De FilmBlog

  • Blood Father (2016) *** recensie

    Pin it!

    Acteur Mel Gibson doet zijn Liam Neeson'ke en heeft binnenkort een nieuwe film in de zalen waar hij wederom een bedreiging vormt voor al wie zijn pad kruist. Ik blijf het verbazingwekkend vinden dat Mel eigenlijk zo'n 17 jaar gelden nog aan de top van Hollywood stond, en zich tevens ontpopte tot een talentvol filmregisseur. Maar toen begon hij te drinken, maakte hij anti-semitische opmerkingen, sloeg zijn vrouw en kwam vooral in de media met beschamende filmpjes, en het verhaal was uit. Toch blijft de man films maken, maar is nog maar een schim van wat hij ooit is geweest. En toch lijkt hij met deze prent toch te overtuigen.

    blood_father_2016_poster01.jpg

    Blood Father (2016) zou wel eens een begin kunnen betekenen van een mogelijke terugkeer naar de voorgrond. De film was spijtig genoeg in handen van de wat wisselvallige Franse regisseur Jean-François Richet (Assault on Precinct 13, Mesrine), en niet elke scène is overtuigend en het is vooral de ervaring en het charisma van Mel die het niveau van deze back-to-basics actiefilm opkrikt. Het script komt van meer betrouwbare bronnen, en werd geschreven door Peter Craig (Mockinjay part 1 & 2, The Town) en Andrea Berloff (Straight Outta Compton, World Trade Center), en de dialogen zijn echt wel goed voor een dergelijk genre van film. Vooral de tussenkomsten van de dochters zijn soms hilarisch. In de casting zien we nog rollen voor Elisabeth Röhm en Thomas Mann.

    Korte inhoud: Nadat de 16-jarige Lydia (Erin Moriarty) door haar vriendje, een drugsbaron, erin geluisd wordt voor het stelen van een fortuin aan drugsgeld, slaat ze op de vlucht. Ze kan nog maar bij één persoon terecht: haar vader John Link (Mel Gibson), een eeuwige loser die een dronkaard, drugsverslaafde, bendelid en ex-gevangene is geweest. Hij is echter vastberaden om zijn kleine meisje te beschermen en voor één keer in zijn leven het juiste te doen...

    De film heeft wel iets weg van Get the Gringo (2012), ook al is deze net iets grauwer. Gibson is de hightlight van de film en de rest is eigenlijk een beetje bijkomstig. Er zit wel een interessant Sicario/hitman karakter die onze held op de hielen zit, maar zijn screentijd is te beperkt om echt indruk te maken. De rest van de cast bestaat uit bizarre figuren gaande van bikers tot neo-nazi's, en William H. Macy, die de sponsor speelt van Gibson, is eigenlijk het enige "normale" personage uit de gehele film. Anderzijds heeft hij zo goed als geen toegevoegde waarde. En de hoofd-villain is eigenlijk een geobsedeerde boyfriend die op geen enkel moment als een echte bedreiging aanvoelt. Het einde van de film vond ik ook wat teleurstellend in die zin dat ik iets meer drama en actie had verwacht in plaats van een vrij banale shootout.

    blood_father_2016_pic01.jpgblood_father_2016_pic02.jpgblood_father_2016_pic03.jpg

    De film had vorig jaar al in de zalen moeten uitkomen, maar om één of andere reden liep deze productie vertraging op. Hier is trouwens een making of filmpje die ik op You Tube vond, en die me doet vermoeden dat het er op de set echt wel low budget aan toe ging. Een ander punt wat me is opgevallen is dat de regisseur eigenlijk niet veel te zeggen had op de set maar dat Mel Gibson eigenlijk de touwtjes in handen had. En logisch, Jean-François Richet is een nobody, en eigenlijk is dat een Mel Gibson film. Op 7 september 2016 komt Blood Father in de zalen.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 26 augustus 2016

     

    *** Blood Father trailer ***

  • Top 100 Beste Films van de 21e Eeuw

    Pin it!

