De FilmBlog

Het ziet er naar uit dat Jennifer Aniston nog laar eens uit de kleren gaat voor de opkomende komedie We're the Millers (2013) van regisseur Rawson Marshall Thurber (Dodgeball: A True Underdog Story).

Korte inhoud: David Burke (Jason Sudeikis) is een kleinschalige drugsdealer die het houdt bij het handelen met volwassenen en dus absoluut niet in zee gaat met de jeugd. Alles gaat van een leien dakje, tot hij onverwachts genoodzaakt is voor het grote geld te gaan na druk van zijn baas (Ed Helms). David besluit op een slimme en valse manier een familie te stichten met de buren, wat deel uit maakt van een plan om een grote hoeveelheid wiet de VS in te smokkelen vanuit Mexico. Hij huurt een stripper (Jennifer Aniston) in en twee jongeren (Will Poulter en Emma Roberts).

Sudeikis en Aniston hebben al eerder samengewerkt op Horrible Bosses (2011), maar los van de casting agent hebben deze films verder niets met elkaar te maken. Of toch, Jennifer zou ook in deze film uit de kleren gaan, net zoals ze dat ook al zou doen Wanderlust (2012). Maar diegene die hopen op een naakte Aniston, zullen van een koude reis terug komen. Alles zal zoals gewoonlijk heel braaf in beeld gebracht worden. Maar het maakt deel uit van een uitgekiende commerciële strategie, die blijkbaar goed werkt: Kom naar buiten met beelden alsof een bekende actrice uit de kleren gaat, maar uiteindelijk is hier niets van aan. De toeschouwer kan hier moeilijk over klagen om niet afgeschreven te worden als een pervert. In ieder geval hebben we wel te maken met een R-rated film, al was het maar voor het grof taalgebruik.

De drug-lord in de film wordt gespeeld door Tomer Sisley, de Franse acteur die we nog kennen van de Largo Winch films. Het script werd ondermeer geschreven door Bob Fisher en Steve Faber, die met Wedding Crashers (2005) hebben bewezen dat ze het komedie-genre meester zijn. Laten we hopen dat het al even grappig zal worden, ook al ben ik niet meteen overtuigt van de cast. In de trailer zitten wel een paar leuke scènes in zoals de Orca in een immense aquarium achter het bureau van de baas. Op 28 augustus 2013 komt de film bij ons in de zalen.

Ik was toch wel onder de indruk van de trailer van The Hangover part III (2013) van Todd Phillips. Het zag er allemaal een stuk donkerder uit en ik had de indruk dat de makers de formule over een compleet andere boeg wilden gooien. En maar goed ook want de copy-paste sequel The Hangover part II (2011) was toch wel een zware teleurstelling. Deze threequel is iets beter dan de sequel, maar The Hangover (2009) blijft de enige geslaagde film uit de trilogie.

Korte inhoud: Deze keer is er geen huwelijk. En dus ook geen vrijgezellenfeest. Er kan niets misgaan, toch? Wanneer Alan (Zach Galifianakis) na de dood van zijn vader door een diep dal gaat, is de 'Wolfpack' het enige wat hij nog heeft. Het gezelschap komt samen wanneer ze door een zaak uit het verleden achtervolgd worden. Maar Las Vegas is slechts één van hun stopplaatsen...

De film start met een groots opgezette beginscène in een Thaise gevangenis waar een muiterij is uitgebroken . De gevangenisdirecteur begeeft zich naar een lege cel. En net zoals in The Shawshank Redemption (1994) trekt hij een poster van de muur om erachter een ontsnappingstunnel aan te treffen. Je zou denken dat dit een schitterend begin zou kunnen zijn van een geflipte hangover, maar neen, we volgen Chow (Ken Jeong) die zich door het tunnel complex naar de buitenwereld begeeft. Uiteindelijk een vrij klassieke afwikkeling en je hebt zoiets van: "That’s it?! " Visueel allemaal wel knap, maar inhoudelijk zitten we op het niveau van een ordinaire Scary Movie spoof. En dit alles met een personage die in de vorige verhalen slechts een bijrol had en nooit echt grappig was/wordt.

