29/05/2015

Fifty Shades of Grey (2015) ** Blu-ray recensie

De Fifty Shades of Grey (2015) film is zonder enige twijfel de hype film van het voorjaar, een beetje zoals The Da Vinci Code (2006), ook al gebaseerd op een mega-bestseller. En net zoals bij deze prent worden de hoge verwachtingen nauwelijks ingelost. Maar Sony ging zich geen zorgen maken, want deze verfilming van het stationsromannetje van E.L. James zou zijn lezerspubliek - zowat 2/3 van alle vrouwen op deze aardbol - wel overhalen om ook naar de bioscoop te trekken voor deze vrouw(on)vriendelijke porno.

fifty_shades_of_grey_2015_poster.jpg

Korte inhoud: Wanneer de literatuur studente Anastasia Steele (Dakota Johnson), de rijke Christian Grey (Jamie Dornan) gaat interviewen, als gunst aan haar kamergenoot Kate Kavanagh (Eloise Mumford), ontmoet ze een mooie, briljante en intimiderend man. Het onschuldige en naïeve meisje schrikt van het besef dat ze hem wil, ondanks zijn raadselachtige gereserveerdheid. Niet in staat om Anastasia's schoonheid en onafhankelijke geest te weerstaan, geeft Christian Grey toe dat hij haar ook wil, maar op zijn eigen termen. Anastasia aarzelt als ze de particuliere smaken van Christian Grey ontdekt. Los van zijn multinationale ondernemingen, zijn enorme rijkdom en zijn liefhebbende familie, wordt Grey beheerst door de behoefte om alles te controleren. Als Anastasia dichter bij hem komt ontdekt ze zijn diepste seksuele verlangens en zet dit de deur open voor de ontwaking van haar eigen verlangens en dit terwijl Kate aanpapt met de broer van Grey, Elliot (Luke Grimes).

Uiteraard zijn de beschrijvingen in het boek net iets pikanter met zijn vele sensuele details, dan datgene wat we te zien krijgen op het witte doek. De regisseuse Sam Taylor-Johnson heeft tevens nooit haar stempel op de film kunnen zetten, want hier hebben we een veel te brave en getrouwe weergave van wat er in het boek staat beschreven, inclusief de wat slappe dialogen. Een cineast met enige stijl en visie, die ook niet te beroerd is om bepaalde scènes compleet te herwerken, had misschien nog iets appetijtelijk kunnen puren uit deze soft-erotische soap. De 'Red Room' of 'Play Room' ziet er ook net iets te gewoontjes uit, en daar had de regisseur net iets meer mee kunnen doen. De film had niet minder spannend en meeslepend geweest als Sam Taylor-Johnson gewoon zijn camera had gezet op iemand die het hele boek voorleest. En ja, waarschijnlijk zou ook dat een kassucces worden.

Qua acteerwerk deden de twee hoofdacteurs wat ze konden met het aangereikte materiaal, maar ook niets meer dan dat. Het is in ieder geval geen filmkoppel dat vonken gaf. Er was naar de aanloop veel te doen over de casting van Dakota Johnson, die volgens sommige lezers niet zo knap zou zijn als de beschrijvingen van Anastasia Steele in het boek. Persoonlijk vind ik dat complete nonsens. Dakota is niet alleen een knappe vrouw met een lip-bijt-fixatie, maar ze brengt ook met haar personage die kenmerkende mix tussen naïviteit en intelligentie. Ze is zowel kwetsbaar als behoorlijk vrijgevochten. Daarentegen vind ik Jamie Dornan een behoorlijk saai figuur. Hij is rijk en ziet er goed uit, maar hij heeft niet die onweerstaanbare aura om vrouwen in zweem te doen vallen. Hij heeft bij momenten meer weg van die stijve hark Patrick Bateman uit American Psycho met een onverwerkt verleden. Je vraagt je als kijker af wat de uiteindelijke aantrekking is. Waarom is Anastasia niet jaloers op haar vriendin die aanpapt maar haar veel knappere en normale broer van Christian. En als je als kijker niet gelooft in het samenzijn van het koppel, dan heeft de film toch wel een serieus probleem. Ik blijf het een spijtige zaak vinden dat Charlie Hunnam het project heeft verlaten. Het had een a-typische casting geweest, maar misschien wel een pak overtuigender.

fifty_shades_of_grey_2015_pic01.jpgfifty_shades_of_grey_2015_pic02.jpgfifty_shades_of_grey_2015_pic03.jpg