    Wat een bizarre keuze. Volgens de BBC is de Beste Film van de 21ste eeuw Mulholland Dr. (2001) van David Lynch. De eeuw is wel nog jong maar toch een verbazingwekkende keuze. De BBC nam de enquête bij 177 film critici uit 36 verschillende landen om zo een lijst met 100 films samen te stellen van 2000 tot nu.

    mulholland_drive_2001_poster.jpgin_the_mood_for_love_2000_poster.jpgthere_will_be_blood_2007_poster.jpg

    De top 3 wordt vervolledigd door Wong Kar-Wai's In the Mood for Love (2000) en Paul Thomas Anderson's There Will Be Blood (2007). Wes Anderson, Christopher Nolan, en de Coen broers zijn dan weer de favoriete regisseurs uit het lijstje. Uiteraard is de lijst bijzonder subjectief. Elke filmrecensent bekijkt een film door een compleet andere bril. Jurassic World (2015) is hiervan een uitstekend voorbeeld waarbij de meningen niet verder uit mekaar konden liggen.

    Top 100 Beste Films van de 21e Eeuw
    100. Requiem for a Dream (Darren Aronofsky, 2000)
    99. The Gleaners and I (Agnès Varda, 2000)
    98. Ten (Abbas Kiarostami, 2002)
    97. White Material (Claire Denis, 2009)
    96. Finding Nemo (Andrew Stanton, 2003)
    95. Moonrise Kingdom (Wes Anderson, 2012)
    94. Let the Right One In (Tomas Alfredson, 2008)
    93. Ratatouille (Brad Bird, 2007)
    92. The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (Andrew Dominik, 2007)
    91. The Secret in Their Eyes (Juan José Campanella, 2009)
    90. The Pianist (Roman Polanski, 2002)
    89. The Headless Woman (Lucrecia Martel, 2008)
    88. Spotlight (Tom McCarthy, 2015)
    87. Amélie (Jean-Pierre Jeunet, 2001)
    86. Far From Heaven (Todd Haynes, 2002)
    85. A Prophet (Jacques Audiard, 2009)
    84. Her (Spike Jonze, 2013)
    83. A.I. artificial-intelligence (Steven Spielberg, 2001)
    82. A Serious Man (Joel and Ethan Coen, 2009)
    81. Shame (Steve McQueen, 2011)
    80. The Return (Andrey Zvyagintsev, 2003)
    79. Almost Famous (Cameron Crowe, 2000)
    78. The Wolf of Wolf Street (Martin Scorsese, 2013)
    77. The Diving Bell and the Butterfly (Julian Schnabel, 2007)
    76. Dogville (Lars von Trier, 2003)
    75. Inherent Vice (Paul Thomas Anderson, 2014)
    74. Spring Breakers (Harmony Korine, 2012)
    73. Before Sunset (Richard Linklater, 2004)
    72. Only Lovers Left Alive (Jim Jarmusch, 2013)
    71. Tabu (Miguel Gomes, 2012)
    70. Stories We Tell (Sarah Polley, 2012)
    69. Carol (Todd Haynes, 2015)
    68. The Royal Tenenbaums (Wes Anderson, 2001)
    67. The Hurt Locker (Kathryn Bigelow, 2008)
    66. Spring, Summer, Fall, Winter…and Spring (Kim Ki-duk, 2003)
    65. Fish Tank (Andrea Arnold, 2009)
    64. The Great Beauty (Paolo Sorrentino, 2013)
    63. The Turin Horse (Béla Tarr and Ágnes Hranitzky, 2011)
    62. Inglourious Basterds (Quentin Tarantino, 2009)
    61. Under the Skin (Jonathan Glazer, 2013)
    60. Syndromes and a Century (Apichatpong Weerasethakul, 2006)
    59. A History of Violence (David Cronenberg, 2005)
    58. Moolaadé (Ousmane Sembène, 2004)
