De FilmBlog

Ik had een tijd geleden nogal scherp uitgehaald op een filmforum over de remake van The Texas Chainsaw Massacre. Wel, nu blijkt dat er opnieuw een TCM-cloon in de maak is. Prequels zijn tegenwoordig "in", blijkbaar. Deze prent zou ons iets meer onthullen over de origines van het menselijk-masker van Leatherface en het gebruik van zijn kettingzaag als handige amputatie-techniek.

We zullen hem echter niet zien op de papschool, terwijl hij doktertje speelt met zijn eerste slachtoffertje. De makers willen in dezelfde sfeer blijven van de oorspronkelijke film en plaatsen het familie-aspect op de voorgrond. Alles zit nog in een pre-productiefase maar ik wacht af wie er zich bij dit project zal aansluiten. Naar alle waarschijnlijkheid een pak nieuwkomers.

Een prequel vind ik eigenlijk wel een leuk idee. Je gaat ook niet meteen in het vaarwater terecht komt van andere TCM-clonen en dan vooral van Tobe Hooper. Dus, waarom niet? Voor meer inlichtingen kan je een kijkje nemen op de volgende fantastische site van Fangoria.

***Related Horror Posts***
10/06/2006: TCM prequel trailer
19/03/2006: Texas Chainsaw Massacre: The Beginning (2006) pics
18/03/2006: The Devil’s Rejects (2005) review
14/03/2006: The Hills Have Eyes remake
12/02/2006: Freddy vs Jason vs Michael Myers
07/02/2006: Horror scoort aan de box-office
10/10/2005: Horror Top 10
18/07/2005: De slasher film

Zelf ben ik een grote fan geweest van Cube van de Canadese Vincenzo Natali. De vrij succesvolle indie-film had met een minuscuul budget van 10 miljoen euro een compleet futuristische wereld geschapen. Ernie Barbarash nam alles over met Cube 2: Hypercube, die niet meteen een geslaagde film kan genoemd worden. Trouwens, en dat gebeurt niet vaak, gaf de regisseur zelf toe dat hij geflaterd had. Een paar dagen geleden is Cube Zero (2004) in wereld-première geweest in LA en blijkbaar zou de film stukken beter zijn.

Het verhaal traceert de ontstaansgeschiedenis van de 'Cube' en moet dus gezien worden als een soort prequel. En uiteindelijk gaan we hier iets meer kunnen leren over de oorsprong van dit gigantische en enigmatische labyrint. Waarom werden deze mensen gevangen genomen? Is het de bedoeling dat ze een test ondergaan of moeten ze gewoon sterven op de meest uitzinnige manier zoals in de film Saw? Ik heb de film nog niet kunnen bewonderen, dus zal de review uitblijven voor later. Er zijn tevens nog geen release-datums bekend gemaakt.

Maar je kan alvast commentaren over de film lezen op Bloody Disgusting met een aantal screenshots van de film. Andere foto’s vind je nog op Uncubed en Film Stew. En hier in de link naar de teaser. De film werd tevens ook al geselecteerd als opener van het Screamfest Film Festival in LA, wat zo een beetje te vergelijken is met het Fantastische Film Festival in Brussel, maar dat iets imposanter.

Nadat de Material Girl werd genomineerd voor Beste Live Act op de Q Music Awards in Londen, kreeg ze een serieuze blaam toegeworpen van pop-artiest Elton John, die zichtbaar niet tevreden was met haar "onverdiende" nominatie: "Anyone who lip-synchs", zei John, "in public on stage when you pay £75 to see them should be shot. That's me off her Christmas card list. But do I give a toss? No." Madonna’s spokesman repliceerde dat Madonna wel echt had gezongen en dat Elton nog steeds op haar Christmaskaart zal staan.

Madonna heeft sterke nummers gemaakt en zal zeker in de geschiedenisboeken prijken als iemand die niet alleen een belangrijke bijdrage heeft geleverd op verschillende vlakken in de muziekindustrie, maar eveneens meegeholpen aan de emancipatie van de vrouw. Maar de laatste jaren heb ik soms het gevoel dat Madonna misschien maar best kan genieten van van haar miljoenen in stilte.

Op acteervlak bewees de vrouw van Guy Ritchie dat ze instaat was van het slechtste, maar ook de muziek die ze heeft gemaakt voor Die Another Day zal de geschiedenis ingaan als de (tot nu toe) zwakste muziekuitvoering voor een James Bond film. En ik zwijg nog over haar klein cameo’tje in de desbetreffende film.