Daarna komt Zach Galifianakis aan de beurt met een scène die we al hadden gezien in de trailer, met de giraf op de snelweg die een lage brug niet overleeft en in de nasleep een enorm accident veroorzaakt. We krijgen een shot van Zach die naar het accident kijkt en we verwachten een soort hilarische punchline, … maar er komt niks. Los van het feit dat deze scène compleet uit de lucht komt vallen en niets te maken heeft met het Hangover concept, was deze ervaring van teleurstelling de rode draad doorheen de film. Het luie script slaagt er niet om de vorige films te overtreffen zoekt voldoening met getelefoneerde scènes en flauwe grappen. Gezien het aanwezige acteertalent, de talentvolle regisseur, het gigantische productiebudget (meer dan 80 miljoen dollar!), en de middelen die voorhanden waren; is deze Hangover III een mislukking. We krijgen zelfs geen 'hangover' te zien, met uitzondering van een kleine uitsmijter te midden van de eindgeneriek – wat op zich nog de grappigste scène was uit de gehele film. De release zal dankzij zijn wel geoliede promotie-campagne wel voldoende geld in het laatje brengen, maar het publiek zal hier niet veel plezier aan beleven.

De slechterik van dienst is deze keer niet Mike Tyson maar wel John Goodman, in een veel te kleine rol. Iets wat ook al het geval is voor Ed Helms en Bradley Cooper die allemaal is de schaduw lopen van Zach Galifianakis. Het is al het ware zijn film geworden, maar de grappen van deze Amerikaanse Iwein Segers komen niet altijd aan. En dat had ik ook al ervaren met Due Date (2010). Galifianakis is een one-trick-pony die vooral op mijn zenuwen begon te werken in plaats van op de lachspieren. Maar in zijn verdediging, ligt het vooral aan de belabberde kwaliteit van het script.

Je zou verwachten van een R-rated Hangover film dat we heel wat politiek incorrecte humor zullen horen en zien, maar alles is wel heel braaf ingepakt. De "foute humor" blijft steken bij een paar homo-grapjes, maar verder komen we niet. Nochtans hebben ze alles uit de kast willen halen, met zelfs een vreemde scène met een zwangere Heather Graham en haar jong zoontje (de baby uit de eerste film) die een intieme babbel heeft met Zach, en een scène waarin Zach een lollie deelt met love-interest Melissa McCarthy die hier vreselijk wordt getypecast als de dikke, vuilgebekte troela. Ook Justin Bartha is weer van de partij, maar zijn deelname beperkt zich tot een screentime van hooguit 10 minuten.

Ik ging naar de persvoorstelling met misschien iets te hoge verwachtingen, maar achteraf had ik spijt van de verspilde tijd. Todd Phillips teert enerzijds op het succes van zijn eerste film en wil hier blijkbaar, in een vlaag van verstandsverbijstering of uit puur verveling, een actiefilm maken naar het model van de Rush Hour films. Het enige verschil is dat Rush Hour volledig gedragen wordt door zijn acteurs en hier schiet onze gebaarde man en zijn Aziatische vriend toch schromelijk tekort. Maar ik ben hoe dan ook tevreden dat ze hier een definitief punt hebben gezet achter de Wolfpack. De eerste was een schot in de roos maar de twee andere pijlen hebben toch hun doel gemist.

Maar laat ik misschien afsluiten met een positieve noot: ik vond de muziekkeuze geweldig! We gaan van Fred Neil’s Everybody’s Talking at Me naar Can We Get Much Higher? van Kanye West, afgewisseld met Carlos and the Bandidos Down in Mexico” en niet te vergeten de Johnny Cash versie van Hurt. Op 29 mei 2012 komt de film in onze zalen.

Een paar maanden geleden was ik nog onder de indruk van de natuur-documentaire Africa (2013) van David Attenborough, of hier is al weer een nieuwe docu op Blu-ray, met name Planet Ocean (2013) van de uitzonderlijke onderwatercameramannen Yann Arthus-Bertrand en Michael Pitiot. Sinds de uitvinding van enorme plasma flatscreens, surround systemen en hi-def 1080p beelden is het een waar plezier om naar deze docu’s te kijken.

Korte inhoud: Deze natuurdocumentaire probeert niet alleen enkele van de grootste natuurlijke mysteries van onze planeet uit te leggen, maar benadrukt ook het cruciaal belang van de harmonie tussen mens en oceaan. Door een team van onderwatercameramannen, aangestuurd door twee regisseurs, probeert men een veelomvattend beeld weer te geven van de oceanen, het leven daarin en de band tussen de mens en de natuur.

De documentaire heeft ook duidelijk een politieke agenda, maar hoe kan je ook anders als natuurliefhebber bij het aanzien van wat de mens aanricht aan onze planeet. Maar het is vooral het visuele aspect die doorslaggevend is. Ik ben dan ook een grote liefhebber van onderwater-shoots. Je zou het kunnen zien als een soort quilty pleasure, waarvan ik met volle teugen heb van genoten.

De film leert ons dat de oceaan een centrale positie heeft ingenomen in ons eco-systeem. Elke levensvorm op aarde als in het water, staat onder invloed van zeeën en oceanen. Planet Ocean herinnert ons aan de band tussen mens en natuur, en onze plicht om de planeet te beschermen en te respecteren. De film wordt ingesproken door Josh Duhamel, die voorhaan ook al zijn stem leende aan de docu tv-serie Bomb Patrol: Afghanistan (2011). En om zijn groen karakter nog wat meer in de verf te zetten werden alle broeikasgassen die werden opgewekt bij de productie van deze docu geneutraliseerd door Action Carbone, een programma van de GoodPlanet Foundation. De Blu-ray ligt vanaf 5 juni 2013 in de winkelrekken.

***Related Posts***
24/03/2013: Africa van David Attenborough
04/02/2011: Planet Earth nieuwe ontdekkingen
02/10/2010: Oceans op blu-ray
06/01/2009: Earth in High Def

Met de release van Django Unchained (2013) Blu-ray pakken we hier op De FilmBlog uit met een nieuwe wedstrijd. Deze keer geven we een exclusieve Blu-ray steelbox editie weg, een DVD en een pak postkaarten en Django comics. Django Unchained heeft heel wat kritiek over zich heen gekregen, maar het is een steengoede Tarantino film. De Blu-ray en DVD liggen al vanaf 16 mei 2013 in de winkelrekken.

Korte inhoud: We bevinden ons in het diepe zuiden van de 19de eeuw waar slavenhandel welig tiert. Twee geliefden, Django (Jamie Foxx) en Broomhilda (Kerry Washington), worden met het klappen van de zweep uit elkaar gedreven en verkocht aan de laagste prijs aan verschillende eigenaars. Terwijl Broomhilda haar nieuwe situatie leefbaar probeert te maken wordt Django ondertussen bevrijd door een eigenzinnige Duitse premiejager genaamd Dr. King Schultz (Christoph Waltz) die rondtoert met een tandarts karretje. Hij heeft zijn oog laten vallen op de slaaf Django die hem kan helpen in het vingerwijzen van de beruchte Brittle Brothers. Hij besluit om Django onder zijn vleugel te nemen en hem de fijne kneepjes van het vak te laten zien. Na een aantal succesvolle premies besluit Schultz om hem te helpen in zijn zoektocht naar zijn geliefde. Dit blijkt achteraf moeilijker te zijn dan gedacht. Na wat opzoekingswerk blijkt ze eigendom te zijn van Calvin Candie (Leonardo DiCaprio), een meedogenloze plantage-eigenaar die berucht is om de vreselijke slavenpraktijken die hij erop nahoudt op zijn privéterrein genaamd "Candyland." Hij is namelijk verzot op Mandingo Fighters, een strijd op leven en dood tussen twee zwarte slaven.

De FilmBlog en de alom enthousiaste collega's van Sony Pictures Home Entertainment zullen bij deze 5 deelnemers gelukkig maken met een Django Unchained prijs.

• 1 x bluray steelbox + comic + postcard(s)
• 1 x dvd + comic + postcard(s)
• 3 x comic + postcard(s)

Om in de prijzen te vallen stuur je een mailtje naar filmblog[a]gmail.com met de correcte filmtitels alsook een antwoord op de schiftingsvraag. Vermeld hierbij jullie naam, voornaam, officiële adres en laat ons weten of jullie fan van De FilmBlog zijn. Zet er ook bij of jullie al dan niet beschikken over een Blu-ray player. Jullie persoonlijke adresgegevens zullen niet publiek gemaakt worden of verzonden aan derden voor commerciële doeleinden.

Opgelet! Jullie antwoorden moeten verstuurd worden ten laatste op zondag 2 juni 2013. Jullie eerste email telt. Antwoorden ingestuurd na de deadline, of antwoorden zonder adres of zonder antwoord op de schiftingsvraag, worden niet meer in rekening genomen. Wanneer ik ook maar het minste vermoeden heb van samenwerkende vennootschappen, copy-paste mailtjes of andere oneerlijke praktijken, behoud ik mij het recht voor om de inzendingen te verwijderen. Slechts één email per persoon/familie/adres. Elk correct antwoord levert één punt op. In geval van ex aequo zal de winnaar bepaald worden aan de hand van de schiftingsvraag. Succes !

Schiftingsvraag: Hoeveel minuten hebben we aan deze quiz gewerkt?

Regisseur Robert Zemeckis (Back to the Future, Cast Away, Forrest Gump) heeft een nieuwe film uit. Flight (2012) vertelt het verhaal van een heldhaftige-lijnvluchtpiloot, die uiteraard werd vertolkt door Denzel Washington, een acteur die nauwelijks verouderd.

Korte inhoud: Whip Whitaker (Denzel Washington) is een piloot die ternauwernood zijn passagiersvliegtuig veilig aan de grond weet te brengen als de apparatuur het begeeft. Hij wordt als held onthaald, maar na onderzoek blijkt dat hij onder invloed was van drugs en alcohol. Hij gaat door een diep dal, omdat hij vindt dat hij ten onrechte tot held is gebombardeerd. De pilotenvakbond doet ondertussen zijn best om de zaak onder de pet te houden om zo de luchtvaart niet in een kwaad daglicht te stellen.

Ik ben verheugd dat Zemeckis de motion capture animatie achter zich heeft gelaten en opnieuw op de proppen komt met een life action drama. Komt daar nog eens bij dat hij zich heeft vergezeld van één van de meest gerespecteerde mainstream acteurs uit Hollywood. Ook John Goodman is van de partij, die in Fallen (1998) al eens het scherm deelde met Denzel. In de film zien we ook nog Don Cheadle, Kelly Reilly, Bruce Greenwood, Melissa Leo en Nadine Velazquez. Een mooi ensemble voor een pakkend drama.

Het verhaal werd geschreven door John Gatins, maar heeft toch wel veel weg van die Canadese film van twee jaar geleden, Piché: entre ciel et terre (2010), die trouwens geen kat heeft gezien. Gatins heeft 2 jaar geleden het script geschreven van Real Steel (2011), en is ook verantwoordelijk voor de complete rommel als Meet Dave, Norbit, The Shaggy Dog en Big Fat Liar. Ik was dus niet meteen in de wolken over zijn schrijftalent, maar hier heeft hij een sterk scenario op papier gezet met een complex anti-hero personage. Maar laat ik ook meteen duidelijk zijn, dat het charisma van een Denzel Washington heel wat plooien in een script kan gladstrijken.

De film begint met een spectaculaire scène waarin het personage van Washington een vliegtuig op zijn kop zet nadat een motor was uitgevallen, en hiermee ook de levens van alle passagiers redde. Maar nadien komt de film in een compleet andere vibe terecht waar we het spectaculaire vervangen door een karakterstudie van iemand wie te kampen heeft met een alcohol probleem en een organisatie die de schuld van het incident in zijn schoenen wil schuiven. Whip staat er alleen voor en moet de confrontatie met zichzelf aangaan. Zelfs God, wiens kerktoren hij heeft vernielt met zijn vliegtuig, heeft hem aan zijn lot overgelaten. Naar het einde toe is er dan ook een ijzersterke scène waarin hij opgesloten wordt in een hotelkamer en waar we als kijker niet weten of hij sterk genoeg zal zijn om uit de minibar te blijven.

Op 19 juni 2013 komt Flight uit op Blu-ray met een aantal interessante making-off documenten. Zeker een aanrader! Hieronder kunnen jullie alvast genieten van de (iets te lange) trailer.