Zijn Europeanen meer gewend dan Amerikanen, dat zal binnenkort wel blijken. Ik heb echter het gevoel van wel. Laten we er geen doekjes om winden, deze R-rated film wil uitpakken met zijn stoute erotiek in de Valentijnsperiode. Maar de SM die hier gepresenteerd wordt is eigenlijk SM voor beginners: een beetje bondage, een blinddoek, een zweepje en een riem, en zo hebben we het in deze meer dan twee uur durende film gehad. Naar Europese normen is dit PG-13 en zijn we mijlenver verwijderd van Lars Von Trier's Nymphomaniac (2013). Zelfs die 80'ties film Nine 1/2 Weeks (1986) van Adrian Lyne is meer ondeugend dat deze Fifty Shades of nog dat gedrocht van een Vlaamse tv-film 'SM Rechter' gaat veel verder met zijn SM spelletjes. Het is uiteraard geen verdienste om verder te willen gaan dan de andere film met zijn ondeugendheid, maar de promo-campagne met zijn pikante trailers legt hier wel iets teveel de nadruk op. En dit terwijl de helft van de seks-scènes uit het boek geschrapt werden. Daarnaast zit er ook geen dreiging in de film. Je voelt ook nooit echt dat het personage twijfelt om zich over te geven aan iets gevaarlijks. Nul spanning en intrige.

Ik heb het niet zo om boeken te gaan vergelijken met films. Een film met een boek gaan vergelijken is een beetje zoals appels met peren vergelijken. De trilogie van E.L. James is trouwens geen meesterwerk, maar ja, 'sex sells' of zoiets zeker. Maar je kunt er niet omheen dat je net iets meer kan vertellen in een boek en de nodige nuances kan leggen die van belang zijn. In principe geldt dit voor zowat elk boek die een film-adaptatie krijgt. Ik verwijt scenariste Kelly Marcel ervan de verkeerde accenten te hebben gelegd en nevenpersonages iets te snel heeft weggeschreven. Op een gegeven moment wil Anastasia met haar moeder (Jennifer Ehle) praten, een beetje tegen de zin van Christian. Dit had een belangrijke ontmoeting moeten zijn voor de onzekere Anastasia en er wordt hier een beetje naar toe gebouwd. Spijtig genoeg krijgt de moeder nog geen twee zinnen te zeggen of Christian duikt op en de moeder wordt afgevoerd. Het dramatisch nut van die scène is mij dan één groot raadsel.

Fifty Shades of Grey animated pictureFifty Shades of Grey animated picture

Fifty Shades of Grey is al even slaapverwekkend als een aflevering van de praatbarak 'Bart & Siska'. Maar er zullen hier wel liefhebbers voor te vinden zijn, net zoals dat het geval was bij de verfilmingen van de boeken van Dan Brown. De film zou 40 miljoen dollar hebben gekost - bijna 3 keer het budget van de Amerikaanse The Loft (2014) - en ik heb geen idee naar waar dit productiegeld naar toe is gegaan. Zeker niet naar de acteurs of deze regisseur, want deze waren onbekend. Ook niet naar de speciale effecten, want die waren er niet. Zelfs niet naar de setdesign, want er werden klaarblijkelijk geen sets gebouwd maar gewoon gefilmd op locatie op een 5tal plaatsen. Zelfs de muziekscore van Danny Elfman was niets bijzonder - een beetje in contrast met de geslaagde nummers van ondermeer Beyoncé, The Weeknd en Ellie Goulding. Ik heb een flauw vermoeden dat de zakken van E.L. James werden gevuld, die ook nog eens een producer-credit had verkregen. Kortom, Fifty Shades of Grey was voor mij althans - om Christian Grey te quoten - "Fifty Shades of fucked up".

Fifty Shades of Grey is vanaf 10 juni 2015 beschikbaar op DVD en Blu-ray en uitgebracht door Universal. Op de Blu-ray vinden we maar liefst 2 uur aan extra beeldmateriaal, gaande van set-rondleidingen, behind the scenes, videoclips, making-off filmpjes, alles over Christian en Ana. Wat al een beetje te verwachten was, vinden we geen audio-commentaar van de cineaste. Er is tevens ook nog een Digibook met een extra DVD met nog meer bonusmateriaal, voor mocht je er maar geen genoeg van krijgen. En om het echt leuk te maken is er ook nog een uncut versie van de film met 7 minuten extra naughty stuff (... don't get your hopes up too much).

rating

Beoordeling: 2 / 5
Recensie door op 29 mei 2015

***Related Post***
14/11/2014: Pikante Dakota Johnson photoshoot

 

