05/03/2015

The November Man (2014) ** Blu-ray recensie

Wat kan er nu verkeerd zijn met een spionage-thriller waarin we een ex-007 acteur en een ex-bondgirl aan het werk zien? Alles zo blijkt, na het zien van The November Man (2014) van actie-veteraan Roger Donaldson (The Recruit,Cocktail, Species, No Way Out). De regisseur is ondertussen 70 jaar en het valt op dat hij tegenwoordig vaak oude mannen opvoert in zijn films in het gezelschap van jonge dames. Had hij nu nog een script die nog maar voor de helft geloofwaardig was met iets minder clichés, dan had dit nog een degelijke actiefilm kunnen worden die op z'n minst de prijs van de popcorn waard is.

the_november_man_2014_poster.jpg

Korte inhoud: Ex-CIA agent Peter (Pierce Brosnan) hoopt rust te vinden in het runnen van een vredig Zwitsers hotel, maar wordt terug in het spel gebracht door ex-collega John Hanley (Bill Smitrovich). Als een vriendin van Peter, Natalia Ulanova (Mediha Musliovic), vlak daarna vermoord wordt, is hem duidelijk dat er dubbelspel wordt gespeeld. Zijn protegé David (Luke Bracey) opent de jacht op hem, maar zal heel wat uit de kast moeten trekken om zijn leraar af te troeven. Peter zal al zijn kennis en ervaring nodig hebben als blijkt dat de missie van de CIA directie tot het Kremlin reikt.

De film is gebaseerd op het zevende volume van 'The November Man' romanreeks van Bill Granger, die zowat in hetzelfde water vist als de Jack Ryan boeken van Tom Clancy; ook al zijn ze iets minder bekend. De film werd gemaakt met een relatief minuscuul budget van 15 miljoen dollar. Toch merk je er eigenlijk niet zo heel veel van. Het is echter duidelijk dat de grote filmstudio's geen interesse hadden om hiervan een franchise uit te bouwen. Bij dergelijke spionage-thrillers is er uiteraard heel wat concurrentie. Paramount heeft zijn Jack Ryan en Ethan Hunt, Universal heeft Jason Bourne en MGM heeft James Bond. Niemand zat echt te wachten op de avonturen van Peter Devereaux...zo blijkt. The November Man had al in 2007 in de zalen moeten draaien, maar het heeft geduurd tot vorig jaar om dit project uiteindelijk in productie te brengen. Gezien het relatief kleine budget werd geopteerd om te draaien in Belgrado, Servië in plaats van Berlijn zoals het stond beschreven in het boek

Met Poetin die zich steeds meer in de kijker werpt als oproerkraaier merk je dat Hollywood de koude oorlog terug wil invoeren en opnieuw uitpakt met Russische schurken. Hoewel in deze prent ook de Amerikanen boter op hun hoofd hebben. Alles draait echter rond een kwaaie Russische generaal die heel wat menselijk leed heeft veroorzaakt, met name het 2 jaar lange misbruik van een tiener meisje. Om te voorkomen dat zijn obscure verleden het daglicht ziet, stuurt hij zijn "hit-vrouw" Alexa (Amila Terzimehic) op pad om al wie iets van de zaak afweet uit te schakelen. En ondertussen wordt de vluchtelinge Alice Fournier (Olga Kurylenko) ingeschakeld om de oorlogsmisdaden van de generaal te onthullen, *** spoiler *** maar je hoeft geen spionage-kenner te zijn om te weten dat Alice Fournier eigenlijk Milla is. Ik had het al door na haar eerste tussenkomst. *** end spoiler ***.

Het script werd geschreven door het duo Michael Finch (Predators) en Karl Gajdusek (Oblivion, Trespass), die zowat elk spionage-cliché op papier hebben gezet, vermengd met wat shoot-outs, vecht-scènes, achtervolgingen en one-liners zoals deze: "You just doomed us to another decade of conflict". Maar niets was echt memorabel, met uitzondering van misschien Olga Kurylenko in een sexy kort cocktail jurkje en de stretchings van atletiek kampioene Amila Terzimehic. Maar ook al werd de assassin Alexa gepresenteerd als een bas-ass moordvrouw, werd ze toch wel op een vrij lullige manier uitgeschakeld. Ik heb toch wel even moeten lachen, tevens de enige glimlach tijdens dit 1u45 minuten durend Brosnan-spektakel.