    57. Zero Dark Thirty (Kathryn Bigelow, 2012)
    56. Werckmeister Harmonies (Béla Tarr, director; Ágnes Hranitzky, co-director, 2000)
    55. Ida (Paweł Pawlikowski, 2013)
    54. Once Upon a Time in Anatolia (Nuri Bilge Ceylan, 2011)
    53. Moulin Rouge! (Baz Luhrmann, 2001)
    52. Tropical Malady (Apichatpong Weerasethakul, 2004)
    51. Inception (Christopher Nolan, 2010)
    50. The Assassin (Hou Hsiao-hsien, 2015)
    49. Goodbye to Language (Jean-Luc Godard, 2014)
    48. Brooklyn (John Crowley, 2015)
    47. Leviathan (Andrey Zvyagintsev, 2014)
    46. Certified Copy (Abbas Kiarostami, 2010)
    45. Blue Is the Warmest Color (Abdellatif Kechiche, 2013)
    44. 12 Years a Slave (Steve McQueen, 2013)
    43. Melancholia (Lars von Trier, 2011)
    42. Amour (Michael Haneke, 2012)
    41. Inside Out (Pete Docter, 2015)
    40. Brokeback Mountain (Ang Lee, 2005)
    39. The New World (Terrence Malick, 2005)
    38. City of God (Fernando Meirelles and Kátia Lund, 2002)
    37. Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives (Apichatpong Weerasethakul, 2010)
    36. Timbuktu (Abderrahmane Sissako, 2014)
    35. Crouching Tiger, Hidden Dragon (Ang Lee, 2000)
    34. Son of Saul (László Nemes, 2015)
    33. The Dark Knight (Christopher Nolan, 2008)
    32. The Lives of Others (Florian Henckel von Donnersmarck, 2006)
    31. Margaret (Kenneth Lonergan, 2011)
    30. Oldboy (Park Chan-wook, 2003)
    29. Wall-E (Andrew Stanton, 2008)
    28. Talk to Her (Pedro Almodóvar, 2002)
    27. The Social Network (David Fincher, 2010)
    26. 25th Hour (Spike Lee, 2002)
    25. Memento (Christopher Nolan, 2000)
    24. The Master (Paul Thomas Anderson, 2012)
    23. Caché (Michael Haneke, 2005)
    22. Lost in Translation (Sofia Coppola, 2003)
    21. The Grand Budapest Hotel (Wes Anderson, 2014)
    20. Synecdoche, New York (Charlie Kaufman, 2008)
    19. Mad Max: Fury Road (George Miller, 2015)
    18. The White Ribbon (Michael Haneke, 2009)
    17. Pan's Labyrinth (Guillermo Del Toro, 2006)
    16. Holy Motors (Leos Carax, 2012)
    15. 4 Months, 3 Weeks & 2 Days (Cristian Mungiu, 2007)
    14. The Act of Killing (Joshua Oppenheimer, 2012)
    13. Children of Men (Alfonso Cuarón, 2006)
    12. Zodiac (David Fincher, 2007)
    11. Inside Llewyn Davis (Joel and Ethan Coen, 2013)
    10. No Country for Old Men (Joel and Ethan Coen, 2007)
    9. A Separation (Asghar Farhadi, 2011)
    8. Yi Yi: A One and a Two (Edward Yang, 2000)
    7. The Tree of Life (Terrence Malick, 2011)
    6. Eternal Sunshine of the Spotless Mind (Michel Gondry, 2004)
    5. Boyhood (Richard Linklater, 2014)
    4. Spirited Away (Hayao Miyazaki, 2001)
    3. There Will Be Blood (Paul Thomas Anderson, 2007)
    2. In the Mood for Love (Wong Kar-wai, 2000)
    1. Mulholland Drive (David Lynch, 2001)

  • Triple 9 (2016) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Hier hebben we nog een handheld drama die de moeite is om te zien. Ik had misschien wel iets meer verwacht van Triple 9 (2016), maar het is zeker geen slechte prent.