*** Fifty Shades of Grey trailer #2 ***

28/05/2015

Blackhat (2015) ***½ Blu-ray recensie

Het is verre van de beste Michael Mann film (Collateral, Heat, Ali), maar Blackhat (2015) heeft zijn verdiensten en ik heb er hoe dan ook van genoten. Een film over hackers die achter hun computer zitten in kleine obscure kamertjes is niet meteen uitnodigend voor een verkwikkende cyber-thriller, maar de regisseur slaagt er toch in om alles heel opwindend te houden. Maar 133 minuten is echt wel een beetje van het goede teveel en ook al ben ik een grote fan van zijn filmstijl, begint de film bij momenten toch wat te vervelen en hadden ze wat mij betreft de schaar in de montage mogen zetten in een filmversie van 110 minuten.

blackhat_2014_blu-ray.jpg

Korte inhoud: Een nieuwe vorm van criminaliteit zaait terreur. Na een aanval op een Chinese kerncentrale en de financiële markten wil de Chinese overheid en de FBI onder leiding van agent Carol Barrett (Viola Davis), het kwaad bestrijden door er een andere hacker, Nicholas Hathaway (Chris Hemsworth), die in een Amerikaanse gevangenis een 15-jarige straf uitzit, in te schakelen. De hackers gebruiken een programma genaamd Remote Access Tool (RAT), en de Chinese officier Dawai Chen (Leehom Wang) zou een gedeelte van deze code hebben geschreven met zijn voormalige kamergenoot Hathaway. Dawai schakelt ook zijn zuster Lien (Wei Tang) in die als netwerk ingenieur een grote hulp kan zijn. De speurtocht strekt zich uit van Chicago tot Los Angeles en van Hongkong tot Jakarta. De Amerikaanse en Chinese hackers zullen samen moeten werken om een grote computerinbraak te stoppen.

We krijgen een verrassend begin met een 5-minuten lang klank- en lichtspel op computer chip-niveau, waarbij we een hacking visueel psychedelische manier in beeld krijgen. Het zijn beelden die wel wat doen denken aan The Matrix (1999) en Ghost in a Shell (1995) waarbij data via de kabels zich een weg banen naar het interne skelet van een computer. Andere regisseurs hadden hier alles veel korter gehouden en aangevuld met titels of voice-overs, maar Mann maakt geen compromissen voor de massa en kiest resoluut voor een visuele interpretatie van een computer-hacking. En dat is waarom deze regisseur toch met kop en schouders boven zijn collega's uitsteekt. En ook al kan je bedenkingen hebben bij deze aanpak, het is en blijft een gedurfde intro.

Maar je kunt er niet omheen dat er toch heel wat verkeerd is gelopen tijdens deze 70 miljoen dollar shoot die uiteindelijk de grootste filmflop werd in de carrière van de regisseur met een wereldwijde recette van slechts 17 miljoen dollar en dit met een mega-ster als Chris Hemsworth in de hoofdrol. The people who saw it really didn't like it and made sure everybody knew about it. De film had nochtans een 007-plot maar het resultaat was bij momenten toch wat onsamenhangend en uiteindelijk bijzonder troosteloos, waarbij om de haverklap de regisseur alles in leven wil schudden met een actie-scène. De dialogen van scenarist Morgan Davis Foehl zijn van een wel zeer laag niveau en je begrijpt op bepaalde momenten echt niet wat Michael Mann, het genie achter het schitterende The Insider (1999), aan het denken was.

Wat is die blackhat? Wel de blackhat is een term die komt van het wilde westen waar de slechterik vaak een zwarte hoed doeg. Tegenwoordig wordt de term het meest gebruikt voor cyber-criminelen. Een blackhat hacker is eigenlijk een hacker die een computerbeveiliging neutraliseert met kwaadaardige intenties of voor persoonlijk gewin. Wanneer ze inbreken zorgen ze er in vele gevallen voor dat de gebruiker niet meer in staat is om toegang te krijgen tot zijn gegevens. Een white hat hacker is dan weer iemand die een systeem gaat controleren op mogelijke beveiligingsrisico's en een grey hat hacker is dan weer iemand die zonder toelating inbreekt in een systeem om de gebruiker dan te wijzen op zijn falende beveiliging, en dan tegen vergoeding of tegemoetkoming zijn systeem kan verbeteren. Een onderwerp die in ieder geval bijzonder actueel is na de Sony hacking een paar maand geleden.