Onlangs las ik nog een artikel dat Madonna al haar liedjes van haar laatste album, American Life, op Kazaa had gezet in verschillende versies en lengtes, met dit verschil dat er niet het liedje maar wel haar commentaar: "What the fuck do you think you are doing" op stond. Dit zou een schuldgevoel moeten wekken bij de downloader. Yeah Right. Zijn die mensen dan zo wereldvreemd? Is Madonna bang dat ze haar zesde villa aan de Côte d’Azur niet zal kunnen kopen? Het enige resultaat van deze scheldtirade is een mooie remix natuurlijk. Geniet alvast van de volgende site. Doet me trouwens denken aan die Metallica campagne. De stinkendrijke hardrock groep die een proces aanspande tegen Napster. Die zullen voortaan tweemaal nadenken wanneer ze nogmaals zo’n stunt doen, want hun populariteit kreeg een ferme deuk.

Maar om af te sluiten met een positieve noot: Madonna leent haar stem aan de nieuwe computer ge-animeerde film Arthur van Luc Besson. Het is sinds 1999 dat Besson nog een film heeft geregisseerd (en dat was voor Joan of Arc met zijn muse Milla Jovovich). De Franse filmgigant heeft veel pulp geproduced, maar wanneer hij zelf achter de camera stapt geeft dit meestal vonken. Dus, ik wacht hoopvol af.

***Related Posts***
16/06/2007: Madonna kan ook niet regisseren
26/12/2006: Madonna wil een boksfilm regisseren
10/03/2006: Madonna wil nooit meer acteren

Reclamecampagnes zijn soms zo fascinerend wanneer je ze gaat analyseren. Neem nu als voorbeeld de anti-takaks campagne van David Byrne van de Europese Unie. Een campagne waar ik toch zo mijn bedenkingen bij heb, niet zozeer omwille van het doel, maar wel over de gebruikte methode. De reclamespot die bij de campagne hoort is trouwens ook van een amateuristische kwaliteit die getuigt van weinig voeling met het jongere doelpubliek. Maar dat is kenmerkend voor vele media-campagnes van de Europese Unie.

De beslissing viel om op elk pakje sigaretten een afschuwelijke foto te plaatsen van mogelijke gevolgen van het roken, om zo mensen af te raden het kankerverwekkende spul nog te gebruiken. België lijkt alvast klaar om op deze campagne in te gaan. Er zijn ongeveer 42 foto’s uitgebracht, gekozen uit 2100 inzendingen, waaronder afbeeldingen van rottende tanden, versteende en bruinzwarte longen en enorme kankergezwellen. Anderzijds zijn er ook luchtige afbeeldingen met bijvoorbeeld een kromme sigarettenpeuk die de gevaren van impotentie moet onderstrepen. De campagne moest choqueren. Toen ik nog op het humaniora zat kregen we ook zo een shocktherapie van dokter Beaucourt met gruwelbeelden van mensen die roekeloos met de wagen reden, in dronken toestand of zonder gordel. Dit had een zekere impact, althans voor een aantal onder ons. Andere deden een kleine weddingschap dat ze de voorstelling van het begin tot einde konden uitkijken zonder hun hoofd weg te draaien. Een soort freakshow-gevoel. En de weekendongevallen bleven niet uit, integendeel.

Nu is de 90 miljoen euro campagne aangekomen als alternatief op de zinloze zwart/wit-tekstjes; dat roken de gezondheid schaadt. Eén derde van de verpakking moet tegenwoordig beplakt worden met waarschuwingen. Het lijkt bijna alsof ze binnenkort sigarettenpakjes op de markt zullen brengen met gruwelijke foto’s van ontplofte hoofden (ten gevolge van roken!) waar de bloedspatten nog net het merk van de sigaretten ongemoeid laten. En wat zal het allemaal uithalen? De uitspraak, de ene zijn brood is de andere zijn dood lijkt hier wel heel toepasselijk. Hoe hypocriet is dit eigelijk allemaal, wanneer tabaksbedrijven nog steeds hun product op de markt kunnen brengen die bewezen is kankerverwekkend te zijn? En kunnen we dan ook zo’n stickers verwachten op de flessen van Smirnoff en Johnnie Walker? Zou het kunnen dat roken meer geld kost aan de ziektezorg dan drankproblemen? En wat met televisie en films? Gaan we binnenkort films bannen voor jongeren als er een sigaret wordt opgestoken?

