De FilmBlog

  • Eerste Tomb Raider overtuigt niet helemaal

    Pin it!

    Hoeveel sterke vrouwen kan Hollywood verdragen? Na Wonder Woman (2017) en Atomic Blonde (2017) is er een nieuwe actieheldin in aantocht. Tomb Raider (2018) zou de vloek rond game-adaptaties moeten kunnen doorbreken, zeker met de casting van de Zweedse Oscar-winnares Alicia Vikander. Spijtig genoeg kan de trailer mij niet echt overtuigen.

    tomb_raider_2018_poster.jpg

    Korte inhoud: Het is inmiddels zeven jaar geleden dat de vader en excentrieke avonturier van de 21-jarige Lara (Alicia Vikander) verdwenen is. In plaats van het bedrijf van haar vader over te nemen, werkt ze als fietskoerier in de chaotische straten van Londen terwijl ze collegelessen volgt. Gezet om haar eigen pad te smeden en tegen de wil van haar vader, wordt ze uiteindelijk geïnspireerd om de verdwijning te onderzoeken en reist ze naar zijn laatst bekende locatie: een fabelachtig graf op een mythisch eiland ergens voor de kust van Japan. Maar haar missie zal niet makkelijk zijn en het bereiken van het eiland zal zeer verraderlijk zijn. En de inzet lijkt alleen maar hoger te worden.

    In de regisseursstoel zien we de Noorse regisseur Roar Uthaug, die indruk maakte met zijn actie drama The Wave (2015), en hier zijn eerste Hollywood film inblikt. Het scenario werd geschreven door Geneva Robertson-Dworet, die een beetje ervaring heeft en ondertussen het script aan het schrijven is van Sherlock Holmes 3 (2018) en de game-adaptatie Dungeons & Dragons (2018).

    James Cameron had eerder zijn kritiek geuit op de ‘new wave’ van heldinnen die vooral gecast zouden zijn omwille van hun looks en minder op de sterkte van hun karakters (duidelijk verwijzend naar Wonder Woman). Maar dit slaat uiteraard nergens op en misschien moet Cameron maar eens werk maken van zijn Avatar films in plaats van aan de zijlijn de filmcriticus uit te hangen. Halle Berry is een beeldschone vrouw maar Catwoman (2004) werd een gigantische flop … omdat de film op de ballen trok. Anderzijds was zijn commentaar ook niet lief voor actrice Linda Hamilton die verre van een lelijke actrice is. Speelde zij trouwens niet in een Beauty and the Beast serie genaamd Once Upon a Time (1987-1990). On a side note, volgens Variety zou Linda trouwens terugkomen voor een Terminator film, en dat na het bericht dat die andere sterke vrouw Jamie Lee Curtis terugkeert naar de Halloween (2018) franchise. Een soort Halloween H20: 20 Years Later (1998), maar dan Halloween H40: 40 Years Later.

    Alicia ziet er in ieder geval geweldig uit als Lara Croft. Ze is misschien iets tenger gebouwd, ook al ziet ze er behoorlijk atletisch uit. Misschien niet van die orde als een Charlize Theron of een Gal Gadot, ook al verwacht je wel dat ze een pak intelligenter is. Wat er ook anders is ten opzichte van de vorige edities … zijn de boobies. Van de D-cup van Angelina Jolie zijn we naar een B-cup afgedaald. Wat ook anders is, zijn de pistolen die vast zitten rond de dijen en waarmee Lara vaak haar tegenstanders in flarden schiet. Hier hebben we blijkbaar een terugkeer van de pijl en boog. Het ziet er vrij cool uit maar is ook behoorlijk nutteloos wanneer tegenstanders beschikken over conventionele wapens. Hawkeye in Avengers ziet er ook leuk uit, maar soms vraag je je af wat zijn wezenlijk nut is in het team van deze superhelden. Enkel op het einde van de trailer haalt Lara haar twee pistolen boven, maar het valt nog af te wachten of dit een tease is, of dat ze deze daadwerkelijk zal gebruiken.