In tegenstelling tot Christopher Nolan of Quentin Tarantino heeft Michael Mann ook de beslissing genomen na Collateral (2004) (wat semi pellicule semi digitaal was) quasi volledig te kiezen voor het digitale HD formaat. En wat bij een film als Public Enemies (2009) een beetje vervreemdend aanvoelde, schreeuwt deze Blackhat naar een digitale Arri Alexa fotografie. Mann ging zelf nog een stap verder, en mengde er beelden bij van de GoPro HD Hero 3 én de Canon Eos 5D Mark III (twee kleine camera's die ik hier thuis liggen heb en waarmee ik af en toe eens een film mee maak). Opgenomen in pellicule had deze prent niet alleen een stuk duurder gekost (+ 100 miljoen dollar) maar ook naar mij gevoel minder juist in zijn toon en aanpak.

blackhat_2014_blu-ray_pic01.jpgblackhat_2014_blu-ray_pic02.jpgblackhat_2014_blu-ray_pic03.jpg

Het is in essentie een traditionele Michael Mann gangsterfilm waarin de grens tussen de ordediensten en de schurken vervagen en de stijlvolle cinematografie ons (althans gedeeltelijk) in het verhaal zuigt. Mann is een talentvolle acteurs-regisseur, maar een hacker die lijkt op de hunky blonde god Chris Hemsworth, met de gespierde en gewaxte borstkas die alle meisjesharten sneller doet bonken, had al een eerste aanwijzing moeten zijn dat hier iets niet klopt. Het verhaal is ook een ellenlange achtervolging via verschillende landen waar de regisseur eigenlijk iets wil vertellen over hun levensstijl, maar ons gaandeweg toch verliest tussen een koffie-scène in Hong Kong en een parade in Indonesië.

Naast de bovenvermelde acteurs zien we ook nog Yorick van Wageningen in alweer een villain-rol, maar ook John Ortiz die we nog kennen van Miami Vice (2006). In de credits zien we staan dat de muziek zou gemaakt ijn door Harry Gregson-Williams, maar hij heeft een in (ondertussen gedeletet) facebook bericht dat hij niets te maken had met de muziek die in de film zat. Hij had aan Blackhat gewerkt maar blijkbaar zou Mann andere muziek hebben gebruikt van de boers Atticus en Leopold Ross.

blackhat_2014_blu-ray_pic04.jpgblackhat_2014_blu-ray_pic05.jpgblackhat_2014_blu-ray_pic06.jpg

Maar los van alle mankementen kon ik hoe dan ook genieten van de anamorfische cinematografie van Stuart Dryburgh (The Secret Life of Walter Mitty) en die typische Mann scènes waar we het isolement zien van zijn personages die gevangen zitten in hun wereld. We hebben ook het gevoel dat we constant in de gaten worden gehouden via camera's of posters met ogen, alsof je nooit geheel verlost kan worden van het hoogtechnologische spinnenweb die de aardbol omhult. En ik ben ervan overtuigt dat wanneer je de film een tweede kans geeft en de sfeer op je laat inwerken, dat Blackhat eigenlijk nog wel een vermakelijke en intrigerende prent kan worden. De fans van Michael Mann zullen hier van kunnen genieten, de anderen zullen iets meer moeite moeten doen. Maar laat je niet misleiden door de barslechte 'Rotten Tomatoes' quotering, deze Blackhat heeft meer te bieden dan pakweg San Andreas (2015).

De meeste Belgen zullen deze film voor her eerst ontdekken op DVD en Blu-ray, die te verkrijgen is vanaf 3 juni 2015. De reden hiervoor is dat Universal de beslissing had genomen om de film bij ons uit de zalen te halen na de desastreuze box-office cijfers in andere landen. Het feit dat de film ook 24 keer is veranderd van titel zal ook niet geholpen hebben met de promotie. Op de Blu-ray staan een aantal making-off filmpjes maar spijtig genoeg opnieuw geen audio-commentaar van de regisseur. Eigenlijk hadden we deze film MOETEN zien op het grote witte doek, maar met de juiste home cinema apparatuur zal je hier ook wel van genieten.

rating

Beoordeling: 3,5 / 5
Recensie door op 28 mei 2015

***Related Post***
21/10/2014: Chris Hemsworth spoort cybercrimineel op in Blackhat van Michael Mann

 

*** Blackhat trailer ***

27/05/2015

The Imitation Game (2014) **** Blu-ray recensie

De meningen van The Imitation Game (2014) lagen misschien uiteen, maar ik vond deze eigenlijk verre van een slechte biopic over een wel heel eigenaardige kerel. De film deed me wat denken aan A Beautiful Mind (2001), ook al gebaseerd op een mathematicus die echt had bestaan (John Nash is tevens vorige week overleden in een auto-ongeval).

