De FilmBlog

Regisseur Ruben Fleischer is een nobele onbekende in filmland, al prijken er een aantal tv-producties op zijn palmares waarvan ik nog nooit heb gehoord. Ik wist dus niet meteen wat ik moest verwachten, maar recente geschiendenis leert ons dat debuutregisseurs soms met de meest verrassende prenten voor de dag komen (cf. regisseur Neill Blomkamp met zijn District 9 of Joseph Kosinski met zijn Tron: Legacy). Zijn film Gangster Squad (2013) kan teren op de ware feiten van een gangster uit de jaren 40, met de typische elementen van the good guys die buiten de lijntjes kleuren om the bad guys er van langs te geven. Maffia, een femme fatale en karakterkoppen die tegen een stootje kunnen.

Maar spijtig genoeg is Gangster Squad de zoveelste imitatie van wat al tientallen keren is gedaan en in veel gevallen zelfs stukken beter, denk maar aan L.A. Confidential (1997), The Black Dahlia (2006), The Intouchables (1987), en noem maar op. Fleisher heeft wel de knappe jonge Ryan Gosling kunnen strikken net als Sean Penn in een van zijn meest cartooneske rollen ook. De film op zich gaat snel vooruit en over verveling kan je niet echt spreken, maar dit gangsterepos stijgt helaas niet boven de middelmaat uit.

Korte inhoud: Los Angeles, 1949. De meedogenloze maffiakoning Mickey Cohen (Sean Penn) voert het bewind in de stad en verrijkt zich door de inkomsten uit drugs, wapens, prostitutie en – als het even kan – elke weddenschap die afgesloten wordt ten westen van Chicago. En hij doet dit alles dankzij de bescherming van niet alleen z’n eigen crew, maar ook van de politie en de politici die hij onder de duim houdt. Hij schrikt zelfs de moedigste en hardste politieagenten af, behalve een kleine geheime afdeling van de LAPD die, onder leiding van Sgt. John O'Mara (Josh Brolin) en Jerry Wooters (Ryan Gosling), hun krachten bundelen om Cohen neer te brengen.

Sean Penn speelt voortreffelijk de ultra-gewelddadige en gemene Mickey, maar zijn smoelwerk lijkt wel soms iets te karikaturaal en het deed met bij momenten denken Al Pacino in één vande meest foute films van de 90’ties, Dick Tracy (1990). Maar gelukkig voor hem is hij niet de enige karikatuur in de film, en dat wijst er dus op dat het een duidelijke keuze was van de regisseur. Maar het verschil met een film als Dick Tracy en Sin City (2005) is dat deze film gebaseerd zijn op comic books, en deze Gangster Squad zich de comic stijl wil opmeten, zonder er ooit echt in te slagen. Het was een poging om van The Untouchables (1987) een soort comic versie te maken, maar het komt niet verder dan een samenraapsel van voorverwarmde clichés en schaamteloze hommages, alsof deze film nog maar kin tippen met B-film Mobsters (1991). Ja, Gangster Squad had een betere cast en meer middelen (60 miljoen dollar), maar daar blijft het ook bij.

De film gebaseerd op het boek van Paul Lieberman en het scenario van Will Beall heeft ook geen duidelijke hoofdacteur, maar dans uiteindelijk tussen de no-nonsense 'cop' Josh Brolin en de gladde Ryan Gosling, die aanpapt met het liefje van Mickey, Grace Faraday (Emma Stone). Ik denk dat Emma misschien 10 minuten in beeld komt en moet haar meest eenzijdige vertolking zijn sinds haar deelname in The House Bunny (2008). Haar relatie met Jerry (Gosling) heeft nul meerwaarde in het verhaal. Grace is geen femme fatale die een dubbel spel speelt, noch wordt ze gebruikt als belangrijke informatie van de 'Gangster Squad'. Meer dan wat flaneren en zwoele blikken werpen zat er dus voor Emma Stone niet in. Maar in die typische jaren 40 jurkjes ziet ze er wel behoorlijk appetijtelijk uit. Nick Nolte zien we ook passeren als de hoofdcommissaris die de opdracht geeft om Mickey aan te pakken. Moddervet en met haperende zware gromstem wordt ook hier gestalte gegeven aan de macho-stijl van toen. Screentime misschien 4 à 5 minuten.