    Voor de rest ziet alles er heel conventioneel uit en heb je niets in deze trailer die je echt warm maakt om de film te gaan zien. Ook de muziek klinkt buitengewoon goedkoop en de dialogen in de trailer komen wat plattekes over. Laat weten in de commentaren wat jullie hiervan denken. Tomb Raider moet uitkomen op 14 maart van 2018.

     

    *** Tomb Raider trailer ***

  • 5 redenen waarom Mother! flopt aan de box-office

    Pin it!

    Zoals verwacht gaat It (2017) zijn weg verder om de meest succesvolle horrorfilm ooit te worden met 60 miljoen dollar tijdens zijn tweede weekend in de States. Dat was zowat het meest optimistische bedrag die de studio had verwacht in het eerste weekend. Ondertussen staat de teller op 372 miljoen dollar wereldwijd en de film moet nog uitkomen in China. En zoals verwacht zou Mother! (2017) hier ook gaan onder lijden. Paramount is ondertussen in het vuur gesprongen met een tirade dan Mother! eigenlijk datgene is waar het publiek om smeekt, en sleurde Netflix er ook nog eens bij.

    mother_box_office_flop.jpg
    © 2017 Sony Pictures Releasing Belgium

    Toch had NIEMAND verwacht dat de film in zijn openingsweekend in de States slechts 7,5 miljoen dollar zou opbrengen, en dat met een brede release en hetzelfde productiebudget als It (+/- 35 miljoen dollar – te weinig voor een It remake en teveel voor een arthouse film). Met die 7 miljoen kunnen ze de 15 miljoen dollar vergoeding van Jennifer Lawrence nog niet eens betalen. Het zullen spannende tijden worden voor Paramount die na de teleurstellende Ghost in the Shell (2017) remake en de flauwe ontvangst van Transformers: The Last Knight, gehoopt hadden op een horror hit. Tevens, hecht niet al teveel geloof in hun opgestelde budget van 35 miljoen dollar. Deze film heeft véél meer gekost. (naast de 15 miljoen dollar voor Jennifer reken je nog eens 3-5 miljoen voor Ed Harris en Michelle Pfeiffer elk, nog eens 5 tot 7 miljoen voor Bardem en Aronofsky elk, en dan heb je nog de effectieve productiekosten niet gerekend)

     

    5 redenen waarom Mother! flopt

     

    1. Verkeerde marketing strategie

    Een prachtig voorbeeld van hoe een marketing-campagne een box-office in negatieve zin kan beïnvloeden heb je hier. De film werd omschreven als een horrorfilm die vergelijkbaar was met een soort Rosemary's Baby (1968). In deze peperdure media-campagne (+ 60 miljoen dollar) werden zelfs parallellen gelegd met de horror It in de zin dat je naast deze horrorfilm nogmaals kon schrikken met deze prent. Eigenlijk is Mother! allesbehalve een mainstream horrorfilm, en dit op deze manier willen verkopen is krankzinnig. Dit was een gitzwarte Darren Aronofsky komedie/psychologische thriller, volgepakt met Bijbelse en cinematografische referenties, bestemd voor een select publiek van filmliefhebbers. Ook de bizarre getekende filmposters lieten vermoeden dat het dan toch geen mainstream horror was. Hetzelfde lot onderging Killing Them Softley (2012) die verkocht werd als een Goodfellas.

    2. Het publiek gelooft Rotten Tomatoes niet langer

    Wanneer de eerste bezoekers met hun verwachtingspatroon van Rosemary’s Baby deze film gingen zien was de mond-aan-mond reclame vernietigend. Mother! kreeg in het prille begin hoge cijfers op Rotten Tomaties met scores rond de 88%. Een schril contrast met wat het publiek vond, want zij scoorden de film op nauwelijks 42%. Ondertussen is de critic rating ook in vrije val, want deze is gedaald naar 68%. Op CinemaScore kreeg de film zelfs een F-score, iets wat je enkel maar krijgt bij barslechte B-films.

    3. Aronofsky is Nolan niet

    Wanneer Nolan de montage van Batman Begins (2005) had afgewerkt, moeten velen gedacht hebben dat hij waarschijnlijk gek moest zijn geweest. Dit was een mengeling tussen een comic book adaptatie en een psychologisch drama verwikkelend in een ingewikkelde vertelstructuur. En het resultaat was uiteindelijk een mega-succes, want de man wist dat hij zijn publiek niet moest onderschatten. Ditzelfde zou je kunnen zeggen van Aronofsky, met dit verschil dat Nolan één van de beste verhalenverteller is en Aronofsky zelden een goed idee kan uitwerken. En last but not least, de twee regisseurs zweren bij filmpellicule, wat daarom geen slechte zaak is, maar daar waar Nolan haarscherpe 65 mm pellicule gebruikt, zien we dat Aronofsky zich beter voelt bij 16mm. Het verschil is dat je met 16mm een grauwer en korrelig beeld krijgt. En in een wereld waar alles haarscherp in beeld wordt gebracht zullen heel wat potentiële bezoekers gedacht hebben dat dit een low budget arthouse film moet zijn.

    4. De tanende populariteit van J-Law

    Jennifer was gigantisch populair na de Hunger Games en overtuigde met films als Silver Linings Playbook (2012) en American Hustle (2013). Maar de laatste jaren gaat het een beetje bergaf voor de actrice. De laatste 2 Hunger Game films (Mockingjay - Part 1 en Mockingjay - Part 2) waren toch wel wat van een teleurstelling, haar film Joy (2015) en Passengers (2016) waren pijnlijke flops en X-Men: Apocalypse (2016) was ronduit slecht. Hopelijk kan Red Sparrow (2018) het zinkende schip alsnog redden.

    5. De Jennifer Lawrence boycott

    Kijk, dit is mogelijks de 5de reden ook al denk ik dat de impact minimaal moet zijn geweest. Toch was er een boycott nadat de actrice in aanvaring kwam met de Amerikaanse Alt-Right beweging. Een compleet van de pot gerukte stelling van conservatief Amerika die massaal op Twitter is gevlogen na een interview op Channel 4 waar ze het ondermeer had over de klimaatopwarming en de resulterende rampen, het taalgebruik van heel wat Amerikanen en Donald Trump van wie ze niets moest weten. Op Twitter hadden er ervan gemaakt dat Jennifer had gezegd dat Trump de oorzaak was van de orkaanrampen. En toen Jennifer opdook op een Vogue cover aan het vrijheidsstandbeeld in een periode waarin CNN in de clash ging met het Witte Huis (Video). Acteurs blijven best politiek neutraal, want in veel gevallen keert deze boemerang terug in hun gezicht.

     

    *** Mother! trailer ***

  • Bleed For This (2016) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Hebben jullie al gehoord van Vinny Pazienza? Mocht dat niet het geval zijn, dan is hier Bleed For This (2016) met het toch wel opmerkelijke verhaal van een bokster die na een nekbreuk te horen kreeg van de dokters dat het niet zeker was of hij ooit nog zou kunnen lopen. Vinny wou zelf zo snel mogelijk opnieuw in de ring. De film komt deze week uit op DVD en Blu-ray.

    bleed_for_this_2017_poster.jpg

    Korte inhoud: Film over het leven van bokslegende Vinny Pazienza (Miles Teller). In 1991 wordt Pazienza in een klap beroemd als hij de ongeslagen kampioen Gilbert Dale verslaat. Wanneer hij vervolgens betrokken raakt bij een auto-ongeluk en mogelijk nooit meer zal kunnen lopen, lijkt zijn carrière van korte duur. Met behulp van een befaamde trainer, Kevin Rooney (Aaron Eckhart) genaamd, maakt de bokser zijn comeback.

