• Waar blijft Kathryn Bigelow?

    Pin it!

    Kathryn Bigelow is de regisseuse die ons de fantastische zen-thriller Point Break, de genre overschrijdende vampierenwestern Near Dark en de techno-noir-science-fiction thriller Strange Days bezorgde. Maar kreeg ook een paar flops aan de box-office te verwerken, zoals The Weight of Water (Met Sean Penn en Elizabeth Hurley) en K19: The Widowmaker (die maar liefst 65 miljoen euro verlies leed). Deze laatste was in tegenstelling tot de rode cijfers eigenlijk wel een vrij goede film, met sterke vertolkingen van Harrison Ford en Liam Neeson. Een verhaal over moed en opoffering, over traditie en vaderlandsliefde, over de militaire code en menselijkheid. Maar de marketing-afdeling kreeg teveel geld voor hun promotie-campagne (het kan verkeren) en gingen de film promoten als de nieuwe Crimson Tide. Allemaal heel fijn, was het niet dat het Russische duikboot-verhaal niet onmiddellijk bestemd was voor het jonge popcorn publiek. De film kreeg eveneens onterecht bakken kritiek over zich heen omwille van de portrettering van een aantal 'dronken' Russische soldaten.

    Kathryn werd vriendelijk gevraagd om verder haar diensten te bewijzen bij een goedkoper TV-station . Maar onlangs las ik in Variety dat ze een nieuw project in de schoot kreeg geworpen, en niet een van de minste. Alles is nog vers van de pers en zelfs imdb doet er nog geen vermelding van. Het zou gaan om het boek van The Devil in the White City van Erik Larson, die zich afspeelt in het Chicago van 1893, en die het verhaal vertelt over een grote architect en een seriemoordenaar.

    Kathryn Bigelow is van vele markten thuis en vaak ook moeilijk om te bepalen van welke. De zeven features die ze tot nu maakte zijn niet zomaar onder te schikken in een bepaald genre. Bigelow, die misschien wel een pur sang actiefilmer is, heeft er een sport van gemaakt om de filmconventies op hun kop te zetten, en met succes. Het levert steeds weer duizelingwekkende cinema op met schitterende fotografie. Een macho-vrouw achter de camera die zeker niet moet blozen van de John Woo's en de John McTiernan's, IS BACK.

    ***Related Post***
    16/03/2007: Charlize Theron in Irak-film met Kathryn Bigelow

  • The Village (2004) * recensie

    Pin it!

    The Village (2004), naar het verhaal uit een kinderboek Running Out of Time, speelt zich af in het dorp Covington, waar iedereen in passieve vorm spreekt en zich kleedt zoals in een pre-industriële religieuze gemeenschap, het Pennsylvania van 1897. Het begint met een begrafenis van een kind, wat misschien wel een kleine knipoog is naar Unbreakable die begint met de geboorte van een kind. Toch was de sfeer van de film eerder sprookjesachtig, en niet echt authentiek, maar dit zou later in de film een reden krijgen. So far so good.

    the village,m night shyamalan,adrien brody,bryce dallas howard,joaquin phoenix,sigourney weaver,william hurt,review,brendan gleeson

    Rond het dorp is een enorm woud waar verschrikkelijke monsters leven, of Those We Do Not Speak Of. Vreemd genoeg blijft het een continu terugkerend onderwerp van gesprek, wat trouwens het enige was buiten de typische groepstaferelen van het samen eten, feesten en drinken, die mij nog een beetje kon intrigeren. Het gevaar kwam van de rode kleur, the bad colour. Alles wat rood is (zelfs bloemen), wordt uit het dorp verbannen omdat het de geheime creaturen zou aantrekken. Geel is 'de goede kleur' en biedt bescherming.

    Lucius Hunt (gespeeld door Joachim Phoenix) besliste, waarschijnlijk na het zien van de film The Truman Show, om de grens tussen het dorp en het woud te verbreken, en daardoor the gates of hell open te zetten. Er gebeurt iets verschrikkelijks met iemand uit het dorp, zodat uiteindelijk niemand anders dan de blinde dochter van de patriarch Edward Walker (William Hurt) het bos in wordt gestuurd om medicijnen te halen in de stad. Waarom de patriarch niet zelf om het medicijn ging, blijft een van de zovele raadsels in de film. En vanaf dit moment slaan alle stoppen door en stuikt het hele verhaaltje in elkaar door het gewicht van zijn eigen pretentie. In de film zien we ook nog een belangrijke rol weggelegd voor de dorpsidioot Noah (Adrien Brody), de moeder van Lucius (Sigourney Weaver – die duidelijk ook wel een gouden beeldje wil veroveren).

    Shyamalan is gekend om actiehelden te casten voor iets softere rollen. Zo zagen we in eerdere films Bruce Willis als kinderpsycholoog en Mel Gibson als ex-priester. In The Village mag Alien-butcher Sigourney Weaver komen opdraven als keurige huisvrouw. Het vraagt altijd wel een kleine aanpassing voor de acteurs en de ene slaagt er iets beter in dan de andere. Hier zou geen sprake zijn van automatische piloot, maar dit betekent nog niet een garantie voor een goed acteursspel. Maar het brengt de toeschouwer altijd wel op het verkeerde been, iets waar Shyamalan een stijlvorm van maakt. Er is ook nog het blinde meisje Ivy (Bryce Dallas Howard), die voor een blinde wel erg goed kan lopen, vechten en mensen voelen die zelf niet hebben bewogen (behalve als die zich schuil houden in de kast).

    M. Night Shyamalan weet hoe hij een zinderende sfeer moet neerzetten in een film en weet heel goed waar hij zijn camera moet zetten. Dat was althans mijn overtuiging bij het zien van zijn vorige films. Maar in The Village is hij, buiten zijn klein Hitchcock-cameootje, compleet afwezig. Elke vorm van spontaniteit tussen de karakters is verdwenen en we krijgen moment-opnamen te zien tussen verschillende personages die nauwelijks worden uitgewerkt. Mijn verbazing was groot, zeker van een regisseur die tot nu toe bijna feilloos was in zijn acteursregie. Maar in The Village, “We see dead people”. Ook de dialogen zijn saai en droog, in vergelijking met de intelligente en grappige dialogen in Signs.

    *SPOILERS*Je blijft eveneens met een heleboel vragen over; zoals: waarom werden de bewoners geterroriseerd na de ontdekking van de gevilde dieren? Iets wat compleet onlogisch is. De ouderen van de stad zouden integendeel moeten hebben ingezien dat hun propaganda-machine aan reparatie toe was. Ook de zwarte kisten met de krantenartikels die gespaard zijn gebleven van nieuwsgierige ogen is ongeloofwaardig. Het toppunt is een scène waar Lucius dreigt de kist open te doen. Zijn moeder verbiedt het hem en verlaat de ruimte. En…NEEN, hij opent de kist NIET!?!, wat compleet tegen zijn karakter ingaat.

    the village,m night shyamalan,adrien brody,bryce dallas howard,joaquin phoenix,sigourney weaver,william hurt,review,brendan gleesonthe village,m night shyamalan,adrien brody,bryce dallas howard,joaquin phoenix,sigourney weaver,william hurt,review,brendan gleesonthe village,m night shyamalan,adrien brody,bryce dallas howard,joaquin phoenix,sigourney weaver,william hurt,review,brendan gleeson

    Op het einde van de film is de enige echte ontmaskering die van de regisseur, die met deze film bewijst dat hij toch ook maar een product is van de Hollywood machine. Een schoolvoorbeeld van een regisseur die teveel bezig was met de sfeer van zijn film, en te weinig met het drama, de interactie tussen de acteurs en bovenal zijn verhaal.

    Kortom, de film is traag, oninteressant, vervelend en geeft een frustrerend en hoofdschuddend gevoel bij afloop. De twists in de film werken niet en komen net zoals de muziek geforceerd over. Het wordt meteen duidelijk hoe slecht alles is geconstrueerd. Nochtans kon de film, naast zijn visuele rijkdom die genoeg aan bod komt, opgetild worden tot een politiek-sociaal kritische film, die misschien een secure analyse zou kunnen geweest zijn van onze samenleving (en vooral ook die van de regering Bush) waar de propaganda-machine vaak de mensen bang wil maken. Maar in tegenstelling tot dit is het bij de puber-leeftijd en de Nacho's met kaas gebleven. De film zal zeker wel zijn box-office quota halen, maar binnen een paar maanden zijn we die compleet vergeten. Ik hou mijn hart vast voor zijn volgende project, …

    rating

    Beoordeling: 1 / 5
    Recensie door op 28 augustus 2004

    ***Related Posts***
    30/06/2006: Shyamalan heeft moeite met kritiek
    11/05/2006: Lady in the Water trailer
    25/03/2005: De eerste beelden van Lady in the Water

  • Wetenschappers herschikken de Top 10 van de beste SF

    Pin it!