the_imitation_game_2014_blu-ray.jpg

Korte inhoud: Film over het levensverhaal van Alan Turing (Benedict Cumberbatch), een Britse wiskundige en informaticus. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werkte hij voor de Britse crypto-analytische dienst, die als doel had onderschepte gecodeerde berichten van de Duitsers te ontcijferen. Turings grootste verwezenlijking bestond erin om als één van de eersten de Duitse Enigma-codes te breken waardoor de Geallieerden de controle over de Atlantische Oceaan kregen en uiteindelijk de oorlog zouden winnen. Tijdens zijn creatie werd hij bijgestaan door Joan Clarke (Keira Knightley) en de intellectuele rivaal Hugh Alexander (Matthew Goode). Na de oorlog , in 1952, werd hij echter veroordeeld voor homoseksualiteit.

De fout waaraan de makers zich hebben bezondigd komt op het einde van de film, waarin ze een pancarte laten zien met de vermelding dat in Groot-Brittannië 49'000 homoseksuelen werden terechtgesteld. Alan Turing mag dan nog wel één van die homoseksuelen zijn, dat was allerminst het onderwerp van de film. Homoseksualiteit komt zelfs maar heel laat aan bod in de film. Maar het leek een beetje ingegeven door de ijver om met een maatschappelijk drama beter te kunnen scoren tijdens de Academy Awards. En met 8 nominaties hebben ze dat niet verkeerd gedaan, maar er werd er maar eentje verzilverd, en dat was die voor de Beste Scenario Adaptatie van Graham Moore.

De naam van Alan Turing was me in ieder geval onbekend en bijgevolg was het voor mij meteen ook wel een aangrijpend verhaal. Deze wiskundige en geniale crypto-analyst, gestorven op 42 jarige leeftijd vermoedelijk door zelfmoord met cyanide, werd bekend voor het kraken van Hitler's Enigma code. Een code die werd gebruikt voor het versleutelen van alle berichten naar de troepen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Een doorbraak die er waarschijnlijk voor gezorgd heeft dat de oorlog 2 jaar korter heeft geduurd en onnoemelijk veel mensenlevens heeft gered. Hij ontwierp tevens een systeem die aan de wieg lag van onze huidige computers. Maar door de grote geheimhouding van zijn werk, werd hij ook in de gaten gehouden door de ordediensten en uiteindelijk veroordeeld voor homoseksualiteit. Pas op 24 december 2013 werd gratie verleend door de koningin van Engeland.

De Noorse regisseur Morten Tyldum (Headhunters, Fallen Angels) heeft de beslissing genomen om verschillende facetten van het leven van Turing aan te kaarten en deze a-chronologisch te monteren, en het resultaat werkt. We beginnen in 1952 waarin Turing aan de tand wordt gevoeld door een politie-inspecteur, om nadien terug in de tijd te duiken waarin hij zich presenteert aan Commander Denniston (Charles Dance). Maar we gaan nog dieper in het verleden, tijdens de schoolgaande puberjaren waarin de jonge Turing gepest wordt op school. De film is dus deels biopic, deels romance en deels een spionage thriller. En de slimme montage zorgt ervoor dat het nooit vervelend wordt - iets wat bij biopics vaak het geval is.

the_imitation_game_2014_blu-ray_pic01.jpgthe_imitation_game_2014_blu-ray_pic02.jpgthe_imitation_game_2014_blu-ray_pic03.jpg

Wat we leren uit de adolescentie van Turing is dat hij al op vroege leeftijd werd afgewezen omdat hij "anders" was. En dit "anders" zijn werd hierdoor enkel maar versterkt en Turing keerde helemaal tot zichzelf en kon moeilijk samenwerken met andere mensen. Toch zal deze samenwerking uiteindelijk hem instaat stellen om een doorbraak te maken. Alex Lawther, de jonge acteur die Turing belichaamt in zijn jonge jaren zet hier meteen ook een sterke vertolking neer. Hij slaagt erin om die onderdrukte emotie tastbaar te maken. De machine die hij ontwierp was bijna een reflectie van de machine die hij doorheen de jaren was geworden, ontdaan van elke emotie en volledig overgeleverd aan de wetmatigheden van zijn intellectuele studie. Zelfs bij momenten beredeneerd emotieloos om het feit dat hij weigerende een schip met geallieerden te hulp te schieten en het risico lopen dat de Duitsers het vermoeden zouden hebben dat de Enigma code was gekraakt. De vraag die hij zich dan stelt is hoe je een onderscheid kan maken tussen mens en een machine. Ironisch genoeg was het net zijn homoseksuele gevoelens die hem nog het meest als "mens" karakteriseerde en net daarom werd hij ook vervolgd.

Benedict Cumberbatch is perfect gecast voor de rol. Hij is zowel geloofwaardig als mathematicus (iets wat Russell Crowe een stuk minder was in A Beautiful Mind) en heeft zijn personage ook een zekere gravitas. Keira Knightley speelt haar rol naar behoren ook al had ze eigenlijk geen zo'n belangrijke rol. En de Stoker acteur Matthew Goode is altijd een plezier om hem aan het werk te zien. De knappe muziek komt van Alexandre Desplat en de sfeervolle fotografie werd verzorgd door Oscar Faura.

Op de DVD en Blu-ray staan spijtig genoeg geen extraatjes, geen audio-commentaar van de regisseur noch making-off filmpjes. Toch wel een beetje van een teleurstelling.

rating

Beoordeling: 4 / 5
Recensie door op 27 mei 2015

 

*** The Imitation Game trailer ***

26/05/2015

Horns (2013) *** Blu-ray recensie

De thriller Horns (2013) is de film waarin Daniel Radcliffe aantoont dat er nog leven is na Harry Potter. De Britse acteur, deze keer met uitstekend Amerikaans accent, laat zien dat hij een volledige film kan dragen. En Radcliffe heeft hier een hele last om dragen want Horns laat zich niet makkelijk in één genrevakje stoppen. De film is een gewaagde mix van verschillende genres: wat begint als een klassieke whodunnit, eindigt als een pure horrorprent met daartussen ook nog romantische, drama-, coming-of-age-, fantasy- en bovennatuurlijke elementen. Gelukkig weten de makers – op het bizarre over the top horroreinde na – alles vrij goed in toom te houden en al bij al is Horns een ietwat vreemde, maar zeker boeiende film met een uitstekende Radcliffe.

horns_2013_blu-ray.jpg

Korte inhoud: Ignatius 'Ig' Perrish en Merrin Williams (Juno Temple) zijn al sinds hun kindertijd dikke vrienden. En niet lang nadat ze elkaar leerden kennen, werden ze ook een koppel. Maar hun idyllische leventje wordt brutaal verstoord wanneer Merrin wordt vermoord. Omdat het koppel de fatale avond al ruziënd werd gezien in een restaurant, is Ig de hoofdverdachte. Hij houdt echter vol dat hij onschuldig is, maar slechts weinigen lijken hem te geloven. Zelfs zijn ouders lijken niet helemaal overtuigd van zijn onschuld.

Gelukkig gelooft Igs jeugdvriend Lee Tourneau (Max Minghella) wel dat Ig niet de dader is en hij neemt als advocaat de verdediging van Ig op zich. Het wordt een moeilijke zaak want het bewijs wijst allemaal naar Ig en de journalisten zwermen als vliegen rond de jongeman. Na een dronken avond wordt Ig ’s morgens plots wakker met twee duivelse horens op zijn voorhoofd. Hij ontdekt al gauw dat mensen plots supereerlijk tegen hem zijn en hem hun grootste smerige geheimen vertellen. Ig lijkt het slechtste in de mens naar boven te halen en besluit zijn nieuwe gave aan te wenden om de echte dader te zoeken.

Het verhaal lijkt op het eerste gezicht behoorlijk bizar en het gegeven van de twee horens zou er in verkeerde handen zeer snel heel belachelijk kunnen uitzien. Maar gelukkig heeft Horns een zeer degelijke cast en crew gekregen die van het basismateriaal een verrassend goede film maken. Het verhaal is trouwens gebaseerd op een boek van Joe Hill, een naam die misschien niet meteen een belletje doet rinkelen, maar Hill is niemand minder dan de zoon van Stephen King.

Het boek van Hill werd tot filmscript verwerkt door Keith Bunin, een vrij onervaren scenarist die enkel zeven afleveringen van de reeks “In Treatment" schreef. Maar Bunin heeft zich uitstekend van zijn taak gekweten en heeft een scenario afgeleverd dat 100 minuten blijft boeien en alleen in de laatste 20 minuten een beetje ontspoort wanneer volop de gore horrorkaart wordt getrokken waardoor deze scènes niet passen bij de rest van de film.