De campagne is duidelijk ook gericht naar jongeren. En dat is uiteraard goed gezien, wetende dat 80% van de rokers hun eerste sigaretje opstaken op 15-jarige leeftijd. Laten we nu maar hopen dat de sigaretten nu niet door jongeren speciaal worden gekocht voor de prentjes, als een soort collectoritem. Ik hoor de tabaksgiganten als gniffelen. Laat me weten wat jullie ervan denken?

Trouwens, volgens een recente studie wordt het rookgedrag van jongeren steeds minder bepaald door hun filmhelden. Begin 2000 bewezen studies nochtans dat rokende helden uit Hollywoodfilms een negatieve invloed hadden op de jeugd. De drang om te roken bij jongeren was toen driemaal groter als ze de hoofdrolspeler van een film net hadden zien roken. De laatste jaren lijken de echte filmhelden de sigaretten echter aan de kant geschoven te hebben…

Onderzoekers bestudeerden het rookgedrag van de vijf hoofdpersonages in de 447 meest bezochte films die na 1990 uitkwamen en waar het verhaal zich afspeelde na 1990. Meer dan 20 procent van de hoofdpersonages stak een sigaretje op, maar het meest opmerkelijk was het feit dat dubbel zoveel schurken rookten dan de good guys. De sigaret lijkt dan ook steeds meer symbool te staan voor kwade bedoelingen en een slecht karakter. Dit in tegenstelling tot de vorige studie die uitwees dat een sigaret een glamoureus tintje had.

Vroeger rookten filmsterren vaak in dienst van de tabaksindustrie. Sylvester Stallone kreeg ooit een half miljoen euro om in vijf films geregeld een sigaret op de steken. Philip Morris leverde dan weer gratis sigaretten aan de makers van Grease en The Muppet Movie en de 86-jarige Kirk Douglas kreeg heel zijn leven gratis sigaretten ter beschikking. De Amerikaanse filmindustrie putte hierdoor de helft van haar inkomsten uit sponsoring van de tabaksindustrie. In 1988 werd echter besloten om betaalde tabaksreclame en product placement van sigaretten te weren uit films. Dit besluit bracht de eerste jaren een averechts effect te weeg: sigarettenproducenten betaalden nog meer aan topacteurs om toch maar te blijven roken. Het is pas door de aanhoudende druk van gezondheidsorganisaties dat er nu minder sigaretten op het witte doek verschijnen. Enkel de bad guys blijven lustig verder roken.

Een uitstekende film in de opzicht is die van Thank You for Smoking (2005). Het is een cynisch portret van een communicatie-verantwoordelijke van een tabaks-gigant. Laat uw morele standpunten maar even voor wat ze zijn, want deze cynische prent maakt er brandhout van.

Oh Yes, na de casting van de 25-jarige en onervaren Brandon Routh, die hooguit in series als Will & Grace en Gilmore Girls speelde, is de rest van de cast nu aan de beurt voor de Superman Returns film die volgend jaar in Australië zal gedraaid worden. Ik voorspelde bekende koppen, gezien regisseur Bryan Singer (The Usual Suspects, Apt Pupil, X-Men) absoluut een onbekend gezicht wou voor Superman, en niet koos voor de jonge Smalville acteur Tom Welling. Ik zal niet klagen wat ik had het niet zo voor het Calvin Klein gezichtje. Het moest trouwens een SuperMAN film worden, geen superBOY. We zijn tevens ook verlost van dat eindeloze geleuter rond de 3 contenders, James Caviezel (Passion of Christ), Eion Bailey (Band of Brothers) en Josh Duhamel (All My Children tv-serie). Ik had een kleine hoop dat Karl Urban misschien voor de rol aangesproken kon worden, maar ik geef Singer het voordeel van de twijfel. Bradon zou wel eens een grote revelatie kunnen zijn, net zoals Hugh Jackman was in de huid van Wolverine. En we mogen niet vergeten dat ook Christopher Reeve een nieuwkomer was toen hij met Superman begon. Trouwens zijn er een aantal uiterlijke trekjes die Reeve en Routh delen en dat is een grote troef.

Maar zoals ik al had voorspeld zullen de slechteriken uiteraard van een iets groter kaliber zijn. De rol van Lex Luthor (vertolkt door Gene Hackman in de eerste Superman) zou vertolkt worden door Kevin Spacey, a.k.a. Verbal Kint. Dus dit zit al goed. Maar genoeg over de mannen. Ik ben eigenlijk meer geïnteresseerd in de vrouwelijke casting van Lois Lane.

