rarara, wat staat er op die beelden? De bemanning zou er in aanvaring zijn gekomen met een agressief buitenaards wezen. Heeft de regering dat jarenlang in de doofpot gestoken? Je zou kunnen zeggen dat dit misschien effectief zo is gebeurd, maar de realiteit ziet er spijtig genoeg iets minder dramatisch uit. Maar dit wil nog niet zeggen dat je niet zou kunnen genieten van deze prent.

En het promotieteam speelt in ieder geval volledig het spel en wakkert de complotgevoelens nog een beetje aan. De productie is in handen van visueel-effecten wizard Timur Bekmambetov (regisseur van Night Watch en Wanted) en werd geregisseerd door Gonzalo López-Gallego. Om de geruchten over de missie nog wat aan te dikken, zouden er zelfs verschillende affiches zijn gemaakt. De Russische suggereren een Amerikaans complot, Engelse posters wijzen de vinger dan weer naar de Sovjets.

Maar ja, het probleem met deze 5 miljoen dollar filmproductie, is dat het steunt op een versleten premisse van het ‘gevonden beeldmateriaal die uiteindelijk verschrikkelijke zaken onthult’. De makers willen echter alles iets uitvergroten, en in plaats van een lokaal drama gaan ze het nu zoeken in de ruimte, en dit als volgt koppelen aan bepaalde feiten. Ondertussen worden websites en sociale media voortdurend gebombardeerd om geruchten over de prent te verspreiden. MTV trapte erin, en ging de trailer scene voor scene analyseren. Wat meteen het succes van deze marketingmethode in de verf zet.

Films als Cloverfield (2008) en Paranormal Activity (2007) moesten het voor een groot stuk hebben van een internethype, en dit kijkt ook hier het geval te zijn. De trailer van Apollo 18 werd in de eerste zes dagen 4,3 miljoen keer bekeken op You Tube. Complot-theorieën zijn nu eenmaal in trek, dat bewezen ook al die docu’s over 9/11. Toch denk ik niet dat er nog veel mensen zijn die denken dat de maanlanding ook iets verzonnen was.

Volgens de studio zullen er nog meer geheimen worden onthuld in aanloop naar de release-datum; die overigens al een aantal keer is gewijzigd. Als je hier van wakker ligt, kan je altijd de officiële site gaan consulteren. Op 5 oktober 2011 draait Apollo 18 in onze zalen.

***Related Posts***
28/06/2010: Apollo 13 filmbespreking
13/04/2009: Moon met Sam Rockwell

Wel ja, ook al is Red Riding Hood (2011) van Catherine Hardwicke een draak van een film, het zal wel bijval kennen bij een bepaald publiek van teenagers, zeker als je weet dat de filmmaakster verantwoordelijk is voor de sterke debuutfilm Thirteen (2003) en de populaire Twilight (2008). Het waren voornamelijk films met jonge, hippe acteurs die hun verliefdheid in bedwang moesten houden. En dit alles omkaderd met een horror-laagje en de teenagers vielen in zweem.

Korte inhoud: Tijdens de middeleeuwen wordt een klein dorpje geterroriseerd door een weerwolf. Omdat niemand moedig genoeg is om er wat aan te doen besluit het jonge meisje Valerie (Amanda Seyfried) erop uit te gaan in het donkere bos om hulp te vinden van Solomon (Gary Oldman) die ervaring heeft met het bestrijden van dit angstaanjagende wezen. Ondertussen wordt Valerie uitgehuwelijkt aan Henry (Max Irons) terwijl haar hart werd veroverd door Peter (Shiloh Fernandez).

In plaats van vampieren hebben we nu te maken met weerwolven, maar voor de rest zijn er weinig verschillen met de Twilight films. Zelfs de openingsbeelden met het luchtshot boven het woud, doet terugdenken aan Twilight. Van een teleurstelling gesproken. Komt daar nog eens bij dat het dorp waar Valerie/Roodkapje leeft, enorm trekt op het dorp in The Village (2004). Met dit verschil dat er minder acteertalent rondloopt, met uitzondering van Gary Oldman die deze film duidelijk heeft gekozen voor de fun en de cash.

De verdienste van scenarist David Johnson (Orphan, Clash of the Titans 2) is dat hij het sprookje van de gebroeders Grimm nog vrij goed heeft kunnen verwerken in het verhaal (wat geen evidente zaak was) en hij ook een bijzonder efficiënte whodunit heeft kunnen uitwerken. De wolf is niet zomaar een wolf maar wel een weerwolf, en dit maakt de scène met grootmoeder meteen een stuk interessanter. De grootmoeder zal op een gegeven moment veranderen nadat Valerie haar vraagt over haar grote oren, ogen en tanden. Maar dit is dan uiteindelijk maar een nachtmerrie, die ons weer op een mogelijk dwaalspoor zet – ‘en wat als de grootmoeder een weerwolf was?’ Anderzijds is roodkapje geen kind maar wel een adolescente, die misschien wel een relatie heeft met een weerwolf…En de film zit vol van die kleine vondsten die op papier waarschijnlijk heel goed hebben gewerkt. Maar de scenarist heeft anderzijds minder talent in het uitschrijven van dialogen, en de regisseuse had meer interesse in een Twilight dan een Grimm.