Achter de camera staat de Franse regisseur Alexandre Aja wiens carrière sterk begon met Haute Tension en de remake van The Hills Have Eyes, maar daarna wegdeemsterde met Mirrors (2008) en Piranha 3D (2010). Met Horns – zijn eerste niet-remake – toont Aja dat hij in dit genre een regisseur is waarmee rekening moet gehouden worden. Met inventief camerawerk en een gepast kleurenpalet schept Aja een troosteloze wereld voor Ig, die met weemoed terugdenkt naar zijn – ook letterlijk – kleurrijke verleden. De scène waarin Igs broer Terry (Joe Anderson) tript is een visueel pareltje.

Horns heeft een niet-lineaire opbouw. De film begint met een scène waarin Ig en Merrin stapelverliefd in het bos liggen. Dezelfde scène komt terug aan het einde van de film, maar krijgt door de voorgaande gebeurtenissen een heel andere betekenis. Veelvuldig wordt er ook gewerkt met flashbacks die de relaties tussen de personages uitklaren. Aan het begin van de film ben je als kijker volstrekt onwetend wat er precies is gebeurd. Zelfs het feit dat Ig wordt beschuldigd van de moord op zijn vriendinnetje, kom je pas na enkele scènes te weten. Het is een vertelstructuur die uitstekend past bij deze film.

horns_2013_blu-ray_pic01.jpghorns_2013_blu-ray_pic02.jpghorns_2013_blu-ray_pic03.jpg

Doorheen de film zitten er heel wat verwijzingen naar de Bijbel, zo zijn er niet alleen de evidente verwijzingen naar de duivel of de zeven hoofdzonden, maar let ook maar eens op de nummerplaten van de auto’s. De outfit van Radcliffe – donkere hoodie met een bordeaux t-shirt eronder – kan een knipoog naar Gryffindor zijn. De naam van Merrin verwijst dan weer naar vader Merrin uit The Exorcist. Het zijn allemaal leuke knipogen voor filmfans.

Kortom, Horns is een film met een origineel gegeven. Het is een beetje een bizarre film die verschillende genres aanboort, maar Horns weet, op het te groteske einde na, zeker te boeien. In de cast springt vooral Daniel Radcliffe eruit als de getormenteerde hoofdfiguur. De Blu-ray ligt inmiddels in de winkelrekken. Op het schijfje vind je ook een ongeveer 20 minuten durende making off waarin cast en crew aan het woord komen over de productiegeschiedenis van de film. Niet echt heel spectaculaire info wat erin verteld wordt, maar toch een leuke extra.

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 26 mei 2015

 

*** Horns trailer ***

25/05/2015

San Andreas (2015) **½ recensie

Naar goede oude gewoonte komen jaarlijks een pak disaster films uit, die uitpakken met aardbevingen, tsunami's, vulkaanuitbarstingen, virussen of tornado's. En de meest ambitieuze in zijn genre moet dit jaar toch San Andreas (2015) worden, met Dwayne Johnson in de hoofdrol. En ambitieus was het zeker, spijtig brengt het script minder deining teweeg dan gehoopt.

san_andreas_2015_poster02.jpg

Korte inhoud: De beruchte San Andreasbreuk maakt zijn gevreesde reputatie waar. Californië wordt getroffen door een allesverwoestende aardbeving. Een SAR-helikopterpiloot (Dwayne Johnson) is erin geslaagd zijn ex-vrouw (Carla Gugino) op te bikken van tussen te brokstukken en proberen nu al het mogelijke om ook hun enige dochter (Alexandra Daddario) te redden. Maar al snel wordt duidelijk dat deze aarbeving nog niet gedaan en is en een gigantische tsunami de stad van de kaart dreigt te wassen.

Wat meteen opvalt was dat deze film niet in regie was van disaster-master Roland Emmerich, maar van Brad Peyton. Een Canadees die in zijn 15 jarige carrière nog maar 2 films op zijn actief had staan, en niet meteen langspeelfilms waarmee je kan uitpakken, tenzij je van slappe humor houdt (Journey 2: The Mysterious Island) of slappe humor met beestjes (Cats & Dogs: The Revenge of Kitty Galore). In deze San Anreas zijn er geen beestjes, en is er zelfs quasi geen humor te bespeuren. Meer nog, de regisseur slaagt er nooit in enige dreiging op te wekken en alles voelt behoorlijk fake aan. Al van bij het begin worden we getrakteerd met een scène die uit een Final Destination sequel had kunnen komen. We zien een blondine die met haar wagen op een bergpas een aantal gevaarlijke stoten uithaalt met haar gsm en haar sjakos op de achterbank, en dit terwijl er tegenliggers voorbij razen. Maar de dame komt goed weg, tot een aardbeving haar voituurke de ravijn induwt. Je zou er bijna bij juichen dat die trut niet langer een gevaar is op de weg.

