De FilmBlog

Het leuke aan de verfilming van The Hobbit: part 1 (2012) is dat bijna iedereen bereid is om terug hun personage te spelen die ze eerder hadden vertolkt in The Lord of the Rings trilogie. Is zoiets wel compatibel met het feit dat het eigenlijk over een tweedelige prequel gaat? Wel voor sommige acteurs wel, maar voor andere dan weer niet. Ik niet dat je aan Gandalf zal kunnen zien dat hij een paar jaartjes ouder is en idem dito voor de elf Legolas. En laten we eerlijk zijn, iedereen wil de oorspronkelijke cast terug.

En dat lijkt dus goed te lukken want niet alleen Ian McKellen en Andy Serkis zijn opnieuw van de partij als Gandalf the Grey en Gollum, maar tevens Orlando Bloom als Legolas en Elijah Wood als Frodo Baggins. Voeg daar nog Oscar-winnares Cate Blanchett als Galadriel aan toe, Hugo Weaving als Elrond en Ian Holm als de oude Bilbo Baggins, ja zelfs Christopher Lee is van de partij als de gevreesde Saruman.

Als nieuwe naam zien we Stephen Fry in de rol van Master of Laketown, Lee Pace speelt dan weer King Thranduil, Richard Armitage zien we als Thorin Oakenshield en wie weet Leonard Nimoy als Smaug. De hoofdrol in de film zal waarschijnlijk gaan naar Martin Freeman die de rol van de jonge Bilbo Baggins speelt, het personage waar alles om draait in het boek.

Korte inhoud: Bilbo Balings trekt op reis om een schat te zoeken die bewaakt wordt door de draak Smaug. Bilbo's queeste brengt hem meerdere keren in gevaar, maar hij wordt gelukkig bijgestaan door de tovenaar Gandalf en een aantal dwergen. Het verhaal wordt verteld in de vorm van een epische queeste en ieder hoofdstuk introduceert wel een nieuw duister wezen uit Tolkiens Midden-aarde. Op die manier ontwikkelt Bilbo een nieuw niveau van bevoegdheid en wijsheid.

Wordt een getrouwe weergave van het boek? Ik mag hopen van niet (het is niet voor niets dat ze het besluit hebben genomen om eerst voor LotR te kiezen voor een verfilming i.p.v. The Hobbit) en gezien de rollen denk ik dat regisseur Peter Jackson ook wat personages teruggehaald die NIET in het boek voorkomen.

Update 30/05/2011: Peter Jackson heeft zonet de titels bekendgemaakt van de Hobbit-films, waarvan de eerste momenteel wordt opgenomen in Nieuw-Zeeland. Die zal The Hobbit: An Unexpected Journey heten en komt uit in december 2012. De opvolger van de twee prequels op de Lord of the Rings-trilogie zal The Hobbit: There and Back Again heten en komt een jaar later uit. Beide films zouden trouw blijven aan de boeken van Tolkien. There and back Again was de alternatieve titel voor het boek uit 1937, An Unexpected Journey is ontleend aan het eerste hoofdstuk, dat An Unexpected Party heet. Jackson bevestigde tevens dat de White Council, een groep van krijgsheren en tovenaars uit Midden-Aarde die werd opgericht om de macht van Dol Gulder te breken, in beide films zal aantreden.

*** Related Posts***
04/11/2010: De financiering van The Hobbit
17/10/2010: The Hobbit films kosten 360 miljoen dollar
14/06/2010: Del Toro verlaat The Hobbit
28/09/2009: MGM op de rand van het faillissement
29/04/2008: Ian McKellen en Andy Serkis in The Hobbit 1 & 2
24/12/2007: Peter Jackson zal The Hobbit produceren
14/01/2007: Peter Jackson krijgt The Hobbit niet !
24/11/2006: The Hobbit met Peter Jackson of Sam Raimi?
31/10/2005: Five things that sucked about Lord of the Rings
21/12/2004: The Lord of the Ring prequel

Met al het cgi-geweld die op ons komt afgestormd uit Hollywood, zouden we vergeten dat er nog steeds regisseurs zijn die resoluut kiezen voor hun personages boven het visuele aspect. Alexander Payne is zo’n regisseur die ruimte geeft aan zijn acteurs om hun personages, met al hun inherente complexen, beter te kunnen belichten.