De belichting van de Director of Photography Mandy Walker is bijzonder knap, enkel de productie design van Thomas E. Sanders ziet er wat fake uit. Lijkt wel dat alles gedraaid werd in de studio. De muziekscore van Alex Heffes en Brian Reitzell zijn het vermelden waard. En zo ben ik ongeveer aan het einde gekomen van wat goed is in deze prent.

Indien Hardwicke meer energie had gestoken in haar verhaal in plaats van de teenagers en de fanbase van Twilight tevreden te stellen, had Red Riding Hood een bangelijke film kunnen zijn. Nu is het al zo schrikwekkend als een aflevering van Scooby Doo. Ze ondermijnt de horror-elementen met puberale melo-drama waar je noch kop of staart van krijgt. De rode kap is overigens het enige rood wat je te zien krijgt in deze bovennatuurlijke pseudo-horror. Je zit uiteindelijk twee uur lang te staren naar mensen die naar mekaar staren, zonder dat je ook maar een beetje meevoelt met één van al die potentiële weerwolven.

Red Riding Hood is vanaf 24 augustus verkrijgbaar op Blu-ray, DVD en Video-on-Demand. Op de Blu-ray vind je 1,5 uur extra content en een alternatief einde.

***Related Post***
17/11/2010: Roodkapje meets Twilight

Regisseur Marc Forster (Monster's Ball, The Kite Runner) werkt aan zijn come-back na de wat teleurstellende Quantum of Solace (2008). Een de kaarten liggen goed gezien hij een wel heel boeiende actie-biopic kan maken genaamd Machine Gun Preacher (2011), over een Hells Angel biker genaamd Sam Childers (pic) die zich in de oorlogszone van Sudan ontfermt over de kinderen.

Korte inhoud: De film vertelt het verhaal van Sam Childers (Gerard Butler), een voormalige drugdealer en bendelid van de Hell's Angels die zich bekeerd heeft tot God. Hij richtte een weeshuis op in Soedan in de jaren '90. Nadien vormde hij een militie om te voorkomen dat de kinderen zouden eindigen als kindsoldaten of seksslaven van de Lord’s Resistance Army (LRA) die al meer dan 30'000 kinderen ontvoerden.

En wie beter om een stoere biker te spelen dan Gerard Butler? De man is dit jaar tevens ook te zien in Coriolanus (2011) waar hij ook een taaie soldaat speelt. Maar gezien deze film gebaseerd is op waar gebeurde feiten, lijkt dit project net iets interessanter. Het gegeven van een biker die het opneemt tegen de LRA heeft ook iets Rambo-achtig en verwacht dus maar heel wat heftige vuurgevechten. Een film vol drama en actie, voor ieder wat wils. Opmerkelijk is dat Gerard Butler ook staat ingeschreven als executive producer. Zo'n uitvoerend producer is niet zomaar iemand die de financiën overziet maar ook wat te zeggen heeft over het draai-proces. Wie weet zal hij Forster wel uitleggen hoe hij een actie-scène in beeld moet brengen.

In de vrouwelijke rol zien we de knappe en talentvolle Michelle Monaghan, enbij de acteurs zien we ook Michael Shannon. Een mooie cast en voor Gerard Butler zeker een beter project dan die goedkope romantische komedies (The Bounty Hunter, The Ugly Truth). Laten we nu enkel maar hopen dat Forster doet waar hij goed in is, en dat is de focus leggen op het drama gedeelte - in plaats van actie. Vraag blijft nu of scenarist Jason Keller de ware gebeurtenissen alle eer heeft aangedaan, of hij eerder heeft gekozen om het leven van Childers wat op te smukken. We zullen het binnenkort wel te weten komen.

De opnames van de film werden opgenomen in Detroit en Zuid-Afrika. Machine Gun Preacher zou in december van dit jaar in de bioscoop moeten draaien. Een prent om naar uit te kijken.

Of dat is althans de indruk die je krijgt wanneer je leest over de opkomende Sleeping Beauty van Julia Leigh. Voor haar debuutfilm kiest ze resoluut voor erotiek, sm, fetisjisme en sexy lingerie. We zijn dus ver weg van Walt Disney's Doornroosje. De regisseuse heeft geen regie-ervaring, maar als roman-schrijfster weet ze wel hoe ze een verhaal moet vertellen.