    De vertolkingen in deze low budget film zorgen ervoor dat je nooit het gevoel hebt dat deze prent werd gemaakt met 6 miljoen dollar in een recordtijd van 24 dagen. De vader en moeder van Vinny worden vertolkt door Katey Sagal en Ciarán Hinds. De bokspromotor Lou Duva wordt dan weer gespeeld door Ted Levine. Aaron Eckhart zou 20 kilo hebben bijgekomen voor de rol en ook Miles Teller ging serieus gaan bodybuilden. Hij kreeg zelfs training van Darrell Foster, die aan de carrière heeft gewerkt van Sugar Ray Leonard en Muhammad Ali.

    De regie van de film werd verzorgd door Ben Younger die na 7 jaar terug is gekeerd achter de camera en met succes zou ik zeggen, want de film is een sterk drama. Het volgt uiteraard alle parameters van wat we van een boksfilm gewend zijn (verhouding tussen bokser en trainer, de onconventionele training, de drama naast de ring,..) alsook de structuur (het succes - de val - de training - de terugkeer). Wat deze film anders maakt dan de doorsnee boksfilm is dat het (1) gebaseerd is op waar gebeurde feiten (2) het toch wel een merkwaardig verhaal is. Bovenal is Miles Teller één van de beste acteurs van zijn generatie. En zeggen dat het voor hem allemaal is begonnen met een bijrol in die miserabele Footloose (2011) remake.

    bleed_for_this_2017_pic01.jpgbleed_for_this_2017_pic02.jpgbleed_for_this_2017_pic03.jpg
    © Sony Pictures Home Entertainment. All Rights Reserved.

    Er is een wat vervelend middenstuk in het verhaal, iets wat typisch is voor dergelijke sportfilms, maar ik ben hoe dan ook tevreden dat de makers hebben vermeden om uit te pakken met goedkoop sentimentalisme. De film is minder deprimerend dan Southpaw (2015) en veel minder dan Rocky. Ja het is allemaal wat voorspelbaar, maar nog eens, dit is een film gebaseerd op waar gebeurde feiten. De film duurt 117 en vliegt voorbij en na de film had ik wel het gevoel niet alle facetten van zijn leven te hebben gezien, maar dat zou allemaal misschien net iets te lang duren. De bokser heeft wel 60 gevechten op zijn naam (met 50 overwinningen), en je zou denken dat er nog meer verhaal is dan datgene wat we hebben gezien.

    Op de Blu-ray van Bleed For This , die verkrijgbaar is vanaf 20 september 2017, staan maar liefst 7 verwijderde scènes, ùaar spijtig genoeg geen audio-commentaar van de regisseur.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 18 september 2017

     

    *** Bleed for This trailer ***

  • Jennifer Lawrence gaat Atomic Blonde in Red Sparrow

    Pin it!

    Ook Jennifer Lawrence is going blond zo blijkt met Red Sparrow(2018). En daarmee verwijs ik niet alleen naar Atomic Blonde (2017) - wat bijna dezelfde film is maar met een andere actrice en minder humor - maar tevens het feit dat een actrice haar sex-appeal gebruikt om te scoren bij het publiek.

    Korte inhoud: Dominika Egorova (Jennifer Lawrence) probeert te overleven in de bittere bureaucratische realiteit waaruit de hedendaagse Russische geheime diensten bestaan. Ze wordt tegen haar wil gerekruteerd om informatie over de Amerikaanse inlichtingendiensten in te winnen. Hiervoor zijn alle middelen toegestaan. Ze moet de CIA-agent Nathaniel Nash (Joel Edgerton) verleiden en de twee staan al snel lijnrecht tegenover elkaar. Haar opdracht wordt bemoeilijkt wanneer ze binnen de CIA gerekruteerd wordt om een verrader in Washington te vinden.

    red_sparrow_2018_pic02.jpgred_sparrow_2018_pic01.jpgred_sparrow_2018_pic03.jpg
    © Twentieth Century Fox Film Corporation