Dat was al het geval in Sideways (2004) en About Schmidt (2002), en dit zal ook het geval zijn in The Descendants (2011), een film gebaseerd op de roman van Kaui Hart Hemmings.

Korte inhoud: Matt King (George Clooney), een rijke landeigenaar is getrouwd met een prachtige vrouw, die nu door een ernstig ongeluk in een terminale coma ligt. Zijn dochters van 10 (Amara Miller) en 17 jaar (Shailene Woodley) oud zijn onbekenden voor hem en hij denkt erover om zijn huis en land te verkopen aan een rijke vastgoedeigenaar. Twijfelend om de stekker uit het apparatuur te halen dat zijn vrouw in leven houdt, komt Matt erachter dat zij een affaire had. Samen met zijn twee dochters gaat hij op zoek naar de betreffende persoon.

Ik heb de film nog niet gezien, maar na het lezen van de korte inhoud en het zien van de trailer moest ik meteen denken aan The Boys Are Back (2009) van Scott Hicks met Clive Owen. In plaats van jongens hebben we hier te maken met meisjes en de vrouw sterft niet maar belandt in een coma. Toch is het wel goed om eens George Clooney te zien in de rol van een alleenstaande vader. Daarnaast is Payne toch een compleet andere regisseur dan Scott Hicks.

En zoals we al een beetje gewoon zijn van Alexander Payne, komt hij weer af met een bizarre casting. Zo is er een rol weggelegd voor Scream acteur Matthew Lillard, alsook voor Beau Bridges, de broer van Jeff. Ook Jackie Brown acteur Robert Forster en Judy Greer zijn van de partij. De iets meer populaire actrice Amanda Seyfried had geauditioneerd voor de rol van de oudste dochter, maar Payne koos uiteindelijk voor de nog onbekende Shailene Woodley.

Het is op dit ogenblik nog niet bekend wanneer de film bij ons zal draaien, maar waarschijnlijk ergens eind 2011.

Ik heb onlangs de originele versie van TRON (1982) vanonder het stof gehaald en opnieuw bekeken. En ik moet toegeven dat het er nu allemaal enorm gedateerd uitziet. Het heeft met de jaren veel van zijn charmes verloren. Dit in tegenstelling tot science-fiction films als 2001: A Space Odyssey (1968) of zelfs Blade Runner (1982).

Regisseur Steven Lisberger had te weinig oog voor karakter-ontwikkeling of zelfs voor intrige en verhaal-opbouw. De visuele wereld die hij heeft gecreëerd is uiteraard wel boeiend – ook al begint alles snel te vervelen - en de stijl van de film heeft zeker en vast de sequel TRON: Legacy (2010) van Joseph Kosinski geïnspireerd. Maar ik zou niet durven zeggen dat het origineel beter is dan de sequel, ook al heeft de sequel meer gebreken dan pluspunten. Integendeel, op visueel vlak verbluft de sequel, zelfs op muzikaal vlak kan het origineel niet op tegen het elektronisch geweld van Daft Punk.