Maar dit is uiteraard een voorproefje van wat komen zal, want analist Lawrence Hayes (Paul Giamatti), die zijn assistent Dr. Kim Park (Will Yun Lee) verloor tijdens een aardschok nabij de Hoover Dam - een scène die wel erg veel weg had van Superman (1978). En misschien was deze film ook wel iets van een inspiratiebron, want Lex Luthor had toen ook een nucleaire raket afgevuurd in de San Andreas breuk om zo Californië van de kaart te vegen. En de film zit eigenlijk vol van zaken die we al in andere films hebben gezien. Neem nu die wolkenkrabbers die in elkaar storten, dit hadden we al eerder gezien in heel wat Transformer films of zelfs 2012 (2009) van Roland Emmerich, inclusief de tsunami's uit die andere Emmerich film The Day After Tomorrow (2004). Alles wordt gerecycleerd en de makers komen met niets nieuws voor de dag.

Ook het script van Carlton Cuse blinkt niet meteen uit in originaliteit. Het ene cliché volgt het andere op en we voelen ons als toeschouwer telkens 2 stappen verder dan onze hoofdpersonages. Ik vermoed tevens dat de makers weinig kaas hebben gegeten van fysica of aerodynamica, laat staan basis natuurwetten. Ze nemen zelfs een loopje met de geloofwaardigheid. ***spoiler*** Op een gegeven moment zien we de dochter vast zitten in een ruimte van een gebouw die onder water komt te staan na een inslaande tsunami. Haar vader (die daar héél toevallig in de buurt was) slaagt er maar niet in het glas te breken en het meisje verdrinkt. Maar de vader geeft niet op en probeert alsnog het boeltje te forceren en haar naar het oppervlak te brengen. Daar moet hij haar op een tafel zien te leggen (ondertussen zijn we al 4 minuten verder) voor hartmassage. Maar dat lukt niet (meer dan 6 minuten verder). Dan komt plots het rubberen bootje van de moeder in het gebouw binnencrashen, via de stalen roostering en het versterkte glasraam. Het meisje wordt op het bootje gedragen en weggevaren (ondertussen al 10 minuten verder). Opnieuw hartmassage, lukt nog steeds niet. Maar de vader geeft niet op en na een kwartier hersendood komt het meisje dan toch bij bewustzijn, alsof ze even aan het rusten was. Dit moet de langste reanimatie ooit geweest zonder hersenschade. Proficiat! ***end spoiler***

san_andreas_2015_pic01.jpgsan_andreas_2015_pic02.jpgsan_andreas_2015_pic03.jpg
san_andreas_2015_pic04.jpgsan_andreas_2015_pic05.jpgsan_andreas_2015_pic06.jpg

Over Dwayne Johnson heb ik niets op aan te merken. Hij doet wat hij kan met datgene wat hem aangereikt wordt en bewijst nog maar eens dat hij een echte leading man kan zijn. Maar daarnaast hebben we een casting op losse schroeven met soms wel heel bedenkelijk acteerwerk van de intervenanten. De azuurblauwe ogen van Alexandra Daddario kunnen ons nog bekoren, maar de dochter van de protagonist is allesbehalve een personage die we willen volgen. Vreemd genoeg hebben we meer interesse in haar love-interest, gespeeld door de Olly Murs look-alike Ben (Hugo Johnstone-Burt), wiens kleine broertje grappig genoeg Ollie heet.

De slechterik van dienst wordt gespeeld door ex-Fantastic Four lid Ioan Gruffudd, die met dergelijke rollen zijn carrière geen dienst bewijst. Er zit zelfs een onnozel klein rolletje in voor Kylie Minogue (pics) die iets te nadrukkelijk dienst deed als 'product placement', gezien deze film voor een groot stuk in Australië werd gedraaid en de productie waarschijnlijk goed wou staan met het gastland. Maar zij is verre van de enige productplacement. Er zit zelfs een flagrant Apple shot in een aula van een universiteit waar 90% van de studenten met een Apple laptop de les aan het volgen zijn. Ja, disasterfilms kosten blijkbaar veel geld. San Andreas is bij ons in de zalen vanaf 27 mei 2015.

rating

Beoordeling: 2,5 / 5
Recensie door op 25 mei 2015

***Related Post***
10/03/2015: 100 miljoen dollar voor een rampenfilm

 

*** San Andreas trailer #2 ***

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende