• Smokin' Aces (2006) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Wat zou er gebeuren mochten we een Quentin Tarantino film laten paren met een Guy Ritchie film. Een mogelijk resultaat zou deze Smokin' Aces (2007) van regisseur Joe Carnahan kunnen zijn. Het werkt tot op een zeker niveau maar het is verre van het origineel, en bij momenten heb je de indruk naar een montage te kijken van onsamenhangende en onconventionele "coole" kortfilmpjes waar het resultaat meestal eindigt in een bloedspetterend vuurgevecht. Carnahan is geen slechte regisseur (cf. Narc) maar hier maakt hij er toch wel een zootje van. Hij is hier als het ware een bouwvakker die stenen op elkaar gooit in de hoop het boeltje wel zal recht blijven. Sommige stenen blijven wel staan en zien er wel aardig uit, maar op het einde van de rit weet je niet wat de uiteindelijke bedoeling was.

    Smokin Aces blu-ray

    Korte inhoud: FBI-onderdirecteur Stanley Locke (Andy Garcia) heeft zijn beste agent Richard Messner (Ryan Reynolds) en diens doorgewinterde maat Donald Carruthers (Ray Liotta) gestuurd naar de niet meer zo erg geheime onderduikplek van Buddy 'Aces' Israel (Jeremy Piven) in Lake Tahoe. Hun opdracht is het beschermen van deze louche goochelaar tegen maffiabaas Primo Sparazza (Joseph Ruskin), die achter ruim 130 moorden zou zitten. Om zijn eigen hachje te redden heeft Buddy zich bereid verklaard om tegen Sparazza te getuigen, zo luidt het verhaal. De maffia heeft één miljoen dollar op het hoofd van Buddy gezet, waar een bizarre groep huurmoordenaars op af komt.

    De film bestaat uit een bonte verzameling van excentriekelingen, maar bitter weinig personages zijn 'echt' interessant. Het blijft allemaal op het niveau van de karikatuur en dat is toch wel een beetje van een teleurstelling. Je zou net verwachten van iemand als Carnahan om iets meer te graven in de psyche van de personages en hen van vlees en bloed zou maken. De cynische komedie is wel ontspannend en ook het scenario van Carnahan is bijzonder leuk geschreven. Maar de opzet laat veel te lang op zich wachten en de resolutie op het einde gaat compleet de mist in. Je moet echter wel bij de pinken zijn om de verschillende hints op te vangen en plotlijnen aan elkaar te smeden. Het deed me in dat opzicht een beetje denken aan Revolver (2005). De premisse is uiteindelijk heel simpel maar de structuur van de film zorgt ervoor dat je echt wel je aandacht erbij moet houden anders raast deze rollercoaster zo voorbij zonder je echt wel weet wat er is gebeurd.

    Dit is het soort van films waar de kijker op het einde wordt verrast door een onvoorspelbare plotwending, een beetje in de traditie van de heist-films, en die de trage en weinig diepzinnige aanloop een beetje moet doen vergeten. Carnahan slaagt daar half in, met een einde waarvan we een beetje op onze honger blijven zitten. De film belooft vuurwerk op het einde van de rit, maar laat slechts een firecracker ontploffen. En dat heeft dan ook weer voor een stuk te maken met het zwakke uitwerking van de karakters. Zelfs de karakters met het meeste screentime zijn nauwelijks genoeg uitgewerkt om er ook maar iets voor te voelen. Je vraagt je zelfs af wie uiteindelijk het hoofdpersonage is in deze prent? Volgens mij is die er niet.

    Verdienstelijk is wel dat Carnahan, net zoals een Steven Soderbergh, geen schrik heeft om risico's te nemen. Bekende acteurs leven niet noodzakelijk langer, dan andere acteurs. Maar dit verrassingselement is maar van korte duur. De kijker heeft snel door waar de film naar toe wil en met wie. Het verschil met een Tarantino film, of een Guy Ritchie film is dat Carnahan niet beschikt over hetzelfde gevoel voor humor of het talent om actie en geweld in beeld te brengen. Maar de regisseur mist ervaring en naast zijn voltreffer Narc heeft hij nog niet heel veel bewezen.