Korte inhoud: TRON: Legacy is een high-tech 3D avontuur dat zich afspeelt in een digitale wereld zoals nog nooit eerder in de bioscoop te zien was. Sam Flynn (Garrett Hedlund), de 27 jaar oude rebelse zoon van Kevin Flynn (Jeff Bridges) doet onderzoek naar de verdwijning van zijn vader, ooit bekend als ’s werelds vooraanstaande gameontwikkelaar. Tijdens zijn zoektocht leidt een vreemd signaal, afkomstig van zijn vader, hem naar Flynn’s Arcade waar hij in de digitale wereld van TRON wordt getrokken. Dezelfde wereld waar zijn vader al 20 jaar blijkt te leven. Samen met Kevin’s vertrouweling Quorra (Olivia Wilde) komen vader en zoon in een levensgevaarlijk gevecht terecht met een meedogenloze vijand. Zij moeten zien te ontsnappen uit een prachtige visuele cyberwereld met nog nooit eerder uitgevonden voertuigen, wapens en landschappen. Een wereld die niet alleen heel geavanceerd blijkt te zijn, maar ook heel erg gevaarlijk.

Maar beide films delen ook heel wat minpunten. De twee Tron films zijn ietwat slaapverwekkend. En dit heeft wederom te maken met het gebrek aan een stevig onderbouwd scenario met karakters die de moeite zijn om 2 uur lang te volgen. De film verdient gewoon beter. Het is een leuk project om mee uit te pakken in marketing campagnes en merchandising, maar zonder karakters van vlees en bloed blijft het een steriele bedoening die de tand des tijds met moeite zal doorstaan. Nochtans begint alles heel sterk, met wat background-story en wat toepasselijke nostalgie (cf. de Tron dude abides, daar is geen twijfel over), maar na het eerste gladiatoren-gevecht zakt het het gehele zooitje in mekaar als een pudding.

Een verfilming van een boek van Jane Austen ga je ook niet veroordelen op het gebrek aan visuele effecten. Bijgevolg ben je geneigd om het gebrek aan karakter- en plotontwikkeling een beetje te vergeven. Tron is een speciale effecten extravaganza. En wordt in de sequel zeker wel uitgebuit en dit is misschien ook meteen een reden om de film alsnog op blu-ray aan te schaffen. Het visuele vertier is verbluffend. Dat mocht wel met een productiebudget van 170 miljoen dollar. Het design is van die aard dat je de prent zelf niet hoeft te zien in 3D om verleid te worden door de effecten. Het is bij mijn weten tevens de meest kinky Disney vehikel die ik ken en het is uiteindelijk nog meer uitzinnig dan de eerste Tron. Komt daar nog bij dat de muziek perfect past bij de atmosfeer. Je zilt als het ware een elektronische opera te volgen. De blu-ray ligt vanaf op 8 juni 2011 in de winkels, alsook in de Disney Store op de Meir te Antwerpen.

***Related Posts***
15/01/2011: TRON: Legacy review
12/12/2010: Movie for Life pakt uit met TRON: Legacy
13/12/2010: TRON: Legacy London Première – Live Streaming
26/07/2010: Nieuwe TRON: Legacy trailer
26/10/2010: Daft Punk goes TRON: Legacy met "Derezzed" videoclip
12/12/2009: TRON: Legacy met Jeff Bridges
13/01/2005: TRON krijgt waarschijnlijk een sequel

Het is nog maar een paar maand geleden dat The Reef (2010) zijn intrede deed op het BIFFF, of hier hebben we al een nieuwe haaien-film.

En deze keer duiken we met Shark Night 3D (2011) opnieuw in het exploitation-genre, in plaats van de realistische docu-aanpak van films als The Reef en Open Water. Deze haaienfilm lijkt er een beetje te komen in de nasleep van Piranha 3D (2010). Er zitten dus ook geen echte haaien in de film, maar eerder cgi-exemplaren.

Korte inhoud: Een groepje van zeven studenten brengt een weekendje door in een huisje aan een meer om er een kleine vakantie te houden. Wanneer de vrienden aangevallen worden door bloeddorstige zoetwaterhaaien, zullen ze alles op alles moeten zetten om niet aan hen ten prooi te vallen.