    Bij een recente Poll deed men navraag bij de crème de la crème onder de wetenschappers, om te zien welke SF-film bij hen hoog wordt aangeschreven. Je kan het er niet mee eens zijn, het zijn maar Nucleaire Quantum Fysica Professoren, of zoiets... :-)


    1) Blade Runner- evidente keuze.
    2) 2001: A Space Odyssey - is eigenlijk voor een groot stuk van hun generatie. Bij de jongere moet het nu eenmaal snel gaan.
    3) Gedeelde plaats: Star Wars IV: A New Hope en Star Wars V: The Empire Strikes Back - de Ewokes uit Return of the Jedi zitten er niet tussen...oooooocheeebie !!!
    4) Alien - onze Ridley doet dat niet mis...
    5) Solaris- de 1972 versie.
    6) Gedeelde plaats: The Terminator en Terminator 2 - Schwarzie won't be back for a 4th one.
    7) The Day the Earth Stood Still- van de schitterende Robert Wise die ons zowel West Side Story als The Haunting bracht.
    8) The War of the Worlds - Wells zal er wel voor iets tussen zitten.
    9) The Matrix - Niet de trilogie. Enkel de eerste. Alleen de eerste.
    10) Close Encounters of the Third Kind- De "Fourth Kind" was iets te kinky.

    Je kan uiteraard ook zelf het artikel lezen.

  • Alex Ross

    Pin it!

    Alex Ross

    Alex Ross is misschien wel 's werelds meest gerespecteerde comic-book artist en dat is niet te verwonderen wanneer men even een kijkje neemt naar zijn portfolio. Het lijkt alsof de man een onuitputtelijke inspiratie heeft en nog steeds miljoenen fans kan bekoren met zijn werk. Voor wie hem zou tegenkomen op straat zou nooit kunnen denken dat achter het gelaat van een kale, onaantrekkelijke, gezette man, zo een immens talent schuil gaat. Logisch dan ook dat hij een geweldige fan werd van Batman, "the man behind the mask" of Superman, die in het personage van Clark Kent eigenlijk maar een klunzig ventje was, of Peter Parker, enz...

    Zijn illustraties doen een beetje denken aan die van zijn voorgangers uit de jaren '40 en '50, de bekende Norman Rockwell en Andrew Loomis. Beide hadden ze die foto-realiteit die Alex kon toepassen op zijn superhelden en zijn anti-hero's. Maar ook Salvator Dali heeft hem klaarblijkeijk geïnspireerd bij zijn tekeningen. Wat Peter Jackson nu heeft gedaan met het Fantasy genre, dat heeft Ross voor een stuk gedaan met de comic book, hij benaderde alles vanuit een realistisch oogpunt. De studie van de anatomie van de spieren, de karaktertrekken, de posities die de figuren innemen en vooral ook de urban settings en big-city surroundings brachten elk op hun manier de comic-book realiteit dichter bij ons. En we mogen uiteraard niet vergeten dat het ook mede door hem is dat producenten zich een film met een dergelijk super-hero personage konden voorstellen. Dus, ik dacht, in een periode waar de ene comic book verfilming en adaptatie, na de andere te zien is, moest ik wel naast Hildebrandt, zeker ook eens van Alex Ross praten.

  • The Creeping Flesh (1973) ** recensie

    Pin it!

    Gisteren nog een leuk filmpje gezien, op een van mijn video-tapes, waarvan de kwaliteit zo stilaan van versleten naar compleet bedorven begint te worden. Ha, leve het digitale tijdperk (ook al hebben die schijven ook een vervaldatum...zucht). De film had ik eigenlijk nog nooit gezien, en toen de credits op het scherm verschenen trok ik grote ogen. Zowaar een Freddie Francis film. You must to be kidding me!

    review,filmbespreking,the creeping flesh,1973,christopher lee,peter cushing,lorna heilbron,freddie francis,cult,hammer

    Voor de Lynch fans onder jullie zal die naam wellicht bekend in de oren klinken. *fluisterend* hij was de DOP van The Elephant Man en Dune (beetje té groen naar mijn goesting, maar bon), alsook op Scorsese’s remake van Cape Fear*/fluisterend*. De titel van de film The Creeping Flesh (1973), zeker niet zijn beste film maar was wel met niemand minder dan Peter Cushing en Christopher Lee. Doet me trouwens denken dat Tim Burton misschien even moet nadenken om een film te maken geïnspireerd op de horror-iconen van de jaren 60 en 70. Horror is nu toch al een tijdje bezig met een nieuwe revival (Freddy vs Jason binnenkort vs Ash, Texas chainsaw Massacre, Dawn of the Dead,…).

    De film is zo verschrikkelijk slecht dat hij heel ontspannend en genietbaar wordt. Het is een soort horror, science-fiction, weirdo – cocktail en speelt zich af in het Victoriaanse Londen. Of course! Wetenschapper Emmanuel Hildern (gespeeld door Cushing) komt van zijn lange reis in New Guinea terug met een ontdekking: een groot prehistorisch skelet. TATATAAAAA ! Voel je het al komen? Wanneer de wetenschapper het skelet wou wassen zag hij dat met het contact van water stukken vlees aan het bot groeiden. Emmanuel zag dat de hand meer en meer vorm begon te krijgen. Hij hakte uit voorzorg de hand af en begon het te onderzoeken. Uit een analyse over de oorsprong van zijn ontdekking, maakte hij een serum als een soort antidote tegen het kwade, gezien hij ervan bewust is dat het beendergestel voor hem puur kwaad voorstelt. BWOEHAHAHAHAAA ! Zonder het zorgvuldig te testen injecteert hij het serum in zijn dochter Penelope (schitterende naam, niet?) Gezien de moeder van Penelope gestoord was, dacht Emmanuel dat dit haar kon redden van een gelijkaardig lot. OR SO HE THOUGHT.

    Korte inhoud: De halfbroer van Emmanuel is James Hildren (zoals gewoonlijk briljant in iedere rol, Christopher Lee), is een rivaliserende wetenschapper die er op uit is op een soort Nobelprijs te halen voor geneeskunde (of zoiets, was niet duidelijk in de film). Als hoofd van het locale asiel voor geestesgestoorde (schitterende locaties voor horrorfilms) maakt hij de dood van Emmanuel’s vrouw mee, alsook van zijn dochter die niet werd gered door het serum. Maar James kwam zo op de hoogte van de ontdekking van zijn broer, en toen begon hij zijn ware gedaante te tonen. Een koude en berekende wetenschapper die niemand zou sparen in zijn zoektocht naar grootsheid. Zonder teveel vertellen, (niet dat er nog zoveel is), zal het prehistorische gedrocht uiteindelijk uitgelaten worden tijdens een regenachtige nacht. The evil will once again walks the earth.

    Wat kan ik nog meer zeggen dan dat Christopher Lee en Peter Cushing een schitterend duo vormen op het scherm, al is het maar voor heel even. Het is een must voor het oog om de twee sterren met elkaar en tegen elkaar te zien. Knappe rol van Penelope (Lorna Heilbron) die van een lief meisje, in een door de stoppen geslagen truttenbel wordt. Ik sta steeds versteld van het niveau van acteren in dergelijke films, die vandaag zeker als cult mogen aanzien en gerespecteerd worden.

    Het is uiteraard ook een zuivere gotische film van hetzelfde hout gesneden als de Hammer films (vooral bekend voor hun subtiele mix van seks en horror). The man to blame in deze film zou voor mij de scenarist zijn, met zijn filterdun verhaaltje die eigenlijk te doorzichtig en voorspelbaar is. En neen, dit is zeker niet altijd het geval bij dergelijke films. Maar als je dus niet alleen kan genieten van de charmes van de acteurs en de sfeer van de film, raad ik deze film niet onmiddellijk aan. Francis probeert op zijn manier de film te redden, maar tevergeefs. Ik heb wel geen spijt dat ik hem gezien heb...

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 25 augustus 2004