the_november_man_2014_pic01.jpgthe_november_man_2014_pic02.jpgthe_november_man_2014_pic03.jpg
the_november_man_2014_pic04.jpgthe_november_man_2014_pic05.jpgthe_november_man_2014_pic06.jpg

Brosnan heeft ervaring met spionagefilms, maar hier brengt hij een James Bond op een paar maanden van zijn pensioen. Maar het is vooral de wat oubollige aanpak van de regisseur die van deze prent allesbehalve een hedendaagse spy thriller maakt. De personages in de film worden ook niet echt goed uitgewerkt. Zo verdwijnt het karakter Perry Weinstein (Will Patton) halverwege het verhaal zonder een duidelijke verklaring en een personage van Sarah (Eliza Taylor), het nieuwe vriendinnetje van David, die in haar been wordt gesneden en naar het hospitaal wordt afgevoerd, daar vernemen we niets meer van. Een goeie scenarist zou dergelijke fouten niet maken.

The November Man verveelt weliswaar niet en indien je niet zo'n hoge verwachtingen koestert, kan het best wel vermakelijk zijn in verstand-op-nul-modus. Er is ook niet echt iets verkeerd met de prent, maar het is de middelmatigheid van alles die maakt dat The November Man eigenlijk beter zou functioneren als tv-serie dan als een bioscoopprent. Maar ga het zelf maar gaan ontdekken op de Blu-ray die vorige maand is uitgekomen, spijtig genoeg zonder extraatjes.

rating

Beoordeling: 2 / 5
Recensie door op 5 maart 2015

 

*** The November Man trailer ***

04/03/2015

Hector and the Search for Happiness (2014) **½ Blu-ray recensie

We kennen Simon Pegg allemaal als de Britse acteur-scenarist die samen met Nick Frost in o.a. Shaun of the Dead (2008), Hot Fuzz (2007) of The World's End (2013) de lachers op zijn hand kreeg. Na Frost in Cuban Fury is het nu de beurt aan Pegg om zonder zijn komische maatje een film te dragen. Dat doet hij in Hector and the Search for Happiness (2014) waarin het hoofdpersonage op zoek gaat naar dé manier om gelukkig te worden. Dat resulteert in een aangename film die lekker wegkijkt maar veel te oppervlakkig blijft.

hector and the search for happiness

Korte inhoud: Hector is een Britse psychiater wiens leven volledig is vastgeroest. Hij vraagt al jaren hetzelfde ereloon, ziet al jaren dezelfde patiënten en ook zijn relatie met de mooie Clara (Rosamund Pike) lijdt aan sleur. Clara werkt voor een groot farmaceutisch bedrijf en wanneer ze samen met haar collega’s het succes van hun nieuwste hitpil Tranquiline vieren, heeft Hector een interessant gesprek met de eigenares van het restaurant. De vrouw zegt Hector onomwonden “I want happiness!” (en dus niet “I want a penis”, zoals Hector aanvankelijk begrijpt).

Deze uitspraak zet Hector aan het denken. Zijn netjes geregelde leven begint hem steeds meer parten te spelen en op een gegeven moment slaan Hectors stoppen door tijdens een sessie met een patiënt. Hij vertelt Clara dat hij op wereldreis vertrekt om zijn geluk te gaan zoeken. Wanneer hij terugkomt weet hij niet, wel dat Shanghai zijn eerste bestemming wordt. Tijdens zijn trip krabbelt Hector zijn bevindingen in een dagboek dat hij van Clara heeft gekregen.

Op het vliegtuig naar China maakt Hector kennis met de steenrijke Britse ondernemer Edward (Jean Reno) bevriend raakt. Los Angeles is de laatste stop en daar heeft hij een afspraak met zijn verleden in de gedaante van Agnes (Toni Collette).

Hector reist dus de hele wereld rond, maar behalve LA waar Agnes woont, kom je niet te weten waarom hij net naar Shanghai, Tibet of Afrika trekt (de bestemming in Afrika wordt overigens niet gespecificeerd). Aldus lijkt de film bij momenten een veredelde reisreportage. Simon Pegg is geloofwaardig als vastgeroeste psychiater die transformeert in nieuwsgierige toerist, maar kunnen we echt sympathiseren met een personage dat zijn vriendin enkele dagen na zijn vertrek al bedriegt? Over het hoe en waarom heb je als kijker overigens vaak het raden. Maar als we kijken naar het parcours van regisseur Peter Chelsom (Serendipity, Shall We Dance, Hannah Montana: The movie) mag dit eigenlijk geen grote verrassing zijn.