    Smokin Aces

    De actrice die het meest opvalt als sexy femme fatale met hoge latex dijlaarzen en kort broekje is pop-idool Alicia Keys, maar diegene die de beste prestatie levert is Ryan Reynolds, als FBI-agent die altijd een stap achter de feiten loopt. Acteurs als Ray Liotta, Peter Berg, Andy Garcia, Chris Pine en Ben Affleck hebben allemaal een rolletje van geen belang en komen dus ook niet echt aan acteren toe. Had Cranahan iets minder grappen in zijn scenario verwerkt, iets minder karakters opgevoerd en iets meer diepgang gecreëerd, dan had dit een enorm boeiende film kunnen worden. Met het materiaal die nu voorhanden is, had hij beter een kortfilm gemaakt. Smokin’ Aces is desondanks een ontspannende film, maar spijtig dat het nooit echt vuur vat.

    Op de Blu-ray uitgegeven door Universal vinden jullie niet alleen een reeks deleted scenes alsook bloopers en alternatieve scènes. Meer bijzonder is er ook de audio-commentaar van Joe Carnahan die elke filmliefhebber wel zal plezieren. Van de film bestaat er ondertussen ook een sequel, Smokin' Aces 2: Assassins' Ball (2010) van P.J. Pesce, maar dit is niet meer dan een afkooksel van het origineel, gemaakt door de man die The Lost Boys 2 The Tribe (2007) heeft gemaakt…en voor wie deze drek heeft gezien weet al genoeg wat hij kan verwachten van de sequel.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 28 februari 2010

    ***Related Posts***
    31/01/2007: Smokin' Aces posters die nooit het daglicht zouden zien
    19/11/2006: Smoking’ Aces trailer

     

    *** Smokin' Aces trailer ***

  • Bright Star (2009) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Jane Campion hoeven we u niet meer voor te stellen. Wie haar films The Piano, Portrait of a Lady of Holy Smoke gezien heeft, weet wat van de Nieuw-Zeelandse regisseuse te verwachten. Dit keer werd Campion geraakt door het niet zo bekende liefdesverhaal van de wereldberoemde Lake Poet, John Keats. Zo verguisd in zijn leven, zo groot werd hij na zijn dood. Niet dat ik me durf wagen aan enig melancholisch gerijm.

    Bright Star poster

    In haar nieuwste film Bright Star (2009) vervalt Campion gelukkig niet in een puur biografische verfilming van het leven van John Keats, maar staat zijn bijna platonische liefdesrelatie met zijn buurmeisje Fanny Brawne, een volgens de overlevering al even tragische figuur, centraal.

    Korte inhoud: John Keats (Ben Whishaw) is een jonge dichter die zijn werk amper aan de straatstenen kwijt raakt. Berooid blijft hij zich samen met zijn vriend Charles Armitage Brown (Paul Schneider) terugtrekken als een kluizenaar en verdiepen in de poëzie. Wanneer hij zijn buurmeisje Frances 'Fanny' Brawne (Abbie Cornish) leert kennen, groeien die twee haast onzichtbaar naar mekaar toe tot de wederzijdse bewondering omslaat in een romantische (Weltschmerz-achtige) onderhuidse borrelende passie. Wanneer de jaloerse vriend Charles en de moeder van Fanny, Mrs Brawne (Kerry Fox), het merken, wordt het de jonge verliefde zielen niet makkelijk gemaakt.

    Niet dat we hier een typisch romantisch kostuumdrama voorgeschoteld krijgen a la Pride & Prejudice (2005) met een Darcy die achterna gezeten wordt door giechelende rijkeluisseutjes die hun tijd enkel doorbrengen met irritante theekransjes en roddelen over mannen. Neen, de hele film straalt een ietwat tragisch-melancholische sfeer uit. Van in het begin voel je het onmogelijke van hun liefde. De tergend trage toenaderingen, de ingehouden emoties, Keats die meer een loser is die niet weet wat hij wil in het leven naast Fanny die een stuk steviger in haar schoenen lijkt te staan en zich out als Haute-Couturier avant-la-lettre met haar in het oog springende zelfgemaakte kostuums. Het contrast kan niet groter zijn. Abbie Cornish en Ben Wishaw acteren ingehouden natuurlijk en menselijk. Je voelt hun gevoelens, je voelt hun connectie, je voelt hun wanhoop.

    Bright Star is zeker geen topper, maar is wel een geheel eigen stijloefening die bepaalde mensen toch enorm zal aanspreken (uw lief jongens!). Het vrij natuurlijke kleurenpalet maakt het allemaal een stuk frisser dan het in werkelijkheid is. Op het einde van de film slaak je dan ook een zucht van existentialistische melancholie.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 26 februari 2010

     

    *** Bright Star trailer ***

  • The Informant (2009) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het is even wennen, maar het is een opluchting om Matt Damon nog eens in een rol te zien waarin hij niet op het punt staat iemand onschadelijk te maken zoals in de opkomende Green Zone (2010) of iemand te verleiden met zijn onweerstaanbare looks zoals in de Ocean's Eleven films of zelfs de nieuwe Invictus (2010). In The Informant (2009) van Steven Soderbergh speelt Damon een wel heel bizarre rol en ik heb meer van zijn acteerprestatie genoten dan van de film.

    The_Informant_poster

    Korte inhoud: Mark Whitacre (Matt Damon) werkte zich in de jaren '90 op bij Acher Daniels Midland (ADM). Hij had een belangrijke functie binnen het bedrijf maar besloot toch om naar FBI-agent Brian Shepard (Scott Bakula) te stappen om hem de waarheid te vertellen. Hij gaf toe dat enkele belangrijke bazen van ADM (waaronder Whitacre zelf) samen met andere bedrijven afspraken hadden gemaakt om de prijs van de voedersupplement lysine te doen stijgen. Om de FBI te kunnen helpen, werd hij een informant. Hij verzamelde video- en geluidsfragmenten om de witteboordencriminaliteit aan het licht te brengen. Whitacre kreeg, in de periode dat hij voor de FBI werkte, last van een bipolaire stoornis. Hij stond op de rand van een zenuwinzinking en kon de druk niet aan. Uiteindelijk dacht de media dat hij $9 miljoen had gestolen van ADM en de andere bedrijven tijdens de periode dat hij voor de FBI werkte.

    Voor de rol kwam Damon maar liefst 15 kilo bij en droeg een wel heel belachelijke snor, een nerdy bril en een onmogelijk haarkapsel. Het is niet de eerste keer dat Soderbergh het imago van Matt Damon wil …mutileren. In Ocean's Thirteen (2007) had hij de acteur een neus in de vorm van een banaan gegeven. Maar in The Informant! werkt het bijzonder wel, gezien het personage niet is wie hij lijkt te zijn. Damon is dan ook uitmuntend als een demonisch slimme kerel die heel wat mensen te slim af is.

    Het is een eigenaardige, satirische komedie met een vrolijke ondertoon, en dit in tegenstelling tot het ernstige thema van de film. Het is een verhaal over bedrijfsmalversaties en corruptie maar ook over individuele hebzucht, en in het licht van de recente beurscrisis ook enorm actueel. Net zoals The Insider (1999) gaat dit over een waar gebeurd verhaal over een Amerikaanse whistle-blower die de vuile was van een bedrijf op de straatstenen wil gooien. Terwijl de film van Michael Mann een heel serieuze en gewichtige, dramatische toon aanhield is deze prent van Soderbergh “licht verteerbaar”. Maar daar waar een film als Catch Me If You Can (2002) (eveneens een waar gebeurd verhaal van een jongeman die uiteindelijk bij de FBI zou gaan werken) een mooie balans vindt tussen drama en humor, weet Soderbergh hier precies niet goed waar hij naar toe wil.

    Soderbergh neemt een ernstig nieuwsitem en transformeert het in iets fascinerend en tevens buitensporig. En dat lukt tot op een zeker niveau. De regisseur kenmerkt zich door zijn dwingende filmstijl, maar in deze prent heb je af en toe het gevoel dat de stijl niet in functie is van de vertelling. Het lijkt wel of Soderbergh dit 90’ties verhaaltje kost wat kost in een 70’ties jasje wou duwen, maar het wringt aan alle kanten. Mocht de gebroeders Coen de film hebben geregisseerd dan hadden we nog meer kunnen genieten van het onderliggende en hartverscheurende, komische drama van een dubbelzinnig personage. Mark Whitacre was een complex figuur, een ziekelijke leugenaar en onverbeterlijke sjoemelaar … alles behalve een 'held'.

    Maar het is uiteindelijk een film waar je van kan genieten. Je weet immers nooit wat je kan verwachten van deze regisseur en dat is op zich een groot pluspunt. Komt daar nog bij dat Matt Damon één van de beste acteurs is in Hollywood van het moment, en dit nog maar een keertje duidelijk maakt in een A-typische rol. Waar hij geen Oscar-nominatie kreeg is me niet helemaal duidelijk.