De film wordt geregisseerd door David R. Ellis die ons eerder al opscheepte met Snakes on a Plane (2006). De paar lijnen dialoog werd geschreven door twee jongeren Will Hayes en Jesse Studenberg, die zo goed als geen ervaring hebben met het schrijven van scenario's. Fijnzinnig zal het dus in geen geval worden. De regisseur heeft ook The Final Destination (2009) gemaakt, een slechte film maar de speciale effecten vielen nog wel mee. Dus er is nog wat hoop. Hoewel, ...de man is ook verantwoordelijk voor Asylum (2008), misschien wel de meest idiote horrorfilm van de laatste 10 jaar.

Ook in de cast zitten geen vaste waarden, maar heel wat tv-gezichten zoals Chris Carmack en Joel David Moore, naast uiteraard ook wat eye-candy met Sara Paxton en Christine Quinn.

Los van de mogelijks zwakke kwaliteit van de film vind ik de poster wel geslaagd. Niets origineels (bikini girl "check", haai met open muil op het punt het meisje te bijten "check"), maar wel een uitstekende collage die rillingen bezorgt. Beide hebben ze de mond open, de ene met het doel om te verorberen, de andere schreeuwt haar angst uit. Dit moet toch één van de meest geslaagde horrorposters zijn die ik al in maanden heb gezien. Het enige wat ik er niet had opgezet was: "From the director of The Final Destination". Dit is niet meteen het soort films waarmee je wil uitpakken.

Dat alles opnieuw in 3D is, laat me onberoerd. Ik heb het ondertussen al gehad met shots met voorwerpen die in de lens worden gegooid of beesten die op ons komen afgestormd. De film komt op 28 september 2011 bij ons in de bioscoop.

Ik ben verzot op debuutfilms, omdat ik de indruk heb dat regisseurs iets meer moeite doen om hun verhaal op een originele manier te vertellen. En dat kan vast ook wel gezegd worden van de opkomende Submarine (2010), geschreven en geregisseerd door Richard Ayoade. Het is een soort coming-of-age film met een 15-jarige die er een duidelijke agenda op nahoudt. De film is gebaseerd op de gelijknamige roman van Joe Dunthorne. De regisseur werd bijgestaan door executive producer Ben Stiller.

Korte inhoud: We ontmoeten de vijftienjarige Oliver Tate (Craig Roberts). In zijn hoofd is hij een genie, in realiteit is hij sociaal onberekenbaar en niet populair. Deze zomer heeft hij als doel om zijn maagdelijkheid kwijt te raken met zijn vriendin Jordana (Yasmin Paige) en het huwelijk van zijn ouders te redden. Zijn moeder (Sally Hawkins) staat namelijk op het punt er vandoor te gaan met haar danspartner.

Je zou het een beetje kunnen zien als het Britse antwoord op Juno (2007) met Ellen Page en Michael Cera. Het is een tijdloze prent die zich onderdompeld in het leven van jongeren. Hoe zien zij elkander en hoe staan ze tegenover hun ouders, daarover gaat Submarine. En veel zit hem dus in de kleine gelaatsuitdrukkingen, de verborgen glimlach de schuchtere blikken. De jongen probeert het meisje te versieren zonder de tijd te nemen om haar te begrijpen, terwijl het meisje aangetrokken is door de onhandigheid van de jongen, maar Jordana is absoluut niet geïnteresseerd in romantiek. Oliver denkt daarentegen dat het dé manier is om sneller met haar in bed te duiken. De fotografie van de film laat vermoeden dat we ergens in de 70'ties en 80'ties zitten, met korrelige, polaroid flashbacks en retro-kledij.

Submarine wordt een grappige en intelligente prent een beetje in de stijl van de Wes Anderson films, met een hart op de juiste plaats. In tegenstelling tot een Napoleon Dynamite (2004) speelt dit verhaal zich af in een meer realistisch kader. De moeilijkheden die Oliver ondervindt zijn problemen waar veel teenagers mee zitten. Dus in plaats dat we met hen zullen lachen, zullen me met hen meevoelen en vertederd raken door hen. Ik weet niet wanneer Submarine bij ons zal uitkomen, maar hopelijk ergens in de herfst-periode van 2011.