    Maar laat ik misschien beginnen met het belangrijkste nieuws over deze film, met name een leuke bijrol voor Matthias Schoenaerts die voor een keertje de rol van een rus mag vertolken. Spijtig genoeg duikt hij niet op in de eerste teaser trailer. Deze film zit wel vol met klasbakken, zoals Jeremy Irons, Ciarán Hinds, Charlotte Rampling, Joely Richardson en Mary-Louise Parker. De regie is in handen van Francis Lawrence die met Jennifer heft gewerkt op drie Hunger Games films. De film is gebaseerd op de roman van Jason Matthews en in scenario-vorm gegoten door de talentvolle Justin Haythe (A Cure For Wellness, Revolutionary Roads, The Clearing)

    Van deze teaser trailer kan je niet heel veel opmaken maar het is de zoveelste spy thriller met een getraind moordwapen die onderduikt in de misdaadwereld. Het grootste verschil is dat we haar niet zien trainen in een vechtkamp, maar dat ze eerder lessen krijgt in verleiding. Basically, sleep-with-the-guy-then-slit-his-troat aanpak. En dat kan wel werken voor een Basic Instinct achtige thriller, maar hopelijk is er iets meer intrige dan dat. Die trailer is nu niet meteen een schot in de roos en ik wacht op meer om overtuigd te zijn. Anderzijds moeten de makers wel gevloekt hebben toen Atomic Blonde in de zalen kwam, want deze prent was eigenlijk wel heel cool in zijn aanpak. Deze lijkt iets meer op een standaard spy-film.

    Dit project had al in 2013 gemaakt moeten worden, maar verschillende regisseur kwamen in aanmerking (Darren Aronofsky, David Fincher) maar uiteindelijk werd het Francis. Dit weekend komt Mother! (2017) in première met Jennifer Lawrence, een film die nog steeds zal af te rekenen hebben met de populariteit van It (2017), maar na de teleurstellende box-office cijfers van Passengers (2017) zal Jennifer echt wel een ‘hit’ kunnen gebruiken. Niet zeker of dat zal lukken met deze twee films.

     

    *** Red Sparrow trailer ***

  • Lethal Weapon serie komt binnenkort uit op DVD en Blu-ray

    Pin it!

    Wanneer je iemand vraagt naar zijn all time top 5 favoriete actiefilms, dan is de kans groot dat hij/zij Lethal Weapon (1987) zal vermelden, in regie van Richard Donner met Mel Gibson en Danny Glover. Het verbaasde mij dan ook dat er nog geen remake is gekomen van deze prent. En toen kwam er de "Lethal Weapon" (2016-) serie van Matthew Miller. Vanaf 20 september 2017 komt de serie uit op DVD en Blu-ray.

    lethal_weapon_2016_blu-ray.jpg

    En eigenlijk ben ik best tevreden dat er nooit een remake is gekomen, want hadden ze er iets van gemaakt zoals Point Break (2015), dan had dit misschien een schaduw kunnen werpen op het origineel. Met een serie is er minder schade omdat het toch wel een ander format is. Toch kan je er niet omheen om de twee met elkaar te vergelijken. Een remake van een actie-klassieker is meestal geen evidente zaak. Om het even welke acteur je zou casten, zou op kritiek stuiten. De beste manier om deze serie aan te pakken was op de humor in te zetten, iets wat ook de films aanwezig was.

    Het probleem met de serie is dat er zoveel op de humor wordt ingezet, dat de dramatische scènes er eigenlijk wat onderkookt uitkomen. Richard Donner en scenarist Shane Black wisten als geen ander om humor, in de vorm van one-liners en situationele humor, te mengen met harde acties. Een uitstekend hulpmiddel om de spanning erin te houden was de muziek van Michael Kamen (Die Hard, Licence to Kill, Last Action Hero). Spijtig genoeg is de componist in 2003 gestorven en moest de serie het doen met de muziek van Tree Adams, wat toch wel een stuk van de charme teniet doet.