    Op de Blu-ray vinden jullie nog wat extra beeldmateriaal maar meer belangrijk het audio-commentaar van Steven Soderbergh en scenarist Scott Z. Burns (The Bourne Ultimatum). De film wordt uitgegeven door Warner Bros.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 25 februari 2010

    ***Related Post***
    02/07/2009: The Informant! trailer

     

    *** The Informant trailer ***

  • Michael Jackson's This is It op dvd en Blu-ray

    Pin it!

    De laatste jaren was Michael Jackson voornamelijk bekend voor zijn afwijkende en excentrieke gedrag waarbij hij met een wit mondmaskertje en zonnebril in winkels rondliep of baby’s door het vensterraam bengelde. Hij kwam voornamelijk in de media na een zoveelste pedofilie-beschuldiging, of met berichten over een nakend faillissement. Over de muziek van de jaren ’80 werden nog nauwelijks gepraat en vele fans hadden wacko jacko eigenlijk al compleet de rug toegekeerd. En na zijn vroegtijdige dood op 50 jarige leeftijd, kon je niet zeggen dat je dit niet had kunnen voorspellen. Alles was zo ontrokken van elke gevoel van realiteit, dat zoiets wel in de kaarten lag.

    this_is_it_dvd

    En toen kwam deze documentaire, Michael Jackson's This is It (2009), over de voorbereidingen voor zijn afscheidsconcert in de O2 in Londen. Iets wat op het eerste gezicht leek op een smakeloos marketingstunt. Een laatste poging om nog wat geld te pompen met de naam van de pas overleden ster... in de hoop die schuldenberg af te bouwen. Ik was dan ook heel sceptisch en ben de film niet gaan zien in de bioscoop. Maar nu de dvd-release in maart in de winkelrekken zal blinken, zal je er haast niet onberoerd voorbij kunnen lopen. En ja, tot mijn grote verbazing levert deze prent een totaal ander beeld van de man? Michael Jackson was OOK een man van vlees en bloed, maar met een buitengewoon talent. Hij was een geniaal artistiek talent die met een intimiderend perfectionisme te werk ging op het niveau van een Fred Astaire. We kregen hier de Michael Jackson te zien die jarenlang door de media werd verzwegen, een superster die kan dansen en zingen als de beste.

    This is It werd gemonteerd aan de hand van 120 uren digitaal beeldmateriaal gefilmd van maart tot juni 2009, en gegoten in een muziekdocumentaire van 2uur. Het is een waar geschenk voor de fans en tevens een mooi aandenken, ook al voel je meteen aan dat deze film een dwingende deadline had. Verwacht dus geen kritische blik op het leven van de artiest tijdens zijn laatste dagen. Dit is duidelijk een ode aan Jackson, met de noodzakelijke interviews van familieleden, artiesten en kennissen, die allemaal deelnemen aan een soort ultieme verafgoding van de Koning der Pop. Uiteindelijk kan je al deze interventies gemakkelijk fast-forwarden want het enige interessante aan deze This is It is Michael Jackson die met de beheersing van een ervaren architect zijn concert vorm geeft.

    Regisseur Kenny Ortega geeft ons een blik achter de schermen van wat het concert van de eeuw moest worden. Op zwart-wit pellicule zien we de 'Smooth Criminal' met machinegeweer in het gezelschap van Bogart en nadien een satijnen handschoen krijgt van Rita 'Gilda' Hayworth. Nadien onderdompelen we in de wereld van de gruwel met het 'Thriller' nummer, waarbij de set wordt omgetoverd tot een Halloween-kerkhof met akelige zombies en voldoende computer-animaties. Daarna krijgen we spijtig genoeg ook de 'Earth Song' over ons heen met behulp van een bulldozer.

    Maar de magie zit hem niet zozeer in de verbluffende production value van de optredens, dan wel in de rustige scènes, wanneer er een sfeer van eenvoud heerst. Ondanks dat Jackson zijn stem niet wil overbelasten tijdens de repetities, voelen we toch die overheersende en tezelfdertijd kwetsbare emotie. En dat maakt van deze documentaire toch een opwindend portret. In deze bovenzinnelijke hulde over een artiest die zonder valscherm in het luchtledige sprong, is zijn dood slechts een bijkomstigheid en blijft zijn ziel voor eeuwig verder dansen.

    De DVD en Blu-ray, uitgegeven door Sony, vinden jullie naast de film ook nog 2 Making-Off documentaires en 4 aparte documentaires.

    *** This is It trailer ***

  • A Serious Man (2009) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    De Coen Brothers voelen zich ongetwijfeld in hun sas. Met de regelmaat van de klok leveren zij een afgewerkt product af voor de hongerige cinefielen. Hun meest recente werkstuk A Serious Man (2009) doet meteen een serieus beroep op de geestesgesteldheid van de kijker.

    a_serious_man_2009_blu-ray.jpg

    In de voorafgaande scene (er moet daar wel een of andere cinefiele term voor zijn, maar ik ken die niet) zitten we ergens in een Russisch-Joods aandoend tijdperk van enkele eeuwen terug met een dialoog en verhaal dat het midden houdt tussen een verwerpelijk idiote misplaatste Scary movie-achtige plot en iets wat ik niet nader kan definiëren. Het enige wat ik dacht is, verdikke ik zit hier weeral in de verkeerde zaal. Ook mijn date van het moment keek eens sluiks opzij om mijn reactie te peilen. Maar aangezien ik niet reageerde, veronderstelde ze dat we juist zaten, also sprach sie achteraf. Toen uiteindelijk de voortiteling begon en A Serious Man in grote letters op de muziek van Jefferson Airplane werd aangekondigd, zakte ik met een lange zucht als een leeglopende ballon ietwat dieper in mijn zetel.

    Korte inhoud: Het leven van de joodse professor Larry Gopnik (Michael Stuhlbarg) valt in 1967 uit elkaar, omdat z'n vrouw van hem wil scheiden. Bovendien zit hij ook opgescheept met zijn sociaal gehandicapte broer, die weigert om het huis te verlaten. En als dat nog niet genoeg is, is hij het beu dat z'n kinderen zoveel geld uitgeven en zijn beeldschone buurvrouw steeds naakt ligt te zonnebaden.

    Evenmin definieerbaar is de hele plot. Een tragi-komedie zou ik kunnen zeggen. Een licht existentieel drama klinkt alvast arty-fartier. Lawrence Gopnik, Larry voor de vrienden, al heeft ie er geen, leuk vertolkt door Michael Stuhlbarg, is een professor wiskunde en fysica, woont met zijn gezin in een typisch Amerikaanse residentiële wijk, waarvan de grenzen van de tuin niet altijd even duidelijk zijn. Neem bijvoorbeeld de buurman die systematisch een deel van het gras afscheert van Larry's tuin. Of zijn dochter die nooit in de badkamer mag omdat Uncle Arthur, een nietsnut van jewelste met een vreemde passie de een of andere cyste moet draineren, of de zoon die zijn voorbereidingen op zijn bar mitswa niet al te serieus neemt. Als klap op de vuurpijl wil zijn vrouw scheiden omdat ze een dikke boon heeft voor iemand waarover de rest van de cast zich verontwaardigd verbaast. En er is die maffe Zuid-Koreaanse student die maar al te graag wil dat zijn buis wordt omgezet in goede cijfers. Kortom, de loser van dienst heeft het niet onder de markt.

    De stijl van de Coen Brothers is zaligmakend. Of vervelend. De film gaat immers nergens naar toe. Des te meer besef je net als Larry dat zijn routineus leventje waarin hij dacht alles onder controle te hebben, niet is wat het leek te zijn. Eenmaal de problemen zich opstapelen krijgt hij zelfs geen houvast meer.

    Hij zoekt verklaringen maar met loze woorden en intimiderende monologen van zijn gesprekspartners wordt hij constant de mond gesnoerd. Ook de kijker snapt het punt niet van wat al die mannen vertellen.En de paar mensen die hem ietwat kunnen helpen, vallen om de een of andere reden weg.De dialogen zitten vol Joods jargon waar zowel de kijker als de acteurs weinig van begrijpen --"a Gett?!". Symbolisch voor het personage van Larry en voor de film.

    "A Serious Man" is gelukkig geen serieuze kluif, is op zijn minst speciaal te noemen, maar liefhebbers van weer eens iets anders zullen hier zeker wel wat aan hebben.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 23 februari 2010

     

    *** A Serious Man trailer ***