*** Submarine trailer ***

Je zult het maar meemaken, je wint de Grote Prijs in Cannes en je bent een beetje teleurgesteld. Dat overkwam Jean-Pierre en Luc Dardenne, nadat ze op een 3de Gouden Palm (dé echte grote prijs) hadden gehoopt voor Le Gamin au Vélo (2011) met Cécile De France. De broers hadden met Rosetta (1999) en L’enfant (2005) wel de hoofdvogel afgeschoten.

Korte inhoud: Het verhaal gaat over de 11-jarige Cyril (Thomas Doret) die door zijn vader (Jérémie Renier) in een internaat is geplaatst. Maar als zijn vader de belofte hem daar uit te halen niet nakomt, ontsnapt Cyril uit het tehuis en probeert tevergeefs zijn vader weer op te zoeken. Achtervolgd door mensen uit het internaat, wordt hij opgevangen door een jonge vrouw, Samantha (Cecile de France).

De eer van de Gouden Palm ging dit jaar naar The Tree of Life (2011) van Terrence Malick, een film die nu al wordt getipt als de Oscarwonnaar van 2012. Malick maakt geniale films, maar won nog nooit een Oscar.

Maar de broers hadden er zich al een beetje op voorbereid, gezien hun ingetogen en diep humanistische film niet meteen een topfavoriet was en er heel wat concurrenten waren, zoals Nanni Moretti met Habemus Papam (2011) en Melancholia (2011) van de verbannen Lars Von Trier met Kirsten Dunst die in Cannes gelauwerd werd als Beste actrice. Daarnaast zaten ook Pedro Almodovar (La piel que habito), Aki Kaurismaki (Le Havre) en Paolo Sorrentino (This must be the place) in competitive, naast de film van Terrence Malick natuurlijk.

Toch wel vreemd dat uitgerekend deze film geen Gouden Palm kreeg. Dit moet wel de meest toegankelijke film zijn uit hun gehele minimalistische oeuvre, zeker met een actrice als Cécile De France in de hoofdrol. Let wel, het blijft mijlenver verwijderd van mainstream cinema. Verder op het filmfestival won Jean Dujardin de prijs voor de beste mannelijke vertolking en Nicolas Winding Refn de prijs voor beste regie voor Drive (2011). Le gamin au vélo is sinds woensdag te zien in de Belgische bioscoopzalen.

***Related Post***
20/12/2010: The Tree of Life trailer

Met een poster kan je al heel wat vertellen over een film. Het begint al bij de kleuren, waar je meteen het genre film in herkent. Een goede poster moet op de eerste plaats onze goesting opwekken. Daarnaast moet ze een tipje van de sluier oplichten over de inhoud en wie er in speelt. Maar met posters kan ook gelachen worden, dat bewezen de mensen van The Shiznit, die een aantal titels en ondertitels bedachten die meteen de waarheid onthullen achter heel wat filmprojecten. Hilarisch! Ik heb er zelf nog twee posters aan toegevoegd.

***Related Posts***
03/04/2011: Knappe pictogram posters
13/19/2008: Top 10 Best Movie posters
08/01/2008: Welke filmposter hangt in jouw kamer?
23/08/2007: Filmposters en kleuren

En hier zijn dan de antwoorden op de Pirates of the Caribbean Quiz. De schiftingsvraag kwam deze keer goed van pas want blijkbaar heb ik het iets te eenvoudig gemaakt, gezien het aantal goede antwoorden. Ik zal in de toekomst misschien overwegen om de quiz slechts een paar dagen lang on-line te zetten in plaats van een week of gewoon een nieuw soort filmquiz bedenken. De correcte antwoorden op de beeldvragen zijn:

1. HARRY POTTER AND THE GOBLET OF FIRE
2. MASTER AND COMMANDER: THE FAR SIDE OF THE WORLD
3. PIRANHA (3D)
4. THE COMPANY MEN
5. PONTYPOOL
6. PANDORUM
7. THE REEF
8. STONE
9. THE LAST HOUSE ON THE LEFT
10. MACHETE

Antwoord schiftingsvraag= 2107 MB

Drie filmgeeks mogen binnenkort een bluray tripack van Pirates of the Caribbean in de bus verwachten.