Hector and the Search for Happiness mist vooral scherpte en durf om op te vallen en zo schaart de film zich achter zijn hoofdpersonage. Het personage van Hector is een saaie psychiater die echter na een snoepreisje een openbaring krijgt en plots transformeert tot gelukkige mens. Zonder dat daarvoor een concrete reden is. Behalve Agnes die Hector op het einde van de film op zijn plaats zet, gaan de andere personages immers vrij luchtig om met de rijke westerling die hun leven binnendringt. Of moeten we deze film zien zoals Hector zijn patiënten ziet: oppervlakkig en zonder eigen mening?

Visueel valt Hector and the Search for Happiness wel positief op. Regelmatig zijn er op het scherm immers kleine animaties of teksten te zien. Zo worden Hectors belangrijkste dagboekspinsels ook op het scherm ‘geschreven’. Of tekent Hector iets in zijn dagboek (verrassend eigenlijk hoe goed de psychiater kan tekenen). Af en toe neemt een animatie het ook van de acteurs over, maar dit stoort niet. Integendeel zelfs, het voegt creativiteit, originaliteit en durf toe aan de film en doet een beetje denken aan de stijl van Michel Gondry (o.a. in The Science of Sleep).

hector_and_the_search_for_happiness_2014_blu-ray_pic02.jpghector_and_the_search_for_happiness_2014_blu-ray_pic03.jpghector_and_the_search_for_happiness_2014_blu-ray_pic01.jpg

Het is leuk om Simon Pegg eens iets subtieler en serieuzer te zien acteren. In deze film moet hij het minder hebben van zijn komisch talent, maar hij slaagt er wel behoorlijk in de film te dragen. In de bijrollen zien we vooral heel veel talent waar veel te weinig mee gedaan wordt: Rosamund Pike, Jean Reno, Toni Collette, Stellan Skarsgaard… Enkel Christopher Plummer weet een scène volledig naar zijn hand te zetten, maar over het algemeen zijn de bijrollen veel te weinig uitgediept.

Hoewel Hector and the Search for Happiness een film is over serieuze filosofische zaken, is het resultaat een (v)luchtige film. Verwacht zeker geen duidelijk antwoord op de vraag ‘wat is geluk?’ of nieuwe spectaculaire inzichten in de gelukskwestie. Hectors bevindingen zijn niet bijster origineel en vrij algemeen bekend bij iedereen. Zo ontdekt Hector in China dat je van geld niet gelukkig wordt maar dat het wel handig is als je het hebt. Dat een psychiater ontdekt dat "listening is loving" is ook wel straf…

Kortom, Hector and the Search for Happiness is een film met veel goede bedoelingen, maar die komen er helaas niet echt uit. De dvd met als extra een making-of is reeds verkrijgbaar.

rating

Beoordeling: 2,5 / 5
Recensie door op 4 maart 2015

 

*** Hector and the Search for Happiness trailer ***

03/03/2015

The Beach (2000) *** Blu-ray recensie

Ik heb genoten van The Beach (2000) toen deze in de bioscoop te zien was. Het was twee jaar geleden dat Leonardo DiCaprio zich nat had gemaakt voor Titanic (1997), maar deze keer ging hij het zoeken in meer tropische wateren.

the_beach_1999_blu-ray.jpg

Korte inhoud: In een goedkoop hotelletje in Bangkok maakt de Amerikaanse rugzaktoerist Richard (Leonardo DiCaprio) kennis met Daffy (Robert Carlyle), een dertiger die getekend is door jarenlang druggebruik. Hij beweert dat hij het paradijs op aarde heeft ontdekt. Het is het perfecte strand, ingesloten door steile kliffen en onbereikbaar voor de gewone toeristen. Het is voor hen zelfs verboden terrein. Richard is meteen geïntrigeerd. Hij heeft immers de VS verlaten voor een zoektocht naar de ultieme schoonheid, spanning én gevaar. Diezelfde nacht pleegt Daffy zelfmoord. Als afscheidsgeschenk laat hij Richard een kaart na met de beschrijving naar "The Beach". Samen met het Franse koppel Françoise (Virginie Ledoyen) en Etienne (Guillaume Canet) gaat Richard het ultieme avontuur aan. Tijdens hun tocht moeten ze alle drie hun grenzen verleggen en het grote gevaar trotseren.

The Beach is gebaseerd op de cultroman van Alex Garland, die later de geweldige sci-fi thriller Sunshine (2007), ook al geregisseerd door Danny Boyle. De ster van de fim is Leo, en in die periode was hij zelfs meer een God dan gewoon maar een filmster. Zijn naam op een affiche zou volstaan om een horde tienermeisjes naar de bioscoop te trekken. In die periode kreeg hij zelfs de rol aangeboden in American Psycho (2000), maar hij vond het nogal vroeg om zijn imago zo drastisch over een andere boeg te gooien. En achteraf bekeken had hij gelijk. Anderzijds kreeg hij ook de rol van The Talented Mr. Ripley (1999) aangeboden, maar uiteindelijk koos hij voor de Danny Boyle film.

Eigenlijk is The Beach geen feelgood film, verre van, ook al lijkt het er wel op met de muziek van Leftfield, All Saints, Sugar Ray, Blur, Faithless en Moby. Di Caprio speelt eigenlijk niet zo'n goedaardige rol en de conflicten in de film zijn vaak hard. Zo hebben we een scene waarin een bewoner van het eiland door een haai wordt gebeten. Een verschrikkelijke gebeurtenis die heel wat masker doet vallen binnen de groep. En dat is er de aanvaring met een drugskartel die een deel van het eiland exploiteren voor het kweken van marihuana.

the_beach_1999_blu-ray_pic02.jpgthe_beach_1999_blu-ray_pic01.jpg

Is de utopie levensvatbaar? Dit is de vraag die de auteur zich stelt. En als je al een utopisch leventje leidt met strandspelen, watersport, visvangst en 's avonds samenhokken met de vrienden onder één grote tent, ga je dan blind worden voor alle negativiteit, laat staan de nuchtere realiteit. Wat begint als een soort Club Med toestand, begint al snel te lijken op een sekte met een geflipte goeroe aan het hoofd, genaamd Sal (Tilda Swinton).

Het rustgevende van het eiland en de hectische decadentie van de stad wordt op een grandioze manier in beeld gezet door Darius Khondji, ook al lijkt zijn sterkte meer te liggen in meer sombere dramafilms (Se7en, The Ninth Gate, In Dreams, The Immigrant). Het enige puntje van kritiek is het script, die halverwege toch wat in elkaar begint te vallen. Het probleem zit hem een beetje in het feit dat alle aandacht naar DiCaprio gaat in plaats van naar de nevenpersonages. Bijgevolg ontstaat er een grote leegte en hebben alle nevenpersonages weinig impact op het gebeuren. Ledoyen en Canet lopen er eigenlijk bij voor spek en bonen. Het is een soort Lord of the Flies maar dan minder diepgaand. Toch is Leo perfect gecast voor de rol en is hij wel diegene die ervoor zorgt dat de film niet compleet ontspoort.

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 11 februari 2015

 

*** The Beach trailer ***

Gone Girl (2014) **** Blu-ray recensie

Het was meteen duidelijk dat Gone Girl (2014) een typische David Fincher film zou worden, gedraaid met sfeervolle low lights waarin talentvolle acteurs het beste van zichzelf geven in een relaas waar de verborgen bloederige gruwel op het einde van de rit ontrafelt wordt en in ons gezicht spat. Deze psychologische thriller kon misschien wel wat korter en het einde komt niet zonder een zekere teleurstelling, maar de geraffineerde wijze waarmee de regisseur zijn verhaal vertelt is simpelweg betoverend, onthutsend en aangrijpend.

gone girl,David Fincher,Ben Affleck,Rosamund Pike,Patrick Fugit,Carrie Coon,Neil Patrick Harris,Missi Pyle,Jeff Cronenweth,Kirk Baxter,Trent Reznor,Atticus Ross,Kim Dickens,Gillian Flynn

Korte inhoud: De film graaft in de geheimen van een modern getrouwd koppel. Ter gelegenheid van zijn vijfde huwelijksverjaardag, meldt Nick Dunne (Ben Affleck) dat zijn mooie vrouw, Amy (Rosamund Pike), is verdwenen. Onder druk van de politie en het groeiende media-circus, begint het portret van een uniek samenzijn af te brokkelen, en al snel moeten deze plaats ruimen voor leugens en bedrog. Een duistere vraag die iedereen zich stilaan begint te stellen: Heeft Nick Dunne misschien wel zijn vrouw vermoord?