    Ook de casting is toch wat teleurstellend met Damon Wayans als Roger Murtaugh, die er eigenlijk allesbehalve oud uitziet en tevens een acteur die voornamelijk bekend is voor bespottelijk slechte B-films. De humor van het personage van Murtaugh in de film kwam van het feit dat hij nooit betrokken was bij de grap of de grap niet meteen door had. Dit is hier niet meer het geval. Wayans heeft het personage meer op dezelfde golflengte gebracht van zijn collega's in het departement en ziet er ook minder uit als een versleten hond die hunkert om zijn kogelvrije vest aan de kapstok te hangen. Hij speelt tegenover Clayne Crawford, de vrij onbekende 40-jarige Rectify acteur die uiteraard de charmes mist van een Mel Gibson. Hoewel, hij heeft een wel heel speciaal kapsel.

    lethal_weapon_season_1_blu-ray_pic01.jpglethal_weapon_season_1_blu-ray_pic02.jpglethal_weapon_season_1_blu-ray_pic03.jpg
    © Warner Home Video

    Deze Lethal Weapon serie had een groot succes kunnen zijn 15 jaar geleden, maar met de overvloed aan politieseries heb je het gevoel dat hier niks nieuws te rapen valt. Wat je geserveerd krijgt zijn kindvriendelijke actie-scenes doorspekt met wat lichte drama rond een man die zijn vrouw heeft verloren en eigenlijk wil sterven. De piloot en de 2de aflevering werden geregisseerd door McG, een filmmaker die al even smaakloos is als Michael Bay en die misschien niet de beste keuze was om de toon te bepalen. Wederom een gemiste kans. In de cast zien we ook nog Jordana Brewster en Keesha Sharp.

    Is er dan niets positiefs te zeggen over deze serie? Wel, het verveelt niet. Het is verstand-op-nul vertier met wat kindvriendelijke humor, en ik had de indruk dat de makers het ook niet meer wilden maken dan wat het was. Het eerste seizoen telt maar liefst 18 episodes en dus ben je wel een tijdje zoet. Voor de liefhebbers komt de Blu-ray zelfs met een extended en ongecensureerde pilot aflevering, een gag reel en nog wat deleted scenes en making of video.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 15 september 2017

     

    *** Lethal Weapon trailer ***

  • King Arthur: Legend of the Sword (2017) *** recensie

    Pin it!

    Ook bij deze King Arthur: Legend of the Sword (2017) was er een review-embargo, en dat deed bij menig filmcriticus de wenkbrauwen fronsen. En ja de film heeft heel wat problemen en de uiteindelijke flop was deels voorspelbaar. En toch heb ik genoten van deze Guy Ritchie film, ondanks de geheel onverdiende 27% op Rotten Tomatoes. Feit is, iedereen verwachte hier heel veel van, en wanneer het niet de 'King Arthur' film was waarop iedereen had gehoopt werden de fakkels en de drietand bovengehaald.

    king_arthur_legend_of_the_sword_2017_poster02.jpg

    Korte inhoud: De jonge Arthur (Charlie Hunnam) heerst over de steegjes van Londonium (Londen uit de Romeinse periode), maar is zich niet bewust van het leven waarvoor hij is voorbestemd, tot op de dag wanneer hij het zwaard Excalibur in handen krijgt en direct uitgedaagd wordt, staat Arthur voor belangrijke keuzes. Hij sluit zich aan bij het verzet met de hulp van een mysterieuze jonge vrouw genaamd The Mage (Astrid Bergès-Frisbey) en Bedivere (Djimon Hounsou), moet hij de magische kantjes van het zwaard leren gebruiken. Wat Arthur te doen staat is zijn demonen confronteren en de mensen te verenigen om zich te wreken over de tiran Vortigern (Jude Law) die zijn kroon heeft gestolen heeft en zijn vader (Eric Bana) en moeder heeft vermoord.

    King Arthur brengt een geslaagde mix van Game of Thrones en Sons of Anarchy, geheel in Guy Ritchie mode, inclusief de slow motions, het heftig camera-geschud, de sarcastische boefjes en het scherpe montagewerk. Like it or hate it! Het is geen Lord of the Rings film en heeft daar op geen enkel moment de intentie voor. Toen ik de trailer zag had ik het gevoel dat de Guy Ritchie stijl misschien niet compatibel zou zijn met het 'medieval fantasy' genre, maar niet dus. Meer nog, het is verfrissend en het laat je nauwelijks op adem komen. De intro vertelt op 15 minuten tijd waar we zijn, wat het conflict is, wie de karakters zijn, en hoe Arthur de aanslag als peuter heeft overleefd en uiteindelijk is opgegroeid in de straten van Londinium van klein boefje tot een soort ringleider. Een andere regisseur had hier gemakkelijk 90 minuten voor nodig gehad. Guy Ritchie vertelt datgene wat essentieel is voor de kijker en doet het op een manier die bijzonder aanstekelijk is. Uiteraard, dit is geen getrouwe weergave van de legende.

    Mijn initiële vrees was dat er weinig 'magie' aan te pas zou komen met een actie-regisseur aan het roer. Helemaal niet. Meer nog, de film zit boordevol magie. Het is een loepzuivere 'fanatasy film' zoals ik ze wil zien met gigantische olifanten, magiërs, reuzenslangen, vuur-spells en duistere rituelen met offers aan octupus-achtige nymphen. Het is een spektakelfilm met een Charlie Hunnam die bijna een kwart van de film in blote gespierde torso rondloopt en de zintuigen van elke vrouw wel zal prikkelen. En qua spieren was het echt wel indrukwekkend. Kleine anekdote; Hunnam was zwaar afgevallen bij het laatste seizoen van SoA en hoewel Ritchie overtuigd was door zijn acterend vermogen had hij zijn twijfels over de fysiek van de acteur en deed tevens ook audities met Henry Cavill en Jai Courtney.

    Charlie wist dat zijn fysiek uiterst belangrijk was voor de rol en zei de regisseur: "Look, dude, you keep bringing this up, the physicality. Its obviously your primary concern. So if you want to do away with all this auditioning bollocks, I'll fucking fight those other two dudes. I know who they are. You can bring them both in here. I'll fight them both. The one who walks out the door gets the job." Na dit kreeg hij meteen de rol toebedeeld. Charlie begon nadien aan zijn 16u/dag workout met 500 tot 100 push-ups en liet zijn gewicht stijgen naar 86 kilo. Was dat noodzakelijk voor het verhaal? Wel, ja. Hij was een ringleider en moest in bepaalde scènes toch fysiek kunnen overtuigen. Daarnaast zijn de zwaarden waarmee ze vechten behoorlijk zwaar.

    king_arthur_legend_of_the_sword_2017_pic07.jpgking_arthur_legend_of_the_sword_2017_pic08.jpgking_arthur_legend_of_the_sword_2017_pic09.jpg
    king_arthur_legend_of_the_sword_2017_pic04.jpgking_arthur_legend_of_the_sword_2017_pic05.jpgking_arthur_legend_of_the_sword_2017_pic06.jpg
    © 2017 20th Century Fox, All rights reserved.

    Het verschil met een film als King Arthur (2004), dat het verhaal vertelt van de ridders van de ronde tafel, kon haast niet groter zijn. Dit was een levenloze prent. In Legend of the Sword ga je meevoelen met elk van de personages. Zelfs de kleinere bijrollen, gespeeld door Aidan Gillen, Freddie Fox, Craig McGinlay, Tom Wu, Kingsley Ben-Adir, Neil Maskell en Annabelle Wallis bieden misschien geen diepgang maar wel heel wat reliëf aan het verhaal. Maar één van de betere vertolkingen - ook al had de acteur een kleine rol - was deze van Eric Bana, die perfect gecast was als de koning.

