De FilmBlog

Kathryn Bigelow is de regisseuse die ons de fantastische zen-thriller Point Break, de genre overschrijdende vampierenwestern Near Dark en de techno-noir-science-fiction thriller Strange Days bezorgde. Maar kreeg ook een paar flops aan de box-office te verwerken, zoals The Weight of Water (Met Sean Penn en Elizabeth Hurley) en K19: The Widowmaker (die maar liefst 65 miljoen euro verlies leed). Deze laatste was in tegenstelling tot de rode cijfers eigenlijk wel een vrij goede film, met sterke vertolkingen van Harrison Ford en Liam Neeson. Een verhaal over moed en opoffering, over traditie en vaderlandsliefde, over de militaire code en menselijkheid. Maar de marketing-afdeling kreeg teveel geld voor hun promotie-campagne (het kan verkeren) en gingen de film promoten als de nieuwe Crimson Tide. Allemaal heel fijn, was het niet dat het Russische duikboot-verhaal niet onmiddellijk bestemd was voor het jonge popcorn publiek. De film kreeg eveneens onterecht bakken kritiek over zich heen omwille van de portraitering van een aantal 'dronken' Russische soldaten.

Kathryn werd vriedelijk gevraagd om verder haar diensten te bewijzen bij een goedkoper TV-station . Maar onlangs las ik in Variety dat ze een nieuw project in de schoot kreeg geworpen, en niet een van de minste. Alles is nog vers van de pers en zelfs imdb doet er nog geen vermelding van. Het zou gaan om het boek van The Devil in the White City van Erik Larson, die zich afspeelt in het Chicago van 1893, en die het verhaal vertelt over een grote architect en een seriemoordenaar.

Kathryn Bigelow is van vele markten thuis en vaak ook moeilijk om te bepalen van welke. De zeven features die ze tot nu maakte zijn niet zomaar onder te schikken in een bepaald genre. Bigelow, die misschien wel een pur sang actiefilmer is, heeft er een sport van gemaakt om de filmkonventies op hun kop te zetten, en met succes. Het levert steeds weer duizelingwekkende cinema op met schitterende fotografie. Een macho-vrouw achter de camera die zeker niet moet blozen van de John Woo's en de John McTiernan's, IS BACK.

***Related Post***
16/03/2007: Charlize Theron in Irak-film met Kathryn Bigelow

The Village (2004), naar het verhaal uit een kinderboek Running Out of Time, speelt zich af in het dorp Covington, waar iedereen in passieve vorm spreekt en zich kleedt zoals in een pre-industriële religieuze gemeenschap, het Pennsylvania van 1897. Het begint met een begrafenis van een kind, wat misschien wel een kleine knipoog is naar Unbreakable die begint met de geboorte van een kind. Toch was de sfeer van de film eerder sprookjesachtig, en niet echt authentiek, maar dit zou later in de film een reden krijgen. So far so good.

Rond het dorp is een enorm woud waar verschrikkelijke monsters leven, of Those We Do Not Speak Of. Vreemd genoeg blijft het een continu terugkerend onderwerp van gesprek, wat trouwens het enige was buiten de typische groepstaferelen van het samen eten, feesten en drinken, die mij nog een beetje kon intrigeren. Het gevaar kwam van de rode kleur, the bad colour. Alles wat rood is (zelfs bloemen), wordt uit het dorp verbannen omdat het de geheime creaturen zou aantrekken. Geel is 'de goede kleur' en biedt bescherming.

Lucius Hunt (gespeeld door Joachim Phoenix) besliste, waarschijnlijk na het zien van de film The Truman Show, om de grens tussen het dorp en het woud te verbreken, en daardoor the gates of hell open te zetten. Er gebeurt iets verschrikkelijks met iemand uit het dorp, zodat uiteindelijk niemand anders dan de blinde dochter van de patriarch Edward Walker (William Hurt) het bos in wordt gestuurd om medicijnen te halen in de stad. Waarom de patriarch niet zelf om het medicijn ging, blijft een van de zovele raadsels in de film. En vanaf dit moment slaan alle stoppen door en stuikt het hele verhaaltje in elkaar door het gewicht van zijn eigen pretentie. In de film zien we ook nog een belangrijke rol weggelegd voor de dorpsidioot Noah (Adrien Brody), de moeder van Lucius (Sigourney Weaver – die duidelijk ook wel een gouden beeldje wil veroveren).