Volgens de Comic Book Magazine zijn er in deze categorie 6 contenders: Mischa Barton (bekend uit The O.C.), Charisma Charpenter (uit Angel), Mia Kirshner (bekend uit The Crow: City of Angels), Evangeline Lilly (uit Lost), Natalie Portman (uit heel wat, waaronder ook de Star Wars prequels) , en Keri Russell (bekend van Felicity). Als jullie een idee hebben van wie het zal worden, please give me your thoughts on it. Ik ga voor Mia Kirshner! Mischa Barton had ook wel iets geweest had ze niet zo’n vreselijke stem. Keri Russell wordt door veel sites als de favoriete aangeprezen, maar hebben die mensen haar ook al eens zien acteren?!? To be continued…

Ziehier een aantal links van de zes knappe dames:
Mischa Barton: 1, 2, 3, 4 en 5.
Charisma Charpenter: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 en 9.
Mia Kirshner: 1, 2, 3 en 4
Evangeline Lilly: 1, 2, 3, 4 en recente pics 5, 6, 7, 8, 9 en 10.
Natalie Portman: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 en 9.
Keri Russell: 1, 2 en 3

***Related Superman Posts***
04/08/2006: Terugblik op Superman Returns
16/07/2006: Superman Returns review ***½
08/07/2006: Batman vs Superman opnieuw op tafel
01/06/2006: Superman Returns geen "super" opening
04/05/2006: Superman Returns trailer + pics
06/09/2005: De eerste indrukken van Superman Returns
13/06/2005: Superman Returns, achter de schermen
17/04/2005: Batman vs. Superman
02/04/2005: Superman Returns posters
21/02/2005: Een controversiële Brian Singer
07/01/2005: Kate Bosworth is Lois Lane
11/10/2004: Christopher Reeve overleden

Quotering: ***
Titel: House of Flying Daggers
Regisseur: Yimou Zhang
Acteurs:
Takeshi Kaneshiro, Andy Lau, Zhang Ziyi
Genre: Martial Art, Romantiek, Avontuur
Duur: 119 min
Land: China
Site: http://www.houseofflyingdaggers.com
Extra: trailer
Release in België: 24 november 2004

Zhang Yimou heeft de smaak van de martial art films te pakken gekregen, en dat allemaal na het inspirerende werk van Ang Lee, Crouching tiger, hidden dragon. Yimou heeft dus na zijn meesterwerk Hero, die uiteindelijk na 3 jaar oponthoud, door Miramax gigant Weinstein, in de VS werd uitgebracht. De film is opnieuw beladen met visueel spektakel, romantiek en fascinerende vechtscènes via de onmisbare wire-fu techniek (waar de vechtscènes gebeuren met behulp van kabels en green-key). Deze films hebben dan ook niets meer van doen met zijn vorige kleine drama Not One Less of Happy Times. Vergelijk het met Mike Leigh die Lethal Weapon 5 gaat regisseren.

De film speelt zich af in China rond de 9e eeuw, waar twee krijgers Jin (Takeshi Kaneshiro) en Leo (Andy Lau) de opdracht krijgen om binnen de 10 dagen de nieuwe leider van het ‘Huis van de Vliegende Dolken’, een revolutionaire organisatie die graag met mensen gooit, op te sporen. Dit zullen ze proberen via het contact met Mei (Zhang Ziyi – beter bekend uit Rush Hour 2 en Crouching Tiger) , een mooie blinde danseres en dochter van deze leider. Om haar vertrouwen te winnen gaat Jin zich aansluiten bij de organisatie. Er ontstaat snel een band tussen Mei en Jin, die de ingenieuze plannen zal dwarsbomen. Vooral wanneer Jin een keuze zal moeten maken tussen zijn eigen soldaten en Mei, die gearresteerd zal worden door Leo. Ook zal Mei op een bepaald moment moeten kiezen tussen de liefde voor Jin en de loyaliteit van haar volk. Een vrij klassiek boy meets girl gegeven, hoewel de lijnrechte verhaalstructuur wordt bewerkt met verschillende nevenplots die de motivaties van de personages heel wat complexer maken.

Yimou blijft me fascineren met zijn symbolisch geladen poëzie. Toch voelt de romance in de film op bepaalde momenten een beetje bijkomstig tussen het geweld van de fascinerende en verbluffende choreografieën van Tony Ching Siu-Tung. Normaal is het andersom. Misschien werd alles teveel gemaakt met een westers doelpubliek in het achterhoofd. CGI dolken stuiven door de lucht, de montage is snel, de actie is omnipresent en in vele gevallen veel beter dan de Kill Bill en Matrix actie-crescendo's. In tegenstelling tot Hero is dit iets meer een avonturenfilm. De dialogen zijn in het Mandarijns, en je bent dus compleet afhankelijk van de vertaling. Daarom zijn sommige replieken misschien een beetje te stijf en moet je daar enigszins rekening mee houden.

De film opent met een sierlijke sans-sequentie die even gracieus is als de vechtscenes die erop volgen, die zich grotendeels afspelen in de open lucht, met dramatische confrontaties in het bos, tussenin de fijne, groene bamboes, de goud rode herfstkleuren en de golvende Chinese landschappen. Een paar gevechten deden me niet alleen terugdenken aan zijn vorige martial art film, maar ook aan de verbluffende manga-film Ninja Scroll. De interieur scènes dragen de stempel van de grootmeester en zijn dan ook tot in de kleinste details uitgewerkt. De revelatie in House of Flying Daggers komt zeker van de fotografie, van first-timer Zhao Xiaoding. De shots hebben een magische kwaliteit, die de de landschappen omtovert in adembenemende arena’s, een knipoog naar de composities van Wong Kar-wai’s DOP Christopher Doyle.

De muziek van Shigeru Umebayashi (In the Mood For Love), zoekt een perfecte symbiose tussen de oosterse klanken en de westerse thema’s, en wisselt af met een knappe sounddesign van Steve Burgess. De sopraanstem naar het einde onthult een verborgen drang om het verhaal te laten open bloeien als een echte opera. De costumes, van Emi Wada, onderstrepen samen met de muziek het episch karakter van de film.

Dat Zhang Yimou met zijn films poëzie maakt, was reeds in zijn vorige films duidelijk. Deze keer streelt hij opnieuw het oog met natuurlijke kleurenpaletten, fantastische decors, geladen Shakespeariaanse confrontaties en emotionele ontmoetingen. Hoef ik er nog bij te vertellen dat jullie ook deze film niet mogen missen. Dit tenminste als jullie niet staan te hunkeren voor grauwe realistische portretten, want hier bent u aan het verkeerde adres.

***Related Post***
17/09/2005: Memoirs of a Geisha
06/04/2005: Ziyi Zhang, Michelle Yeoh en Gong Li
22/01/2005: 2046 filmbespreking

Quotering: 1/2
Titel: Anacondas: The Hunt For The Blood Orchid
Regisseur: Dwight H. Little
Acteurs: Johnny Messner, KaDee Strickland, Matthew Marsden
Genre: Horror
Duur: 97 min
Land: VS
Site: http://sonypictures.com/movies/anacondas/site
Extra: trailer
Release in België: 1 december 2004

Ik moet zeggen, ik heb mij niet teveel aangetrokken van de paar negatieve kritieken, en vond de trailer nog behoorlijk. Je gaat niet naar Anacondas om Shakespeare te zien. Je gaat dergelijke films zien om eens goed te schrikken en om plezier te beleven met het geschreeuw van achterna gezeten domme rondborstige, langharige babes en knappe, gespierde macho-studs. (they diserve it, right?). Maar helaas was deze pulp zo slecht dat zelfs genieten van de schare anaconda-attacks de irritatie nauwelijks kon wegwerken.

De film draagt uiteraard alle kenmerken van de teenage-horror film, voor een keertje niet in een verlaten bos, maar wel diep in de jungle van Borneo, Indonesië, waar niet alleen reuze slangen leven maar ook zeldzame orchideeën. Vreemd dat de slangensoort eerst werd aangetroffen in Anaconda aan de andere kant van de aardbol in Zuid-Amerika. De blood orchids brengen eeuwige jeugd en zijn tevens het voedsel van de slangen die door het eten nooit sterven en telkens maar in omvang toenemen. Een groepje wetenschappers, of wat daar moet voor doorgaan, besluiten om iets te doen aan hun onbenullige jeugdige bestaan, namelijk opzoek gaan naar een bloem die hen…jong zal maken. Iedereen weet dat deze motieven slechts een voorwendsel zijn voor een spetterend banket van bloed, behalve dan de regisseur, die blijkbaar dacht dat hij een Michael Crichton film aan het regisseren was. Ik vermoed dat hij zich waarschijnlijk afvroeg waarom er zoveel acteurs in de film waren. Hopeloos.

Het enige risico die de film nam was om de volledige cast van slachtoffers samen te stellen met onbekende gezichten, alsof dergelijke films een soort test-case zijn voor jonge acteurs, die stil hopen om erkend te worden, net als J-Lo in Anaconda. En vaak is het voor jonge acteurs de beste manier. Kijk maar naar I Know What You Did Last Summer, Wrong Turn of Cabin Fever. Allemaal films met een beperkt budget die een forum bieden voor nieuwe acteurs. Maar deze voorbeelden bereiken wel hun doelpubliek. Anacondas is dan weer een voorbeeld van hoe het ook fout kan lopen. En deze film had nog een behoorlijk budget van $25 miljoen. En ik hoop dat ze al hun geld niet hebben opgesoupeerd aan de visuele effecten want de slangen zien er beter uit in Crocodile Dundee dan in deze film.

Johnny Messner doet het als hoofdfiguur van de bende nog behoorlijk en KaDee Strickland is een aangename verschijning, maar de rest zou beter dringend uitkijken naar een ander werk. De zwarte acteurs in de film (Morris Chestnut en Eugene Byrd) worden het perfecte doelwit van de glibberige slokops, niet omwille van hun huidskleur – gezien de slang ook blank, chinees en Zuid-Amerikaans lust, maar wellicht omdat ze zo slecht acteren in de film. Je had bijna zin in een spontane staande ovatie wanneer de Anacondas orde op zaken stelden met dat zooitje Stanislavski abortussen. De film maakt in ieder geval kans voor een clean sweep bij de Razzie Awards. Voor hetzelfde geld hadden ze gerust Britney Spears en Jessica Simpson kunnen inhuren als slachtoffers. Ik zou geld geven voor deze uitgespuwde en half-verteerd blonde pop-idooltjes. Ik denk dat ik trouwens de enige niet zou zijn. Nog een geluk dat de meeste screen time gaat naar een aapje die in vergelijking met de cast de pannen van het dak speelde, en meteen een oscar verdient als dierlijke bijrol. De slangen, die hooguit 10 minuten te zien zijn, hadden ook een nominatie kunnen krijgen. Helaas konden ze die vervelende kwebbelende etters maar niet in hun bek houden, en als een treiterende manier moesten ze zo nodig die dingen opnieuw uitspuwen. Een serieuze aanfluiting. Hoewel, ze hadden waarschijnlijk een 'slechte smaak'.

Anacondas is de ongevraagde sequel op de griezelfilm Anaconda uit 1997, die in vergelijking tot deze rotzooi plots een cultstatus zal krijgen. Niet enkel worden de acteurs ingeruild door derderangs figuranten, maar ook regisseur Luis Llosa werd vervangen door Dwight H. Little. Little is verantwoordelijk voor de belabberde Steven Seagal film Marked for Death en de Wesley Snipes videoklucht Murder at 1600. Men hadden kunnen zien aankomen. Maar de verantwoordelijkheid voor dit verderf ligt zonder enige twijfel bij de Robocop-scenaristen Michael Miner en Ed Neumeier, en de 5 (!) andere interim-scenaristen die elk hun pathetische bijdrage hebben geleverd aan deze miskleun. Ja ze waren met zeven om die rotzooi neer te pennen en er nog voor betaald ook. En dergelijke horrors zijn trouwens de gemakkelijkste scenario’s die men kan schrijven. Alles is reeds duizenden malen voorgekauwd en bijna alles is mogelijk als het dodental maar hoog blijft en het bloed uitbundig kan vloeien. De titel insinueert nochtans bloed, maar Anacondas probeert het narratieve pad te bewandelen met langdradige en vervelende dialogen over de wonderen van de rode orchidee. Die orchidee kon van mij vertrappeld worden door de eerste de beste verloren gelopen toerist. Ik kwam voor het slangengeweld en die amateurs bleven maar kibbelen om de tijd op te vullen. Waar zat het bloed??? Waar zitten die slangen??? Was dit niet AnacondaSSSS???? Welke idiote executive gaf dit script eigenlijk een groen licht??? En zeggen dat hier in België duizenden mensen geen job vinden. Tip: Bel dringend naar Hollywood, want er zullen binnenkort een reeks dik betaalde vacatures voor het rapen liggen.

Ik kan de film dus niet aanraden. Ik vind trouwens dat naast de leeftijdsquotering de film ook een label moet dragen dat dergelijke slechte smaak en onzin uw gezondheid kan schaden. Bekijk de trailer en je hebt de film grotendeels gezien. Voor de rest, stuur al uw kennissen waarvan je een schreeuwende hekel hebt naar Anacondas: The Hunt For The Biggest Waste of Time. Leedvermaak gegarandeerd.

Gezien Dreamworks bij hoog en laag beweert dat The Ring Two geen remake is van Ringu 2 uit 1999, is hier alvast een beetje aandacht voor de film die volgend jaar in de zalen zal verschijnen. En bij het bekijken van de trailer ziet het er opnieuw hypnotiserend, schrikwekkend en veelbelovend uit. Hideo Nakata (Ringu 1 & 2), die naast de betere Aziatische horrorregisseurs mag staan, mocht dit keer zelf de Amerikaanse (: lees duurdere) remake maken van zijn eigen film.