Aan allen gefeliciteerd en blijf De FilmBlog volgen voor meer filmnieuws, reviews en wedstrijden.

***Related Post***
04/05/2011: Pirates of the Caribbean filmquiz

Hilary Swank, die eerder 10 kilo mocht vermageren voor haar Oscarrol in Million Dollar Baby (2004), zal zich niet moeten volproppen met taartjes en snoepgoed. Eerder kreeg ze de opdracht 15 kilo bij te komen voor de verfilming van French Women Don't Get Fat naar het boek van Mireille Guiliano. De collega’s van Caves of Yahoo hadden het volgende geschreven:

"She'll gain 20 to 30 pounds", we're told by a source close to the production. "It’s no sweat. She's played a man before. She can handle anything."

While French Women is nonfiction, an early premise says Swank will play the manager of a champagne company dealing with French beauties who consume bread, wine and pastries yet never gain an ounce. And naturally, self discovery happens along the way.

Het gebeurt wel vaker dat acteurs hun dieet mogen aanpassen voor een filmrol. Een tijdje geleden zagen we nog Matthias Schoenaerts in Rundskop (2010). En ook Matt Damon moest wat vaker fastfood schrokken voor zijn nieuwe film The Informant (2009) van Steven Soderbergh.

Toch denk ik niet dat 15 kg meer voor Swank eigenlijk wel zal opvallen. De vrouw is nu al graatmager dus iets meer vet kan ze zeker wel gebruiken. Ze zou er wel eens veel beter kunnen uitzien dan het beeld die we nu van haar hebben. Dat Franse vrouwen niet dikker worden moet ik bekennen dat ik zelf geen voorbeelden heb die het tegendeel moeten bewijzen. De meeste Franse vrouwen die ik ken hebben quasi "ideale maten".

Heeft dat te maken met de Franse eetcultuur en Franse cuisine valt nog te bezien. In ieder geval zijn de meeste Amerikaanse vrouwen te dik en daar kan wel een duidelijke link worden gelegd met de fastfood keuken. Het lijkt me in ieder geval een boeiend concept en hopelijk pikken ze het idee opnieuw op en komt er uiteindelijk nog wel een verfilming. Swank hoeft ondertussen niet bij te komen.

Vorig jaar was Swank nog te zien in Amelia (2009) van Mira Nair, het verhaal van de legendarische Amerikaanse piloot Amelia Earhart, die in 1937 op mysterieuze wijze verdween boven de Pacifische Oceaan tijdens een poging om rond de wereld te vliegen. Swank heeft nadien getekend voor Conviction (2010) van acteur/regisseur Tony Goldwyn (de acteur uit Ghost). Hilary speelt een werkende moeder die haar leven op z'n kop zet door aan een rechtenstudie te beginnen. Dit om haar broer te vertegenwoordigen, die valselijk beschuldigd wordt van moord, maar door het systeem geen mogelijkheden meer heeft in beroep te gaan.

Daarnaast was ze ook nog te zien in de zwakke thriller The Resident (2010) de debuutfilm van Antti Jokinen, waar ze een nieuw huurhuis betrekt in Brooklyn. Al snel voelt ze echter dat ze wel érg in de gaten wordt gehouden door haar huisbaas, Max (Jeffrey Dean Morgan). Wanneer duidelijk wordt dat Max een griezelige obsessie voor Juliet heeft, begint een gevaarlijk kat- en muisspel. Hilary zal binnenkort ook te zien zijn in New Year’s Eve (2011) van Garry Marshall (Valentine's Day). En kwestie om de lijn van Hilary Swank nog maar eens te bewonderen is hier een high quality fotoreeks van de actrice.