In grote lijnen gaat het over een studente die de verborgen wereld ontdekt van haar seksualiteit, maar dan wel in een onbewuste toestand. Let wel, het ziet er niet naar uit dat het platvloerse vuile-manieren-film is of een zeemzoeterig Zalman King orgasme, maar misschien wel iets uit de wereld van Atom Egoyan en Sofia Coppola. De beelden hebben trouwens iets weg van de films van Pier Paolo Pasolini (ook al werp ik hier nu misschien iets teveel bloemen naar een debuutfilm). Julia Leigh gaf haar actrice in ieder geval de raad om zich voor te bereiden voor haar rol door te kijken naar Charlotte Gainsbourg in Antichrist (2009) van Lars Von Trier, niet meteen een luchtig filmpje.

Korte inhoud: Lucy (Emily Browning) is een universiteitsstudente die het moeilijk heeft om de eindjes aan elkaar te knopen. Uit geldnood aanvaardt ze om als prostituee te werken in een "Sleeping Beauty" kamer onder leiding van Clara (Rachael Blake). Het is een kamer waarin ze in slaap zal vallen en opnieuw wakker zal worden, maar waarvan het lijkt alsof de uren tussenin nooit bestaan hebben. De eerste man die Lucy bezoekt verheerlijkt haar jeugd en schoonheid. De tweede man is een sadist. Lucy blijft echter terugkeren…

In de film krijgt het kandidaat-geisha-hoertje pillen aangeboden waardoor het meisje in een soort slaaptoestand belandt en de klanten met haar kunnen aanvangen wat ze willen. Die toestand tussen realiteit en droom zit tevens ook al in Sucker Punch van Zack Snyder, maar hier wordt het niet gebruikt als gimmick, maar wel degelijk een onderdeel van het mysterie van dit bordeel.

Deze Australische film trok mijn aandacht omdat deze werd geselecteerd in Cannes. Op de affiche en in de trailer werd tevens Jane Campion vermeld die blijkbaar de gepaste regisseuse heeft gevonden voor dit verhaal. Laten we hopen dat het beter is dan Hostel (2005) die op zijn beurt werd gepresenteerd door Quentin Tarantino (soms een teken dat de regisseur het script niet goed genoeg vond om het zelf te regisseren).

De slapende prostituee wordt vertolkt door Emily Browning, die onlangs te zien was in Sucker Punch (2011). Ik ben zelf geen grote fan van de dame, maar dit is zo een rol die wel op haar lijf geschreven is. Maar laat ik meteen ook sommige onverbeterlijke kijklustigen waarschuwen die Emily Browning kost wat kost willen zien strippen; van wat ik heb kunnen oppikken heeft de actrice zelf geen naakt-scène. De film zelf komt op 16 november 2011 uit in Frankrijk, maar bij ons is er blijkbaar nog geen precieze datum.

Met het uitbrengen van de blu-ray/dvd van Sucker Punch (2011), de laatste prent van Zack Snyder, geeft De FilmBlog 10 exemplaren van de film weg. Het is een soort Kill Bill meets Inception, met vooral heel wat guilty pleasure momenten. Sucker Punch is het soort film die je zal verafschuwen of verafgoden, maar een middenweg is er niet.

Wat jullie hiervoor moeten doen is een mailtje sturen naar filmblog[a]gmail.com met zoveel mogelijk correcte antwoorden op de filmquiz, alsook een antwoord op de schiftingsvraag. Vermeld hierbij jullie naam, voornaam, officiële adres en of jullie beschikken over een blu-ray player. Jullie persoonlijke adresgegevens zullen niet publiek gemaakt worden of verzonden aan derden voor commerciële doeleinden. De tien deelnemers met de meeste correcte antwoorden winnen een dvd of blu-ray. In geval van ex aequo zullen de tien winnaars bepaald worden aan de hand van de schiftingsvraag. Inzendingen waarvan adres/naam/schiftingsantwoord ontbreken, worden niet in rekening genomen.

Opgelet! Jullie antwoorden moeten verstuurd worden ten laatste op woensdag 31 augustus 2011. Jullie eerste email telt (denk dus goed na alvorens in te sturen). Antwoorden ingestuurd na de deadline worden niet meer in rekening genomen. Wanneer ik ook maar het minste vermoeden heb van samenwerkende vennootschappen of andere oneerlijke praktijken, behoud ik mij het recht voor om de inzendingen te verwijderen. Slechts één email per persoon/familie/adres. Enkel filmfreaks woonachtig te België zijn toegelaten. Volg de correcte antwoorden begin september op de Twitter-account van De FilmBlog en op onze Facebook-pagina. Succes !

Schiftingsvraag: Hoeveel bladzijden telt de roman die ik momenteel aan het lezen ben?