    Ritchie is zijn carrière begonnen met verhalen over bendes (Lock Stock, Snatch, ...) en dit script van David Dobkin en Joby Harold, met de hulp van scenarist Lionel Wigram, volledig naar zijn hand gezet. Zelfs de vechtscènes zijn van een degelijk niveau. Maar wat had je verwacht van een regisseur met een zwarte band in Jiujitsu. De eerste act is het beste van de film, de tweede act steekt bijzonder slordig in mekaar, en ook de derde act had misschien nog een rewrite kunnen gebruiken. Hier voel je in ieder geval dat de vele reshoots deze productie niet hebben geholpen. Mits een beter script had Charlie Hunnam ook iets verder van Jackson 'Jax' Teller kunnen komen en iets dichter bij een persoonlijke vertolking van King Arthur. Vaak heb je de indruk dat "cool" zijn net iets belangrijker was dan "geloofwaardig" en "consistent".

    king_arthur_legend_of_the_sword_2017_poster03.jpgking_arthur_legend_of_the_sword_2017_poster04.jpgking_arthur_legend_of_the_sword_2017_poster06.jpgking_arthur_legend_of_the_sword_2017_poster05.jpgking_arthur_legend_of_the_sword_2017_poster07.jpg

    Net zoals in heel wat films is de muziek een belangrijke factor, en ook in King Arthur: Legend of the Sword is de muziek van Daniel Pemberton een geslaagd experiment geweest. En ook al waren de visuele effecten niet altijd van een even overtuigend niveau, de fotografie van John Mathieson is bijzonder knap. Toch waren er een aantal interieur-scènes die misschien net iets meer licht en sfeer konden gebruiken. Toch had deze film 175 miljoen gekost en weet dus niet waar al het geld naar toe is gegaan. Anderzijds voel je het enthousiasme van de cast en die kleine cameo-rollen, zoals deze van David Beckham, zijn gewoon te gek. Er zit veel humor in deze prent, maar dit is een Guy Ritchie film, en je voelt dat het menens is.

    Normaal duurt de productie van een langspeelfilm tussen de 6 en 9 maanden, Ritchie heeft 3 jaar aan deze prent gewerkt en dit voor een beperkt loon, ook al was het productiebudget gezet op 175 miljoen, voornamelijk ten koste van de cast, de sets, de kostuums en vooral de visuele effecten waar ze met honderden aan gewerkt hebben (spijtig genoeg niemand van ILM of Weta Digital). Mocht deze film een succes zijn, dan zouden er nog 5 sequels volgen! (ook al zal het niet eenvoudig zijn met de tegenvallende marketing en de zwakke reviews) Toch hoop ik op een vervolg, want ik heb echt genoten van deze rollercoaster en heb volledig de smaak te pakken. De pers heeft kritiek op het zwakke script, de onduidelijke accenten, het gebrek aan sterke vrouwen en de overheersende stijl van Ritchie. Volgens mij waren ze ook voor een stuk bevooroordeeld door de vele vertragingen, reshoots en de uiteindelijke review-embargo, maar ook door de verwachting van een serieuze R-rated Hollywood adaptatie (ipv. een keuke Britse actieprent). Wel, ik heb hier meer van genoten dan om het even welke Transformers film. Als je houdt van Guy Ritchie en video-games (Er zit bvb. een boss-fight in op het einde van de film!), dan zal je hier met volle teugen van genieten.

    Deze week op 13 september 2017 komt King Arthur uit op DVD, Blu-ray en Blu-ray 3D. Op de schijf staan verschillende making of filmpjes. Spijtig genoeg geen audio-commentaar van de regisseur.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 14 september 2017

    ***Related Posts***
    15/05/2017: 5 redenen waarom King Arthur flopte tijdens openingsweekend
    24/01/2017: King Arthur: Legend of the Sword draagt de Guy Ritchie stempel

     

    *** King Arthur: Legend of the Sword trailer ***