    triple_9_2016_poster.jpg

    Korte inhoud: De film volgt een groep criminelen en corrupte agenten die zich in ernstige problemen werken. De Russische maffia chanteert hen, en de enige manier om hen af te schudden is om één van de meest uitdagende heists te ondernemen. De opdracht lijkt onmogelijk, maar Terrell Tompkins (Chiwetel Ejiofor) komt uiteindelijk met een plan op de proppen: aan de ene kant van de stad zullen ze de helft van de crew inzetten om een rookie agent te vermoorden genaamd Chris Allen (Casey Affleck), en terwijl de rest van de ordediensten afgeleid wordt door de 999-oproep ("agent is dood"), zal de andere helft van de corrupte agenten een fameuze kraak ondernemen. Dit alles lijkt alsof het gaat werken tot op het ogenblik dat Allen de aanslag overleeft en terug vecht.

    De toon en intensiteit van de film is de max en het resultaat ziet er uit als een kruising tussen het schitterende Sicario (2015) en Point Break (1991), met een zalige cast bovenop. Het kon niet mis gaan en toch viel hij een beetje onder de radar. De trailer was nochtans goed opgebouwd. Na het zien ervan wist je niet meteen waarover de film ging, maar kreeg je wel de smaak te pakken. Maar de beste scènes zitten in de trailer en de film heeft niet altijd evenveel slagkracht.

    In de casting zien we Kate Winslet (pics), Norman Reedus, Aaron Paul, Woody Harrelson, Anthony Mackie, Teresa Palmer en Gal Gadot. Dit kon gewoon niet verkeerd lopen. Het was in ieder geval een prent waarin de acteur zich konden uitleven in hun rol van criminal of agressieve flik.

    De fotografie van de film werd verzorgd door de Belg Nicolas Karakatsanis, die eerder al de fotografie voor de films van Michael Roskam verzorgde, met name The Drop (2014) en Rundskop (2010). De muziek komt van Atticus Ross (The Girl With The Dragon Tattoo, The Social Network, Gone Girl, The Book of Eli).

    De film werd geregisseerd door John Hillcoat (The Road, Lawless), die eerder in aanmerking kwam om The Revenant (2015) te regisseren, maar het draaide uiteindelijk anders uit. Het script werd in 2010 geschreven door Matt Cook die met dit script zijn debuut maakt, maar ondertussen ook al 3 andere filmscenario's heeft geschreven.

    triple_9_2016_pic04.jpgtriple_9_2016_pic05.jpgtriple_9_2016_pic06.jpg
    triple_9_2016_pic01.jpgtriple_9_2016_pic02.jpgtriple_9_2016_pic03.jpg

    Het probleem met veel heist-films is dat ze vergeleken zullen worden met de Michael Mann prent Heat (1995), een superieur drama over de clash tussen (corrupte) flikken en criminelen en de filterdunne grens tussen beide groepen. De film had alles en heeft meteen de lat wel heel erg hoog gelegd voor dit genre van films. Het goede is dat de makers deze film wijselijk niet hebben laten afspelen in Los Angeles, want dat zou de vergelijking alleen maar hebben versterkt. Het speelt zich af in Atlanta, en in plaats van blauw werd nu alles ondergedompeld in zwart en groen tinten.

    De openingssequentie is echt wel adembenemend, met een fout gelopen bankoverval. Het geld werd beveiligd met rood poeder die de biljetten onbruikbaar kan maken, en terwijl ze met gierende banden wegrijden zien we dat rode poeder in de lucht weg dwarrelen in een soort rookgordijn van gevaar. En dit kleurmotief komt later in de film nog eens voor met roze poeder die gebruikt werd in de bank om te zoeken naar vingerafdrukken, of rode en gele verf die op flikkenauto's werd gegooid. Visueel is hier over nagedacht en het versterkt volledig het op hol geslagen sfeer met zijn al even kleurrijke figuren (zoals de rol van Woody Harrelson), maar het brengt het verhaal spijtig genoeg niet echt verder. Er zitten ook teveel clichés in. Zelfs de rol van award winnende Kate Winslet is toch wel wat karikaturaal en het deed me een beetje denken aan de rol van Eddie Redmayne in Jupiter Ascending, die ook net een award had gewonnen en nadien zich even liet gaan. Maar dat is misschien niet de schuld van de acteurs, dan wel van het weinig ambitieuze script.