Shyamalan is gekend om actiehelden te casten voor iets softere rollen. Zo zagen we in eerdere films Bruce Willis als kinderpsycholoog en Mel Gibson als ex-priester. In The Village mag Alien-butcher Sigourney Weaver komen opdraven als keurige huisvrouw. Het vraagt altijd wel een kleine aanpassing voor de acteurs en de ene slaagt er iets beter in dan de andere. Hier zou geen sprake zijn van automatische piloot, maar dit betekent nog niet een garantie voor een goed acteursspel. Maar het brengt de toeschouwer altijd wel op het verkeerde been, iets waar Shyamalan een stijlvorm van maakt. Er is ook nog het blinde meisje Ivy (Bryce Dallas Howard), die voor een blinde wel erg goed kan lopen, vechten en mensen voelen die zelf niet hebben bewogen (behalve als die zich schuil houden in de kast).

M. Night Shyamalan weet hoe hij een zinderende sfeer moet neerzetten in een film en weet heel goed waar hij zijn camera moet zetten. Dat was althans mijn overtuiging bij het zien van zijn vorige films. Maar in The Village is hij, buiten zijn klein Hitchcock-cameootje, compleet afwezig. Elke vorm van spontaniteit tussen de karakters is verdwenen en we krijgen moment-opnamen te zien tussen verschillende personages die nauwelijks worden uitgewerkt. Mijn verbazing was groot, zeker van een regisseur die tot nu toe bijna feilloos was in zijn acteursregie. Maar in The Village, “We see dead people”. Ook de dialogen zijn saai en droog, in vergelijking met de intelligente en grappige dialogen in Signs.

*SPOILERS*Je blijft eveneens met een heleboel vragen over; zoals: waarom werden de bewoners geterroriseerd na de ontdekking van de gevilde dieren? Iets wat compleet onlogisch is. De ouderen van de stad zouden integendeel moeten hebben ingezien dat hun propaganda-machine aan reparatie toe was. Ook de zwarte kisten met de krantenartikels die gespaard zijn gebleven van nieuwsgierige ogen is ongeloofwaardig. Het toppunt is een scène waar Lucius dreigt de kist open te doen. Zijn moeder verbiedt het hem en verlaat de ruimte. En…NEEN, hij opent de kist NIET!?!, wat compleet tegen zijn karakter ingaat.

Op het einde van de film is de enige echte ontmaskering die van de regisseur, die met deze film bewijst dat hij toch ook maar een product is van de Hollywood machine. Een schoolvoorbeeld van een regisseur die teveel bezig was met de sfeer van zijn film, en te weinig met het drama, de interactie tussen de acteurs en bovenal zijn verhaal.

Kortom, de film is traag, oninteressant, vervelend en geeft een frustrerend en hoofdschuddend gevoel bij afloop. De twists in de film werken niet en komen net zoals de muziek geforceerd over. Het wordt meteen duidelijk hoe slecht alles is geconstrueerd. Nochtans kon de film, naast zijn visuele rijkdom die genoeg aan bod komt, opgetild worden tot een politiek-sociaal kritische film, die misschien een secure analyse zou kunnen geweest zijn van onze samenleving (en vooral ook die van de regering Bush) waar de propaganda-machine vaak de mensen bang wil maken. Maar in tegenstelling tot dit is het bij de puber-leeftijd en de Nacho's met kaas gebleven. De film zal zeker wel zijn box-office quota halen, maar binnen een paar maanden zijn we die compleet vergeten. Ik hou mijn hart vast voor zijn volgende project, …