Dit is het soort film waar je eigenlijk zo weinig moet over lezen, want hier laat Fincher ons echt wel gissen naar het wie, waarom en het hoe van de mysterieuze verdwijning. Gone Girl is gebaseerd op de bestseller van Gillian Flynn, die tevens het scenario schreef, en dat betekent dus dat we hier dicht bij het originele werk aanleunen. Het resultaat is een gewiekste thriller waar de subtiele humor nu en dan de sombere sfeer doorprikt. Deze thriller is minder brutaal dan een Se7en (1995) of een The Girl with the Dragon Tattoo (2011), maar daarom niet minder intens. Het is wat mij betreft toch de meest Hitchcockiaanse prent uit zijn gehele oeuvre, met een perfecte balans tussen elegantie en brutaal geweld. Zelfs thematisch zitten we dicht bij het werk van Alfred Hitchcock.

Ik kan eigenlijk weinig over de acteurs vertellen zonder noodgedwongen een paar belangrijke plotpoints te spoilen, maar wat ik kan vertellen is dat niet Ben Affleck maar wel Rosamund Pike hier een intense en verrassende vertolking neerzet. Affleck speelt altijd goed wanneer hij zich begint in te houden, en dat is precies wat hij hier doet. Bij de bijrollen zien we de blonde Kim Dickens opduiken als detective die het onderzoek naar de vermiste vrouw voert. Ze moest voor de rol waar de haren donkerbruin kleuren, als contrast op de blonde haren van hoofdactrice Rosamund. De agente wordt bijgestaan door hulpofficier Jim Gilpin, gespeeld door een overheerlijke Patrick Fugit. De tweelingzus van Nick wordt gespeeld door Carrie Coon en in de rol van een ex vriendje van Amy zien we Neil Patrick Harris, die altijd wel een geschikte figuur is om een jonge rijke creep te spelen. Toch dacht ik even dat Fincher hiervoor Justin Timberlake in gedachten had, maar zodra het plot vordert begrijp je meteen de keuze.

gone_girl_2014_review_pic01.jpggone_girl_2014_review_pic02.jpggone_girl_2014_review_pic03.jpg
gone_girl_2014_review_pic04.jpggone_girl_2014_review_pic05.jpggone_girl_2014_review_pic06.jpg

Gedeeltelijk gebaseerd op gebeurtenissen in het dagboek van Amy en ondervragingen door de politie pluizen we het verhaal uit. Wat centraal staat in Gone Girl is de grens tussen perceptie en realiteit, slogans en feiten. Datgene wat we zien is niet altijd datgene wat is, en zo krijgen we hiervan honderden voorbeelden uitgewerkt op verschillende niveaus. Ook de media wordt op de korrel genomen via nieuwsanker Ellen Abbott (Missi Pyle), die op twee druppels lijkt als de blondines bij Fox News. Ze brengen de berichten in een eigen verhaal en schamen er zich niet voor om met een beschuldigend vingertje te wijzen en mensen publiekelijk terecht te stellen. De ouders van Amy zijn de auteurs van het populaire kinderboek 'Amazing Amy', een verbloemde versie van wat hun eigen dochter is. En wanneer Nick en Amy in het huwelijksbootje stapten leek het leven van de echte Amy samen te vallen met het leven van het sprookjes Amy.

Voor deze film heeft Fincher opnieuw beroep gedaan op de fotografie van Jeff Cronenweth, monteur Kirk Baxter en de muziek van Trent Reznor en Atticus Ross. Het resultaat is in ieder geval een prent die de bezoeker niet beschouwt als dom popcorn-vretende vee die om de 15 minuten wakker geschud moet worden met cgi-vertier. Je moet er zelf je kopje bij houden, want de tijdstructuur wordt behoorlijk door mekaar geschud en de karakters zijn allesbehalve kartonnen borden.