*** Hilary Swank HQ picture gallery ***

Ook al gelooft Stephen Hawking niet in het leven na de dood, de 81-jarige regisseur Clint Eastwood hoopt wel dat er toch iets moet zijn, of dat vermoeden we toch na het zien van zijn Hereafter (2010). Een film die tegen alle wetten van de box-offoce opgebouwd werd met 3 aparte verhaallijnen over het leven na de dood. Het resultaat is een opmerkelijke prent, die verre van zijn beste film is, maar toch voldoende elementen aanreikt om hoopvol te blijven van wat er zich afspeelt nadat we ons loodje hebben gelegd.

Korte inhoud: Hereafter vertelt het verhaal van drie mensen die op verschillende manieren met de dood te maken krijgen. George (Matt Damon) is een doorsnee Amerikaan die een speciale band heeft met het hiernamaals. Aan de andere kant van de wereld heeft Marie (Cécile De France) een schokkende bijna-doodservaring. En dan zijn er nog de tweeling Marcus en Jason (Frankie en George McLaren), scholieren uit Londen die er alles aan doen om hun familie bij mekaar te houden, terwijl de sociale diensten de kinderen van de moeder willen weghalen die een drugprobleem heeft. Terwijl Jason onverwacht sterft is het voor Marcus niet eenvoudig om zijn tweelingbroer te vergeten. Alledrie zijn ze op pad de waarheid te vinden en wanneer hun paden kruisen zullen ze allen veranderd zijn door wat zij geloven te zullen vinden in het hiernamaals.

Eastwood heeft al lang de status bereikt waar hij zijn films niet meer moet verantwoorden. Ook al stond het in de sterren geschreven dat deze spirituele reis geen brokken zou maken aan de kassa. Het concept van de 3 verhalen in één film werkt niet voor een mainstream publiek en het onderwerp 'leven na de dood' is iets waar tieners niet wakker van liggen. Komt daar nog bij dat het ene verhaal iets meer op de voorgrond treed dan de andere, bijgevolg voelt Hereafter heel onevenwichtig aan. Maar Eastwood hield vast aan deze structuur, naar analogie met heel wat Franse films. Er duiken ook heel wat existentiële vragen op die de boel enkel maar verzwaren. Maar met de genuanceerde vertolkingen van de acteurs ga je als toeschouwer wel een eind mee met hun doods-gevoelens.

Mijn probleem met de film, en dit vooral te wijten aan de 3-delige structuur, is dat Eastwood niet diep genoeg graaft in de zielenroerselen van de karakters. Bijgevolg raak je nooit echt betrokken met hen. Het is desondanks een emotionele film, misschien geheel ongewoon voor iemand die ooit was gezien als Dirty Harry. Eastwood is een talentvol verhalenvertellen en hij komt vaak weg met zaken die door een minder talentvolle regisseur nooit zou werken. Hereafter is bij momenten toch een fascinerend portret. Je moet er echter iets voor over hebben wil je meegevoerd worden met het relaas. In de credits zien we tevens de naam van Steven Spielberg staan, die op deze film Eastwood heeft bijgestaan als executive producer.

Het is een Warner Bros vehikel van 129 minuten die zich afspeelt in Frankrijk, en één vierde van de film wordt dan ook in het Frans gesproken. Er zitten ook wat visuele effecten in, hoewel deze tot een minimum beperkt worden. De film werd in Japan uit de zalen gehaald, omdat er in de film een tunami te zien was en dit misschien te schokkend zou zijn voor vele slachtoffers van de recente vloedgolf. Op de blu-ray vind je een extended versie van de film (met een tikkeltje meer diepgang dan de bioscoopversie), alsook de docu Step into the Hereafter met Clint Eastwood en Matt Damon. De film ligt vanaf 25 mei 2011 in de winkelrekken.