***Related Posts***
30/06/2006: Shyamalan heeft moeite met kritiek
11/05/2006: Lady in the Water trailer
25/03/2005: De eerste beelden van Lady in the Water

Bij een recente Poll deed men navraag bij de crème de la crème onder de wetenschappers, om te zien welke SF-film bij hen hoog wordt aangeschreven. Je kan het er niet mee eens zijn, het zijn maar Nucleaire Quantum Fysica Professoren, of zoiets... :-)

1) Blade Runner- evidente keuze.
2) 2001: A Space Odyssey - is eigenlijk voor een groot stuk van hun generatie. Bij de jongere moet het nu eenmaal snel gaan.
3) Gedeelde plaats: Star Wars IV: A New Hope en Star Wars V: The Empire Strikes Back - de Ewokes uit Return of the Jedi zitten er niet tussen...oooooocheeebie !!!
4) Alien - onze Ridley doet dat niet mis...
5) Solaris- de 1972 versie.
6) Gedeelde plaats: The Terminator en Terminator 2 - Schwarzie won't be back for a 4th one.
7) The Day the Earth Stood Still- van de schitterende Robert Wise die ons zowel West Side Story als The Haunting bracht.
8) The War of the Worlds - Wells zal er wel voor iets tussen zitten.
9) The Matrix - Niet de trilogie. Enkel de eerste. Alleen de eerste.
10) Close Encounters of the Third Kind- De "Fourth Kind" was iets te kinky.

Je kan uiteraard ook zelf het artikel lezen.

Alex Ross is misschien wel 's werelds meest gerespecteerde comic-book artist en dat is niet te verwonderen wanneer men even een kijkje neemt naar zijn portfolio. Het lijkt alsof de man een onuitputtelijke inspiratie heeft en nog steeds miljoenen fans kan bekoren met zijn werk. Voor wie hem zou tegenkomen op straat zou nooit kunnen denken dat achter het gelaat van een kale, onaantrekkelijke, gezette man, zo een immens talent schuil gaat. Logisch dan ook dat hij een geweldige fan werd van Batman, "the man behind the mask" of Superman, die in het personage van Clark Kent eigenlijk maar een klunzig ventje was, of Peter Parker, enz...

Zijn illustraties doen een beetje denken aan die van zijn voorgangers uit de jaren '40 en '50, de bekende Norman Rockwell en Andrew Loomis. Beide hadden ze die foto-realiteit die Alex kon toepassen op zijn superhelden en zijn anti-hero's. Maar ook Salvator Dali heeft hem klaarblijkeijk geïnspireerd bij zijn tekeningen. Wat Peter Jackson nu heeft gedaan met het Fantasy genre, dat heeft Ross voor een stuk gedaan met de comic book, hij benaderde alles vanuit een realistisch oogpunt. De studie van de anatomie van de spieren, de karaktertrekken, de posities die de figuren innemen en vooral ook de urban settings en big-city surroundings brachten elk op hun manier de comic-book realiteit dichter bij ons. En we mogen uiteraard niet vergeten dat het ook mede door hem is dat producenten zich een film met een dergelijk super-hero personage konden voorstellen. Dus, ik dacht, in een periode waar de ene comic book verfilming en adaptatie, na de andere te zien is, moest ik wel naast Hildebrandt, zeker ook eens van Alex Ross praten.

The Machinist (2004) is wel heel buitengewone thriller. De film gaat over Trevor Reznik die al in een jaar letterlijk geen oog meer heeft dicht gedaan en uitgemergeld rondloopt als een wandelend skelet. De rol wordt gespeeld door Christian Bale die in deze prent letterlijk tot op het bot gaat met een vermageringskuur van 30 kg. Het verhaal werd geschreven door Nine Inch Nails fan Scott Kosar