Gore Verbinski (regisseur van The Ring) was toch teveel bezig met zijn Pirates of the Caribbean 2, en reclame-regisseur Noam Murro kon DreamWorks niet meteen overtuigen. Ook Richard Kelly, de scenarist en regisseur van Donnie Darko, kwam ook heel even in aanmerking.

Spijtig dat die studio-bonzen niet eens de oceaan oversteken om het aan een paar jonge cineasten in het Belgenland te vragen. Enfin, ik ben in ieder geval al opgelucht dat Naomi Watts opnieuw de hoofdrol zal vertolken, ook al ken ik het verhaal al van de oorspronkelijke film.

Korte inhoud: Rachel is met haar zoon Aidan naar Asheville verhuisd en werkt bij de plaatselijke krant. In de archieven ontdekt Rachel een moordzaak en het lijkt erop dat de zaak te maken heeft met de mysterieuze videoband. Dan wordt Aidan opgenomen in het ziekenhuis: bewusteloos, onderkoeld en vol blauwe plekken. Rachel denkt dat dit het werk is van Samara Morgan en ze gaat terug naar Seattle om dieper te graven in haar verleden.

Ringu 2 was nu niet meteen beter of anders dan de eerste film. Maar je weet maar nooit. Naomi is niet alleen een talentvolle actrice maar ook bijzonder aanstekelijk. Wie zou deze film nu willen missen? Een paar argumenten om dit te staven:

Een tijd geleden ging Cinema ZED te rade bij de Vlaamse filmcritici en –journalisten (van de Patrick Duynslaegher tot om een lijst samen te stellen van de 10 meest invloedrijke films aller tijden. De mensen die deelnamen aan de poll waren Namen deel aan de poll waren o.a.

Erik Stockman (Humo), Marc Bussens (Zone 02, 03,...), Ronnie Pede (Film & Televisie), Jan Ruysbergh (Het Nieuwsblad / Het Volk), Dave Mestdach (Deng), Ward Verrijken (Het Laatste Nieuws), Bernard Van De Popeliere (P-Magazine, Ché), Linda Crivits (Film, Bo, Medevents), Jan Temmerman (De Morgen), Roel Van Bambost (TV1), Erik Engelen (Film3001), Nic Balthazar (Canvas), Ruben Nollet (De Tijd, StuBru), Ben Van Alboom (Klara), Hans Dewijngaert (Moviegids), Steven de Foer (De Standaard), Kurt Vandemaele (King Kong, Humo, WTV), Chris Craps (Belang Van Limburg / Gazet Van Antwerpen), Jan Sulmont (FM Brussel), Freddy Sartor (Cinemagie), Patrick Duynslaegher (Focus Knack). Het lijstje zag er alsvolgt uit:

1. Citizen Kane (Orson Welles - 1941)
2. The Godfather (Francis Ford Coppola -1972)
3. 2001: A Space Odyssey (Stanley Kubrick - 1968)
4. The Seven Samurai (Akira Kurosawa -1954)
5. Pantserkruiser Potemkin (Sergei M. Eisenstein - 1925)
6. Psycho (Alfred Hitchcock - 1960)
7. Apocalypse Now (Francis Ford Coppola - 1979)
8. Metropolis (Fritz Lang - 1927)
9. Andrei Rublev (Andrei Tarkovsky - 1969)
10. Sunset Boulevard (Billy Wilder - 1950)

Ik was niet meteen geschrokken van de voorgekauwde cliché-antwoorden. Maar ze hadden misschien beter kunnen vragen welke 10 films een grote indruk in hun leven hebben nagelaten. Het lijstje trekt immers een beetje teveel op het bidprentje aan de schouw van mijn bomma. Maar natuurlijk zit de gemiddelde leeftijd van de heren waarschijnlijk ver boven de 30. (uhum…)

Ik heb de 10 films gezien, en het zijn stuk voor stuk films die hun stempel hebben gezet op de filmgeschiedenis. Maar het zijn allemaal films die waarschijnlijk de nieuwe garde filmmakers niet meteen zal inspireren. Maar zoals gezegd, had de vraag iets relevanter kunnen zijn. Trouwens ontbrak er volgens mij één belangrijke film; nl. Star Wars. Ik ken anders geen andere films die jarenlang zo een publiek in de Darth Vader en de Jedi-hype kon meesleuren. Misschien was Star Wars: The Return of the Jedi nu misschien niet meteen een film om waar je uw serieus bij kon houden, maar het zijn en blijven films die hun stempel hebben gezet op de filmgeschiedenis. En George Lucas zal niet alleen de geschiedenis ingaan van de oprichter van het non-lineaire en revolutionaire montage-systeem, later bekend onder de naam Avid (de grondlegger van Final Cut), maar vooral als stichter van Skywalker Sound (later THX), Industriel Light & Magic en maker van tal van geniale films, waaronder Star Wars en Indiana Jones. Hoewel moet je hem het regisseren van films misschien wel blijven afraden. Hij is op de eerste plaats een verhalenverteller. Het is niet voor niets dat Steven Spielberg en Ron Howard "The single greatest filmmaker of our time" noemden. En ik geef ze gelijk, … al mag je hem niet laten regisseren.

En dat nog mensen zijn invloed hoog inschatten zal getuigen in de ontvangst van de 33ste Lifetime Achievement award door het Amerikaanse Film Instituut, in juni 2005. Dit valt namelijk te lezen op Coming Soon

"George Lucas has been selected by the American Film Institute's (AFI) Board of Trustees to receive the 33rd AFI Life Achievement Award, the highest honour for a career in film, it was announced today by Sir Howard Stringer, chair of the AFI Board of Trustees. George Lucas is a master storyteller, but he is first and foremost a moving image pioneer," said Stringer. "He has advanced the art of the moving image like few others, and in the process has inspired a new generation of filmmakers around the world. AFI is proud to present him with its Life Achievement Award."

Een welverdiende prijs voor iemand die onze kijk op films op verschillende vlakken drastisch heeft gewijzigd. Je kan van science-fiction walgen, je kan Star Wars onzin vinden, maar niemand kan ontkennen wat hij voor de filmindustrie heeft verwezenlijkt. Voor wie in de wonderwereld van Lucas wil betreden, raad ik de volgende site aan. May the Force be with you.

***The Movie BlogTalk***
BlogTalk #1: Top 10 Beste Horror
BlogTalk #2: Top 10 Irritaties bij een Bioscoopbezoek
BlogTalk #3: De Meest Overgewaardeerde Films
BlogTalk #4: Het Beste & Slechtste uit 2005
BlogTalk #5: Top 10 Beste TV-Series
BlogTalk #6: Top 10 Favourite 80ties Movies
BlogTalk #7: Top 10 Favoriete FilmScores
BlogTalk #8: Top 10 Best Movie Kiss

***Related Top Lijstjes***
05/04/2007: Top 10 Beste Folterscènes
19/03/2007: Top 10 Hollywood Models
18/01/2007: Top 10 Box-Office successen van 2006
27/12/2006: Top 10 Flops van 2006
14/12/2006: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2006
24/10/2006: Top 50 Biggest Hollywood Disaster
27/08/2006: Top 10 Beste Slangen in films
07/08/2006: Top 10 Meest Verwachte Comic-Book Films
16/05/2006: Top 5 Duurste Film
06/01/2006: Top 10 Cult Classic
10/10/2005: Top 10 Best van de Beste Horror Films
03/10/2005: De 'Hero' Top 50
30/09/2005: De 'Villain' Top 50
29/09/2005: Top 25 Most Memorable Filmscores
10/07/2005: All Time Top 10

Nadat Nell McAndrew de laan werd ingestuurd nadat ze zonder veel kleren aan in de Playboy stond te pronken, werd de Hollandse Lara Weller aangesteld als nieuwe gezicht van 1999 tot 2000. De fakel werd nadien doorgegeven aan Lucy Clarkson die het gezicht werd van de franchise van 2000 tot 2002. Jill de Jong, de Hollandse blondine die met haar 1m83 indruk maakte als fotomodel voor heel wat belangrijke merken, werd door Eidos uitverkozen tot Lara-Croft model van 2002 tot 2004. Ik heb al twee andere modellen besproken, hier zijn de afbeeldingen van Weller en de Jong.

*** Jill de Jong picture gallery ***

*** Lara Weller de Jong picture gallery ***

***Related Posts***
29/01/2009: Lara Croft moet jonger zijn in Tomb Raider reboot
29/01/2009: Megan Fox wordt geen Lara Croft
03/06/2006: Karima Adebibe en Alison Carroll als Lara Croft model
22/04/2006: Derde Lara Croft film misschien met Angelina Jolie
14/12/2004: Nell McAndrew als Lara Croft model
29/11/2004: Lucy Clarkson als Lara Croft model