In de bijrollen zien we ook nog Michael Peña, Robert Patrick en Anthony Mackie. Verdienstelijke prestaties maar net iets te weinig in beeld om voldoende indruk te kunnen maken. Zoals ik al eerder zei heeft de film eigenlijk 2 good guy hoofdacteurs en één bad guy, bijgevolg blijft er nog maar weinig plaats over voor de andere acteurs. Komt daar nog bij dat er heel wat actie-scènes in de film steken.

De grootste verdienste van deze misdaadprent is dat hij met zijn 110 minuten nooit echt verveelt. Er zitten nu en dan wat knappe shots tussen, en de charismatische acteurs vullen voldoende het scherm en alles is best wel stijlvol in beeld gezet. Ook de muziek van Steve Jablonsky (de componist van heel wat Michael Bay films) mocht er zijn, met een interessante mix tussen retro en moderne muziek. Jablonsky heeft Carter Burwell vervangen op de productie en heeft er uiteindelijk het beste van gemaakt. Toch hoop ik dat de componist eens een niet-actie film zal componeren, zodoende we eens een andere kant van hem kunnen horen. Het enige spijtige aan de score is dat er geen centraal thema in zit wat alles een stuk meer memorabel zou maken, maar desondanks een verdienstelijke soundtrack. Gangster Squad is ook een mooi promo-spotje voor rokers, dus mocht je net gestopt zijn met roken is dit misschien niet meteen de beste film om te zien. Het aantal shots van Emma die sigarettenrook uitblaast zijn nauwelijks bij te houden.

Kortom, het verhaal stelt niets voor. En gezien de regisseur duidelijk geen ervaring heeft met actie zijn veel scènes ook heel onduidelijk. Je weet bij momenten niet precies wie er nu op wie aan het schieten is. Ook al vliegen de kogels je rond de oren, heeft de Gangster Squad een nogal de domme strategie om geen strategie te hebben en er gewoon pif-poef-paf op af te stormen. Gezien de middelen die voorhanden waren en de aanwezige cast zat er heel wat meer in mits er een andere regisseur achter de camera zou staan. Op de Blu-ray valt er gelukkig nog iets te rapen, met de audio-commentaar van de regisseur waarin hij ons een rondleiding geeft in zijn parcours van foute beslissingen. Maar ook een pak deleted scènes. Ik heb echter geen bioscoop-shootout-scène gezien waarover heel wat te doen was. De Blu-ray ligt sinds vorige week (12 juni 2013) in de winkelrekken. (quotering 2/5)

***Related Post***
24/08/2012: Gangsterfilm Lawless met Tom Hardy en Shia LaBeouf
24/07/2012: Gangster Squad genoodzaakt om gevoelige scène te verwijderen

Een paar jaar geleden werd er uitgekeken naar de beursfilm Wall Street: Money Never Sleeps (2010) van Oliver Stone, de sequel op de film uit 1987. Vooral na de kredietcrisis van 2007 was zo’n film bijzonder actueel. Een jaar daarop kwam Margin Call (2011) uit, over financiële spelletjes met grote consequenties aan de vooravond van de beurscrash. Nu kijk iedereen uit naar The Wolf of Wall Street (2011) van Martin Scorsese.

Korte inhoud: Eind jaren ´80. Jordan Belfort (Leonardo DiCaprio) is een aan drugs, drank en seks verslaafde effectenmakelaar, die door fraude multimiljonair wordt. De voormalige meubelhandelaar Danny Porush (Jonah Hill) is hierbij zijn zakenpartner. Samen smijten ze enorme sommen geld over de balk met hun excessieve levensstijl vol drugs en feesten. Belfort ziet zijn carrière ten onder gaan wegens aanklachten tegen fraude, waarbij corruptie op Wall Street en invloed van de maffia de grootste rol spelen.

Scorsese's vorige film Hugo (2011) mocht dan wel een sterke prent zijn, ik zie de regisseur liever bezig op dergelijke vehikels waar de geur van geld en corruptie onze bijnieren injecteren met nog meer adrenaline, genietend van de sensatie van onbegrensde macht die de karakters uitstralen. En hierbij de criminelen en fraudeurs op een wel heel charismatische wijze op te voeren, denk maar aan Goodfellas (1990) en Casino (1995), om hen nadien te laten botsen met de dagdagelijkse koude realiteit van het lot.

De film is gebaseerd op het boek van Jordan Belfort zelf, en in scenario gegoten door Terence Winter, scenarist van ondermeer de hitserie Boardwalk Empire. En dit is ondertussen de 5de samenwerking van Scorsese met zijn fetish-acteur Leonardo DiCaprio, die voor deze gelegenheid nog eens de peperdure anamorfobe filmlenzen zal bovenhalen.

In de trailer zien we ook een grappige interventie van Matthew McConaughey, een acteur die zich de laatste jaren telkens weer opnieuw uitvindt. Zelfs regisseur Spike Jonze (Where the Wild Things Are, Being John Malkovich) heeft een acterende rol in de film, naast die andere regisseur Jon Favreau. Bij de actrices zien we ondermeer Cristin Milioti, Katarina Cas en Margot Robbie. Zelfs de Franse acteur Jean Dujardin is van de partij. The Wolf of Wall Street komt in de States uit op 15 november 2013, nadien bij ons.

***Related Post***
27/03/2007: DiCaprio en Scorsese in Wall Street film

Dit is wel een leuk lijstje, die eigenlijk oneindig lang kan zijn. Een lijstje met Top 10 Plot Holes is behoorlijk subjectief en kan zeker aangevuld worden met andere en misschien nog betere voorbeelden, maar deze 10 films bleven ons toch wel bij. Maar er zullen nog wel Plot Hole lijstjes volgen. Wat is een plot hole? Letterlijk een gat in het verhaal, een soort inconsistentie die tegen de logica van het verhaal/plot ingaat. Het kan gaan om een fout of een soort tegenstrijdigheid binnen de structuur van het verhaal of de motivatie en handelingen van de personages.

Een sigaret die plots langer wordt naarmate de conversatie vordert is geen plot hole, maar een continuïteitsfout. De journalisten die het hebben over het laatste woord van Charles Foster Kane op zijn sterfbed in het meesterwerk Citizen Kane (1941) is wel een plot hole, want op het moment dat Kane sterft is hij moederziel alleen en fluistert hij het woordje "Rosebud". Had zijn butler het gehoord dan had hij naast het bed moeten staan en dus in het shot. Hieronder zijn 10 plot holes bij films die de moeite zijn om te gaan analyseren. Ik zal er maar bij vertellen dat er ook heel wat spoiler alerts zijn (duh!)

1. Ocean's Eleven (2001) Steven Soderbergh
Ocean's Eleven is een slimme heistfilm met een ingenieuze bankroof in een casino. Alles lijkt waterdicht op één puntje na, van waar komen de flyers die naar buiten worden gedragen in de camionette? Flyers zijn niet meteen iets wat je gaat vinden in een beveiligde bankkluis. De Aziatische acrobaat kon ze niet meebrengen in zijn kleine kist en ook Danny (George Clooney) en Linus (Matt Damon) konden de flyers niet hebben meegebracht. Zelfs regisseur Soderbergh heeft in de audio-commentaar toe dat hij geen idee heeft van waar de flyers komen.

2. Batman Begins (2005) Christopher Nolan
Ik ben fan van de Nolan Batman films, en ik neem de foutjes in Batman Begin er met liefde bij, maar er zit toch wel een reukje aan hun Microwave Conundrum. De Doomsday Machine die Ducard en Scarecrow hebben ingezet om de bevolking van Gotham te infecteren met een toxische hallucinogene stof. Het plan lijkt behoorlijk vernuftig: het water wordt geïnfecteerd en met een soort microwave systeem zal al het water verdampen, met als gevolg dat de bevolking de stof zal inademen. Enig probleempje bij dat plan is dat het menselijk lichaam hoofdzakelijk bestaat uit water en zou dus aan het koken gaan wanneer het systeem in werking zou treden. Dat zou de infectie alsvolgt onmogelijk maken en tevens compleet overbodig.

3. Superman (1978) Richard Donner
Superman blijft nog steeds een referentie, ook na de nieuwe Man of Steel (2013). Maar toch zijn er heel wat rare wendingen in de film. Zo is het me helemaal niet duidelijk hoe Lex Luthor met zijn idee komt opdraven om Superman bloot te stellen aan een Krypton brokstuk. (1) Wat is de kans dat een brokstuk van Krypton op aarde zou zijn geland? 1 op 1 triljard ? Kans is in ieder geval groter om de Lotto te winnen dan een brokstuk van Krypton op aarde aan te treffen. (2) In de film hebben ze dan wonder boven wonder een brokstuk ontdekt op Addis Abeba in Ethiopië, maar hoe weet Luthor met zekerheid dat het van Krypton afkomstig is? (3) En hoe leidt hij af dat een Krypton brokstuk radioactief zou kunnen zijn voor inwoners van Krypton? (4) Maar het wordt pas echt onnozel wanneer Lex met het plan komt opdraven om twee raketten af te vuren in twee verschillende richtingen om zo te vermijden dat Superman die dingen allebei onschadelijk kan maken. Hij zou volgens Lex een keuze moeten maken tussen één van beide raketten. Vreemd want een paar minuten daarna zien we hem toertjes rondvliegen rond de aardbol in nano-seconden. Het lijkt wel zo snel als de trip die Lex heeft genomen van Metropolis naar Addis Abeba, en nadien naar Colorado om uiteindelijk te eindigen in Metropolis, en dat alles op nog geen dag tijd.

4. Back to the Future 3 (1990) Robert Zemeckis
Back to the Future zijn leuke films, maar je mag niet al te diep beginnen nadenken over het tijdrijzen. In Back to the Future 2 komt Doc zijn maatje Marty en Jennifer halen opdat ze gevaar lopen in de toekomst. Dit moet zowat het domste zijn wat ooit in scenario-vorm werd gegoten, want wat je ook mag veranderen in de toekomst, eenmaal je terug reist naar het heden blijft alles toch weer bij het oude. Enkel manipulaties in het verleden hebben een impact op de toekomst. Maar wat ik zelf heel grappig vond was de aandrijving van de Delorian. In de eerste film wordt er heel wat energie gestoken in het moeilijk te bekomen Plutonium, een bliksem-inslag of een futuristische food processor om de Delorean op snelheid te laten komen. Maar in het derde deel volstaat het een trein aan te drijven met stoom gezien het systeem om 1.21 Gwatt te bekomen aanwezig is uit de toekomst. Maar dan zouden er in principe twee voertuigen moeten zijn (die van Marty en deze waarmee Doc naar het verleden is gegaan), met als volgt dat de kapotte carburator en het gebrek aan gas waarschijnlijk wel opgelost kan worden met het voertuig waarmee Doc is gekomen. Waarom weet ik dat er nog benzine is én dat er geen andere schade is aan het voertuig buiten de time circuits? Wel, anders zou Doc dat in zijn brief hebben gemeld.

5. Star Trek: Into Darkness (2013) J.J. Abrams
J.J. Abrams zorgt met zijn Star Trek: Into Darkness (2013) dat we van de eerste minuut tot de laatste overdonderd zijn door de actie, in de hoop dat we ons niet al teveel vragen zullen stellen over het plot, zoals bijvoorbeeld die scène met Scotty die zomaar eventjes ongezien in de Dreadnaught van Admiral Marcus vliegt (ook al vloegt hij zich toe aan in een lijn van klaarblijkelijk stekeblinde piloten), ontgedetecteerd een radio-communicatie kan maken met Kirk, laat staan te knoeien met hun systeem. Zelfs een klaarblijkelijk achterlijk security-bemanningslid, op een schip met een beperkte crew, heeft niet meteen door dat Scotty een indringer is. Je zou je zelfs kunnen afvragen waarom er een gevecht moet plaatsvinden tussen Spock en Khan op een vliegende schotel omdat Khan in bezit zou zijn van superbloed die Kirk zou kunnen redden. Bones had toch gewoon het bloed kunnen nemen van die 72 (!!!) andere super-wezens in cryo-slaap aan boord van het schip. Mar het leukste vond ik nog de jaartelling. We bevinden ons in 2260. Mooi. Khan zou 300 jaar geleden ingevroren zijn op aarde. Mooi…eu… dat zou ons terugbrengen naar 1960. Wat zou deze kerel dan afweten van spaceships en teletransport beams en wat nog allemaal. In die tijd konden we met moeite nog maar een bemande raket naar de maan sturen. En ja, het zou me verbazen dat de cryo-technologie ook nog in de kinderschoenen stond, gezien je zelfs nog met moeite ijscream voor meer dan 3 dagen kon bewaren in de frigo.

6. The Matrix (1999) Andy Wachowski & Lana Wachowski
The Matrix blijft voor mij één van de meest gewaagde science-fiction concepten uit de filmgeschiedenis. En hier kunnen we misschien niet meteen over een plot hole spreken, dan wel over een onlogische redenering. Als de computerwereld er in slaagt om een dergelijk systeem op de been te brengen met mensen als levende batterijen, waarom geef je hen dan de mogelijkheid tot 'vrij denken'? Waarom zorgen ze er niet voor, gezien ze toch alles kunnen controleren, dat de mensen hun eigen bestaan niet in vraag kunnen stellen. Dit had er meteen voor gezorgd dat er geen hackers zijn. En van hackers gesproken, waarom bestaan er computers in deze virtuele wereld? Geen computers = geen hackers = geen Neo. Waarom geen middeleeuwse samenleving creëren? Het systeem zou toch stukken eenvoudiger zijn om te beheren. Scrap that, waarom hebben die machines niet gewoon koeien genomen?! Die geven ook warmte en je hebt zelfs geen complex droom-systeem nodig. They don't give a rats ass, they are cows!

7. Planet of the Apes (2001) Tim Burton
Een andere confronterende science-fiction prent is Planet of the Apes (1968) van Franklin J. Schaffner. Wat als we in een toekomst zouden leven waarin de apen het voor het zeggen hebben en de mensen de huisdieren worden. Met een beetje spielerei hebben de scenaristen een min of meer plausibel verhaal kunnen opbouwen. Maar Tim Burton moest er zijn eigen sausje aan toevoegen met zijn Planet of the Apes (2001) remake, en ging zelfs nog een beetje verder met het in beeld brengen van een centrum waar apen worden opgeleid. Tot hier toe alles in orde, maar dan landen ze niet op Aarde zoals in de originele film, maar wel op een andere planeet. De twee manen in de hemel wijzen daar trouwens op. Allemaal goed en wel, maar één ding hebben ze over het hoofd gezien: "van waar komen die paarden dan?!" Tenzij die paarden met een ruimtetuig op dezelfde manier op de planeet zijn geland als de astronauten en de apen, heb ik geen idee hoe die daar terecht zijn gekomen. In de originele film zijn er ook paarden, maar die zijn op Aarde gebleven, en je zou er vanuit kunnen gaan dat ze de apocalypse hebben overleefd! Maar als men spreekt van een compleet andere planeet, wie heeft die paarden dan met een ruimteschip overgebracht?!

8. Inside Man (2006) Spike Lee
Ik heb genoten van Inside Man en net daarom kan ik mij soms zo druk maken over bepaalde onlogische plotwendingen. En in Inside Man zijn er heel veel zaken waar je de wenkbrauwen van gaat fronsen. Zo is het mij niet helemaal duidelijk hoe het personage van Clive Owen één week ongezien in de bank kan vertoeven en dat geen enkele bankbediende heeft opgemerkt dat hun bergruimte plots met 6 m² is ingekort. Laat staan dat de bank niet plots bedwelmd werd met de geur van een opengebroken riolering (hij had misschien beter zijn behoefte gedaan in een onnozele emmer met deksel). Maar het punt waar ik maar niet kan vatten is waarom het personage van Christopher Plummer dergelijke incriminerende papieren zou achterlaten in een bank, laat staan dat hij dit bewijs niet al jaren geleden zou hebben vernietigd. Wat ontbrak was een motivatie. Als hij dit daar hield om ooit in het reine te komen met zichzelf, dan had hij zich toch alle moeite gespaard om de documenten en de diamanten terug op te eisen.

9. The Hangover (2009) Todd Phillips
The Hangover was een grappige prent, de sequels waren uiteindelijk het bekijken nauwelijks waard en dus geen echte uitdaging om plot holes te vinden. Maar in de eerste film zit toch wel iets van een gapende plot hole. Waar is Doug (Justin Bartha)? Wel zijn vrienden hebben hem achtergelaten op het dak van een hotel voor 2 dagen. En wij moeten geloven dat hij daar gewoon zat te wachten? James Franco’s personage zat met zijn arm vast onder een rotsblok in 127 Hours (2010), en als je ziet tot wat hij allemaal in staat was om vrij te komen, dan heb je geen idee waarom Doug nog steeds op het dak zat. De enige reden die ik me voor de geest kan halen is dat hij uiteindelijk toch niet in het huwelijksbootje wou stappen.

10. Minority Report (2002) Steven Spielberg
Ik had Prometheus (2012) kunnen nemen als laatste film, maar ik heb hier al genoeg over geleuterd dat ik voor mijn laatste film Minority Report uitkoos. Auteur Philip K. Dick is een genie, dus een plot hole vinden is zijn werk is net dat stukje interessanter. Er zijn natuurlijk die kleine schoonheidsfoutjes zoals het oog van het personage van Tom Cruise die nog steeds toegang biedt tot het gebouw, terwijl zowat iedereen naar hem op zoek is. Of het feit dat hij te weten kwam dat hij iemand zou vermoorden, er toch alles aan doet om de "echte moordenaar" op te zoeken, en bij gevolg het risico vergroot dat hij niet alleen gevat zou worden, maar ook nog eens de moord zou begaan. Al wat hij moest doen was zich ergens gaan verschuilen in een andere stad om nadien te bewijzen dat het systeem niet deugt. Maar waar ik mij nog meer aan stoorde was dat er nooit een bal was met de naam van Lamar Burguess. Lamar droeg iemand op om een vrouw te vermoorden om nadien de moord op net dezelfde manier uit te voeren. Inderdaad, de Precogs zullen de twee scènes door elkaar halen, maar dat sluit niet uit dat er wel een bal moet zijn met de naam van Lamar.

We hebben ons wederom door de mailbox geworsteld en hier zijn de antwoorden en winnaars van de The Haunting in Connecticut 2: Ghosts of Georgia (2013) wedstrijd. Ik geef toe dat de film waarschijnlijk wel niet veel soeps zal zijn, maar toch was er behoorlijk wat belangstelling. De 5 mensen die een duo-ticket in de bus mogen verwachten zijn: M. Staes, K. Goossens, B. Vanneste, A. De Groof, D. Voets. Proficiat aan de winnaars! De tickets mogen jullie nog deze week in de bus verwachten. Stel je bioscoopbezoek niet teveel uit, want ik heb het gevoel dat deze prent snel uit het programma zal vallen. Hieronder zijn de correcte antwoorden.

1. The Shining
2. The Grudge
3. Evil Dead
4. A Tale of Two Sisters
5. 1408
6. Shutter
7. Mirrors
8. Poltergeist
9. Rinne
10. The Ring

***Related Post***
08/06/2013: The Haunting in Connecticut 2: Ghosts of Georgia wedstrijd

Er is zopas een nieuwe trailer on-line van de opkomende post-apocalyptische thriller Elysium (2013) van Neill Blomkamp, de regisseur van wt voor mij de Beste Film van 2009 was, de intelligente, grappige en ontroerende District 9 (2009). De verwachtingen voor deze nieuwe prent zijn dus sky high. En dit is nog maar zijn 2de film!

Korte inhoud: In het jaar 2159 bestaan er twee klassen: de zeer rijke mensen die op een ruimtestation met de naam Elysium wonen, en de rest, die op een overbevolkte Aarde moeten leven. Secretaris Rhodes (Jodie Foster) is een hardvochtige regeringsleider die er alles aan doet om de luxe levensstijl van de bewoners van Elysium te beschermen. Nieuwe anti-immigratiewetten zijn dan ook het gevolg. Dat weerhoudt de Aardbewoners er echter niet van te proberen Elysium te bereiken. Op alle mogelijke manieren. De terminaal met kanker gediagnosticeerde 36-jarige Max DeCosta (Matt Damon), moet op Elysium geraken wil hij kunnen genezen. Met enige tegenzin begint hij aan een gevaarlijke missie die hem zal confronteren met de gewelddadige Kruger (Sharlto Copley).

Het budget van de Elysium bedraagt 120 miljoen dollar wat een serieuze portefeuille is voor een regisseur die zijn tweede langspeler maakt. Hoewel, dit is hetzelfde budget als die andere post-apocalyptische film Oblivion (2013) van regisseur Joseph Kosinski - en dit was ook zijn tweede langspeelfilm. Benieuwd om te zien welke van de twee de betere sci-fi zal maken en welke film beter zal scoren bij het publiek. Het zijn in ieder geval twee regisseur die overlopen van talent en naast de regie van de film ook het scenario hebben geschreven. Het verschil tussen beide regisseurs is misschien dat Kosinski vooral inzet op de looks en stijl van de film, en Blomkamp wil met zijn prent iets vertellen over onze maatschappij.

De film heeft wat vertraging opgelopen en er waren reshoots in october van 2012. De precieze reden van de reshoots is niet duidelijk, ofwel hebben ze wat setbacks gehad tijdens de productie of is Sony Pictures niet overtuigt van de eerste rough cut. Matt Damon wou zelf ook een film maken, Promised Land (2012), maar gezien de reshoots langer duurder dan verwacht moest hij de regie van de film overlaten aan Gus Van Sant. Hij heeft wel het scenario geschreven en zal er ook de hoofdrol in vertolken.

Het post-apocalyptische genre heeft al heel wat knappe films opgeleverd (cf. Children of Men (2006)), maar ook heel wat stinkers (cf. Babylon A.D.). Toch heb ik het vermoeden dat deze misschien wel één van de meest originele blockbusters zal worden deze zomer. Toch moet gezegd worden dat 120 miljoen productiekost + 100 miljoen promotie en distributie kost, een pak geld is om op te halen tijdens een bioscooprelease. De Tom Cruise film Oblivion heeft wereldwijd 280 miljoen opgebracht tijdens zijn bioscooprelease, benieuwd of Matt Damon zijn collega-acteur van de troon kan stoten. Het is in ieder geval een strijd met gelijke wapens. Elysium komt op 14 augustus 2013 bij ons in de bioscoop.