• Henry Cavill gecast als nieuwe superman

    Pin it!

    Na onze Catwoman hebben we nu ook onze nieuwe Superman voor de Superman: Man of Steel (2012) reboot van Zack Snyder. Brandon Routh zal vervangen worden door Henry Cavill. Wie? Inderdaad, ik ken hem ook niet.

    Zack Snyder,Henry Cavill,superman,man of steel,reboot,dc comics,catwoman,christopher nolan,watchmen,blood and sand,300,Captain America

    De 28-jarige Britse acteur was eerder te zien in een belangrijke bijrol in de remake van The Count of Monte Cristo (2002), maar sindsdien bleef hij in bijrollen steken. Ik heb dus geen flauw benul of hij de rol aan zal kunnen, maar Brandon Routh kwam ook maar van het tv-circuit en heeft toch een behoorlijk sterke Superman vertolkt. Spijtig genoeg trok het verhaal op de ballen en was de regie van de film allesbehalve overtuigend. Maar Superman Returns (2006) had zijn verdiensten, en één daarvan was het acteerwerk van de jonge acteur. Afwachten of Henry Cavill evenveel vonken kon geven als zijn voorganger aan dit Dc Comics personage. Ondertussen moet Routh waarschijnlijk met tranen in de ogen zitten na het lezen van het nieuws, gezien de acteur nog steeds de hoop koesterde om nog een Superman-film te vertolken.

    Christopher Nolan had eerder interesse vertoond om de film te regisseren, maar haakte toen af en werd uiteindelijk producent van de film. Het mag dus duidelijk zijn dat Nolan ook wel zijn woordje zal zeggen over de productie, en dat kan op zich geen slechte zaak zijn. Toch heeft Zack Snyder bewezen dat hij niet moet onderdoen voor de Batman regisseur met een uitstekende Watchmen (2009) adaptatie en een uit de kluiten gewassen 300 (2006), waarop de serie "Blood and Sand" (2008) zich inspireerde.

    Ik vraag me af hoe het Amerikaanse publiek zal reageren nadat ze te weten komen dat hun icoon 'Superman' vertolkt zal worden door een 'Brit'. Henry Cavill was zelfs getipt om de nieuwe James Bond te vertolken, nog vóór Daniel Craig alle twijfel wegnam. Nog een geluk dat ze voor Captain America een Amerikaan hebben gecast, anders zou het niet goed komen. Maar in essentie is Superman niet van Amerika, maar wel van Krypton, en of hij nu met een Brist accent spreekt of een Amerikaans doet eigenlijk niet veel ter zake. Maar het zal wel wat raar doen. Toch denk ik dat ze er een dialect-coach op de filmset zullen hebben.

    ***Related Posts***
    12/12/2012: Nieuwe epische Man of Steel trailer
    01/12/2012: Een in de boeien geslagen Man of Steel poster
    15/07/2012: Eerste Man of Steel poster
    28/03/2011: Amy Adams wordt Lois Lane in Man of Steel
    04/03/2011: Kevin Costner en Diane Lane in Superman reboot
    08/10/2010: Zack Snyder gaat Superman-reboot regisseren

  • Top serie Breaking Bad op DVD

    Pin it!

    Toen ik het eerste seizoen van "Breaking Bad" (2008) in de bus kreeg, vond ik de cover van de DVD-serie nogal vreemd en interessant tegelijk. Ik kende de serie niet. Als slagzin stond er dat deze serie bovendien de Emmy Award 2010 had gewonnen. Veelbelovend dus.

    Breaking Bad,tv-serie,Anna Gun,,Aaron Paul,Bryan Cranston,The Assassination of Richard Nixon,before the devil knows youre dead

    De eerste scène is meteen al een schot in de roos. In een bloedhete woestijn raast een dolgedraaide camper over de stoffige wegen met aan het stuur een man met een gasmasker die compleet over zijn toeren lijkt en drie bewusteloze andere personen. De camper crasht en de chauffeur stapt uit. Hij draag enkel een hemd en staat verder in zijn slip met gasmasker op. In de verte loeien sirenes. De man haalt diep adem en richt zijn pistool op de horizon in de richting van de sirenes. Zeg nu zelf. Dit deze absurde scene smaakt naar meer. Wie wat hoe waarom?

    Korte Inhoud: Walt (een uitstekend acterende Bryan Cranston) is een doodsaaie chemie-professor met een gehandicapte zoon en een typische all-american woman aan zijn zij. Zijn rustig saai routineus leventje neemt een drastische wending wanneer hij verneemt dat hij in een vergevorderd stadium van longkanker zit. Wanneer hij met zijn schoonbroer, die bij de drugspolitie werkt, eens mee op toer gaat, krijgt hij opeens een lumineus idee om de toekomst van zijn gezin veilig te stellen na zijn dood. Hij zoekt Jesse Pinkman (Aaron Paul) op, die bekend staat als plaatselijke loser en "cook" van crystal meth. Jesse blijkt een ex-leerling van Walt te zijn die duidelijk niets van zijn leven heeft gebakken. Samen beginnen ze drugs te koken en proberen een handel op te zetten.

    Zoals je kunt verwachten is het niet evident voor een brave burger om opeens de criminele weg in te slaan. Algauw komen de twee partners in de meest hachelijke situaties terecht waaruit ze zich moeten trachten te redden. De naïeve impulsiviteit van Jesse die denkt dat hij de man is, botst constant met het beredeneerde gezond verstand van Walt. Heel grappig is dat Walt op extreme situaties reageert op een manier zoals iedere normale burger zou reageren. Met de kennis die hij heeft uit het normale leven. Kennis die zorgt dat er nogal absurd aandoende dingen gebeuren, maar die vanuit zijn gedachtegang doodnormaal zijn. De dramatische van de serie wordt met dergelijke hilarische scènes en luchtige dialogen en situaties mooi gecompenseerd.

    Breaking Bad,tv-serie,Anna Gun,Aaron Paul,Bryan CranstonBreaking Bad,tv-serie,Anna Gun,Aaron Paul,Bryan Cranston

    Al neemt de serie ferm af in tempo na de eerste drie afleveringen. We krijgen dan een focus op hoe het gezin van Walt met zijn kanker omgaat en hoe zijn bemoeizieke irritante all-american housewife Skyler (Anna Gun) de familiale waarden hoog tracht te houden. Vijf-tv komt hier iets te nadrukkelijk loeren. Maar Walt ontwikkelt zich van zielige underdog tot iemand die eindelijk eens zelf wil beslissen en die evolutie is duidelijk merkbaar en goed uitgewerkt.

    Breaking Bad doet me een beetje denken aan die films waarin de loser van dienst het zichzelf allemaal aandoet, bv Before the Devil Knows you're Dead (2007) of The Assassination of Richard Nixon (2004), met dit verschil dat de toon hier duidelijk minder pessimistisch en zwaarmoedig is. Breaking Bad is een vrij onderhoudende komische dramaserie.

    ***Related Post***
    09/02/2006: Top 25 Beste TV-series

  • Despicable Me (2010) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Ik liep in het begin niet echt warm van deze animatiefilm van Universal, maar na het zien ervan in de bioscoop was ik er wel door gecharmeerd. Despicable Me (2010) van Pierre Coffin en Chris Renaud heeft trouwens mijn Top 10 Beste Films van 2010 lijstje gehaald.

    despicable_me.jpg

    Korte inhoud: Gru (Steve Carell) is een duivels meesterbrein dat geniet van alles wat slecht is en van plan is om de maan te stelen. Hij verslaat iedereen die hem in de weg zit met zijn wapenverzameling van krimp- en vriesstralen en zijn gevechtsklare land- en luchtvoertuigen. Maar dan ontmoet hij op een dag drie kleine eigenwijze weesmeisjes die naar hem kijken en iets in hem zien wat nog nooit iemand heeft gezien: een mogelijke papa. ’s Werelds grootste schurk heeft zojuist zijn grootste uitdaging gevonden: drie kleine meisjes die Margo (Miranda Cosgrove), Edith (Dana Gaier) en Agnes (Elsie Fisher) heten.

    Deze animatie van Universal is een soort mengeling tussen de Pixar-tekenstijl en de Looney Tunes van Warner Bros. Toen je de eerste trailers zag van de film wist je niet goed wat je moest verwachten; een soort onnozele animatieprent met kleine gele mannetjes of eerder een soort familie-tekenfilm. Wel, Dispicable Me vaart zijn eigen koers en mengt met succes verschillende genres. Het is wel even wennen in het begin; want het is een vreemde film. Ook het hoofdpersonage is een vreemde snuiter met een accent die lijkt te komen van het Oostblok. De stem van Steve Carell is nauwelijks herkenbaar met zijn Bela Lugosi stemmetje. Hij is tot op de graat slecht, maar heeft toch een hart op de juiste plaats. Enkel weet hij er het bestaan niet van. Gru lijkt bij momenten op Dr. Evil uit Austin Powers en Ernst Stavro Blofeld uit de James Bond films. Hij heeft plannen om de grootste slechterik te worden en zet hiervoor een leger gele minions in.

    Het jaar 2010 was niet meteen een groot filmjaar, maar daarentegen was het wel een jaar van heel wat straffe animatiefilms. Er waren enerzijds de Dreamwork films How to Train Your Dragon (2010) en Shrek Forever After (2010), maar uiteraard ook Toy Story 3 (2010) van Pixar. Despicable Me is een beetje het buitenbeentje. De animatie is niet zo afgelikt als die andere films, maar het slimme en knotsgekke scenario moet er zeker niet voor onderdoen. Het is tevens de enige animatiefilms waar de 3D echt wel een meerwaarde biedt.

    despicable me,universal,chris renaud,pierre coffin,miranda cosgrove,dana gaier,elsie fisher,steve carell,pixar,shrek forever after,how to train your dragon,toy story 3,hans zimmer,illumination entertainment,dreamworks animation,disney

    Maar desondanks de wat vreemde animatiefilm zitten er heel wat vertrouwde elementen in deze prent: de slapstick humor, de side-kicks, het goede vs het kwade (in dit geval het kwade tegen het valse), humor voor volwassenen (met knipoogjes naar de Lehman Brothers bank) en voldoende vertederende scènes. En het verhaal verveelt voor geen minuut, en dat dankzij de onvoorspelbare wendingen, de toch wel indrukwekkende shots en het hoofdpersonage dat op een gegeven moment danst op een nummer van de BeeGees (schit-ter-end!).

    Kortom, het is een leuke, innoverende, ontspannende, snuggere en opwindende tekenfilm die een mooie balans weet te vinden tussen suspense, humor en 3 dimensionale actie. Tezamen met de muziekscore van Hans Zimmer en de bizarre stem van Steve Carell, is dit een voltreffer. Tevens één van die weinige Amerikaanse films geregisseerd door een Franse cineast dat de moeite is om te zien. Met deze film heeft Universal’s Illumination Entertainment zich in ieder geval een plaatsje kunnen maken tussen de vaste waarden (Pixar, Disney, DreamWorks Animation,…). Ik ben in ieder geval benieuwd naar het volgende avontuur. Op de blu-ray van Despicable Me, die tevens vergezeld is van een gewone DVD-schijf, vinden jullie ondermeer het audio-commentaar van de twee regisseurs, alsook een pak mini-filmpjes over de film.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 28 januari 2011

     

    *** Despicable Me trailer ***

  • Black Swan (2010) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Be Careful of What You Wish For zou de slagzin kunnen zijn van Black Swan (2010), de nieuwe prent van Darren Aronofsky die deze week genomineerd werd voor een Oscar in de categorie Beste Film (hier de poster).

    black_swan_2010_blu-ray.jpg

    Naast de regisseur heeft ook actrice Natalie Portman een Oscarnominatie op zak voor haar vertolking van Nina Sayers, een balletdanseres die zo graag de zwarte en witte zwaan wil spelen dat ze er mentaal ziek van zal worden. Het verhaal kwam van Andres Heinz en werd tot scenario bewerkt met de hulp van Mark Heyman (The Wrestler) en John J. McLaughlin.

    Korte inhoud: Black Swan volgt het verhaal van Nina (Natalie Portman), een ballerina in een balletgezelschap in New York City. Haar leven, net zoals dat van iedereen in dit beroep, staat volledig in het teken van de dans. Ze woont samen met haar moeder Erica (Barbara Hershey), die ooit ballerina was. Ze steunt de professionele ambities van haar dochter op zeer fanatieke wijze. Wanneer de artistiek directeur Thomas Leroy (Vincent Cassel) besluit de prima ballerina Beth Macintyre (Winona Ryder) te vervangen voor de eerste productie van hun nieuwe seizoen, 'Het zwanenmeer', is Nina zijn eerste keuze. Maar Nina heeft een rivale: een nieuwe danseres, Lily (Mila Kunis), die ook indruk maakt op Leroy. 'Het Zwanenmeer' heeft een danseres nodig die zowel de witte zwaan met onschuld en elegantie kan spelen als de zwarte zwaan, die staat voor bedrog en sensualiteit. De rol van witte zwaan is Nina op het lijf geschreven, maar Lily is de belichaming van de zwarte zwaan. Terwijl de twee jonge danseressen hun rivaliteit laten uitgroeien tot een vreemde vriendschap, begint Nina haar duistere kant steeds meer te omarmen en tot de zwarte zwaan te transformeren, met een obsessie die haar ondergang zou kunnen betekenen.

    Het verhaal is zo intrigerend dat het zonde zou zijn om er teveel over te onthullen. Je moet dit pareltje ontdekken, ook al ben je geen grote fan van ballet. Maar wees gerust, dit is geen Billy Elliot (2000). Deze film tilt het balletdansen naar een compleet nieuw en tevens angstaanjagend niveau. Swan Lake van Tchaikovsky komt op een aangrijpende manier in beeld. Maar het is het soort film die geliefd en gehaat zal worden, ook al is deze veel meer toegankelijk dan bijvoorbeeld een Lars Von Trier prent. Toch laat filmstijl van Aronofsky geen ruimte voor meligheid of romantiek, maar graaft in de diepste zielenroerselen van een jong meisje die met haar fanatieke moeder leeft en wiens leven zich hoofdzakelijk afspeelt op de balletschool. Ik had er geen idee van dat een film over ballet zo erotisch en pervers kon zijn, en tevens zo huiveringwekkend.

    black_swan_pic01.jpgblack_swan_pic02.jpgblack_swan_pic03.jpg

    Het acteerwerk van Natalie Portman is wederom uitstekend. En het waren geen gemakkelijke scènes die Aronofsky haar had voorgeschoteld. Ondermeer een scene waar Portman moest masturberen. Een episode waar de actrice met enige verlegenheid terug op blikt: "Mijn gêne was even groot tijdens de opnames als toen ik de film bekeek terwijl mijn ouders naast me zaten", zei ze in een interview met MTV. En er zat ook een lesbisch onderonsje met Mila Kunis. "Toen we samen naar de film keken, heb ik mijn vader gevraagd niet naar die scène te kijken. Geen enkele vader moet zijn dochter dat zien doen", voegde Portman eraan toe. En op de set was het niet eenvoudig voor de actrice. Black Swan had een productiebudget van slechts 13 miljoen dollar (ietsje meer van het budget van een Belgische langspeler) en voor een Amerikaanse productie waar niet kan gesjoemeld worden met de lonen van de crew, is dit peanuts. Zeker voor de ambitieuze prent die Aronofsky wou maken. Bijgevolg moest Portman haar trailer inleveren in ruil voor een dokter op de set. En die was nodig, want ze hield er een gekneusde rib en een kleine hersenschudding aan over.

    black swan mila kunis natalie portman

    Maar ook de uitstraling van Vincent Cassel is uitmuntend, zoals we dat van hem gewend zijn. Hij is tevens perfect gecast als de ballet-meester, met zijn Frans-accent en zijn imponerende gestalte, die als een echte controle-freak zijn dansers met heel wat seksuele spanning begeesterd. Enkel Mila Kunis viel bij mij uit de toon. De actrice is knap, bekijk haar pics, maar in deze film merk je toch dat ze op acteervlak niet weet te overtuigen. Haar rol komt nauwelijks uit de verf. Anderzijds passen de twee aantrekkelijke dames goed bij mekaar. Ik denk dat ze samen amper 100 kilo wegen en hebben beiden een indringende en mysterieuze blik.

    black_swan_pic04.jpgblack_swan_pic06.jpgblack_swan_pic05.jpg

    De fotografie van de Filippijnse Matthew Libatique opnieuw om van te smullen, die bengelt tussen met hallucinerende beelden in een discotheek, esthetische topshots in de balletschool en ingetogen drama tussen moeder en dochter. En dat allemaal zonder 3D-effecten. Libatique is ook genomineerd voor een Oscar, maar hij moet het opnemen tegen stevige concurrenten. De muziek van Clint Mansell maakt mooie variaties op het werk van Tchaikovsky en dompelt de film onder in die hallucinante wereld, door de track achterstevoren te spelen. Het heeft meteen een twisted kantje aan de film.

    Het verhaal zelf is vrij eenvoudig. Ik bedoel, het meisje die de zwaan incarneert in haar echte leven is niet meteen de meest complexe metafoor die je kan bedenken. De weg die ze volgt naar haar doel heeft ook niet zoveel bochten en kronkels, enkel wat obstakels die haar tot het uiterste zullen drijven. Het personage van Nina is in essentie niet zo’n boeiend personage, zelfs een beetje een saai iemand, maar het zijn de omstandigheden die alles heel aangrijpend maken. Ook ten gevolge van de sterke vertolking ga je meteen meevoelen met haar, en ook al gaan we naar een verschrikkelijke finale, zijn we vreemd genoeg tevreden met haar gerealiseerde prestatie. De film heb ik gezien nadat ik mijn top 10 had samengesteld, maar deze film verdient uiteraard ook een plaats aan de top in de lijst. En ja, er zullen wel een paar Oscars vallen voor deze prent.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 27 januari 2011

    ***Related Post***
    20/08/2010: Natalie Portman in Black Swan

     

    *** Black Swan trailer ***

  • Inland Empire (2006) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Vijf jaar na Mulholland Dr. komt David Lynch met het zeer vreemde, complexe, haast niet te vatten, maar briljante en geniale Inland Empire (2006). Lynch zet in de eerste scène meteen de toon met een uiterst vreemde sitcomachtige vertoning met drie levensgrote konijnen waarvan er eentje gekleed in een roze peignoir (met de stem van Naomi Watts) staat te strijken. De toon is meteen gezet want normaler zal het er niet op worden.

    inland_empire_poster01.jpg

    (Poging tot) korte inhoud: Nikki Grace is dolblij wanneer ze als Susan Blue gecast wordt in de nieuwe film On High in Blue Tomorrows van regisseur Kingsley Stewart. Haar tegenspeler is rokkenjager Devon Burk, die de rol van Billy Side speelt, en meteen gewaarschuwd wordt door Nikki’s Poolse echtgenoot. Al snel begint Nikki zich echter zo sterk in haar rol in te leven, dat ze niet meer het onderscheid kan maken tussen realiteit en film. Wanneer de regisseur daarna opbiecht dat de film een remake is van een Poolse film en dat de originele acteurs vermoord werden, is het (surrealistische) hek helemaal van de dam.

    Vervolgens maken we kennis met het hoofdpersonage van de film, Nikki Grace gespeeld door Laura Dern die het bezoek krijgt van Grace Zabriskie, die Nikki komt waarschuwen voor een moord die nog moet gepleegd worden. Today is tomorrow, aldus een zeer creepy Zabriskie met een vet Pools accent. Daarna krijgt Nikki het bericht dat ze gecast is in een nieuwe film en kan haar geluk niet op. Samen met haar tegenspeler Devon Burk (Justin Theroux) repeteert Nikki in het gezelschap van regisseur Kingsley Stewart (Jeremy Irons) enkele scènes.

    Tot hier toe loopt het verhaal redelijk lineair en op een paar vreemde scènes die je totaal (nog) niet kan plaatsen, is Inland Empire vrij goed te volgen. Dat zijn de eerste 40 minuten van de film. Daarna gooit Lynch echter alle remmen los voor een nog twee uur durende trip waarin acteurs ineens andere rollen beginnen te spelen en je niet meer weet wie nu eigenlijk wie is. De grens tussen droom en realiteit en het bewuste en het onderbewuste is nog nooit zo dun geweest.

    Als Lynch dan ook nog eens begint te switchen tussen heden, verleden en toekomst (‘today is tomorrow’, weet je wel) én tussen tijd en ruimte, vraag je je vertwijfeld af naar wat je nu in godsnaam aan het kijken bent. Is het een film? Is het een film over een film? Droomt Nikki Grace dit allemaal? Bestaat Nikki Grace überhaupt wel? Waar passen de Poolse scènes in het verhaal? Met wie is die Poolse vent nu eigenlijk getrouwd? En wat is er met die konijnen aan de hand? En dat dansje van 'The Locomotion'?!

    Er is maar één man die hierop een antwoord kan geven en dat is David Lynch zelf. Helaas is de man allergisch aan dvd-extra’s, op een commentaartrack hoeven we dus zeker niet te hopen. Bij het begin van de opnames van Inland Empire was er trouwens niet eens een script. Lynch had de basispremisse in zijn hoofd, maar verkoos om tijdens het filmen het scenario te ontwikkelen. Het moet een hel geweest zijn voor de acteurs maar daar is in de film zelf alleszins niks van te merken.

    inland_empire_pic01.jpginland_empire_pic02.jpg

    In zijn vorige film Mulholland Dr. leverde Lynch al kritiek op het Hollywoodsysteem. Toen speelde Naomi Watts een beginnende actrice die door het systeem ten onder ging. In Inland Empire laat Lynch Susan Blue (of is het toch Nikki Grace?) sterven op de befaamde Hollywood Walk of Fame in het gezelschap van een paar daklozen en straathoertjes. Achter de schone schijn van Hollywood en L.A. zit ellende en tragedie, lijkt Lynch te willen zeggen. De titel van de film verwijst overigens naar een cluster van een paar suburbs in Los Angeles, city of dreams.

    Er is veel te doen geweest rond het feit dat Lynch voor deze Inland Empire heeft gekozen voor een digitale camcorder (bijna het soort dat je thuis ook gebruikt voor je home video’s). Zo’n digitale camera biedt veel meer bewegingsvrijheid maar het geeft natuurlijk minder duidelijke beelden dan een professionele HD-camera. De beelden in Inland Empire zijn dan ook niet van de allerbeste kwaliteit, hier en daar zijn ze zelfs effenaf wazig en zitten er duidelijke digitale fouten in, maar dat draagt alleen maar bij tot het aparte sfeertje van de film.

    Daarbovenop maakt Lynch gebruik van extreme beeldexperimenten zoals het blurren van gezichten, extreme close-ups, overbelichting, onderbelichting, zwart-wit,… Dit alles maakt van Inland Empire geen toegankelijke film, maar het is absoluut Lynch’ verdienste dat hij zich in deze tijden van creatieve schaarste niks aan trekt van alle Hollywoodnormen en gewoon zijn eigen ding doet en niet vies is van een experimentje meer of minder. Als er binnen vijftig jaar teruggekeken wordt naar dit filmische decennium, dan zijn het films als deze Inland Empire die men zich nog zal herinneren.

    inland_empire_pic03.jpginland_empire_pic04.jpg

    Het gevolg van al dat geëxperimenteer met vorm en beeld is natuurlijk dat Inland Empire geen grote publiekslokker is, dat sommige critici de creatieve waarde van deze film niet kunnen smaken en dat Lynch zijn film in eigen beheer heeft moeten uitgeven. Inland Empire vraagt een grote inspanning van de kijker, niet alleen tijdens de film, maar ook erna wanneer je alles nog eens rustig moet laten bezinken. En zulke films moeten er gewoon meer zijn. Probeer ook niet alles te analyseren tijdens de film want dat lukt toch niet en dan mis je weer andere belangrijke informatie.

    Als je bereidt bent je te laten meevoeren in Lynch surrealistische droomwereld waarin werkelijkheid en fictie zich met elkaar mengen en je op de duur niet meer weet wat er nu eigenlijk gebeurt op het scherm en in de hoofden van de personages, dan wacht je een ongelofelijke kijkervaring, een drie uur durende trip. Maar als je meer houdt van de lineair rechtlijnige Lynch van The Straight Story en The Elephant Man of als je je al ergerde aan Lost Highway en Mulholland Dr., laat dan deze Inland Empire vooral aan je voorbij gaan.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 26 januari 2011