Korte inhoud: Trevor Reznik (Christian Bale) is een machinewerker in een fabriek en lijdt aan zware slapeloosheid. Hij heeft al bijna een jaar geen oog meer dichtgedaan en is graatmager. Stevie (Jennifer Jason Leigh), het hoertje dat hij dagelijks bezoekt en de koffiedame in de nachtbar van het vliegveld zijn de enige vrienden die Trevor heeft. Het hoertje is intussen van hem gaan houden. Op een dag ontmoet hij een nieuwe collega, Ivan (John Sharian). Ivan heeft een kaal hoofd, sterke lichaamsbouw en is tamelijk breed. Het tegenovergestelde van Trevor. Trevors slapeloosheid wordt de oorzaak genoemd wanneer collega Miller (Michael Ironside) zijn arm verliest bij een incident waar hij de schuldige van is. Wanneer Trevor steeds gele memobriefjes op zijn koelkast ziet hangen, waarop hij door het spel galgje een naam of een woord moet invullen, en wanneer hij ontdekt dat zijn nieuwe collega Ivan helemaal niet bestaat, komt hij te weten dat er iets vreselijks gaat gebeuren. Maar zijn vrees wordt erger. Het lijkt erop dat hij ook de contacten met het hoertje en de koffiedame Marie (Aitana Sánchez-Gijón) gaat verliezen en dat iedereen zich tegen hem keert. Trevor begint aan zijn eigen verstand te twijfelen en gaat op zoek naar de realiteit. Want is zijn waarheid wel de waarheid of lijdt hij aan wanen en hallucinaties?

Bij het zien van de film is het eerste wat in het oog springt, de toegetakelde Bale, die werkelijk veel mee heeft van de uitgeteerde figuur uit de Stephen King verfilming Thinner of zelfs van het Sloth-slachtoffer uit Se7en. Dit alleen is schokkend om te zien. En het grote verschil met de "give-me-an-oscar" make-up van Charlize Theron in Monster, is dat Bale hier werkelijk heel ver is gegaan in de portrettering van zijn ambigue personage. Zeker niet te vergelijken met de dromerige staat van het hoofdpersonage uit Insomnia of Memento. De film zal omwille van zijn underground en kleinschalig karakter zelfs nooit een kans maken om ook maar genomineerd te worden bij de oscars. So who cares? They don't. In zijn vorige films zette Bale altijd wel een knap staaltje acteerwerk neer (American Psycho, Equilibrium), en we mogen zeker opnieuw genieten of geschokt worden door zijn prestatie in The Machinist. Let wel, dat Bale een acteur is die nooit zijn personage groter zal maken dan de film, en dat deed hij ook in deze film niet. Zijn vlijmscherpe karakterstudie van zijn personage schaadt de geloofwaardigheid allerminst, maar versterkt de intrige.

De film is geregisseerd door Brad Anderson (van Session 9 - een intelligente horror-prent in ...ja u raadt het, een instelling voor geestesgestoorde.) en speelt in deze film op een David Lynch-achtige wijze met flash-backs, visioenen, schaduwen en lugubere personages. Wat hij in zijn vorige films bewees, is dat zijn acteurregie onfeilbaar is en zijn verhaalopbouw heel zorgvuldig en efficiënt. En het is met vreugde dat ik een film heb kunnen zien die geen concessies maakt en voluit gaat voor een thriller-verhaal vanuit de diepste kelders en de donkerste zwarten van het Hitchcock-tijdperk.

Gisteren nog een leuk filmpje gezien, op een van mijn video-tapes, waarvan de kwaliteit zo stilaan van versleten naar compleet bedorven begint te worden. Ha, leve het digitale tijdperk (ook al hebben die schijven ook een vervaldatum...zucht). De film had ik eigenlijk nog nooit gezien, en toen de credits op het scherm verschenen trok ik grote ogen. Zowaar een Freddie Francis film. You must to be kidding me!

