De FilmBlog

Ik ben een grote fan van Jim Carrey. De man is niet alleen een van de beste komieken in Hollywood, maar is volgens mij ook de best betaalde komiek. Voor de films The Cable Guy, Man on the Moon, Me Myself & Irene, Liar Liar en How the Grinch Stole Christmas kreeg hij telkens zijn 20 miljoen dollar. Zelfs voor Bruce Almighty bedroeg zijn gage 25 miljoen dollar waarmee hij meteen zijn eigen vliegtuig-jet kon aanschaffen. Maar dat Jim Carrey naast zijn bekkentrekkerij ook nog een stukje kon acteren bewees hij in The Majestic, Man on the Moon en Eternal Sunshine of the Spotless Mind.

Carrey heeft al talrijke awards in ontvangst mogen nemen maar kreeg nooit een oscar-nominatie. Er bestaat dan ook weinig hoop dat hij de ceremonie in 2006 zal leiden nu bekend is dat Chris Rock niet terugkeert. Nochtans zou hij een hilarische host kunnen zijn. Dit hebben gezegd is Carrey eigenlijk niet van plan om meer serieuze films te maken om zo zijn kansen op dat prestige-beelden te vergroten. Integendeel, zijn laatste nieuwe film lijkt wel een straight-to-video komedie van geen belang. De acteur heeft wel plannen om een thriller te maken, The Number 23 (2006), met Joel Schumacher als regisseur en Elisabeth Shue. Daarna heeft hij een opnieuw een komedie gepland van Jay Roach, Used Guys (2007)

Korte inhoud: In Fun with Dick and Jane (2005), een remake van de gelijknamige film uit 1977, zien we Dick (Carrey) en Jane (Téa Leoni) die gelukkig samenleven in een typische Amerikaans droom. Tot op een dag de droom een ware nachtmerrie wordt. Wanneer het bedrijf waar Dick werkt betrokken raakt bij een beursschandaal, wordt hij geconfronteerd met het vooruitzicht om alles in zijn leven te verliezen. Voor Dick en Jane zit er niets anders op dan te bedelen, lenen en te stelen om alles wat ze verliezen terug te krijgen. En dat had moeten leiden naar een pak hilarische momenten met een speldenprik naar corporate Amerika en zijn consumptiemaatschappij ...

Dat regisseurs na een langspeelfilm een aantal shots of zelfs een scène wil/moet reshooten, gebeurt zo nu af en toe wel eens. Maar dat de gehele crew opnieuw werd opgetrommeld om SERIEUS te reshooten is ongewoon en eerlijk gezegd onrustwekkend voor het project. Voor tv-regisseur Dean Parisot (Galaxy Quest) is dit een bittere pil. Nochtans vond ik zijn satirische aanpak in een aantal van zijn projecten best geslaagd. Maar blijkbaar is hier iets mis gelopen. In CinemaBlend stond het volgende te lezen:

According to DH, the film has had over 60 PAGES of REWRITES done to the script (this is AFTER the thing has already been shot and completed), and they’ll be spending 5 weeks to shoot them. 5 weeks?? For some film’s that’s their entire shooting schedule. For Fun With Dick and Jane, a movie that’s already spent 114 days shooting I guess it’s just a drop in the bucket. The movie is currently scheduled for December release

Hoe is het mogelijk dat ze een scenario herschrijven nadat het gefilmd is heeft alles te maken met test-screenings. Als het test-publiek de film absoluut niet lust kan een extra investering een nog grotere financiële ramp voorkomen. Ondertussen hebben ze de 5 weken reshoot achter de rug en komen ze met de volgende trailer op de proppen, die doet denken aan The Truman Show meets Mr. and Mrs. Smith. Deze verwijzing naar andere films is helemaal geen kritiek op de Fun with Dick and Jane. We zitten in een tijdperk waar alles al verteld is. Maar de manier waarop een verhaal wordt verteld is uiteraard andere koek. Maar Ik ben helemaal niet overtuigd door de aanpak en ik wacht wel tot deze uit is op DVD. De film is op 15 februari 2006 in onze zalen.

*** Tea Leoni high quality picture gallery ***

Wat een spektakel! Ik vond 3 uur toch net iets té lang, maar moet meteen toegeven dat ik cinema van de bovenste plank heb gezien met één van de beste actie-scènes uit de filmgeschiedenis. Zonder iets te verklappen zullen de mensen die de film al hebben gezien reeds weten waarover ik spreek. Ik zal mijn review kort en bondig houden: KING KONG is een MONSTER film op alle gebied.

Peter Jackson heeft een echt Hollywoodiaans Shakespeare verhaal willen vertellen. Het lukt hem niet altijd, maar de momenten waarin het werkt is King Kong het zoveelste wereldwonder. Uiteraard mag je dit niet gaan vergelijken met LotR. King Kong heeft minder substantie, maar als je van entertainment houdt – de essentie van cinema – dan is deze film de ultieme rollercoaster-ride waarbij je de iets te lange klim er bij neemt om dan voluit te genieten van een drie-dubbele looping.

De lange klim is voor mij de eerste 50 minuten. Expositie, expositie en nogmaals expositie. Als de film iets korter moest dan had ik als regisseur daarin geknipt. Het is niet het soort films dat een oscar gaat winnen, dus moest Peter Jackson volgens mij zich ook niet uitsloven. Het verhaal en de dialogen zijn iets te simpel en de personages iets te dun, om dramatische diepgang te creëren. Ofwel had hij het anders moeten aanpakken met een ANDERE King Kong film en geen remake die uiteindelijk een soort eerbetoon is aan de 100 minuten versie uit de jaren 30. Het had zelfs bijna contra-productief geweest.

Maar wanneer de crew uiteindelijk op Skull Island arriveert, is het non-stop vuurwerk met een overdosis aan digitaal geweld met dinosaurussen en ander ridicule insecten en ongedierte. De King van het eiland is overweldigend. De mimieken van Andy Serkis maken het monster al even echt als de virtuele Gollom. Als er een award moet gegeven worden, dan is deze zeker bestemd voor het aapje.

Maar de andere acteurs dragen, zoals verwacht, ook wel hun steentje bij. Naomi Watts is perfect gecast voor de rol. Jack Black is in het begin van de film nogal vervelend, maar na verloop van tijd is hij iets meer genietbaar. Ook Adrien Brody speelt zijn rol met veel overtuiging. Maar zoals gezegd is er slechts één ster in de film, en zijn naam is Kong.

De acties op het eiland en in de straten van New York uit de jaren 30 is zo spectaculair en fascinerend dat je eigenlijk niet stil staat bij het feit dat na die 50 minuten expositie, nu 2 uur lang hyperkinetische actie aan het slikken bent. Na het zien van LotR had ik kort daarop mij een tweede filmticket aangeschaft om van de film opnieuw te genieten. Dat gevoel had ik niet na het zien van King Kong. Het was geweldig en ben blij dat ik dit heb kunnen meemaken, maar ik ga er zeker niet wakker van liggen.

Kortom, King Kong (2005) is de beste remake ooit - daar bestaat geen twijfel over - gemaakt met evenveel fantasie als technische en cinematografische perfectie. Peter Jackson is met deze film de nieuwe King in Hollywood. Maar had de film iets korter geweest - zowel op vlak van actie als expositie - dan hadden die mooie stille momenten tussen een aantrekkelijke vrouw en een verliefde gorilla iets meer betekenis kunnen krijgen. Maar voor filmfreaks die al alles hebben gezien; DIT hadden we NOOIT eerder ervaren.