    Het is verbazingwekkend maar Triple 9 heeft geen enkele award nominatie gekregen. Zelfs niet in één of ander obscuur filmfestivalletje. En dat is toch wel bizar wat de eerste de beste Vlaamse film die het bekijken nauwelijks waard is kan wel met zekerheid zeggen dat het ergens wel een nominatie zal krijgen. De film werd ook in de States gedumpt in februari 2016, tijdens de Oscar-uitreiking. En dat is misschien deels de reden waarom het niet veel aandacht kreeg. De film flopte ook zwaar aan de box-office. Met een productiebudget van 20 miljoen dollar en een gelijkaardig promotiebudget, haalde het amper 22 miljoen op wereldwijd. Maar geloof me, de film is zeker de moeite waard om te zien, al was het maar om de genieten van de fotografie of het acteerwerk. Maar het is zeker een knappe prestatie voor een film die met zo weinig middelen werd gemaakt. Triple 9 komt op 31 augustus uit op DVD en Blu-ray ... spijtig genoeg zonder extraatjes.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 22 augustus 2016

     

    *** Triple 9 trailer ***

  • War Dogs (2016) *** recensie

    Pin it!

    Wanneer je de poster bekijkt van War Dogs (2016) van Todd Phillips zou je denken dat het gaat om een spoof Scarface (1983), maar dat is het helemaal niet. Eén van de twee hoofdpersonages is wel een grote Tony Montana fan en de verwijzingen naar de film van Brian De Palma zijn wel degelijk aanwezig in quotes, rekwisieten en zelfs een beetje in de plot. Maar de film waar het me meer deed aan denken was Pain & Gain (2013).

    War Dogs,Todd Phillips,Pain and Gain,Jonah Hill,Miles Teller,Bradley Cooper,Ana de Armas,Stephen Chin,Jason Smilovic,Goodfellas,scarface,The Wolf of Wall Street

    Korte inhoud: War Dogs is gebaseerd op een waargebeurd verhaal en volgt twee bevriende twintigers, David Packouz (Miles Teller) en Efraim Diveroli (Jonah Hill), die in Miami wonen tijdens de oorlog in Irak. Ze proberen winst te maken met een onbekend initiatief van de Amerikaanse overheid waarbij kleine ondernemingen zich kunnen inschrijven op aanbestedingen van het Amerikaanse leger. Ze beginnen klein, maar al snel lopen de bedragen op en krijgt het duo het heet onder de voeten wanneer ze op het punt staan een deal van 300 miljoen dollar te sluiten om het Afghaanse leger te bewapenen. Een deal die ze in contact brengt met een paar zeer verdachte Albanese partijen en de wat obscure figuur Henry Girard (Bradley Cooper).

    Waarom Pain & Gain? Wel het zijn beide biopics die een poging ondernemen om met sarcasme de film grappig te maken, geregisseerd door filmmakers die een beetje uit hun comfortzone treden met een biopic met hoofdpersonages waar je niet meteen sympathie voor gaat voelen. De ene is een gefrustreerde schurk die zichzelf veel te belangrijk vindt en de andere is een volger die zijn bloedmooie vrouw, gespeeld door de Knock Knock (2015) actrice Ana de Armas. De twee films spelen zich ook af in Miami, wisselen beide geweld af met shots van strippers en humor met drama. Het enige grote verschil is dat de regisseur van War Dogs Todd Phillips, net iets meer talent heeft in het vertellen van een verhaal dan de Pain & Gain regisseur Michael Bay.

    De echt geslaagde biopics kan je op één hand tellen, en dat heeft meestal te maken met het feit dat het echte leven niet altijd even dramatisch is als de filmwereld, de nevenpersonages even interessant of het einde even pakkend. Scenaristen en regisseurs willen dan vaak de gebeurtenissen dramatiseren - soms teveel, soms te weinig of soms niet goed genoeg - en daar ligt vaak het probleem. Bij War Dogs hebben Todd Phillips en scenaristen Stephen Chin en Jason Smilovic wel een loopje genomen met de feiten. De echte Diveroli is een gymrat en trekt nog maar weinig om de gezette figuur van Jonah Hill die moet betalen als hij aan een vrouw wil geraken en een Scarface-geek is.

    war_dogs_2016_pic01.jpgwar_dogs_2016_pic02.jpgwar_dogs_2016_pic03.jpg
    war_dogs_2016_pic04.jpgwar_dogs_2016_pic05.jpgwar_dogs_2016_pic06.jpg

    Todd zet dan ook al zijn energie in het zorgen dat we als kijker alle Scarface hints begrijpen, inclusief tot tweemaal toe Diveroli laten zien met een AK-47. Misschien had Todd meer tijd kunnen investeren in wat het verhaal boeiender zou maken in plaats van cooler voor een jonge generatie. Persoonlijk heb ik het zowat gehad met die Hollywood-formule van films die uitblinken in zelfspot met karakters die grof geld verdienen op obscure manieren, gladgestreken met voice-over commentaren zoals Scorsese ons dat had aangeleerd met zijn Goodfellas (1990) en sedert dan ontelbare keren gekopieerd.

    Maar het verschil met een film als bijvoorbeeld The Wolf of Wall Street (2013) is dat in War Dogs doden vallen, ook al proberen de makers dat zoveel mogelijk te verdoezelen. En bijgevolg heeft het geheel wel wat een wrange smaak - net zoals bij Pain & Gain. Todd begint de film met de kostprijs van de 'war on terror' (generaal David Petraeus spendeerde 20 miljard dollar enkel en alleen aan airco op één jaar tijd), en lijkt op dit pad verder te willen gaan, maar gaandeweg verliest hij focus en blijft het bij "war is the economy" grapjes in een stripclub waar in de achtergrond de kijker wordt afgeleid door twee strippers. Diepgaand is de film nooit voor een volwaardig drama te zijn, en er zijn te weinig grappen om er een geslaagde zwarte komedie van te maken. Maar War Dogs heeft ook zijn goede momenten. Teller en Hill geweldige acteurs en het is een plezier om ze bezig te zien, ondanks de filterdunne personages die ze vertolken. De rest van de nevenpersonages zijn zo onderontwikkeld dat ze nauwelijks memorabel zijn. Het beste van de film zijn die kleine onthutsende feiten over de prijs van oorlog, maar misschien zou dit beter uitgewerkt kunnen worden in een documentaire in plaats van een actie-komedie-drama. Deze geflipte American Dream komt bij ons uit op 28 augustus 2016.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 22 augustus 2016

     

    *** War Dogs trailer ***

  • Youth (2015) *½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Op internet las ik over Youth (2015) -- de laatste film van Italiaan Paolo Sorrentino die met La grande bellezza een Oscar voor beste buitenlandse film won in 2014 -- “Either you love it or you get nothing from it." Helaas moet ik mij aansluiten bij de laatste groep. Youth is visueel en muzikaal een heel sterke film, maar het verhaal en de personages konden mij niet overtuigen waardoor deze film voor mij langdradig en eclectisch verwarrend overkwam. Ik kan begrijpen dat sommigen dit een prachtige film vonden maar mij deed het dus weinig.

    youth,paolo sorrentino,michael caine,harvey keitel,rachel weisz,paul dano,jane fonda,ed stoppard,madalina ghenea,roly serrano

    Korte inhoud: Componist Fred Ballinger (Michael Caine) trekt zoals elk jaar op vakantie naar een kuuroord in de Zwitserse Alpen waar hij in het gezelschap vertoeft van zijn dochter Lena (Rachel Weisz), filmregisseur Mick Boyle (Harvey Keitel), jonge acteur Jimmy Tree (Paul Dano) en zelfs Diego Maradonna (Roly Serrano) en Miss Universe (Madalina Ghenea).

    Het is een clubje erg diverse personages die elk om hun eigen redenen in Zwitserland zijn en allemaal kampen met hun eigen besognes. Zo krijgt Ballinger bezoek van een gezant van de Britse koningin die hem vraagt of hij zijn beroemdste stuk ‘Simple Songs’ wil komen spelen voor de verjaardag van prins Philip. Ballinger weigert, maar ondanks aandringen van zijn omgeving wil hij niet zeggen waarom.

    Boyle heeft zich met een paar jonge, hip bebaarde scenaristen teruggetrokken om zijn nieuwste film voor te bereiden. Het moet zijn ultieme meesterwerk worden waarvoor hij topactrice Brenda Morel (Jane Fonda) heeft kunnen strikken. Lena wordt dan weer opzij geschoven door haar man Julian (Ed Stoppard), tevens de zoon van Boyle, die verliefd is geworden op zangeres Paloma Faith (die in dit meta-universum zichzelf speelt).

    Trees laatste filmrol was in een blockbuster, maar hij wil herinnerd worden als serieuze acteur en niet als mainstreamacteur waardoor hij zich in de Zwitserse Alpen heeft teruggetrokken om zich te bezinnen over zijn verdere carrière. En dan zijn er nog Diego Maradonna die zo dik is geworden dat hij al aan de zuurstof moet wanneer hij nog maar uit het zwembad komt maar nog wel ellenlang een tennisbal in de lucht kan houden en Miss Universe die vooral het hoofd van de oudere mannen op hol brengt als ze in hun dagelijkse kuurbadje zitten maar ook over een degelijk stel hersenen blijkt te beschikken.

    Dat zijn de voornaamste protagonisten die zich voornamelijk bezighouden met zonnebaden, zwemmen, kuren, eten en heel veel praten. Youth is een trage film, met veel gebabbel en veel tijd om mooie plaatjes te schieten. Dat doet Paolo Sorrentino erg knap. Visueel valt er dan ook niks af te dingen aan Youth. Vooral de scène waarin Caine in een Zwitserse wei zit en in zijn hoofd een compositie maakt met Zwitserse hoorns, koeienbellen en koeiengeloei is mij bijgebleven omwille van de prachtige look en de schitterende muziek.

    youth_2015_blu-ray_pic01.jpgyouth_2015_blu-ray_pic02.jpgyouth_2015_blu-ray_pic03.jpg

    Helaas is het voor mij niet helemaal duidelijk wat Sorrentino met deze film wil zeggen. Wil hij doen nadenken over de rest van zijn/ons leven, of over ons voorbij leven? Dat kan kloppen als we vooral kijken naar de personages van Caine en Keitel die zich vooral bezighouden met hun nalatenschap. Ballinger is allang op pensioen en wil zelfs voor de koningin niet meer optreden, Boyle wil nog één keer schitteren met een laatste film. In die optiek is Youth een film over vergankelijkheid, vriendschap en het leven.

    De uitwerking is echter niet volledig mijn ding. Het gefilosofeer van de personages gaat soms te ver en de humor van Sorrentino (bv. een koppel dat dagenlang zwijgend hun avondmaal eet en de vrouw plots op een avond in woede uitbarst en vertrekt) is niet echt aan mij besteed. De film is soms ook zo langzaam dat het moeite kost om je focus bij de film te houden.

    Sorrentino is een regisseur die graag zijn eigen universum schept, en ook voor Youth is dat zeker gelukt. Onnodig te zeggen dat ik een beetje verloren loop in Sorrentino’s wereld en meer had verwacht van Youth, maar ik kan absoluut begrijpen dat mensen deze film vier of zelfs vijf sterren geven. Youth is een film waarover de meningen sterk verschillen, maar zijn dat niet net de interessantste films?

    rating

    Beoordeling: 1,5 / 5
    Recensie door op 21 augustus 2016

     

    *** Youth trailer ***