Voor de Lynch fans onder jullie zal die naam wellicht bekend in de oren klinken. *fluisterend* hij was de DOP van The Elephant Man en Dune (beetje té groen naar mijn goesting, maar bon), alsook op Scorsese’s remake van Cape Fear*/fluisterend*. De titel van de film The Creeping Flesh (1973), zeker niet zijn beste film maar was wel met niemand minder dan Peter Cushing en Christopher Lee. Doet me trouwens denken dat Tim Burton misschien even moet nadenken om een film te maken geïnspireerd op de horror-iconen van de jaren 60 en 70. Horror is nu toch al een tijdje bezig met een nieuwe revival (Freddy vs Jason binnenkort vs Ash, Texas chainsaw Massacre, Dawn of the Dead,…).

De film is zo verschrikkelijk slecht dat hij heel ontspannend en genietbaar wordt. Het is een soort horror, science-fiction, weirdo – cocktail en speelt zich af in het Victoriaanse Londen. Of course! Wetenschapper Emmanuel Hildern (gespeeld door Cushing) komt van zijn lange reis in New Guinea terug met een ontdekking: een groot prehistorisch skelet. TATATAAAAA ! Voel je het al komen? Wanneer de wetenschapper het skelet wou wassen zag hij dat met het contact van water stukken vlees aan het bot groeiden. Emmanuel zag dat de hand meer en meer vorm begon te krijgen. Hij hakte uit voorzorg de hand af en begon het te onderzoeken. Uit een analyse over de oorsprong van zijn ontdekking, maakte hij een serum als een soort antidote tegen het kwade, gezien hij ervan bewust is dat het beendergestel voor hem puur kwaad voorstelt. BWOEHAHAHAHAAA ! Zonder het zorgvuldig te testen injecteert hij het serum in zijn dochter Penelope (schitterende naam, niet?) Gezien de moeder van Penelope gestoord was, dacht Emmanuel dat dit haar kon redden van een gelijkaardig lot. OR SO HE THOUGHT.

Korte inhoud: De halfbroer van Emmanuel is James Hildren (zoals gewoonlijk briljant in iedere rol, Christopher Lee), is een rivaliserende wetenschapper die er op uit is op een soort Nobelprijs te halen voor geneeskunde (of zoiets, was niet duidelijk in de film). Als hoofd van het locale asiel voor geestesgestoorde (schitterende locaties voor horrorfilms) maakt hij de dood van Emmanuel’s vrouw mee, alsook van zijn dochter die niet werd gered door het serum. Maar James kwam zo op de hoogte van de ontdekking van zijn broer, en toen begon hij zijn ware gedaante te tonen. Een koude en berekende wetenschapper die niemand zou sparen in zijn zoektocht naar grootsheid. Zonder teveel vertellen, (niet dat er nog zoveel is), zal het prehistorische gedrocht uiteindelijk uitgelaten worden tijdens een regenachtige nacht. The evil will once again walks the earth.

Wat kan ik nog meer zeggen dan dat Christopher Lee en Peter Cushing een schitterend duo vormen op het scherm, al is het maar voor heel even. Het is een must voor het oog om de twee sterren met elkaar en tegen elkaar te zien. Knappe rol van Penelope (Lorna Heilbron) die van een lief meisje, in een door de stoppen geslagen truttenbel wordt. Ik sta steeds versteld van het niveau van acteren in dergelijke films, die vandaag zeker als cult mogen aanzien en gerespecteerd worden.

Het is uiteraard ook een zuivere gotische film van hetzelfde hout gesneden als de Hammer films (vooral bekend voor hun subtiele mix van seks en horror). The man to blame in deze film zou voor mij de scenarist zijn, met zijn filterdun verhaaltje die eigenlijk te doorzichtig en voorspelbaar is. En neen, dit is zeker niet altijd het geval bij dergelijke films. Maar als je dus niet alleen kan genieten van de charmes van de acteurs en de sfeer van de film, raad ik deze film niet onmiddellijk aan. Francis probeert op zijn manier de film te redden, maar tevergeefs. Ik heb wel geen spijt dat ik hem gezien heb...

Een tijd geleden, op de middelbare school tijdens de examenperiodes, worp ik iedere morgen een muntstuk op en gokte ik 5 maal op 'kop' of 'munt'. Sommige dagen had ik ze alle 5 juist, meestal 2 of 3, af en toe moest ik het doen met 0/5. Het begon een klein ritueel te worden en, geloof het of niet, het werkte. Ik kon effectief op voorhand raden in hoeverre ik geluk zou hebben met de vragen. Later gebruikte ik deze truc voor uiteenlopende zaken. Hoe meer ik het lot met een muntstuk bepaalde, hoe meer ik een shamaan werd van het geluk (spijtig genoeg nog nooit het grote lot mee gewonnen).

Na een paar zware teleurstellingen, begon stilaan te beseffen dat mijn geluk met het muntstuk ofwel de goeie momenten ofwel de minder goeie momenten ging onderstrepen. Mijn bijgeloof kreeg een deuk en het muntstuk bleef opgeborgen tussen de posters van The Cure en de videotape van A Nightmare on Elm Street. En toen ik deze film voor het eerst zag, begon ik meteen aan dat muntstuk terug te denken.

The Cooler (2004) gaat over het leven van pechvogel Bernie Lootz (William H. Macy), die niet alleen alle ongeluk aantrekt, maar blijkbaar ook zijn onfortuinlijke gave voor het ongeluk aan de mensen rondom hem kan verspreiden. Gezien hij in de casino's van Las Vegas een grote schuld heeft opgebouwd, dwong de Casino-eigenaar (Alec Baldwin) de pechvogel om voor hem te werken als "cooler", om zo zijn schulden af te lossen. Zijn aantrekkingskracht voor ongeluk wordt nu in het voordeel van de uitbater gebruikt en elke keer als een tafel te veel geld moet uitbetalen, gaat Bernie erbij staan waardoor al het geluk van de speler spontaan verdwijnt.

Het deed me trouwens denken aan een scène uit Let It Ride, waar een speler vroeg aan de meest onfortuinlijke gokkers welke paarden in de volgende paardenkoers zouden winnen. Toen er nog 2 of 3 overbleven speelde hij deze paarden voor grof geld. En ja, het was jackpot. Deze keer nemen de makers van de film deze mythe voor een iets meer dramatisch verhaaltje.

Alles gaat goed met de cooler tot hij smoor wordt op de knappe serveerster Natalie (Maria Bello). Shelly merkt snel dat Bernie zijn werk niet kan doen zolang hij verliefd is en probeert de romance te verbreken. William H. Macy is de pechvogel bij uitstek, en zijn andere rollen in Fargo, Boogie Nights en Magnolia staan in ieder geval niet ver van deze. Dat is misschien wel een punt van kritiek bij de film. De mankepoot, de hangende armen, de eenzame troosteloze blik, het ligt er allemaal een beetje te dik op. The Cooler is een van die films die niet bang is van type-casting, en buiten de shots van Macy in zijn blote kont, speelt hij volgens het boekje. Zijn vlam daarentegen is iets meer dubbelzinnig, gespeeld door niemand minder dan de bloedschone Maria Bello, bekend gezicht uit Payback en Coyote Ugly. Een acteur die zelden ontgoocheld is Alec Baldwin, die als casinobaas eveneens een geknipte casting is, en zowel zacht en teder als agressief en vastberaden uit de hoek komt.

The Cooler is een romantisch, komisch drama maar kent ook een flinke portie seks en geweld. Het wordt niet zó expliciet in beeld gebracht, maar toch zijn het momenten die een paar deiningen teweeg brengen in het zacht kabbelende beekje. De regie en het script komen van Wayne Kramer die een rustig filmp aflevert zonder veel up's and down's, met een paar mooie momenten, maar nooit iets waar je van achterover zult vallen. Indien de film iets minder met zijn mafia-subplot had zitten ploeteren, zou het misschien nog een Mike Figgis-achtige jazz film kunnen zijn. Maar de regisseur wou meer en het is op het einde van de rit iets minder geworden. Een tweede Leaving Las Vegas is het zeker niet geworden, maar toch een smaakvol en genuanceerde romantisch drama.

Atomika is de meest verkochte strip in Rusland en kreeg sedert kort ook een Engelse vertaling. Niemand minder dan Alex Ross mocht zijn talenten gebruiken om de cover te maken van het eerste album.

God is rood, gaat dus over een alternatieve wereldgeschiedenis, de Soviet-Unie van 1934, waar het geloof als contra-productief werd beschouwd en gebannen. Waar de planeet werd omgetoverd tot een grote machine die enkel en alleen maar de oven aanwakkerde van de verschillende fabrieken, in een verkommerd industrieel landschap.

Geniet alvast van de schitterende site.

Jazeker, u leest het goed. Voor de freaks onder jullie van Sam Raimi's The Evil Dead trilogie, mogen we ons binnenkort verwachten aan the battle of the Titans in S-Mart ("shop smart, shop S-mart). Het zal niet lang meer zijn vooraleer we die koelbloedige killers, die eigenlijk alleen maar de strijd voeren met adolescentjes, het zullen mogen opnemen tegen Ash, Mister Evil Dead himself. Ik kan nauwelijks wachten op de sugar-baby-wise-cracks van Ash tegen Freddy en Jason. Het ziet er in ieder geval naar uit dat deze slasher zal inslaan als een betonblok door een kristalwinkel.

Sam Raimi ligt in ieder geval aan de bron van het idee, die blijkbaar al langer bestaat dan Freddy vs. Jason. Maar gezien we hier spreken over grote box-office-bonzen zijn de studio's heel voorzichtig. Hoe maak je trouwens zo'n film zonder teveel de fans tegen de borst te stoten. Fox is bezig met de onderhandelingen en het goede nieuws is dat het geen spoof of parodie film zal worden, zoals dat Scary Movie-gedoe. Ze zijn ook nog opzoek naar een regisseur (NIET: PAUL W.S. ANDERSON !!), want blijkbaar zou Sam Raimi enkel willen produceren (hij kan nog veranderen van gedacht - laten we hopen).

Terwijl Ellektra (met dubbele 'L') de nieuwe Belgische film van Rudolf Mestdagh wordt, is Elektra (met 1 'L') het vervolg op Daredevil. Maar dit keer dus niet met Ben Affleck maar wel alleen met Jennifer Garner, de bloedmooie chick die voor de nodige geilende blikken zal zorgen . Zoals we het al een tijdje gewoon zijn, is dit ook gebaseerd op een strip-reeks, nl. Elektra...wat had je gedacht? Bij het zien van de pre-trailer (de film komt pas uit in februari 2005) ben ik aangenaam verrast. Zelfs al ben ik geen Daredevil fan, dit vervolg lijkt iets meer pit te hebben.

De vrouwelijke heroïnes "kick ass" tegenwoordig, zoals we reeds konden zien met films als Kill Bill (The Bride), Lara Croft, Catwoman, Ginger Snaps, Matrix (Trinity), Underworld (Selene), Charlie's Angels, ... en in de nabije toekomst nog Aeon Flux. En dit is allemaal begonnen bij vrouwen zoals Marlene Dietrich en vooral de femmes fatales in de film noir. Daarna, met een beetje minder 'seks' en een beetje meer 'ballen' is Sigourney Weaver als Ripley (Alien) en Linda Hamilton als Sarah (Terminator) ontstaan. En uiteraard ook Thelma en Louise.

Tegenwoordig slaan ze er op los in sexy outfits en high heels. Zelfs in films van het historische genre zoals King Arthur zien we een Guinevere als gespierde krijgster die ook nadat haar hand is gebroken nog lustig mee ten strijde trekt. Elke periode heeft zo zijn eigen archetypen. Die gewijzigde rol van de vrouw staat symbool voor haar emancipatie: als er gevochten moet worden, trekken we zelf wel het zwaard. A new wave of Girl Power is unleashed.

***Related Posts***
22/04/2005: Filmbespreking Elektra
12/11/2004: Jennifer Garner als Elektra