Gone Girl werd genomineerd voor slechts één Oscar, met name deze voor Rosamund Pike als Beste Actrice, maar won uiteindelijk niet. Ook regisseur David Fincher was niet genomineerd en heeft ook nog nooit het felbegeerde beeldje gewonnen. Op de Blu-ray vinden jullie de audio-commentaar van de regisseur.

rating

Beoordeling: 4 / 5
Recensie door op 3 maart 2015

***Related Posts***
15/04/2014: Rosamund Pike in lijkenhuisje in Gone Girl
14/07/2013: David Fincher werkt aan Gone Girl met Ben Affleck

 

*** Gone Girl trailer ***

02/03/2015

Cold in July (2014) *** Blu-ray recensie

Het is even wennen om Michael C. Hall a.k.a. Dexter te zien bibberen wanneer een indringer 's avond in zijn woning binnensluipt en hij nauwelijks kogels in zijn pistool kan stoppen. Maar hiermee maakt regisseur Jim Mickle meteen duidelijk dat we hier niet te maken hebben met een geroutineerde seriemoordenaar, maar een gewone man. Cold in July (2014) is gebaseerd op de roman van Joe R. Lansdale, en in een script gegoten door de regisseur en Nick Damici.

cold_in_july_2014_blu-ray.jpg

Korte inhoud: We bevinden ons in Oost-Texas, in 1989. Richard Dane (Michael C. Hall), een gewone man, schiet uit zelfverdediging een man dood. Dan krijgt hij te maken met Ben Russel (Sam Shepard), een ruige ex-gevangene en de vader van de man die Dane heeft neergeschoten. Russel is vastbesloten om de dood van zijn zoon te wreken. Maar dan neemt de zaak een bijzondere wending.

Cold in July heeft een gelijkaardig realistisch karakter als No Country for Old Men (2007) met een gewone Texaan die het recht in eigen handen neemt om zijn leven en dat van zijn familie te beschermen. Maar ook al lijkt deze prent in het begin een vrij voorspelbare verhaallijn te volgen begint alles een andere wending te nemen. We bevinden ons in redneck gebied waar zo goed als iedereen met een pistool loopt en een crimineel neerknallen aanziet wordt als een heldendaad. Maar deze film wil op geen enkel ogenblik de wapenindustrie aanvallen of zelfs nog maar ter discussie leggen. De film neemt een zwaai naar het minder interessante terrein van de snuff film, iets waar alle karakters (alsook het publiek) zich achter kan scharen om het te bestrijden. En iets wat begon als een vrij realistisch portret glijdt af in cliché actiescènes en de motieven van elkeen wordt alsmaar vager.

Maar het begin van de film steekt vrij verrassend in mekaar. De redneck wil niet aanzien worden als een held. Hij heeft ook wroeging voor zijn daad, en dat is toch vrij zeldzaam in de Amerikaanse cinema. Na het geven van zijn verklaring aan de politie na de moord gaat Dane naar huis. Waneer zijn vrouw (Vinessa Shaw) vraagt hoe het met hem gesteld is, antwoordt hij zonder aarzeling dat het niet goed met hem gaat. En tot halverwege de film zitten we echt op het puntje van onze stoel met de vader van de vermoorde jongen die net uit de gevangenis is en nu in de slaapkamer staat van Dane. Het had wel iets weg van Cape Fear (1962).

cold_in_july_2014_blu-ray_pic03.jpgcold_in_july_2014_blu-ray_pic02.jpgcold_in_july_2014_blu-ray_pic01.jpg

Maar de rollen worden halverwege gedraaid en we krijgen een onwaarschijnlijke buddy movie met Dane en Russel, die ook nog eens een privé-detective onder de arm nemen, genaamd Jim Bob gespeeld door de vlammende en excentrieke Don Johnson. Wat begon als een sterk drama vervalt in een 12-in-een-dozijn misdaadverhaal met kartonnen borden van personages. Spijtig dat de regisseur niet heeft besloten om het verhaal compleet te herschrijven, want met de aanwezige cast en sfeer had dit echt wel een tweede 'No Country for Old Men kunnen worden.

De DVD en Blu-ray van Cold in July komt niet uit op 4 maart 2015, maar zou verschoven worden naar 28 mei 2015. Daarop vinden jullie enkel nog wat deleted scenes, maar geen andere extraatjes.

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 2 maart 2015

 

*** Cold in July trailer ***

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende